Hmmm, ik zou toch zweren dat ik zaterdag gereageerd had in dit topic
Davinia, fijn dat je je 1e werkdag hebt overleefd
Gek he, om ineens de hele dag druk in de weer te zijn terwijl het helemaal niks te maken heeft met je kindje!
Chacama, dat klinkt als een hele hoop waar je aan moet gaan werken.
Wees je niet te zwaar voor jezelf? Die 7,5 kilo die eraf moet, juist in deze heerlijke periode van chocola, speculaas, marsepein...

Zeker omdat je vanwege Maud toch al een poos niet alles kon eten wat je wilde.
Jelief, sterkte!
Met mij gaat het al wat beter na mijn superdeluxe verjaardags-verassings-verwendag van afgelopen vrijdag!
Mijn vriend, die al 3 kwartier eerder "naar zijn werk" was vetrokken, stond ineens voor mijn neus met onbijt op bed, vertelde dat we allebei niet hoefden te werken en dat we iets heel leuks gingen doen. Devin brachten we naar mijn schoonmoeder en na een half uurtje vertrokken we naar een geheime locatie. Bleek dat hij een arrangement voor ons geboekt had bij een sauna-thermen! De hele dag heerlijk gebubbeld, gezwommen, gezichtbehandeling en massage gehad, gestoomd en.....vooral heerlijk ontspand!
's Avonds nog uiteten geweest, en hoewel ik Devin die dag dus niet zo veel gezien heb, was het toch een fantastische dag!
Zaterdagavond gingen we met beide zwagers en schoonzussen uit, al 2 maanden ervoor afgesproken, en kleintje was naar mijn ouders. Leuke avond gehad, maar toen we Devin gingen ophalen kreeg ik knallende ruzie met mijn moeder omdat "je zo'n kleintje niet midden in de nacht moet gaan verslepen" en in de door mij achtergelaten flesjes melk te weinig zat omdat "hij na de 180 cc meer wilde en heel hard huilde van de honger." (ze
gelooft niet in zuigbehoefte)
Die nacht veel gehuild, weinig geslapen en (wederom

) tot het besef gekomen dat er nu snel iets moet gaan veranderen aan hoe IK omga met mijn moeder. Voortaan dus meer ja en amen zeggen, meer voor haar verzwijgen en afzwakken en vooral, vooral niet meer zo happen en fel in de verdediging springen als het gaat over (de opvoeding van) mijn zoon. Het negatieve stemmetje dat me nl. zo doet twijfelen aan mezelf, de reden dat ik tegen mijn zin of gevoel dingen doe of laat, de oorzaak van zoveel spanning en druk en schuldgevoel....mijn moeder.
Ze bedoelt het goed, houdt ontzettend veel van Devin
(en mij) en ik heb heel veel aan d'r (gehad), maar zou soms zo graag willen dat ze i.p.v. 5 minuten 5 uur verderop woonde...
Ik zal er verder niet te diep op ingaan, lijkt me niet het juiste forum voor, maar ik ga er hard aan werken om me minder van moeder aan te trekken en meer mijn eigen weg te gaan en daar vooral ook op te
vertrouwen.
"Can't teach an old dog new tricks" is hier van toepassing, en aangezien ik net 28 ben en zij bijna 55, ben ik degene die moet gaan veranderen om een oplossing te krijgen.
Voelt wel al een stuk beter sinds ik begrijp waar het probleem vandaan kom.
Nu nog het verhelpen ervan...
.... met gevoel voor drama....