Heb het boek ook uit, sinds gisteren. En ik zit toch met een wat dubbel gevoel. Aan de ene kant wist je van te voren eigenlijk al precies wat er stond te gebeuren door de vele vormen van foreshadowing en de manier van schrijven van J.K. Rowling. Dit is natuurlijk niet erg, want het is een kinderboek, en geen literatuur. De sombere sfeer in dit deel (en ook wel in het vorige deel) en de vele vele slachtoffers die er vallen zijn dan weer niet te rijmen met een kinderboek. En het ergste daarbij vind ik nog wel overbodige sterfgevallen zoals die van Lupin en Tonks. Deze doden hebben geen duidelijk doel, worden niet verklaard, meer dan twee regels was er blijkbaar niet voor nodig. Binnen de context van de reeks vind ik dit eigenlijk stuitend en gezien de doelgroep onverantwoordelijk.
Verder ben ik niet echt te spreken over de manier waarop alle plannen die worden gemaakt door de "good guys" enkel slagen door een flinke portie niet ingecalculeerd geluk. Verschillende belangrijke plot-ontwikkelingen worden geforceerd naar de lezers gebracht, door het "magisch" ontstaan van situatie's. Enkele voorbeelden:
- Snape wordt vermoord door Voldemort, een daad waar HP zeer toevallig bij aanwezig is. Voldemort laat Snape halfdood op de grond liggen, en kiest meteen het hazenpad, zodat HP en Co. de gedachten van Snape nog even kunnen meepikken. Harry bekijkt deze gegevens vervolgens, en het blijkt dat eigenlijk alles wat er verder gebeurt door deze beelden wordt voorgestuwd.
- Harry loopt door een bos, ziet een Patronus, volgt deze en vind het zwaard, een belangrijk item dat noodzakelijk is voor de plotontwikkeling. Later blijkt dat deze gebeurtenis enkel tot stand is gekomen omdat onze vrienden "toevallig" een schilderij hebben meegenomen waarop een figuur staat dat beide hoofdkwartieren (Snape, Harry) kan bezoeken. Als ze het schilderij hadden laten hangen, wat elk normaal mens had gedaan, had Snape waarschijnlijk nooit de mogelijkheid gehad om het zwaard af te leveren en was alles mislukt.
Zo kan ik waarschijnlijk nog wel even doorgaan, zowel in dit boek als in de vorige delen. En waar het me voorheen niet zoveel kon schelen, vind ik het bij een laatste deel erg storend, omdat je graag een geloofwaardige oplossing van het conflict wilt. Ik krijg bij J.K. Rowling soms het idee dat ze vast komt te zitten met haar verhaal, en vervolgens een situatie uit de hoge hoed tovert (hehe) die haar voorbij dit dode punt brengt zonder dat deze oplossing logisch of elegant is.
Maar goed, al met al heb ik me wel vermaakt met de serie, vooral omdat je het zo snel uit kunt lezen en er dus niet al te veel tijd aan hoeft te verspillen