Oh, en lijstjes!
![]()
2004:
1. Het overweldigende eerste-keer-Lowlands-gevoel. Fuck, je bént er! Overal is alles bezig, je hebt geen idee wat je met het scala aan mogelijkheden aan moet, en uiteindelijk slenter je met een afzichtelijke grijns van tent naar tent, en van alternatief bandje nummer zoveel naar peruaanse panfluitact in de Higher Ground. Heerlijk.
2. Dropkick Murphys. Een gigantische pit, dorstige kelen die meebrulden met 'The Spicy McHaggis Jig', en een show die staat als een huis. Weliswaar een onooglijk, oerdegelijk arbeidershuisje, maar toch. Kan jaren mee, en dat zal het nog doen ook.
3. Dizzee Rascal. Omdat ik vanaf dat moment spastisch deed over het zoveelste genre wat helemaal niks buiten de UK zal bereiken.
![]()
2005
1. Nick Cave. Wát een held.
2. Die hele Buitenwesten-show, in de Bravo. Al het goede uit Zwolle en Rotterdam. Op één podium. Alles verdiende gewoon hun eigen uur, maar dit was ook bijzonder vet.
3. LCD Soundsystem. Geen idee wat ik ervan moest verwachten (meegesleept onder het mom van 'vind je léuk!'), volledig buiten adem en met een door het zweet geruineerd shirt naar buiten gestapt. Die shit ging hárd!
Dieptepunten:
1. The Streets. Ieder cliché werd weer waargemaakt. Een ontzettende cunt, met een schrijnend gebrek aan zelfinzicht. Levert wel een bijzonder fijn nummer op, dat dan weer wel.
2.. Bloodhound Gang. Melige bagger, wat stuurloos ronddobberde op een zee van poep-pies-en kotsgrappen. Met een enkel voedzaam brokje restafval, in de vorm van hun hitjes.
3. Marilyn Manson. Vast een hele aardige man hoor, en die standpunten van hem mogen er ook best wezen, maar die hele act was bedroevend. Na een minuutje of 15 weggeslenterd, om daar meer spanning te vinden bij mijn laffe late avond-prak.