Aan alle gescheiden ouders

quote:

Op donderdag 10 mei 2007 12:07 schreef Brighteyes het volgende:

Dat vind ik echt wel heel raar dan hoor, dat dat niet tweezijdig werkt.
Als man zijnde ben je dan dus gewoon echt de lul.

quote:

Op donderdag 10 mei 2007 12:18 schreef Anoniem het volgende:

[..]


Er kan dus wel toestemming gegeven worden voor erkenning, als de verwekker daar bij de rechter om vraagt. Op die manier krijgt hij dus toch de officiele titel van vader in de boeken.

quote:

Op donderdag 10 mei 2007 12:33 schreef Anoniem het volgende:
weg op verzoek

quote:

Op donderdag 10 mei 2007 12:44 schreef Anoniem het volgende:

[..]


Hoezo zonder enige inbreng? Zij heeft hem vader gemaakt zonder inbreng van hem?
[..]

quote:

Op donderdag 10 mei 2007 12:56 schreef Anoniem het volgende:
Oké.

quote:

Op donderdag 10 mei 2007 13:23 schreef Anoniem het volgende:
Nee, sowieso is er echt helemaal nog niet duidelijk of hij straks dat kind wel of niet gaat zien of mee-opvoeden, hoor. Dus niet dat iemand al conclusies trekt, die zijn er nog niet.

Ik denk dat ik er verder ook gewoon niet te diep op in moet gaan, eigenlijk.

quote:

Op donderdag 10 mei 2007 23:48 schreef petitlapin2 het volgende:
boeiend onderwerp ...

Ik denk dat mijn man wel HEEL straffe streken zou moeten uithalen vooraleer ik hem de toegang tot onze kinderen zou ontzeggen ... ik hoop dat - moest het onverhoopt ooit tot een scheiding komen - ik het hoofd koel kan houden en objectief de situatie kan bekijken, en hem niet door blinde woede of frustratie hem weghou van de kinderen.

toen ik nog stage deed als advocaat heb ik zo'n schrijnende gevallen gehad ... papa's die hun kinderen niet meer mochten zien, maar de mama's wilden uiteraard wel nog dikke cash van papa om de kindjes op te voeden ( dat zijn de echte krengen).

één van die papa's heeft toen gewoon niet meer betaald, compleet illegaal natuurlijk, voor de rechter gekomen, MOEST betalen, maar deed het gewoon niet, en dan sta je daar als moeder natuurlijk .

Mama werd hoorndol , man man, die brieven naar die papa gericht, topliteratuur, pisnijdig was ze. Uiteindelijk mocht hij zijn kindjes dan toch zien van mama.... eind goed, al goed.

quote:

Op vrijdag 11 mei 2007 00:05 schreef milagro het volgende:

[..]

als een vader echter dan als reactie weigert te betalen, kan er dan geen beslag gelegd worden op zijn salaris?
zijn er dan ook geen stappen die een rechter kan ondernemen ?

quote:

Op vrijdag 11 mei 2007 00:51 schreef Eliminator20 het volgende:

[..]

Je moet hoe dan ook betalen voor je kinderen. Ik kreeg 1,5 maand na de geboorte een brief van de gemeente die mij vriendelijk doch dringend verzocht een formulier in te vullen voor bijdrage aan de uitkering die zij ontvangt. Volgens mijn advocaat valt daar niet aan te ontkomen.

De zaak is nu al ruim 5 maanden in behandeling door de gemeente. Heb er verder nog niks over gehoord. Ik moet warschijnlijk (gezien mijn salaris) ruim 300 euro betalen. Dat is ongeveer 1/5 van mijn salaris van kinderen die ik nooit zie. Als het even tegenzit, moet ik met terugwerkende kracht de afgelopen maanden terugdokken, maar dat weet ik niet zeker.

quote:

Op vrijdag 11 mei 2007 01:12 schreef Loedertje het volgende:

[..]

In dit geval gaat het om een beinvloedbaar meisje van net 19 die stevig bij haar ouders onder de plak zit zoals ik heb begrepen, meisje is zelf nog een kind aan haar taalgebruik en emotionele toestand te lezen...
Verstand komt met de jaren, helaas groeien kindjes in die tijd flink en mis je een heleboel van hun ontwikkeling en missen zij een biologische pappa

quote:

Op vrijdag 11 mei 2007 01:07 schreef milagro het volgende:

[..]

het is natuurlijk lastig te accepteren dat je voor kinderen die je niet mag zien, moet betalen, ik vind het ook oneerlijk en onterecht, maar omdat je er niet onderuit kan, is het ws beter om dan te denken, ik mag ze dan ms niet zien, maar ik draag hoe dan ook een steentje bij , en later als ze groot zijn, zullen ze dan iig niet kunnen zeggen, ondanks de verhalen van de moeder, dat ik me nooit wat van hen aangetrokken heb.

Ik kan er niet onderuit, ik wil dat in principe ook niet. Ben nou eenmaal de verwekker of ik het nou wil of niet. Dit is een deel van de verantwoordelijkheid die ik zou moeten dragen. Maar zolang ik de kids niet zie, zou ik er niet achteraan gaan

dergelijke moeders redeneren zo "zie je wel, hij wil alleen maar geld betalen als hij ze ziet op zijn termen, zodra hij zijn zin nietkrijgt dan wil hij geen geld geven voor zijn eigen kids, dus zie je nu wat voor vent het is? als hij echt van zijn kids zou houden dan etc etc etc"

herkenbaar. Heb dat ook al naar mijn hoofd geslingerd gekregen.

je kan bij sommige vrouwen gewoon niet winnen, wat je ook doet, en je bent dan volkomen machteloos.
je durft amper nog wat te doen, want god weet ms maak je het ondanks je goed bedoelingen alleen nog maar erger, want onredelijkheid is niet in te schatten, je schat het altijd verkeerd in... zo onredelijk zal ze toch niet zijn? jawel dus.

Klopt. Dit had ik niet aan zien komen. Ik ken haar al een tijdje voordat we een relatie begonnen. Had in mijn stoutste dromen niet kunnen bedenken dat het zo zou eindigen. Als er één persoon op aarde begrip voor me heeft dan is..... niet dus.

als je maar weet dat je niet alleen bent daarin, en dat er mensen zijn die wel degelijk zien en begrijpen wat er gebeurt, wie er fout bezig is, wie niet begrijpt waar het nu echt om draait, de kinderen en niet je eigen godvergeten gelijk , en al kunnen zij/wij ook niets doen, je hebt ms toch ergens een beetje steun aan het idee.

Gelukkig leven ontzettend veel mensen met me mee. Ik ben gezegend met genoeg mensen die dag en nacht voor me klaarstaan. Toch ben je eenzaam in je strijd. D'r is (thank god!) niemand in mijn omgeving die zoiets dergelijks heeft meegemaakt. En de gene die uit elkaar zijn, hebben in goed overleg een omgang kunnen regelen. Ze zijn een luisterd oor voor me, maar hebben uiteraard geen antwoord of passend advies voor me. Kan ik ze ook niet kwakelijk nemen.

en wie weet wie weet komt zij ooit bij zinnen, is er 1 iemand met een objectieve kijk op de zaak, naar wie ze wel luistert, en ik mag hopen dat ze dan ook voelt zelf wat ze niet zozeer jou, hoe naar dat ook is, maar vooral ook haar eigen kinderen heeft ontzegd, een vader die er gewoon wil zíjn voor zijn kinderen.

Die hoop ik heb ondertussen opgegeven. Ik heb 6 maanden gewacht op een bevrijdende telefoontje. "Goh, ik kan me voorstellen hoe je je voelt. Ik zou ook niet zonder de kinderen kunnen leven" "Is er geen mogelijkheid dat we toch tot een passend oplossing kunnen komen?" "Je bent immers toch de vader van mijn kinderen"

Ook toen we vorige maand door de rechter 2 gesprekken moesten houden, zonder ouders en andere lui d'r bij, bleef ze volhouden dat dit mijn eigen schuld is en het haar goed recht is om de kinderen te beschermen tegen mij. Toen ik op een nette manier vroeg of ik asjeblieft mijn kinderen op korte termijn kon zien, kreeg ik een negatief antwoord. Ik moest maar de uitspraak van de rechter afwachtten. Rekken, rekken, rekken. Het is bijna een spelletje voor haar. Ze blijft net zolang rekken totdat ik helemaal instort en de kinderen opgeef. Dat is inmiddels gebeurd dus.

als ik gelovig was zou ik voor je bidden
maar nu hoop ik gewoon enkel heel hard met je mee

Mijn geloof op betere tijden en een kans om een echte vader te kunnen zijn heb ik opgegeven. Ik ben nog jong, wie weet dat ik ooit een gelukkig gezin krijg, waar ik wél de kans om een vader te kunnen zien. Tot die tijd heb ik een hele hoop werk te verzetten op mijn leven weer op een rijtje te krijgen. Dit is een hopeloze zaak voor me. Om een vader te kunnen zijn voor mijn kinderen, ben ik afhankelijk van haar. Daar kan ik dus wel naar fluiten. Zelfs al krijg ik een omgangregeling, zal ze me hoogst waarschijnlijk op alle manier tegenwerken en mijn leven nog steeds zuur blijven maken. Het leven bestaat uit keuzes. Maar als je weet dat beide keuzes om te stoppen of door te gaan, me zullen slopen, is niet echt een fijn vooruitzicht. Alleen een wonder kan me helpen.

quote:

Op vrijdag 11 mei 2007 01:44 schreef phileine het volgende:
ik denk dat de treurnis vaak is dat -zoals hier eerder werd opgemerkt- soms vaders zich terugtrekken om de lieve vrede te bewaren en het niet over het hoofd van het kind willen gaan uitvechten, en dat dat dan later wordt "ja maar je hebt ons ook gewoon laten vallen daarna, c.q niet hard genoeg gevochten". Ik heb in mijn omgeving vaak genoeg gezien dat die bal dus helemaal niet wordt teruggekaatst, maar dat de zaak voor altijd verloren is. En de vervreemding tussen vader/kind is dan al zo groot dat dat bijna niet meer te repareren is.

Wat betreft het verhaal van terminator, denk ik ook dat de grote beslissingen niet bij het meisje, maar bij de ouders liggen. Die bepalen hoe en wat en waarom, en eerlijk gezegd kan ik me het vanuit een grootouderlijk standpunt ook makkelijker voorstellen waaróm ze dit doen. Niet om een oordeel te vellen over wie er fout zit en wie niet, maar omdat je in die rol nu eenmaal veel beschermender bent en het welzijn van je kind/kleinkind veel hoger stelt dan dat van iemand die je nauwelijks kent en niet eens echt mag. Ik wil daarmee niet zeggen dat het juist is, maar ik snap wel hoe het tot stand is gekomen. De oplossing? Geen idee, misschien een gezinstherapeut, en verder toch blijven doorvechten via de juridische wegen. Als je opgeeft is het echt voor altijd verloren.

quote:

Op vrijdag 11 mei 2007 02:02 schreef Loedertje het volgende:

[..]

Doorgaans zijn de kinderen mamma niet zo dankbaar áls ze eindelijk hun vader leren kennen en blijkt dat het een schat van een man is.

Is het jaloezie wat dat soort vrouwen drijft?
Iets geheel voor zichzelf willen hebben omdat ze dat zelf in hun jeugd hebben gemist?
Dan is het namelijk nog een tikkie erger, je pyschische trauma's botvieren op je kids
Het zijn bijna altijd in hun jeugd ernsitg beschadigde moeder sid het doen, die zelf (en dat is het allergekste) vaak een moeder hebben gemist die schittererde door afwezigheid, nu zelf een héle goede moeder willen zin maar dat zover doordrijven dat ze bezitterlig worden en haar identiteit ontleent aan het bestaan van de kinderen, geen concurrentie dulden en *de vijand* uit willen schakelen .

quote:

Op vrijdag 11 mei 2007 02:04 schreef Loedertje het volgende:

[..]

Jullie komen hier alleen maar om te vertellen hoe zielig en labiel jullie zijn..zie nergens een trotse pappa of mamma..alleen maar twee emotioneel doorgdraaide pubers die omelkaar heen blijven draaien, ga beiden verder met je leven en betrek jullie kinderen daarin.

quote:

Op vrijdag 11 mei 2007 02:08 schreef milagro het volgende:

ik snap de woede van de moeder, maar ik zal nooit nooit snappen dat je iemand dan op die manier terugpakt, jezus, jat zijn autosleutels en sjees langs alle flitspalen met 100 km per uur of zo, damn, maar zo

quote:

Op vrijdag 11 mei 2007 02:15 schreef Loedertje het volgende:

[..]

Pff, heb je niets beters te doen dan in degaten te houden wat anderen misschien over je denken?
[..]

Je wist dus al vanaf de eerste maand dat ze zwanger was, had dus gewoon 8 maanden te tijd om veel dingen te regelen, je hebt véél vrienden schreef je ergens? Netwerkjes genoeg, huisje regelen, je salaris koesteren en zoveel mogelijk opzij zetten, je verdient ongeveer ¤1500 schreef je elders, zonder vaste lasten kun je daar heel veel van sparen, tijd genoeg gehad...misschien grepen haar ouders aan het eind van die gewenningsperiode i omdat zij zagen dat jij geen enkele verantwoordelijkheid nam?
Ben jij soms nog jonger dan je ex-vriendin? Dan mijn excuses, dan kun je er nog niets aan doen.

quote:

Op vrijdag 11 mei 2007 02:16 schreef Loedertje het volgende:

[..]

Bezit, zo zie je het dus..

quote:

Op vrijdag 11 mei 2007 02:14 schreef Eliminator20 het volgende:

[..]

Ze kan me nergens mee pakken, alleen met mijn kinderen. Dat weet ze donders goed. Ik snap haar ene kant ook wel hoor. Het is niet dat ik niks begrijp waarom ze zo reageert. Mensen die ik niet vertrouw (terecht of onterecht) ook niet zomaar het meest dierbare bezit "uitlenen"

Ik heb ook mijn fouten gemaakt, maar heb er ALLES aan gedaan om dit recht te trekken. Dit ze niet kan of wil inzien is dus mijn probleem.

quote:

Op vrijdag 11 mei 2007 02:19 schreef Loedertje het volgende:

[..]

Je loopt graag weg voor verantwoordelijkehden, zelfs hier, vluchtgedrag...

quote:

Op vrijdag 11 mei 2007 02:23 schreef Loedertje het volgende:

[..]

Ik reageer alleen maar op de dingen die je zelf verteld, niet op roddels van je ex-schoonouders maar op je eigen verhaal.

Wat ik bedoel, ipv zelfbeklag, recht je rug, schouders kaasrecht, hoofd omhoog en laat zien dat je ruggegraat hebt, registreer een donmiennaam en plaats daar foto's van je kindjes, lieve texten, schattige kleurtjes, etaleer je dierbaarsten, maak het zichtbaar met plaatsjes, beelden zeggen vaak meer dan woorden , zeker met het oog op liede, die emotie kun je beter overbrengen ipv zelfmedelijden.

Dan laat je een sterke pappa zien..

quote:

Op vrijdag 11 mei 2007 02:36 schreef Loedertje het volgende:

[..]

Hoezo mensen in je omgeving? Die kennen toch de échte Eliminator?
Daar zou je dus troost moeten vinden en niet met onbekenden.

quote:

Op vrijdag 11 mei 2007 00:05 schreef milagro het volgende:

als een vader echter dan als reactie weigert te betalen, kan er dan geen beslag gelegd worden op zijn salaris?
zijn er dan ook geen stappen die een rechter kan ondernemen ?

quote:

Op vrijdag 11 mei 2007 02:23 schreef Loedertje het volgende:


Wat ik bedoel, ipv zelfbeklag, recht je rug, schouders kaasrecht, hoofd omhoog en laat zien dat je ruggegraat hebt, registreer een donmiennaam en plaats daar foto's van je kindjes, lieve texten, schattige kleurtjes, etaleer je dierbaarsten, maak het zichtbaar met plaatsjes, beelden zeggen vaak meer dan woorden , zeker met het oog op liede, die emotie kun je beter overbrengen ipv zelfmedelijden.

Dan laat je een sterke pappa zien..

quote:

Op vrijdag 11 mei 2007 02:45 schreef Eliminator20 het volgende:

[..]

Ik zoek mijn troost hier niet. Ik probeer meer inzicht te krijgen in mijn situatie. Heb je deze topic dan geopend zonder enige doel? Ik lees ook aandachtig de posts van de overige users in deze topic hoe hun tegen hun eigen situatie aankijken. De verhalen van Vivi intergreren mij ook. Uit oogpunt van een vrouw die in een soortgelijke situatie zit waar ik in zit.

quote:

Op vrijdag 11 mei 2007 09:21 schreef Loedertje het volgende:

[..]

Kun je nagaan, mijn schriftelijke korte reacties zijn op 1 hand te tellen, wat exen soms doen om de andere ex tot echte wanhoop te drijven is vaak toch ietsjes erger .

quote:

Op vrijdag 11 mei 2007 09:21 schreef Loedertje het volgende:

Kun je nagaan, mijn schriftelijke korte reacties zijn op 1 hand te tellen, wat exen soms doen om de andere ex tot echte wanhoop te drijven is vaak toch ietsjes erger .

quote:

Op vrijdag 11 mei 2007 09:50 schreef Loedertje het volgende:

[..]

Dat het dramatische vormen aanneemt als de ene ex e andere in een hoek drijft en ik denk dat je als ouder eens tien keer moet nadenken in wiens belang je dan bezig bent, zeer zeker niet in het belang van de kinderen. Waarom mensen niet gewoon verder gaan met hun nieuwe leven zonder dié partner snap ik dan nooit zo, je kan toch zoals Milagro aangaf gewoon verder gaan? Kinderen de kans geven om iets op te bouwen met beide ouders zonder allerlei kunstgrepen, chantages?

Vivi, stel dat jij en de vader van je kind uitelkaar gaan dan zou j het toch ook niet echt waarderen als je ex de dingen die ooit tussen jullie zijn gebeurt zou gaan gebruiken om jou uit te schakelen als ouder?
Als je het nuchter bekijkt slaat het namelijk helemaal nergens op en schiet niemand er wat mee op, zeker niet die kinderen.