Relatie met iemand die manisch-depressief is

quote:

Op maandag 3 november 2008 00:12 schreef BlueMage het volgende:
Ik dacht trouwens dat bij 'n bipolaire stoornis de stemmingswisselingen niet zo snel gingen zoals hier beschreven wordt, ik weet er niet veel van maar ik dacht dat dat meer bij 'n borderline stoornis hoorde...

M.

Je hebt helemaal gelijk. Vier of meer episodes per jaar van depressie of manie wordt al rapid cycling genoemd. Gemiddeld heeft een bipolaire patiënt minder dan één episode per jaar en duurt een episode enkele maanden.
Stemmingswisselingen binnen een periode van een paar dagen komen bij sommige patiënten wel voor, maar behoren niet tot het "normale beeld".

Bij bipolaire stoornis kan er wel degelijk snel gewisseld worden in stemmingen; er zijn diverse vormen en gradaties mogelijk.

Ik heb geen partner met deze stoornis; maar wel een moeder;
Vanuit de situatie die ik ken is de partner de verzorger en is een normale relatie niet tot nauwelijks mogelijk.

Ooit is er een artikel geweest in de telegraaf over partners en familieleden van mensen met een bipolaire stoornis; met als kop dat partners een speciaal plekje naast god zouden mogen innemen in de hemel.

Het verschilt absoluut per situatie; want er zijn genoeg mensen met een bipolaire stoornis die goed ingesteld staan op medicatie en behandeling en die een redelijk goed en kleurrijk leven kunnen hebben.
Maar er zijn ook minder goede voorbeelden.

Ik lees hier zo snel niets over eventuele behandeling?
Heeft je vriend hier al hulp bij?
Wil de relatie kans van slagen hebben, dan lijkt me dat wel belangrijk.
En als hij dan goede hulp krijgt, wie weet doet hij het heel goed op medicatie (ik heb in mijn werk gevallen gezien die met de juiste medicatie en therapieën hele leuke mensen zijn) en ziet de toekomst er alsnog prima uit.
Dit moet hij natuurlijk wel zelf willen dan en als hij dat absoluut niet wil, tsjah, dan wordt het voor jou wel heel erg moeilijk.

Als je vriend echt manisch depressief is dan heeft hij medicjinen nodig, anders denk ik dat er voor een ander niet mee te leven valt. Ik zou zeker een gesprek aangaan en medische behandeling hiervoor aankaarten.

Het is al een oud topic, maar ik las het vandaag. Ik word als bipolaire vrouw, die er alles aan doet om goed met mijn ziekte om te gaan, heel erg verdrietig als ik de reacties van sommigen lees. Een bipolair persoon is, mits in behandeling, wel degelijk in staat om een goede relatie te hebben. Het zijn denk ik juist hele gemotiveerde mensen, die een leven met lithium, met heel veel nare bijwerkingen, of andere medicijnen en een getormenteerd brein toch voor het leven en hun naasten kiezen. Het is vaak een dubbel bestaan, het is niet een ziekte waar je openlijk over spreekt. Niet iedere bipolaire partner is hetzelfde uiteraard, en dat lijkt bij sommigen op dit forum niet helemaal duidelijk. Veel bipolaire mensen zijn heel gevoelig en creatief met veel gevoel voor humor en diepe dalen. Om uit die diepe dalen te klimmen moeten ze medicijnen slikken waardoor ze een deel van hun artistieke temperament verliezen en valk worden, trillen, ernstig vergeetachtig zijn en vaak ernstige gewichtsproblemen, schildklierproblemen en nierproblemen krijgen. Of lithiumtoxicatie, waar ze aan kunnen overlijden.Toch herinneren we ons vaak de grote lijst met bipolaire: Winston Churchill, Lord Byron, en alle andere mensen die ook veel goeds in de wereld betekend hebben. Kay Redfield Jamison, een bipolaire psychiater,onderzoekster, en schrijfster heeft prachtige boeken geschreven over het leven met een onrustige geest. Ze beschrijft ho vaak bipolariteit samen gaat met een artistiek temperament en wat een duivels dilemma het is om van een creatieveling te veranderen in een muizige boekhouder in een bedompt flatje. Toch doen heel veel mensen dat, maken ze die keus voor hun partner of kinderen. Hoeveel liefde heb je dan in je en hoe vreselijk is het om dan te lezen dat je vooral nooit aan een leven met een manisch depressieve partner moet beginnen, omdat ze ja, eigenlijk al afgeschreven zijn.

Gelukkig lees ik ook een hoop mooie, en lieve en ontroerende verhalen op het onderwerp in dit topic.

Sorry, ik moet dit even kwijt. Ik reageer ook emotioneel omdat ik een partner heb die zelf erg hard en onbetrokken reageert. Hij ziet mijn strijd met de medicijnen, maakt dagelijks mee wat voor een fantastische moeder ik toch maar ben en hij behandelt me op een manier waarop je niemand hoort te behandelen.

quote:

Op donderdag 2 april 2009 14:45 schreef Lisette22 het volgende:

Sorry, ik moet dit even kwijt. Ik reageer ook emotioneel omdat ik een partner heb die zelf erg hard en onbetrokken reageert. Hij ziet mijn strijd met de medicijnen, maakt dagelijks mee wat voor een fantastische moeder ik toch maar ben en hij behandelt me op een manier waarop je niemand hoort te behandelen.

Waarom blijf je bij hem dan?

quote:

Op donderdag 2 april 2009 16:47 schreef HiZ het volgende:
Ik zag dat dit topic weer boven is gekomen. Raar is dat om het terug te zien. We hebben wel nog contact, maar de basis daarvoor is niet helemaal duidelijk. Hij is nog altijd lastig om mee om te gaan maar door iets meer afstand is het wel makkelijker voor me geworden. Hoewel ik het nog altijd betreur dat de relatie voorbij is.

Zou je dan weer terugwillen? Het lijkt mij haast niet te doen om met iemand die dit heeft een relatie te hebben.

Liefde overwint alles

Dit ziektebeeld is bij mij op de opleiding nu al een paar keer behandeld. Ken verder niemand die het heeft..maar wat ik wel kan zeggen is

het is op de eerste plaats heel erg moeilijk om mee om te gaan. Idd. hij kan je enorm meeslepen in zijn manie's, waardoor jij misschien ook nog problemen kan gaan ervaren! Zoiets is echt enorm zwaar om mee om te gaan. Moet je echt tegen kunnen. Mentaal heel sterk zijn, en echt weten waar je voor gaat. Hijzelf zal ook weten wat het voor een invloed op jou kan hebben, en daar zal hij zelf ook niet al te blij mee zijn. Weet ook bijna zeker dat ie jou liever niet ermee belast als wel...

Op de tweede plaats moet je voor jezelf overwegen of je hiermee verder wilt. Ben je mentaal idd sterk, en ben je bereid hem door de manie's heen te slepen zie ik ook een toekomst voor jullie. Heb je nu al zoiets van dat gaat nooit werken? Ik zou het eerst (heb niet alles gelezen. Hoelang hebben jullie?) een tijdje proberen door je niet te laten meeslepen in de manie's en hem gewoon te blijven ondersteunen en begrip ervoor tonen. Gaat het echt niet....dan moet je natuurlijk kijken wat beter voor jullie is? Bij elkaar blijven of uit elkaar gaan. Je hebt er niets aan als jullie constant ruzies hebben (bovenop zijn manie's ) of dat jij ook nog depri o.i.d. wordt.

Sterkte!

EDIT: Damn, zie net dat jullie niet meer samen zijn? Sorry

Misschien heb je er toch nog wat aan? Gezien jullie nog contact hebben...misschien voor een eventuele toekomst?

quote:

Op vrijdag 31 oktober 2008 22:30 schreef HiZ het volgende:
Oh well... een voorbeeldje van het gedrag? Ik was in slaap gevallen op de bank. Toen ik wakker werd zag ik dat er een berichtje op mijn telefoon stond waarin kort samengevat stond dat hij zich heel slecht voelde en dood wilde. Kwartier tevoren binnen gekomen. Bel ik 'm. Telefoon staat wel aan, maar er wordt niet opgenomen. Nieuw berichtje, dat hij niet wil praten omdat het al beter gaat.

ook herkenbaar

denk dat negeren het beste werkt.
tegen zo iemand aanpraten en zeggen: "wees eens open, praat met mij"werkt ook niet.

gewoon niet veel op uit doen en realiseren dat hij vanzelf wel weer boven water komt, wel lieve dingen blijven sturen.

Een goede vriend van mij heeft manisch depressiviteit. Hij heeft al jaren een hele leuke vriendin. Het is heel zwaar als hij depri is of manisch maar hij leeft er al 15 jaar mee en is zich erg bewust van zijn ziekte. Hij krijgt uitgekiende medicijnen dus de heftige episodes (psychoses) zijn nu misschien nog maar eens in de 4 jaar. Tussentijds is hij gewoon stabiel maar past hij wel zijn leefwijze erop aan en leeft hij met de bijwerkingen van de medicatie.

Maar wat ik vooral wil benadrukken is dat iemand ondanks alles nog wel zijn eigen karakter behoudt. Je hébt manisch depressiviteit, je bént niet manisch depressief.

Als mijn vriend manisch is (paar keer van dichtbij meegemaakt) dan blijft hij wel een goede gast. Bepaalde aspecten worden wel uitvergroot maar als je van jezelf heel empathisch bent en je eerder schuldig voelt dan wordt je niet ineens een grote egoist die mensen uit gaat schelden ofzo tijdens een manie. Deze jongen bijvoorbeeld is bijzonder intelligent en verliest zich tijdens een manie in wiskundige formules en denkt dat hij een genie is. Dat wel

Zoals de vriend van TS twijfelde over zijn relatie met haar en zei niet te weten of hij morgen nog wel verliefd op haar is dat is iets wat die vriend van mij nooit zal zeggen. Die heeft gewoon een hele andere persoonlijkheid. En die persoonlijkheid blijf je altijd zien ondanks dat de manisch depressiviteit er soms als een sluier overheen kan hangen.

Dus ik zou niet iemand gelijk af schrijven maar wel goed kijken of iemand bewust en verantwoordelijk met zijn ziekte omgaat, hoevaak er episodes zijn etc. En vooral: wat staat er tegenover, is het zo´n goed persoon die zoveel te bieden heeft dat je de ziekte erbij kan nemen?