Relatie met iemand die manisch-depressief is

quote:

Op donderdag 26 april 2007 00:48 schreef HiZ het volgende:
Het lijkt er dus op dat ik mezelf in zo'n situatie heb gemanoeuvreerd. En de laatste dagen zit ik me steeds meer af te vragen of het eigenlijk wel mogelijk is om een relatie op langere tijd te hebben met iemand die bi-polair is. Hij is heel intelligent en vaak ook grappig. Maar het is gekmakend om in een relatie steeds 2 seconden van een depressieve episode te zitten waarin hij alles waardeloos vindt.

Zijn er mensen met ervaring als 'de partner' en hebben die een mening over of het eigenlijk wel kan?

Pfoe.. dat lijkt me idd best lastig.. het zal veel incasseringsvermogen vragen..

quote:

Op vrijdag 27 april 2007 12:07 schreef HiZ het volgende:
Hmm... hij was altijd nogal extreem in zijn uitingen. Maar eerder een beetje ADHD achtig had ik ingeschat. Op een gegeven ogenblik wen je er ook een beetje aan en leer je ook om het maar een beetje langs je te laten gaan. Maar nu begint het wel heel erg te lijken op een onmogelijk iets.

nou, niets in onmogelijk natuurlijk, je zal voor jezelf het een en ander op een rijtje moeten zetten... kun je het aan dat hij "ziek" is en dat daar gevolgen aanzitten. Zie je het als een taak hem er door heen te slepen en dan ook alle shit over je heenkrijgen maar dan kan het eindresultaat zijn dat het allemaal goed komt. Altijd in je achterhoofd houden dat je zijn ziekte niet tegen hem moet gebruiken maar hem ook de vrijheid moet geven zijn ziekte onder controle te maken

quote:

Op vrijdag 27 april 2007 23:01 schreef HiZ het volgende:
Mijn probleem is natuurlijk dat ik teveel incasseringsvermogen heb

Door mijn werk ken ik vele mensen met een bipolaire 1 stoornis. Het zijn lichtzinnige leuke geestige mensen als ze normaal-hypomaan zijn... Men spreekt echter bij deze mensen ook wel van een bipolaire persoonlijkheidsstoornis om aan te geven dat hun karakter ook bepaalde eigenschappen heeft. Hans Teeuwen is ook zo'n bekende bipolair.

Realiseer je dat het leven met zo iemand je veel energie kan geven, maar ook zeer veel energie van je kan vreten als ze depressief of manisch zijn. De suicidaliteit is relatief hoog, en ik heb veel familieleden aan de wanhoop zien staan.

quote:

Op donderdag 26 april 2007 00:58 schreef Friek_ het volgende:
Ik denk dat je in een relatie altijd wel behoorlijk gelijkwaardig aan elkaar moet zijn

Daar ben ik het niet mee eens. Je kunt elkaar juist zo mooi aanvullen.

Ik (man) kan niet kaartlezen. Mijn vriendin kan dat wel.
Waardeloos voorbeeld, maar ik bedoel maar.

Zoiets kan inderdaad waardevol zijn!

ik heb precies het zelfde bij mijn vriend,
hij heeft deze week nu al 3 keer gezegt dat hij denkt dat hij niet van me houd en niet komt van het weekend en dan praat ik net zo lang op hem in tot het over is alleen soms negeert hij me totaal en praat niet met me,
zo van het ene moment op het andere moment als we midden in een gesprek zijn kan die zo ophangen of weg gaan

[ Bericht 34% gewijzigd door jehovaguerilla op 27-10-2008 15:08:58 ]

ff in de gaten houden dat dit een oud topic is, men heeft meer kans op reacties als je zelf een topic opent en het voorkomt dat mensen op posts van een jaar terug gaan reageren.

[ Bericht 78% gewijzigd door jehovaguerilla op 27-10-2008 15:09:12 ]

"MANISSSCCHHH!!"

OT: Sterkte.

Mijn oom, waar ik 10 jaar bij heb gewerkt, was getrouwd met een manisch depressieve vrouw (mijn tante dus, die ik wekelijks zo niet dagelijks zag in die 10 jaar). Geweldige vrouw, altijd vrolijk naar anderen die niet wisten wat erachter schuilde..
De keerzijde was dat ze elk kaar wel weer opgenomen moest worden in een kliniek na de gekste capriolen uitgehaald te hebben.. Ze had zware medicatie en kon daardoor geen kinderen krijgen (dan moest ze stoppen met de medicijnen en zou ze weer depressief worden).
Hij is sinds 3 jaar weduwnaar..

Denk niet dat het erg slecht voor je is er van af te sluiten, je kunt er een geweldige tijd mee hebben maar het kan een erg bittere pil met flinke nasmaak zijn.. Een normaal leven is eigenlijk niet mogelijk, je moet er een hoop voor opgeven.. Good luck!

Ik ben zelf een nogal "depressief" type, ik heb geen ervaring met depressieve partners..maar laat ik het zeggen dat mijn relatie stuk liep doordat ik zelf nogal in de war kwam met de zin van het leven, waar ik nog steeds niet helemaal uit ben, maar het gedumped worden maakte alles nog een stuk erger. Basically was ik bezig met veranderen en mijn leven op orde krijgen, maar na het stuklopen van de relatie én het ontdekken dat mijn ex met een oudere vent zat te "klooien" heeft mij totaal kapot gemaakt. Al klinkt het misschien simpel, maar ik had een speciaal iemand waarvoor ik wou vechten, nu die er niet meer is weet ik zelf niet echt meer waarmee ik bezig ben. Overigens heb ik mijn ex wel altijd met respect behandeld en heb ik geen echte aandoening, denk ik.. Het ligt er zwaar aan hoe het gaat met jullie in de relatie, ga je er zelf aan kapot dan is het logisch om er een eind aan te maken..maar denk ook aan hem. Praat met elkaar, veel, iets dat ik had geprobeerd maar ze wou zich niet blootgeven aan me..dan komt er snel genoeg een eind aan.

Sterkte

ik vraag me af of het voor diegene zelf wel goed is in zijn gemoedstoestand een relatie te hebben?
is het voor iemand als hem niet beter eerst aan zijn eigen probleem te werken en weer in balans te komen voor die een relatie begint
ik denk dat jij in jouw plaats voor jezelf moet nagaan hoeveel je aankan, hoe wil jij je leven hebben, past hij er wel in?

quote:

Op vrijdag 31 oktober 2008 22:30 schreef HiZ het volgende:
Oh well... een voorbeeldje van het gedrag? Ik was in slaap gevallen op de bank. Toen ik wakker werd zag ik dat er een berichtje op mijn telefoon stond waarin kort samengevat stond dat hij zich heel slecht voelde en dood wilde. Kwartier tevoren binnen gekomen. Bel ik 'm. Telefoon staat wel aan, maar er wordt niet opgenomen. Nieuw berichtje, dat hij niet wil praten omdat het al beter gaat.

Dat klinkt mij meer als 'n vorm van kinderachtig aandachttrekken in de oren, maar goed, heb geen verstand van psychische stoornissen.

M.

tvp

Waarom zou je het willen?

quote:

Op zondag 2 november 2008 13:35 schreef HiZ het volgende:

[..]

Ja, in het begin doe je het op die manier af. Na een tijdje begint je er anders tegenaan te kijken.

Mensen studeren ervoor om dat soort mensen te behandelen. Misschien vind jij het niet erg, maar ik zou het professionals overlaten

Hier zou ik erg goed over nadenken. Ik heb hier van heel dichtbij ook ervaring mee.
Dit is echt geen pretje. Zolang er nog keuze is, zou ik hier niet aan beginnen.

Wanneer je echt denkt dat dit persoon "de ware" is, hou dit dan dondersgoed in
je achterhoofd. Je kiest voor dit persoon met de ziekte.
Neem dit het persoon nooit kwalijk. In voor en tegenspoed.

Denk goed na en sterkte!

quote:

Op zondag 2 november 2008 13:17 schreef Willem.Kok het volgende:
Waarom zou je het willen?

Omdat je van iemand houdt?

quote:

Op zondag 2 november 2008 19:14 schreef WJ18 het volgende:
Neem dit het persoon nooit kwalijk. In voor en tegenspoed.

Dat ja.

Ik dacht trouwens dat bij 'n bipolaire stoornis de stemmingswisselingen niet zo snel gingen zoals hier beschreven wordt, ik weet er niet veel van maar ik dacht dat dat meer bij 'n borderline stoornis hoorde...

M.