Zo, vandaag lang gewerkt samen met een maat uit mn klas. Echt vuil werk, en zeker niet het leukste: plamuren en schuren.
Nu zag ik in de winkel naast de gewone plamuur die ik altijd gebruik, MDF specifieke plamuur staan. Grote MDF panelen durven nogal wat werken, zeker op een houten onderframe, en die plamuur zou daarbij goede resultaten geven.
Dat hebben we wel geweten...
Die plamuur was echt moeilijk aan te brengen, heel erg stroef en je moest veel kracht gebruiken om het aan te brengen. Na een paar uur was alles dan min of meer toegeplamuurd:
![]()
![]()
Dus, na de droging konden we beginnen schuren.
Vol goede moed de vlakschuurmachine erop... en niks.
![]()
De plamuur bleek zo ontzettend taai en hard te zijn, dat het met een gewone vlakschuurmachine vrijwel niet mogelijk was om er iets van af te krijgen.
Ik vond dat het tijd was voor het beest der schuurmachines: de bandschuurmachine. Dat werkt als een tierelier waar andere lichtere schuurdertjes het laten afweten. Nadelen zijn natuurlijk dat zo'n machine loodzwaar is, en moeilijk te controleren valt.
![]()
Ook de bandschuurmachine had het moeilijk. Met grofheid 100 liep het schuurpapier al direct vol met die plamuur, wat er niet meer af te krijgen was. Het (eigenlijk veel te) grove 60 bandpapier deed het veel beter.
Ik heb toen alle naden met de bandschuurmachine zo goed en zo kwaad als het kon vlak gemaakt, en mijn maat volgde met de vlakschuurmachine om de wat grovere textuur fijner te maken.
![]()
We zijn nog lang niet klaar, maar het resultaat van de stukken die al grotendeels gedaan zijn is echt goed te noemen, beter dan wat ik normaal haal bij gewone plamuur.
![]()
Ter vergelijking:
![]()
![]()
Het zal nog even duren voor alles gedaan is, en ik kijk er niet echt naar uit, maar wat moet moet.