Op woensdag 9 september 2026 19:54 schreef Kriegel het volgende:[..]
Het woord remake is industriebreed niet erg helder gedefinieerd, hè. Square-Enix komt bijvoorbeeld met Final Fantasy VII, noemt dat letterlijk FFVII Remake en het is zo'n beetje de definitie van een reimagining. Dus ja, ik hoopte stiekem toch wel op iets meer.
Dat woord hoor je sowieso maar zelden officieel gebruikt worden, reimagining, het is zo'n beetje altijd
remake of
remaster, al dan niet in een taaltechnisch creatieve variant, maar het begrip remake is erg breed gebleken. Metroid Prime Remastered is een remaster (zit in de titel), Paper Mario: TTYD heeft z'n oorspronkelijke titel bewaard maar is officieel volgens
Nintendo een remake, maar zie jij een verschil in niveau van oppoetsen?
Star Fox is een remake, bewaart volledig de structuur van SF64 maar gaat veel verder op het gebied van vernieuwing van audio en graphics (al kun je met een N64 spel als basis ook niet anders). Deze Ocarina lijkt op één lijn te zitten daarmee.
Nu hoeft voor mij ook echt niet de hele game overhoop te worden gehaald hoor, er hoeft geen map in van Breath of the Wild-grootte en ik hoef ook niet overal overheen te klimmen, het mag gerust herkenbaar blijven. Maar ik heb gewoon moeite met m'n suspension of disbelief als ik in een hoek van dit zogenaamde koninkrijk ga staan en op zo'n 200 meter afstand de andere kant kan zien liggen. Of dat ik midden op die ene fokking hectare op 's lands enige boerderij sta, acht passen zet en opeens een woestijn binnenloop.
Sorry, maar dat vind ik gewoon een beetje gek. Zelfs moderne open world games hebben nog moeite met het geloofwaardig maken van geografische overgangen, maar daar begint het net ergens op te lijken. Dit zit er heel ver onder.
Op de N64 vond ik het óók al best gaar, maar toen kwam Ocarina ermee weg omdat de hardware gewoon niet veel meer aankon. En je wist ook niet beter; er waren amper consolegames met grote open werelden. Maar waarom zou je zoiets bijna dertig jaar later nou intact gaan houden vanwege authenticiteit? Het was geen artistieke keuze maar een beperking.
Schaal de boel gewoon op naar het formaat van The Great Plateau (het gesegmenteerde Hyrule Field van Twilight Princess zal ongeveer zoiets zijn geweest?) en vul de ruimte die ontstaat op met deels simpele ruimtelijkheid zodat het daadwerkelijk als een open vlakte voelt, en deels met nieuwe, betekenisvolle content. Gewoon... net groot genoeg om geloofwaardig te voelen, niet zo groot dat het uren duurt om ergens te komen en je dat gevoel van 'padding' krijgt.
Het moet inderdaad ook niet alleen maar een domme tijdrovende leegte zijn, zoals Hyrule Field op de N64 overigens want er is gewoon geen klap te doen daar, laten we eerlijk zijn. Het is dat het geen tijd rooft want dat kan het niet.
Hoewel, zelfs als het puur
groter zou zijn, dan heeft het misschien nog eens wat zin om Epona te bevrijden.
