R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Als ik bij een GGZ een diagnosetraject ga doen dan ga ik ongetwijfeld ook een labeltje krijgen. Jaren bij een psycholoog geweest, maar voor mij is het echt menselijke variatie. Als jij de uiteinden daarvan een 'stoornis' wil noemen dan is dat prima, en dat snap ik ook wel, maar zo zie ik het niet. Dus nee, dat is zeker geen karakterfout. Ik probeer er boven te staan en mezelf ondanks die tekortkomingen te definiëren als mens en hoe we met die tekortkomingen omgaan. Ik heb moeite met taak X, de ander met taak Y en die weer amper met welke taak dan ook. Vrije wil is een continuüm. (En ja, die tegenstrijdigheid zit in alle mensen, maar we zijn natuurlijk ook geen rationele wezens.) En nee, onzin dat stukje over eigen onzekerheden. Nogmaals, dat labeltje ga ik ook gewoon krijgen als ik doorverwezen had willen worden. Ik denk dat je het helemaal verkeerd begrijpt als je denkt dat ik klachten als zwakte of aanstellerij zou wegzetten. Ik zou zeggen "je bent nog niet zo ver voor jezelf"quote:Op donderdag 26 februari 2026 23:10 schreef Puzzie het volgende:
ADD is breder dan alleen moeite hebben met bepaalde taken.
Hoewel problemen met plannen, organiseren en concentreren (executieve functies) kenmerkend zijn,
beïnvloedt ADD de manier waarop de hersenen informatie verwerken, emoties reguleren en motivatie opwekken.
AD(H)D is een neurobiologische stoornis die de hersenfuncties beïnvloedt en op veel meer gebieden impact heeft dan alleen bij het uitvoeren van taken.
Het is een verschil in de structuur en werking van de hersenen, niet een karakterfout.
Je zegt terecht dat "angstklachten niet inhouden dat je daar dan maar naar moet handelen
of van je af moet schuiven zodat je het maar niet hoeft te doen.
Dat is een rationele houding tegenover angst,
vaak gebaseerd op het idee dat je angst moet overwinnen in plaats van vermijden.
Tegelijkertijd geef je in een ander R&P topic over daten aan het videobellen te vermijden
("geen optie", "apart") vanwege belangst, het niet jezelf kunnen zijn.
Daar handel je dus wel naar de angstklacht terwijl je hier beweert dat niet te doen.
Waar zit de tegenstrijdigheid?
Voor jou: Angst is doorslaggevend → dus ik handel ernaar.
Voor een ander: Angst is niet doorslaggevend → je moet er niet naar handelen.
Dat is een dubbele standaard.
Je bedoelt het vast niet slecht , het is menselijk, maar het klopt natuurlijk niet.
En ik begrijp het ook wel: de theorie makkelijker is dan de praktijk.
Iemand die zelf worstelt met angst, somberheid en slaapproblemen
(dus waarschijnlijk ook moeite heeft met executieve functies)
en een ander de les leest over ritme, verantwoordelijkheid en wilskracht,
probeert onbewust zijn eigen tekortkomingen en onzekerheden op de ander te projecteren
Veel mensen hebben vooroordelen en zien angst als een teken van zwakte of een persoonlijk falen,
in plaats van een medische aandoening die voortkomt uit biologische en psychologische processen.
Hoe zou jij het vinden als mensen oordelen dat jouw angstklachten zwakte , aanstellerij of een gebrek aan karakter' zijn?
A Robin Redbreast in a Cage Puts all Heaven in a Rage.
Dat verwoord je heel sterk!quote:
ADD is breder dan alleen moeite hebben met bepaalde taken.
Hoewel problemen met plannen, organiseren en concentreren (executieve functies) kenmerkend zijn,
beïnvloedt ADD de manier waarop de hersenen informatie verwerken, emoties reguleren en motivatie opwekken.
AD(H)D is een neurobiologische stoornis die de hersenfuncties beïnvloedt en op veel meer gebieden impact heeft dan alleen bij het uitvoeren van taken.
Het is een verschil in de structuur en werking van de hersenen, niet een karakterfout.
Voor mij persoonlijk wordt het daarmee juist ook gecompliceerder. Ik ervaar mijn ADHD in eerste instantie niet alsof er iets niet goed werkt in mijn hoofd. Ik merk het wel als ik mijn eigen functioneren vergelijk met dat van andere mensen + de verwachtingen die worden gesteld aan ieder volwassen persoon.
Het valt mij op dat de meeste mensen iets kunnen doen zonder erbij na te denken. Bijvoorbeeld op het werk als je instructies krijgt "eerst doe je dit, daarna dat, vervolgens zus en zo". De meeste mensen lijken het prettig te vinden om uit te voeren wat er van hen gevraagd wordt en willen vooral geen extra uitleg wat nou eigenlijk het doel is van die werkzaamheden, waarom je het persé volgens die instructies moet uitvoeren.
Bij mij werkt dat niet. Ik kan geen knopje in mijn hoofd omzetten waarmee ik al die gedachten kan uitzetten. Ook niet als ik mij bedenk dat ik daarmee energie voor mezelf bespaar wat ik later op de dag kan uitvoeren voor dingen die ik leuker vind. Ik wil weten welk resultaat er van mij verwacht wordt en met welke punten ik rekening moet houden, wat de uiterste deadline is en welke maatregelen ik kan treffen om te voorkomen dat ik niet aan de verwachtingen kan voldoen. Dat probeer ik weleens uit te leggen. En dan krijg ik een antwoord zoals: "Pff, wat maak jij het toch weer moeilijk voor jezelf! Doe nou maar gewoon zoals het hier staat!" Als ik dat vervolgens probeer, raak ik helemaal opgefokt. Dan vinden omstanders het schijnbaar zielig dat ik mij opgefokt voel en zeggen ze met goede bedoelingen "Joh, maak je nou niet zo druk!" Ik moet dan zo enorm mijn best doen om niet te exploderen van woede. Ik zou dan willen roepen: "Je wilt toch dat ik het persé volgens die kutinstructies uitvoer en je weigert mij verder uit te leggen wat het nut daarvan is?! Nou prima joh! Ik doe het op jouw manier! En nu ga je weer zeiken dat ik volgens jou te onrustig ben?! Die onrust zit in mij en niet in jou, dus waar maak JIJ je dan onnodig druk over?! Of gaat het jou niet om mijn onrust maar om die van jezelf?! Voel jij je onrustig door mij opgefokt te zien?! Klootzak, wees dan in ieder geval eerlijk om dat toe te geven in plaats van dat je je als een hypocriete slijmbal opstelt naar mij toe door te VEINZEN dat je het goed bedoelt naar mij toe, terwijl je in werkelijkheid je dus blijkbaar gewoon geirriteerd voelt!"
Wat mij al eerder opviel als ik jouw PoHi een beetje doorlees is dat je nogal moeite hebt hoe je iets overbrengtquote:
[..]
Als ik bij een GGZ een diagnosetraject ga doen dan ga ik ongetwijfeld ook een labeltje krijgen. Jaren bij een psycholoog geweest, maar voor mij is het echt menselijke variatie. Als jij de uiteinden daarvan een 'stoornis' wil noemen dan is dat prima, en dat snap ik ook wel, maar zo zie ik het niet. Dus nee, dat is zeker geen karakterfout. Ik probeer er boven te staan en mezelf ondanks die tekortkomingen te definiëren als mens en hoe we met die tekortkomingen omgaan. Ik heb moeite met taak X, de ander met taak Y en die weer amper met welke taak dan ook. Vrije wil is een continuüm. (En ja, die tegenstrijdigheid zit in alle mensen, maar we zijn natuurlijk ook geen rationele wezens.) En nee, onzin dat stukje over eigen onzekerheden. Nogmaals, dat labeltje ga ik ook gewoon krijgen als ik doorverwezen had willen worden. Ik denk dat je het helemaal verkeerd begrijpt als je denkt dat ik klachten als zwakte of aanstellerij zou wegzetten. Ik zou zeggen "je bent nog niet zo ver voor jezelf"
en bedenk je er allerlei smoezen bij om jouw mening te rechtvaardigen ,maar dit gaat niet over een mening maar over feiten.
Het ligt misschien ook wel aan het eigen onvermogen om je in anderen in te leven en dan kom ik weer terug bij projectie en een gebrek aan zelfkennis.
My age is very
Inappropriate
for my behavior
Inappropriate
for my behavior
Sure.quote:
[..]
Wat mij al eerder opviel als ik jouw PoHi een beetje doorlees is dat je nogal moeite hebt hoe je iets overbrengt
en bedenk je er allerlei smoezen bij om jouw mening te rechtvaardigen ,maar dit gaat niet over een mening maar over feiten.
Het ligt misschien ook wel aan het eigen onvermogen om je in anderen in te leven en dan kom ik weer terug bij projectie en een gebrek aan zelfkennis.
A Robin Redbreast in a Cage Puts all Heaven in a Rage.
Ik lees deze discussie een beetje met herkenning. Niet omdat iedereen hier hetzelfde ervaart, maar juist omdat ADHD bij iedereen net anders lijkt te werken.
Ik heb zelf ook ADHD. Voor sommige mensen lijkt structuur iets wat je gewoon besluit: wekker zetten, opstaan, ritme houden. In mijn hoofd werkt het vaker anders. Als er geen externe ankers zijn — werk, afspraken, mensen die op mij rekenen, kan tijd ineens een soort mist worden waar dagen ongemerkt in verdwijnen.
Dat betekent niet dat verantwoordelijkheid of wilskracht geen rol spelen. Maar het betekent wel dat de weg ernaartoe voor sommige mensen steiler is. Wat voor de één een stoepje is, voelt voor de ander soms als een trap.
En misschien zit daar ook het misverstand in dit soort discussies. Mensen denken dat de ander het probleem ontkent, bagatelliseert of juist misbruikt als excuus. Terwijl de meeste mensen met ADHD eigenlijk gewoon proberen uit te leggen hoe hun binnenwereld werkt.
Niet om ergens onderuit te komen.
Maar om begrepen te worden waarom iets soms zoveel meer moeite kost dan het van buiten lijkt.
Ik heb zelf ook ADHD. Voor sommige mensen lijkt structuur iets wat je gewoon besluit: wekker zetten, opstaan, ritme houden. In mijn hoofd werkt het vaker anders. Als er geen externe ankers zijn — werk, afspraken, mensen die op mij rekenen, kan tijd ineens een soort mist worden waar dagen ongemerkt in verdwijnen.
Dat betekent niet dat verantwoordelijkheid of wilskracht geen rol spelen. Maar het betekent wel dat de weg ernaartoe voor sommige mensen steiler is. Wat voor de één een stoepje is, voelt voor de ander soms als een trap.
En misschien zit daar ook het misverstand in dit soort discussies. Mensen denken dat de ander het probleem ontkent, bagatelliseert of juist misbruikt als excuus. Terwijl de meeste mensen met ADHD eigenlijk gewoon proberen uit te leggen hoe hun binnenwereld werkt.
Niet om ergens onderuit te komen.
Maar om begrepen te worden waarom iets soms zoveel meer moeite kost dan het van buiten lijkt.
“Waar taal verdampt, noteer ik het residu.”
Is precies wat ik zei.quote:Op woensdag 4 maart 2026 11:21 schreef Parafoonnotulist het volgende:
Ik lees deze discussie een beetje met herkenning. Niet omdat iedereen hier hetzelfde ervaart, maar juist omdat ADHD bij iedereen net anders lijkt te werken.
Ik heb zelf ook ADHD. Voor sommige mensen lijkt structuur iets wat je gewoon besluit: wekker zetten, opstaan, ritme houden. In mijn hoofd werkt het vaker anders. Als er geen externe ankers zijn — werk, afspraken, mensen die op mij rekenen, kan tijd ineens een soort mist worden waar dagen ongemerkt in verdwijnen.
Dat betekent niet dat verantwoordelijkheid of wilskracht geen rol spelen. Maar het betekent wel dat de weg ernaartoe voor sommige mensen steiler is. Wat voor de één een stoepje is, voelt voor de ander soms als een trap.
En misschien zit daar ook het misverstand in dit soort discussies. Mensen denken dat de ander het probleem ontkent, bagatelliseert of juist misbruikt als excuus. Terwijl de meeste mensen met ADHD eigenlijk gewoon proberen uit te leggen hoe hun binnenwereld werkt.
Niet om ergens onderuit te komen.
Maar om begrepen te worden waarom iets soms zoveel meer moeite kost dan het van buiten lijkt.
A Robin Redbreast in a Cage Puts all Heaven in a Rage.
Heel goed verwoord!quote:
Dat betekent niet dat verantwoordelijkheid of wilskracht geen rol spelen. Maar het betekent wel dat de weg ernaartoe voor sommige mensen steiler is. Wat voor de één een stoepje is, voelt voor de ander soms als een trap.
En misschien zit daar ook het misverstand in dit soort discussies. Mensen denken dat de ander het probleem ontkent, bagatelliseert of juist misbruikt als excuus. Terwijl de meeste mensen met ADHD eigenlijk gewoon proberen uit te leggen hoe hun binnenwereld werkt.
Niet om ergens onderuit te komen.
Maar om begrepen te worden waarom iets soms zoveel meer moeite kost dan het van buiten lijkt.
En daarom ook zo frustrerend dat die boodschap maar niet overkomt. Als mensen de overtuiging hebben dat ADHD gewoon aanstellerij is, kan je heel veel zinnige argumenten erbij slepen om uit te leggen dat het anders in elkaar steekt. Je zou het zelfs kunnen bewijzen. Maar de meeste mensen vertikken het om naar jou te luisteren, laat staan jou serieus te nemen.
Ik kan het tot zover nog wel aanvaarden. Totdat diezelfde mensen zich zonodig mij willen helpen met adviezen als "Je moet het niet zo ingewikkeld maken" of "Je moet stoppen met daaraan denken".
Ik vind het vooral eenzaam om hiermee te moeten leren dealen.
|
|
