quote:
Nouja, ik zie hier best wel tegenop, maar toch kan het wel echt heel veel informatie geven natuurlijk

Wat ik vooral heel erg fijn vond was dat de traumarts heel simpel was: ik kan niet iets kapot maken in mijn voet, dus dat "je mag niet door de pijn heen" van de revalidatie-arts mag ik naast me neer leggen. We hebben dat geprobeerd en we hebben het gewoon dom doorgaan geprobeerd en het maakt niet uit in de ernst van de klachten, dus waarom dan vooral niets doen zeg maar.
En ondertussen dus al weer meer dan een jaar in de ziektewet, dus ook daar komen weer andere mensen meekijken en hun zegje doen. En ook nog steeds gedoe met de verzekering uiteraard.
Maar hey, van de fietsenmaker hoorde ik dus dat er een speling van 4 cm in het frame van mijn fiets zat (meestal zien ze maximaal 2 cm). Hij had een behoorlijk duidelijk mening over de snelheid en de ernst van het ongeluk, wat mij alleen maar weer duidelijker maakt: ik mag blij zijn dat ik er nog ben.
(En begrijp me niet verkeerd: de huidige situatie is echt niet leuk hoor, maar met in mijn achterhoofd nog de angst dat ik mijn been zou verliezen, valt deze situatie wel mee zeg maar. Ook al komen er steeds meer dingen naar boven op het lijstje "dat kunnen we vergeten". Ergste huilbui onlangs was het besef dat kamperen er waarschijnlijk gewoon niet meer in zit in de toekomst (het zeer moeilijk kunnen lopen op ongelijke stukken (los van de pijn die het veroorzaakt, en volgens de trauma-arts gaat dat echt echt echt niet beter worden, wat ik ook laat doen aan mijn voet/enkel/been) in combinatie met opstaan vanaf de grond enzo maakt dat best wel een dingetje)