Depressief door de hormonen, Deel 5

quote:

Op woensdag 25 april 2007 22:12 schreef snoopy het volgende:
Oh Sugar wat rot nou weer. En ik vond het juist zo ontspannen in jouw gezelschap laatst. Gek is dat, dat je zo anders overkomt dan dat je je voelt.

Dat vind ik toch fijn om te horen, hoor! En toen ging het ook beter met me dan nu én ik vind niet elk gezelschap moeilijk. Dat ook. Maar ik vind het lief dat je dat zo uitspreekt.

Yppy, dagen/uren aftellen en geen beslissingen kunnen nemen (hoe onbenullig ook..) is herkenbaar hoor. En Sugar, ook het verschil in gezelschap herken ik. De een voelt 'veiliger' dan de ander.

Yp, je vroeg naar terugvallen bij mijn medicatie. Ik merk dat het gisteren en vandaag ietsje minder voelt. Meer gespannen. Dat had ik bij deze medicatie nog niet eerder gemerkt.
Jammer dat bij jou de terugvallen zo heftig zijn.

Het scheelt inderdaad bij wie ik ben. Bij familie heb ik voortdurend het gevoel op mijn tenen te lopen, bij vrienden juist niet. Dan gaat het veel makkelijker.

In plaats van 2 stappen vooruit en 1 terug ga ik er 2 vooruit en 1,75 terug denk ik Moonah. Het gaat nu weer iets beter en ik wist dat het zou gaan gebeuren. Dat is wel fijn, maar toch vind ik het vooral heel moeilijk op mijn werk. Ik was echt geirriteerd om niks en dat mogen ze niet merken. Gelukkig maar dat ik even bij een collega uit kon 'razen'. Nou ja, eigenlijk vertellen dat het niet goed ging, verder viel het wel mee.

Ik heb ook een kwaal door de hormonen..... dankzij het 18 jaar de pil slikken heb ik nu 9 goedaardige tumoren in mijn lever, waarvan de grootste 13 cm. is Ik ben dus - helaas - allergisch voor hormonen, ook voor degenen die mijn lichaam zelf aanmaakt. Ik zal binnenkort een stuk van mijn lever moeten gaan missen en ik zal nooit kinderen mogen krijgen, omdat dat voor mezelf levensgevaarlijk is.....

Ga dinsdag praten met de HA over sterlisatie van mijzelf. Ik ben nu 32 jaar. Ik lurk echt al jaren mee in OUD en het zal dan ook blij lurken blijven. Eigenlijk heb ik altijd al het gevoel gehad dat ik nooit kinderen zou kunnen krijgen en nu is dat dus bevestigd. Gelukkig hadden we zelf al min of meer besloten dat wij geen kinderen zou krijgen, met een hele hoop verschillende redenen daarvoor, maar toch..... nu wordt het voor ons beslist....

Ik zal dus blijven genieten van al jullie prachtige wondertjes en dat idoe ik met heel veel liefde!!

Iedereen die kampt met de depressie door de hormonen wens ik heel veel sterke toe!!!

Poeh, wat een verhaal Lief17. Toch heel moeilijk dat het zo voor je beslist moet worden
Je lichaam kan rare dingen met je uithalen, dat blijkt maar weer. Succes met het gesprek dinsdag voor de HA en veel sterkte

Andere dames, ook veel sterkte met de moeizame weg omhoog.

Lief17, wat heftig. Bah, naar verhaal. Sterkte.

Moonah, hoe gaat het nu? Weer 'uit' je terugval?
En Yppy, hoe is het dan bij jou nu? Hopelijk gaat het weer wat beter.
Monedula, leef je nog?

Ik slik nu sinds 3 dagen geen hormonen, vitamine B6 en visolie meer. Het stond me zo tegen ineens. En ik merk er eigenlijk toch geen fluit van, al die maanden. Met één pil niet, met twee ook niet echt en met weer terug één pil per dag merkte ik ook geen verschil. Dus stoppen met die rommel, besloot ik.

Maar ik wou dat ik mezelf gewoon kon accepteren en niet voortdurend een hekel aan mezelf had. Dat ik wist dat ik leuk ben en dat ik gewoon mezelf durf te zijn. Ik haat het echt dat alles staat of valt (dat vooral) bij mijn gevoel over mijn lijf en over mezelf.
Ik voel me eigenlijk alleen goed als ik weinig eet. Alle andere opties (gewoon eten, snoepen, lekker meedoen) leveren uiteindelijk alleen maar die zelfhaat op. Ik kán mezelf niet accepteren als ik niet écht slank ben. En dat terwijl ik echt aan niemand anders zulke eisen stel of ooit zou willen stellen. Echt nooit, dat vind ik ook vreselijk, die beoordeling op uiterlijk. Maar over mezelf ben ik wel zo kritisch. Zo stom en zo ongelukkigmakend.

Sugar, wat een worsteling
-edit, antwoord al gevonden-

Owlet, volgens mij zijn de geleerden het er niet helemaal over eens, maar de meesten vinden toch dat een "echte" PPD meestal niet alléén hormonaal bepaald is. Allerlei factoren spelen mee, zegt men. En dat lijkt mij toch ook wel waarschijnlijker dan puur hormonaal. Dat betekent dus helaas ook dat het niet over is als je hormoonhuishouding weer normaal is. Dat zou nu inderdaad wel al (lang) zo moeten zijn bij mij, denk ik.

Oh, vertel je antwoord eens, owlet?

Sneller dan de edit!

Maar, dat dus. Dat het niet te zeggen is omdat er zo veel dingen mee spelen.
Ik kan me ook goed voorstellen dat de hormonen vaak alleen maar een raampje open zetten zodat oud (onverwerkt) zeer naar boven kan komen.

voor de kijkers thuis: mijn vraag ging dus over de duur van een depressie na de zwangerschap. Of er een te voorspellen duur is aangezien hormonen op een gegeven moment uitgewerkt raken.

Maar als ik het zo lees is het niet zo heel gek dat die hormonen en andere dingen je niet hielpen Sugar want het lijkt toch wel heel erg zo alsof je eetprobleem weer heel erg de kop op heeft gestoken ipv een klassieke pnd (whatever that may be ).
Ben je daar vroeger ooit voor onder behandeling geweest? Mss dat je naar die persoon terug zou kunnen?

_{Ik weet niet of het zou helpen hoor, maar dat lijkt me logischer dan die hormonen eigenlijk als ik je laatste post zo lees.}

BE, het klopt dat het eetprobleem weer speelde en nu nog een zwakke plek is. Maar dat grijpen naar controle via het eten, komt nu wel voort uit hoe het gaat met me. En de hormonen hadden dat van mij best mogen voorkomen, in november ergens. Maar ja, dat werkte niet zo, helaas.
Alles hangt gewoon zo met elkaar samen. Het hele rotgevoel uit zich bij mij gewoon standaard in mezelf te dik vinden, stom, lelijk en het echt niet meer zien zitten.

Ik had ooit groepstherapie en een eerstelijnspsycholoog, maar beide dingen werkten niet echt (groepstherapie was echt een traumatische ervaring haast. ). Het komt vast goed met me, met haptotherapie en psychotherapie. En het gaat ook al beter in het geheel én nu op dit moment ook weer beter dan mijn post van vanochtend.

Mooi!
Ik was ook even de haptotherapie en de psycho vergeten.
Dacht even alleen aan die pillen.

Sugar, hoe sta je inmiddels tegenover AD?

quote:

Op dinsdag 1 mei 2007 09:59 schreef owlet het volgende:
Ik kan me ook goed voorstellen dat de hormonen vaak alleen maar een raampje open zetten zodat oud (onverwerkt) zeer naar boven kan komen.

Dit geldt voor mij iig wel. De hormonen (en het verse moederschap) zijn een trigger geweest voor oude patronen, die zich oa uiten in depressie.
Maar nu gaat het weer oké hoor Sugar! De AD halen de scherpe kantjes er vanaf en met de hapto werk ik aan 'het moederschap' en alles wat dat losmaakt aan (onverwerkt) gedoe.
Echt Suug, als het aanslaat ben je binnen no-time van je klachten af en kun je op een relaxter manier aan de onderliggende problematiek werken.

Dat is heftig Lief17. Ook al wilden jullie zelf ws geen kinderen, toch minder dat zoiets heel definitief wordt.

Pas je wel een beetje op Sugar? Ik herken het uit dat boek van Brooke Shields. Zij dacht dat de medicijnen niet werkten, stopte ermee en ging zwaar achteruit. Dat je het wel in de gaten houdt.
Ik heb lang getwijfeld over de AD, maar ben nu toch wel blij dat ik ermee begonnen ben. Het gaat nu verre van goed, maar niet zo slecht als het was. Dat is al fijn. Volgens de kinderarts en de spv'er kon het feit dat ik aan het begin van mijn zwangerschap in een nogal heftige ontslagprocedure zat de depressie verergeren. Omdat ik toen vooral 'zwanger' was en het niet echt verwerkt hebt. Daarbij een nieuwe werkgever waar het ook verre van goed liep/loopt en niet de meeste ideale familierelaties. Het kan niet de oorzaak van de pnd zijn, maar het wel verergeren begreep ik.

Het gaat nu al een tijd niet beter met me, ik ben dus bang dat de medicijnen definitief niet sterk genoeg zijn. Volgende week ga ik naar de spv'er, het zou me niets verbazen als de dosis dan omhoog gaat. Dat kan nog drie keer.
Mijn nieuwe baas adviseerde contact op te nemen met de bedrijfsarts. Daar had ik zelf niet aan gedacht, omdat ik redelijk normaal mijn werk doe, maar ze heeft wel een punt. Dat wordt een project voor morgen.

Jammer dat de dosis waarschijnlijk omhoog moet, YPPY. En idd verstandig om naar de bedrijfsarts te gaan, denk ik. Gewoon voor wat men weet en voor als er iets is een keer misschien.

Phileine en Moonah, ik sta er niet negatief meer tegenover, maar eigenlijk gaat het beter. Ik schrijf dat hier soms ook, maar meestal vooral de slechte momenten. Het voelt als een gek moment om nu nog aan die AD te beginnen. En voor dat gedoe met zelfacceptatie en eten enzo helpt het natuurlijk ook niet. Maar misschien wel in de zin die jij omschrijft, Moonah. Ik weet het ook niet eigenlijk.
Ik vind het eigenlijk een beetje mosterd na de maaltijd, omdat ik wel weer positieve dingen zie en zelfs voel ook!

quote:

En voor dat gedoe met zelfacceptatie en eten enzo helpt het natuurlijk ook niet.

Het klinkt gek, maar daar helpt het dus wél tegen. Eigenlijk was die opmerking over je zelfacceptatie de reden dat ik naar de AD vroeg.

Het is overigens heus ook te lezen dat het vaak beter met je gaat hoor, maar het blijft nog steeds worstelen. Ik denk nog steeds dat het allemaal veel makkelijker voor je zou kunnen zijn. Wat Moonah zegt, dan hou je veel meer energie over om aan de rest te werken.

Yppy, hopelijk gaat een verhoging iets voor je doen. Het is vaak even zoeken naar de goede dosis en het goede middel. Sterkte. Gesprek met de bedrijfsarts lijkt me een goed idee, dan hoef je het niet uit te gaan leggen een andere keer als je je misschien veel slechter voelt.

Phileine, ik wil even zeggen dat ik je berichten wel serieus neem, hoor. Ik laat het gewoon op me inwerken en houd jouw ervaringen in mijn achterhoofd in gesprekken met de ha of psychotherapeut straks weer. Je zegt het dus niet voor niks, ook al lijkt dat misschien soms zo.

Ik ben vandaag weer koffie gaan drinken op het werk. Ik wil over 2 weken voor het eerst weer gaan werken, een paar uur. Dat rustig een tijdje zo doen (elke week op woensdag een paar uur de simpele dingen doen) en dan kijken of we dat kunnen uitbreiden weer.

YPPY, heb je je missie van vandaag al volbracht?

_{Weten jullie dat ik steeds weer de kriebels krijg als ik dit topic bovenaan zie staan? Het is zo'n sombere, zeurderige titel eigenlijk. Ook al dekt het precies de lading. Ik vind het in elk geval een deprimerend (há há) gezicht zo bovenaan de lijst.}

Denk ik helemaal niet hoor Sugar, dat je het niet serieus neemt. Ik voel me af en toe ook wat drammerig, maar ik weet dat het je zo ontzettend zou kunnen helpen

_{sorry, nou staat ie weer bovenaan}

quote:

Op woensdag 2 mei 2007 15:19 schreef Sugar het volgende:
Phileine, ik wil even zeggen dat ik je berichten wel serieus neem, hoor. Ik laat het gewoon op me inwerken en houd jouw ervaringen in mijn achterhoofd in gesprekken met de ha of psychotherapeut straks weer. Je zegt het dus niet voor niks, ook al lijkt dat misschien soms zo.

Ik ben vandaag weer koffie gaan drinken op het werk. Ik wil over 2 weken voor het eerst weer gaan werken, een paar uur. Dat rustig een tijdje zo doen (elke week op woensdag een paar uur de simpele dingen doen) en dan kijken of we dat kunnen uitbreiden weer.

YPPY, heb je je missie van vandaag al volbracht?

_{Weten jullie dat ik steeds weer de kriebels krijg als ik dit topic bovenaan zie staan? Het is zo'n sombere, zeurderige titel eigenlijk. Ook al dekt het precies de lading. Ik vind het in elk geval een deprimerend (há há) gezicht zo bovenaan de lijst.}

Sugar, hoe ging het (voor de 2e keer?) koffiedrinken? Ik moet nl. denken aan hoe je de vorige/eerste keer omschreef dat je naar je werk ging en het huilen je zo nader stond dan het lachen.
Hopelijk was de drempel dit keer minder hoog.
Wat een ontzettend goed voornemen om over 2 weken een paar uurtjes te proberen! Knap hoor. Ook hierbij hoop ik dat dat goed voor jou gaat voelen. De afwisseling met kindjes thuis en dan op woensdag even de deur uit om rustig te werken zal een fijne afwisseling zijn denk ik. Heel veel succes meid!

LW

PS: Misschien even knullig dat ik hoofdzakelijk alleen op Sugar reageer, dus: ook sterkte voor de andere dames!

Dankjewel, LW!
En het koffiedrinken was al minder beladen, dus oké, ja!

Wat goed dat de koffie beter ging. Spannend dat je weer wilt gaan beginnen met werken. Ga je dan alleen werken, of met collega's? Je zit normaal gesproken toch alleen?

Maakt niet uit LW, depressief ben ik toch al.

Het is zo bizar, het lijkt net of ik weer van voor af aan moet beginnen. Ik kan niks hebben, ben snel geirriteerd, zie niet hoe ik de dag door moet gaan komen. Maandag ga ik met J. naar de Efteling, heb hem kaartjes gegeven voor zijn verjaardag, leek me wel goed voor ons. Normaal gesproken zou ik daar helemaal naar uitkijken en vind ik zoiets prachtig. Maar nu doet het me niks. Het is net alsof ik van een afstand naar mezelf kijk.
Ik heb nog niet gebeld Sugar, eerst de energie zien te vinden. Ik denk dat ik dinsdag vanaf mijn werk ga bellen.
Vanochtend kwam ik iemand tegen bij wie het weer helemaal goed gaat na een pnd. Dat geeft moed.

_{het topic zou gewoon niet hoeven bestaan}

He kut, YPPY. Dat is echt zo naar, als niks je iets doet.
Het kómt goed, ja, maar ik hoop voor je dat er snel weer een stap vooruit komt. En een flinke graag.

Yppy wat naar dat het lijkt of je weer van voor af aan moet beginnen

Sugar, goed zeg dat je weer koffie bent gaan drinken en zelfs plannen maakt om weer aan het werk te gaan! Pas goed op jezelf

Update.
Dinsdag was ik bij de spv'er. Daar eerlijk gezegd dat ik vond dat het niet veel beter ging, dat idee had ze ook. We hebben het verder ook veel gehad over hoe ik met mezelf en anderen omga. Ik heb zelfs huiswerk gekregen: ik moet meer voor mezelf opkomen en wel proberen te weten wat mijn mening is. En die mening ook vertellen, vooral naar J. toe. Maar dat vind ik zo verschrikkelijk moeilijk. Nou ja, ik heb drie weken voor ik terug ga, dus ik heb nog even.
Ze vond het wel belangrijk het over de medicijnen te hebben met de psychiater, daar kon ik (door een uitgevallen afspraak) al de volgende dag terecht. Hij bleek niet te weten dat ik kwam, had de andere afspraak nog staan. Dat vond ik wel vervelend, omdat bij mij de bv zo mee speelt bij de medicijnen. Ik moest dus alles weer opnieuw vertellen en uitleggen. Hij was wel aardig en ik denk dat hij ook wel een goede psychiater is, maar toch heb ik er niet helemaal een goed gevoel over. En dan gaat het weer over de combinatie met bv. Hij was zeker niet bezig me over te halen om te stoppen, maar hij vond wel dat Anna veel binnen zou krijgen als de dosis omhoog zou gaan, terwijl hij even daarvoor in de pc had gekeken en volgens de fabrikant de dosis drie keer zo hoog zou mogen zijn icm bv. De vorige psychiater had het ook over de dosis verhogen en pas als dat na 3 keer niet meer kan overstappen. Dat zou wel einde bv zijn. Ik heb er mee ingestemd om het nog drie maanden zo 'vol te houden' en dan te kijken of Anna de kv beter drinkt om af te kunnen gaan bouwen. Alleen toen ik er later over nadacht, vond ik dit toch niet ok. Ik wil zo graag echt genieten van de bv en het niet af 'moeten' bouwen omdat die psychiater er weinig van weet. Ik ben nu zo aan het twijfelen wat te doen. Misschien toch maar mailen om beter te kunnen uitleggen wat ik bedoel en hem te vragen of hij de eerste psychiater wil bellen.

Eigenlijk vind ik het wel gemeen. Ik kan niet eens beslissen of we worteltjes of boontjes eten bij het avondeten, maar zoiets belangrijks, daar willen ze dan binnen een half uur antwoord op.

Ik zou hem iig wel mailen daarover Yppy. Zeker in combinatie met het eerste verhaal en het huiswerk dat je meegekregen hebt denk ik dat het belangrijk is dat de psych ook weet en snapt hoe moeilijk je dit vindt. En als je het niet onder woorden kan brengen terwijl je tegenover hem zit, dan maar in een mailtje.

Jammer dat het nog niet echt goed gaat...

Ach Yppy, dan lijkt ook alles tegen te zitten he...
Ik zou die man nog wel mailen. Mooie oefening om je eigen mening te uiten...
Succes hoor lieverd...

_{Ik vind dat jij zo weinig begeleiding krijgt. Over 3 weken pas weer een gesprek... Is dat je eigen keuze?}

YPPY, heb je hem nog gebeld of gemaild? En hoe voel je je er nu over?
Ik hoop ook echt dat het snel beter met je gaat.

Hier gaat het wel, nog steeds best goed. Ik merk niks van het stoppen met de medicatie, dus dat is wel fijn. Ik had er denk ik echt niks aan.
Vandaag krijg ik te horen wat de psychotherapie-instelling me adviseert (welke doelen, welke soort therapie). Ik ben er wel heel benieuwd naar.
En dan morgen voor het eerst werken. Best eng , maar tegelijk ook goed om weer te gaan doen. Het is allemaal nogal wankel en bij haptotherapie blijk ik elke keer weer een wrak, maar in het normale leven red ik me. En dat is echt een verbetering!

Sugar, heel veel succes morgen! Natuurlijk is het wankel en moeilijk, maar je doet het!

Thanks, PM. Ik ben ook eigenlijk heel positief erover, over hoe het nu gaat en dat ik weer zoiets kan gaan proberen.

Ik krijg psychotherapie: een indivuele inzichtgevende therapie. Dat klinkt goed, he? Bewust en met nadruk geen cognitieve therapie, omdat juist het rationele stuk zo goed vertegenwoordigd is en ik meer mijn gevoel en ware ik (hoe dramatisch dat ook klinkt) wil hervinden. Ze zei het wel mooi: jouw ware ik is het uitgangspunt voor de therapie en tegelijkertijd ook het eindpunt.

yppy, je hebt het zwaar meid! heel veel sterkte!

sugar, fijn dat het wat beter gaat ik vind je een stoer wijf, je pakt het allemaal toch maar aan.

Het klinkt goed, zeker als jij er ook in kan vinden. Succes morgen!

Sugar, succes morgen

YPPY, rot dat het nog niet beter is allemaal. En idd lastig al die dingen die je juist nu moet beslissen. Ik hoop dat alles snel beter zal zijn voor je.

Yppy, lastig he... nu dat soort dingen beslissen. Hopelijk gaat het gauw wat beter weer!

Sugar, klinkt goed. Succes morgen!

Succes Sugar

Afgelopen week heb ik toch nog maar gemaild naar de psychiater en hij wil een nieuwe afspraak maken. Straks even bellen.

Het is niet bewust mijn eigen keuze Moonah, zij beslist eigenlijk wanneer ik weer terug kom, ik kan wel eerder zegt ze, maar praktisch zit ze al hartstikke volgeboekt. Met de huidige inhoud van de gesprekken weet ik ook niet of het effectief is vaker te gaan.

Sugar, succes vandaag!

quote:

Ze zei het wel mooi: jouw ware ik is het uitgangspunt voor de therapie en tegelijkertijd ook het eindpunt.

Dat klinkt zeker heel mooi

Sugar ik hoop dat het je meevalt vandaag!!!

Ik heb gewerkt, 2.5 uur en het ging wel. (Ik hoefde niet veel te doen, allemaal makkelijke administratieve dingetjes). Kreeg er wel koppijn van, maar we waren dan ook allemaal al om 5 uur wakker door Maria en Storm.

En nu weer thuis, helemaal koud, moe, hoofdpijnerig en gemengd.

Meteen jaloers op een vrouw in de trein die even naar Zeeman was geweest voor een paar kussentjes. Alsof ik die kans, ruimte, rust en tijd nu niet meer heb.

Meteen bang voor het punt dat er weer álles van me verwacht wordt, op het werk en overal.

Meteen weer volledig willen werken, om maar weg te kunnen, te mogen.

Behoefte mezelf te verwennen (eten?)

Zorgen over toekomst en werk, geld en huis...
.
Het levert dus vooral gedoe op even. En tijdsdruk: nú zorgen dat je ontspant, Sugar, nu! Want dadelijk is de dag, jouw dag, voorbij. Dan moeten er weer dingen. Deze week valt mee, S is morgen en vrijdag vrij. Maar volgende week? Dan heb ik alleen die woensdagmiddag. Zo voel ik 'm nu dus maar alvast, want straks is het ook zo. En dan steeds minder tijd voor mezelf.
Nu ontspannen, nu! Nu efficient doen waaraan je behoefte hebt! NU!

Dat is niet zo makkelijk.
Maar ik weet dat het goedkomt, hoor, dat wel.

Bedankt voor al jullie succeswensen, dat was fijn!

Fijn dat het goed ging Sugar

En dat stukje wat je schrijft over dat "je NU moet doen waar je behoefte aan hebt, want straks kan het niet meer", is heel herkenbaar. _{Ik voel me dan ook vaak rot als ik mijn tijd niet goed genoeg heb besteed, want NU was mijn kans en die heb ik dan niet gegrepen.}

Suugje, probeer in het hier en nu te blijven.
Geniet ervan dat het best goed is gegaan. Jij walst met zevenmijlslaarzen daar overheen. Maar laat het eens binnenkomen.....

Je hebt vandaag voor het eerst weer gewerkt.
En het ging goed.



Echt hoor, als je meer stil staat bij kleine succesjes zul je je ook beter voelen.

Mooi gezegd Moonah, dat is eigenlijk net zoiets als ik wilde zeggen, maar wat ik niet echt onder woorden kon brengen. Sugar

Jullie hebben gelijk, Moonah en Nijna.
Maar... Oh nee.

Ik weet gewoon niet wat ik ervan moet vinden. Vind het stom dat ik zo kort dan maar "kan" en zo weinig nog maar doe. Vind er ook niets bevredigends aan. Dus ik vind het erg moeilijk blij te zijn met iets rondom deze stap. Het enige goede eraan is dat ik hem een keer moest zetten en dat ik dat nu heb gedaan. Ik haal er alleen gewoon 0 voldoening uit. Maar misschien is dat ook te veel willen. Dat zou wel kunnen ja. Pffff.

Gewoon stapje voor stapje Sugar. Eens komt de dag dat je ook weer blij bent met deze kleine stap, want deze kleine stap is een stukje vooruitgang.
Ik ben heel erg trots op je en ik vind het heel erg knap van je

Sugar, wat moeilijk. Wel heel goed van je dat je weer aan het werk bent! Je kan niet verwachten van jezelf dat je meteen weer volop meedraait, het is niet erg dat je nog niet veel doet...

Ik ben gister bij de HA geweest voor een verwijzing naar een psycholoog (deels vanwege depressie dat nog steeds af en aan opduikt sinds Sara's geboorte en deels ivm vermoedens van ADD). De HA schrok heel erg van mijn verhaal over de periode na Sara's geboorte. Wij zijn destijds niet bij de HA geweest. Mij boeide het allemaal niets op dat moment, en achteraf (toen ik minder depressief werd) schaamde ik me zo over de manier waarop ik over Sara dacht dat ik niet eens hulp wou op dat moment.
In ieder geval, hij verwees me door naar de SPV'er, die zit in dezelfde praktijk, en ik kon meteen terecht. 'k heb d'r anderhalf uur gezeten, flink gejankt enz. Ik mag volgende week donderdag weer. De bedoeling is dat ik er 6 keer naartoe ga. Hij probeert in die tijd een diagnose te stellen en vervolgens verwijst hij me (indien nog nodig) naar een psycholoog of andersoortig hulpverlener. Er wordt ook eventueel gekeken naar medicijnen die ik kan krijgen, maar dat gaat met name richting het ADD gedeelte, waarvoor eerst een diagnose gesteld moet zijn.

Fuente, wat dapper van je dat je nu toch naar de HA geweest bent, en wat fijn dat je nu al gelijk terecht kon bij die man!
Heel veel sterkte in het komende traject!

Sugar, hoe moeilijk het ook allemaal is, het is toch een stap vooruit

Fuente, goed dat je hulp hebt gezocht en wat fijn dat het allemaal zo snel te regelen was. Sterkte!

sugar, ik ben trots op je meid. kan me je gevoel ergens wel voorstellen, maar wat de anderen zeggen, iedere kleine stap is er toch 1

Fuente, wat goed dat je hulp bent gaan zoeken, heel veel sterkte meid!

Dank jullie! Ik denk dat dit ook wel goed voor me is. Het gaat vaak goed, maar blij vlagen niet, en ik ben bang dat die vlagen weer langere perioden worden. Maar goed, maar zien hoe het de komende tijd gaat.