Wanneer gaan voor "ander"kindje na overlijden van je kindje

Ach wat erg!
Ik kan me jouw posts ook nog wel herinneren ja. Akelig om te horen dat jullie haar verloren zijn.
Als je het niet wilt zeggen hoeft het niet hoor, maar mag ik vragen hoe je kleine meidje heet?

Pepper haar naam zet ik hier liever niet neer want mensen kunnen er dan op Google-en en binnen no time weten ze meer dan ik zo kwijt wil op een 'openbaar forum'. Ze is iig vernoemd naar al haar oma's en overgrootmoeders. En tja zoals iedere 'bevooroordeelde' ouder zijn we natuurlijk reuze trots op haar. Of zoals de Belgische medetikkers zo mooi kunnen zeggen....fier!
Dutchie ken ik iig nog van vroegâh op een ander forum waar ze ook een tijdje geschreven heeft. Uiteraard schreef ook zij onder een andere naam daar net als ikzelf nu hier.

Alle andere dames ook bedankt voor jullie medeleven. Het klinkt heel erg egoistisch maar het allereerste wat door ons hoofd ging (na de bijna black-out) was dat wij toch onze portie al wel gehad hadden. We hadden al een enorm turbulente tijd achter de rug. Overstimulatie gehad, een aantal pogingen waaronder 1 miskraam, mijn schoonvader verloren. Compleet naïef dachten we dat we nu eindelijk mochten gaan genieten van de zgn 7 'vette' jaren. Het lichtpuntje wat er nu dan is is dat we nog steeds die 7 vette jaren in het vooruitzicht hebben. Ook weer zoiets wat we van haar hebben mogen leren, we mogen soms egoistisch zijn! Even alleen aan onszelf denken. En dat verdriet geen schaalverdeling kent. Ieder verdriet staat op zichzelf, is niet meetbaar, voelt even 'erg' en IS ook even erg. Ik hoor/lees vaak dat het allerergste wat je kan overkomen het verlies van je kind is, maar wat is erger, je kindje bij de geboorte verliezen? Na een aantal jaren verliezen? Daar is ook geen vinger op te leggen.
Net als dat mensen dus vaak denken dat je een volgend kindje wenst als 'vervanging' ook zoiets onmogelijks. Dat kan simpelweg niet, van een aantal moeders die ik heb leren kennen die al wel een volgend kindje hebben zeggen ze dat ook dan bijna iedere dag en iig bij iedere 'mijlpaal' van het broertje of zusje het verdriet over het verloren kindje weer bovenkomt. Zeker als het je eerste kindje is wat je bent verloren komt pas bij een volgende het 'werkelijke' besef wat je allemaal hebt moeten missen. Hoe hard het ook is, ergens ben ik 'blij' (vreemd uitgedrukt) dat er moeders zijn die me voorgegaan zijn (en vaders ook) en me dit nu al kunnen vertellen. Ik kan me op een andere manier al voorbereiden op alles wat er mogelijk later op ons afkomt. En ik doe mijn best om het niet te onderschatten.

och lieve Tajno, ook ik weet nog wel hoe je mee postte, en dan zo'n afloop wat verdrietig.
ik vind wel dat je het ontzettend goed en duidelijk neer kunt zetten, je bent heel sterk heb ik het idee! jullie zijn heel sterk!
ik hoop echt dat jullie snel weer mogen beginnen voor een mooi broertje of zusje voor jullie kleine meid heel veel sterkte toegewenst met een dikke knuf!

quote:

Op vrijdag 16 maart 2007 21:03 schreef _Bar_ het volgende:
Tanjo sterkte


Hier is er geen kinderwens, althans ja hij is er wel, maar word net als het rammelen allemaal op de langere termijn geschoven, en misschien wel helemaal in de kast geschoven.

Ben er niet klaar voor, heb er nog geen zin in, geen behoefte aan, en er spelen dingen mee die ervoor zorgen dat het momenteel ook nog niet handig is.
Ik heb me neergelegd bij mijn besluit, en voel me er tot op heden goed onder

Toch niet dan?
Nu ja, idd wel goed om te wachten tot jullie er echt zeker van zijn.

Dank dames en zeker ook Bar. Kan het me voorstellen hoor, je allereerste prioriteit is toch alles wat in je hoofd (en zeker ook hart!) zit op een rijtje te krijgen. JIJ (en je man) komen 100% op de eerste plaats.
En niet te vergeten vreet een zwangerschap enorm veel energie zonder dat je van alles aan je hoofd hebt, laat staan dat er bv nog twijfels in je hoofd zitten toch? Het zou toch ook fijn zijn om ondanks alles wat te kunnen genieten ervan.

Zelfs hier hebben wij het bv al over gehad met onze verloskundige (we krijgen en willen ook echt nooooit meer een andere zij is mede degene geweest die ons door alles heeft heengesleept, oa door onze kleine meid in het oog te houden toen wij van verloskamer naar een andere kamer moesten en dat is dan maar 1 klein dingetje zo heeft ze er nog zoveel meer gedaan oa ons regelmatig opzoeken ook na de kraamtijd.) ivm de begeleiding bij een volgende zwangerschap, er komt een soort dubbel gebeuren, gyn en VK om het so safe mogelijk te maken en ons zoveel mogelijk gerust te stellen. Dit ondanks dat er geen afwijkingen waren bij onze dochter en ze 'slechts' overdragen is geweest zoals ze dat noemen en de placenta dus op was. We hebben zelfs op de dag van de bevalling gelijk gevraagt of er chromosomaal onderzoek gedaan kon worden dit ivm een broertje/zusje wat nog in de vriezer ligt te wachten (cryo). Ook gelijk in toegestemd door het ziekenhuis ondanks het vele werk en niet te vergeten de enorme kosten ervan. De kinderarts stond werkelijk diezelfde middag nog voor ons klaar(ze is in de vroege ochtend geboren). Ik schaamde me bijna vanwege die service en onze vragen
Ik besef me terdege dat geen enkele echo of welk ander onderzoek ons gerust kan stellen (we hadden bv ook een prima screeningsecho) maar toch wil ik het graag al is het puur om het hartje te zien kloppen.
De gyn die ons begeleidde tijdens en na de bevalling heeft ook gelijk al aangegeven dat dit op deze manier nooit weer mag gebeuren en ze er alles aan zullen doen om het te voorkomen. Wij zullen dus nooit meer een uitgerekende datum voorbij zien komen maar vooraf al ingeleid worden. Dat is wel iets wat me/ons gerust stelt.

Martineke het helpt wel enorm dat we nu 3 maanden verder zijn hoor. De eerste week kwam er weinig zinnigs uit mij geloof ik, het enige wat we gedaan hebben ook in die tijd is een uitstel aangevraagt voor de crematie en de dienst geregeld. Tot meer (sommige dagen zelfs eten) was ik niet in staat. Mijn man evenmin. Ben dan ook erg blij dat we in de 'kraamtijd' toch kraamhulp hebben gekregen anders had ik echt niet gegeten en hadden ze me ws zo weer naar het ziekenhuis terug moeten brengen. Het is niet te bevatten hoeveel pijn ik in zijn ogen heb gezien......dat hoop ik van mijn levensdagen niet weer te zien. Ik zeg wel eens dat op de dag dat ze is geboren mijn hart bijna letterlijk in 3 stukken is gescheurd, 1 voor onze dochter, 1 voor mijn man en 1 om zelf weer mee te proberen de draad op te pakken. Ik had wel letterlijk een stuk van het mijne aan haar willen geven zodat de hare weer zou gaan kloppen.......
Dank je wel voor je compliment, al vraag ik me sommige dagen wel eens af of we wel 'gezond' zijn in geestelijke zin, ik houd me er maar aan vast dat we misschien door alles wat er voor de zwangerschap gebeurd is een soort van 'gehard' zijn, al op de proef waren gesteld of zo. En het helpt wel dat maatschappelijk werk aangeeft dat er geen tijdslimiet oid voor staat, zolang we ook verdriet kunnen voelen en ons niet afsluiten zou dat wel ok zijn volgens haar.
We kijken iig nu flink weer ook vooruit, eind februari zaten we alweer voor de eerste keer bij onze fertiliteitsarts om daar ons verhaal te doen en te vragen of ze konden kijken wanneer we weer zouden mogen starten. En over ongeveer 2 weekjes krijgen we gelukkig al te horen of ze met ons plan mee willen gaan.

Ben je niet bang dat het weer mis gaat.Dat is voor ons de reden geweest dat wij er mee gestopt zijn en een adoptie procedure gestart hebben.Onze zoon is 2uur na zijn geboorte overleden en zoals je al schrijf dat wil ik echt nooit meer meemaken

Tajno, wat afschuwelijk voor jullie, wat een verdriet
Ik hoop echt dat jullie snel een broertje of zusje voor jullie dochtertje mogen krijgen

quote:

Op zaterdag 17 maart 2007 07:59 schreef Richard_ het volgende:
Ben je niet bang dat het weer mis gaat.Dat is voor ons de reden geweest dat wij er mee gestopt zijn en een adoptie procedure gestart hebben.Onze zoon is 2uur na zijn geboorte overleden en zoals je al schrijf dat wil ik echt nooit meer meemaken

wat vreselijk voor je richard. maar ik denk dat ieder zijn eigen idee over heeft. misschien hangt dat dan ook nog af van de oorzaak van het overlijden. en dan nog. het iets heel persoonlijks.
veel sterkte nog en ik hoop voor je dat jullie na verloop van tijd een kindje in de armen mogen sluiten

Richard wat vreselijk dat het ook jullie heeft moeten gebeuren. Te vaak komt de vraag Waarom in mijn hoofd.
Maar ik kan het me zeker voorstellen dat jullie het niet weer willen en voor adoptie gaan. Bij ons is er absoluut geen reden aan te nemen dat het ons weer zal gebeuren (zeg nooit, nooit natuurlijk want het leven steekt sowieso vreemd in elkaar en is zeker weten niet eerlijk) dus mede daarom en de goeie begeleiding een volgende keer durven wij het weer aan. Als het bij jullie vanwege iets is zoals lady-wrb ook al zegt met kans op herhaling maakt het al heel anders. Ik zou niet weten of ik het dan wel of niet zou durven. Sterkte en vooral ook veel succes met de adoptie-procedure!

* Bluezz gaat binnenkort weer bijlezen hier

quote:

Op zaterdag 17 maart 2007 15:26 schreef _Bar_ het volgende:

, verdien ik het wel om een gelukkige moeder te worden.
Stom natuurlijk, maar je doet het onbewust wel.

Waarom denk je dat je het niet zou 'verdienen'?

quote:

Op zaterdag 17 maart 2007 15:26 schreef _Bar_ het volgende:

[..]

Richard en partner sterkte.

Ik herken wel wat in je stukje hoor, ik heb datzelfde al ben ik meer bang dat het rond de zelfde leeftijd misschien weer wel mis zou kunnen gaan.

Ben al lang blij dat het niets erfelijks geweest is en dat de kans dat zoiets weer gebeurd gewoon nihil is... maar na alles denk ik wel eens, verdien ik het wel om een gelukkige moeder te worden.
Stom natuurlijk, maar je doet het onbewust wel.

Bar, natuurlijk verdien jij het om een gelukkige moeder te worden

Zeg Bar........voor het antwoord op de vraag of jij wel een gelukkige moeder mag worden hoef je alleen maar die vrolijke toet te kijken van jullie Thijs!! Die ontzettende grote glimlach op zijn koppie........
Ik durf er mijn rechterarm om te verwedden dat hij niemand liever had als mama dan jou! Een volgend kindje zal zich (bij jullie) minstens net zo gelukkig voelen en jou/jullie ook zo gelukkig maken. Dat enorm verdriet en het vreselijk gemis wat jullie voelen over het verliezen van Thijs komt voort uit het immense gevoel van geluk wat hij jullie gaf. Er ligt niets zo dicht bij elkaar als enorm verdriet en enorm veel geluk en liefde.

Wow Tajno, wat verschrikkelijk dat jullie dat mee moesten maken. Ik weet nog wel dat je in z&g postte. Zoiets verwacht je niet en het is steeds schrikken als het zo dichtbij komt. Ik hoop dat je snel zwanger bent van de 2e.

Tuurlijk verdien je het wel Bar. Niet over twijfelen.

quote:

Op vrijdag 16 maart 2007 17:00 schreef Tajno het volgende:
Pepper haar naam zet ik hier liever niet neer want mensen kunnen er dan op Google-en en binnen no time weten ze meer dan ik zo kwijt wil op een 'openbaar forum'. Ze is iig vernoemd naar al haar oma's en overgrootmoeders. En tja zoals iedere 'bevooroordeelde' ouder zijn we natuurlijk reuze trots op haar. Of zoals de Belgische medetikkers zo mooi kunnen zeggen....fier!
Dutchie ken ik iig nog van vroegâh op een ander forum waar ze ook een tijdje geschreven heeft. Uiteraard schreef ook zij onder een andere naam daar net als ikzelf nu hier.

Ah oke, ik snap het. Is ook begrijpelijk hoor.

Wat een verdrietige verhalen allemaal...
Ik heb ok mijn oudste verloren, zij is doodgeboren na 5 maanden zwangerschap. het is echt verschrikkelijk om te moeten bevallen van een kindje waarvan je weet dat t niet zal huilen
Vooral als je lichaam het tegenwerkt omdat het eigenlijk nog helemaal geen tjd is om te bevallen.

Ik mis dr nog iedere dag, al is ze in mn gedachten nu een lief meisje van 3,5. Maar weet je wat t allerergste is? Dat mensen zeggen 'ja miskramen komen zoveel voor' Ten eerste:NOU EN en ten tweede ik ben gewoon van dr bevallen hoor, niks miskraam!

Overigens heb ik na haar 2 gezonde kinderen gekregen, ik was 5 maanden na dr bevalling zwanger van mn zoontje....

Tajno, wat erg...
Ik wist het niet, wat ontzettend verdrietig.
(ik pm je nog even)

Richard, hoe lang is het geleden dat jullie kindje is overleden? Sterkte iig.

wat een opmerkingen he OhMy hoe kunnen mensen dat zeggen he van een miskraam bij een kindje van 5 mnd zwangerschap. dat is dan toch officeel een vroeggeboorte.
maar wat erg.
gelukkig heb je nog 2 mooie kindjes mogen krijgen

YPPY gelukkig maar dat eigenlijk nooit iemand zoiets verwacht bij een zwangerschap. Het allermooiste is toch als je zwangerschap in het teken van een nieuw leventje staat, die letterlijke 'verwachting'. Die tweede doen we lekker rustig mee aan in de zin dat we hopen op het beste maar tegelijkertijd probeer ik ook mijn nuchterheid te behouden. Een positieve zwangerschapstest bv staat niet gelijk aan een tweede kindje. Ellendig maar ik weet dat ik nooit meer zo 'naïef en rustig' in een zwangerschap kan staan. Dat zal ik wel enorm missen.

Thnx Pepper! Ze heeft zo'n verrekte mooie naam gekregen (gni gni al zeg ik het zelf) dat ik het wel overal zou willen spammen eigenlijk. Maar ja ouder he.....bevooroordeeld tot en met

OhMy ook nog gecondoleerd met jullie dochter. 5 maanden is al 5 maanden een dochter in je buik. Ze had vast ook al een naam voor jullie, je voelde haar al......dat kan een mens toch geen miskraam noemen? In mijn ogen is het alleen maar een 'miskraam' wanneer het hartje nooit geklopt heeft want vanaf dat moment begint 'het leven'.

dutchie gelezen etc. Gooi je even terug de tijd in tot voor Leon's geboorte (neeee je niet oud voelen hooguit OUD )

Bij ons was het in oktober 2005,En bedankt

[ Bericht 17% gewijzigd door Richard_ op 20-03-2007 18:20:23 ]

quote:

Op dinsdag 20 maart 2007 16:58 schreef Richard_ het volgende:
Bij ons was het in oktober 2005,En bedankt

Dat jullie een kindje verloren of dat jullie weer gingen proberen voor een nieuw kindje?

quote:

Op dinsdag 20 maart 2007 16:36 schreef Tajno het volgende:
YPPY gelukkig maar dat eigenlijk nooit iemand zoiets verwacht bij een zwangerschap. Het allermooiste is toch als je zwangerschap in het teken van een nieuw leventje staat, die letterlijke 'verwachting'. Die tweede doen we lekker rustig mee aan in de zin dat we hopen op het beste maar tegelijkertijd probeer ik ook mijn nuchterheid te behouden. Een positieve zwangerschapstest bv staat niet gelijk aan een tweede kindje. Ellendig maar ik weet dat ik nooit meer zo 'naïef en rustig' in een zwangerschap kan staan. Dat zal ik wel enorm missen.

Thnx Pepper! Ze heeft zo'n verrekte mooie naam gekregen (gni gni al zeg ik het zelf) dat ik het wel overal zou willen spammen eigenlijk. Maar ja ouder he.....bevooroordeeld tot en met

OhMy ook nog gecondoleerd met jullie dochter. 5 maanden is al 5 maanden een dochter in je buik. Ze had vast ook al een naam voor jullie, je voelde haar al......dat kan een mens toch geen miskraam noemen? In mijn ogen is het alleen maar een 'miskraam' wanneer het hartje nooit geklopt heeft want vanaf dat moment begint 'het leven'.

dutchie gelezen etc. Gooi je even terug de tijd in tot voor Leon's geboorte (neeee je niet oud voelen hooguit OUD )

Pff wel nieuwsgierig maken en niks zeggen he?!
Nee maar nogmaals, het is ook niet per se dat iedereen dat soort info zomaar zou moeten weten of zo. Maar dat je zegt "verrekte mooie naam" maakt me niet minder nieuwsgierig natuurlijk!

Wat cru ohmy, wat kunnen mensen toch (onbedoeld? ) bot zijn/doen soms.
Nog heel veel sterkte met het verlies van jullie kleine meisje.

quote:

Op donderdag 18 januari 2007 11:56 schreef _Bar_ het volgende:
Zat even het rammelaarstopic door te bladeren en kwam iets tegen over interesant Topic
Hopelijk is dit het idee

Mijn 10 cent advies. Geen kind nemen als vervanging voor een ander. Alhoewel je geneigd bent
dit wel te doen op grond van het emotionele is het imo een slechte raadgever.Neem alleen een
ander kind als je het echt wilt als kinderliefhebber en invulling in je leven. Ik ken iemand die zijn
3de kind verloor 2 maanden na de geboorte en er nog steeds een schuldgevoel aan over heeft,
zelfs als ze al 2 gezonde kinderen heeft gebaard die respectievelijk 3 en 5 jaar zijn.

quote:

Op dinsdag 20 maart 2007 12:30 schreef Martineke het volgende:
wat een opmerkingen he OhMy hoe kunnen mensen dat zeggen he van een miskraam bij een kindje van 5 mnd zwangerschap. dat is dan toch officeel een vroeggeboorte.
maar wat erg.
gelukkig heb je nog 2 mooie kindjes mogen krijgen

De term 'miskraam' zou sowieso per direkt verboden moeten worden

Oh Tajno, wij waren in dezelfde periode uitgerekend Ik heb de topics uit die tijd nog wel eens teruggekeken en daar zie ik je staan... Wat erg, geen woorden voor zo oneerlijk...

OhMy, mensen kunnen zeldzaam lomp reageren bij zulke vroeggeboortes, alsof het "geen echt kindje" was en je daarom maar gewoon door moet leven. Mijn stiefmoeder is 30 jaar geleden haar oudste kindje verloren met 6 mnd zwsch, en ze weet niet eens wat het is geweest. Dat was in het ziekenhuis echt van *rats* weg en wat had u voor avondeten gewenst? Dat ze er tot nu toe om rouwt zegt dan al genoeg denk ik...

quote:

Op donderdag 22 maart 2007 00:54 schreef sanni het volgende:

[..]

Mijn 10 cent advies. Geen kind nemen als vervanging voor een ander. Alhoewel je geneigd bent
dit wel te doen op grond van het emotionele is het imo een slechte raadgever.Neem alleen een
ander kind als je het echt wilt als kinderliefhebber en invulling in je leven. Ik ken iemand die zijn
3de kind verloor 2 maanden na de geboorte en er nog steeds een schuldgevoel aan over heeft,
zelfs als ze al 2 gezonde kinderen heeft gebaard die respectievelijk 3 en 5 jaar zijn.

Ik trap ws een heleboel 'open deuren' in door je zo te quoten en my 2 cents erbij te zetten. Niet persoonlijk bedoeld overigens maar om wat gedachten te wisselen. Ten eerste is een kind willen natuurlijk altijd een gevoelskwestie. Geen enkel kindje 'vraagt erom' geboren te willen worden. De ouders (in spe) willen graag een kindje en gaan dat proberen (nemen werkt meestal niet zo ) en als het geluk meewerkt komt dat kindje er. Een kindje vult ook je leven niet in (lijkt me een enorme 'last' voor zo'n pukkie) als het goed is en er is over nagedacht vooraf, wil je graag een kindje om je gezin AAN te vullen. Mag ik toch enorm hopen als kindjes geboren worden. In hoeverre kan iemand een schuldgevoel krijgen als een kindje overlijdt? Er zal geen (goeie, en das ook al een discussie an sich) ouder zijn die zijn kindje wil laten overlijden? Euthanasie etc natuurlijk buiten beschouwing gelaten. Ouders willen hun kindje(s) graag groot zien worden, volwassen en zelfstandig. Zou het vreselijk vinden als er mensen zijn die ook nog eens een schuldgevoel hebben na zoiets. Het is al vreselijk genoeg. Het enige stukje qua het overlijden van onze dochter waar ik in eerste instantie een 'schuldgevoel' over had (en wat me heeeel snel door hulpverleners en man etc uit mijn hoofd is gehaald) was het feit dat ik mijn man niet een levend kindje in zijn armen kon geven. En dan in de zin van, had ik maar eerder wat laten weten, dat ik het zwanger zijn wel had gehad, dat ik moe was, dat ik wilde dat ze eerder geboren was, dat ik sneller geperst had dat er zo misschien nog wat hoop zou zijn geweest om haar te redden en heb ik wel een 'fatsoenlijk' moederinstinct dat ik niet wist/voelde dat er iets niet goed zat. Eigenlijk allemaal dingen die niet eens hadden gekunt al had ik ze nog zo graag gewild. Ze is nl niet 2 minuten te laat geboren maar misschien wel een week te laat, dat is nooit te achterhalen.
Vreselijk ellendig sanni dat die bekende van je nog steeds met dat enorme schuldgevoel rond moet lopen en mee moet zien te leven.
Net zo erg als dat vroeger kindjes weg werden gehaald bij de ouders. Zonder te weten wat het geslacht is van je kindje, het geen naam mogen/kunnen geven. Eigenlijk werd gezegt; vergeet het maar zo snel mogelijk. En dat is nu net iets wat onmogelijk is. Wanneer je kindje ook geboren is of dat nu 5 maand of aan het einde van de zwangerschap is het is en blijft altijd je kindje en je blijft er ook altijd aan denken. Ik weet het omdat mijn tante en oom een derde zoontje hebben (hun eerste kindje) en zij zijn net van de tijd dat je je kindje mocht zien. Zij hebben hem ook een naam kunnen geven en ook zij denken nog vaak aan hun eerste kind. En ook ondanks 2 gezonde volwassen zonen blijven ook zij hun kind missen, dat gaat nooit 'over'.
En wat eigenlijk geldt qua 'vervangen', als mensen ons dat vragen of wij een tweede kindje willen om onze dochter te vervangen......onmogelijk! Als je je moeder/vader/opa/oma verliest is die toch ook niet te vervangen? Daar is er maar 1 van en die is uniek.