OUD Ouder(s)
Alles over (on)vruchtbaarheid, opvoeding en ontwikkeling.
Lief dat er mensen naar me vragen.
Ik heb een probleem met hoofdpijn/drukkend gevoel op de ogen. Hierdoor kan ik nauwelijks achter de computer zitten of tv kijken. Werken gaat ook niet. Huisarts en oogarts boden geen uitkomst dus nu ga ik deze week naar een neuroloog.
Voorlopig ben ik dus niet aanwezig.
Ik heb een probleem met hoofdpijn/drukkend gevoel op de ogen. Hierdoor kan ik nauwelijks achter de computer zitten of tv kijken. Werken gaat ook niet. Huisarts en oogarts boden geen uitkomst dus nu ga ik deze week naar een neuroloog.
Voorlopig ben ik dus niet aanwezig.
grá mo chroí
Fijn dat je wat laat weten Mama van pepijn. Hopelijk vinden ze snel een oplossing. Beterschap.
Bar, ook een dikke kus. Knap van je dat je je verhaal zo opschrijft. Ik hoop dat de therapie voor verlichting zorgt.
Bar, ook een dikke kus. Knap van je dat je je verhaal zo opschrijft. Ik hoop dat de therapie voor verlichting zorgt.
Geluk zit in een klein Wolkje
Wil degene die vroeg om een witte kerst ook even vragen naar een mooie zomer?
Wil degene die vroeg om een witte kerst ook even vragen naar een mooie zomer?
mvp, hoop dat er een oplossing komt voor je oogjes!! Beterschap!! Dikke
Bar, echt balen dat je niet in de kerk kon zijn door die stomme trein... en je ging nogwel zo vroeg weg...
Ik vind het knap dat je het zo allemaal opschrijft, en ik heb nog steeds ontzettend veel respect voor je, ook na dit weekend!!
Bar, echt balen dat je niet in de kerk kon zijn door die stomme trein... en je ging nogwel zo vroeg weg...
Ik vind het knap dat je het zo allemaal opschrijft, en ik heb nog steeds ontzettend veel respect voor je, ook na dit weekend!!
♥ A ♥ & ♥ T ♥
When you were born, you were crying and everyone around you was smiling. Live your life so that when you die, you're smiling and everyone around you is crying.
When you were born, you were crying and everyone around you was smiling. Live your life so that when you die, you're smiling and everyone around you is crying.
Ik overweeg om me uit dit topic terug te trekken, het levert me eigenlijk alleen maar teleurstelling op.
Structureel krijgt mijn verdriet minder “bijval” dan dat van de meeste anderen, en dit geeft me het zure gevoel dat mijn verdriet minder erg gevonden wordt, omdat mijn kind toch al geen gezond kind was.
Ik neem niemand iets kwalijk, het is geen verplicht nummertje tenslotte. Dit soort dingen zijn ook niet te voorkomen, het hoort er gewoon bij. Ik verwacht echt niet dat de reacties per persoon op een balansje gelegd gaan worden, of dat mensen met een telraam bijhouden of iedereen wel genoeg aandacht krijgt.
Dit is geen impulsieve reactie, ik heb dit al eerder overwogen. Maar steeds weer “sliep ik er een nachtje over” en de volgende dag besloot ik dat ik het nog een tijdje aan zou kijken. Het gaat dan ook niet om de situatie van de afgelopen dagen of weken, maar over maanden.
Nog even voor de duidelijkheid, ik maak geen verwijten. Hier bestaan geen spelregels voor, dus kunnen ze ook niet gebroken geworden. Het gaat erom dat ik buiten de boot val. Ik heb me afgevraagd waarom. Ik kan geen andere reden bedenken dan die, die ik eerder aangaf. En dat doet pijn, dat is niet eerlijk, ook niet voor mijn lieve jongetje.
En nee, ik vergeet niet dat jullie er wel voor ons waren toen Danyel net geboren, en toen Danyel net gestorven was. De inzameling voor de schommel vind ik nog steeds geweldig. Ik zeg dan ook niet dat ik me van FOK! terugtrek, alleen dit topic heeft voor mij op deze manier geen toegevoegde waarde. Ik vind dat heel jammer, maar het zij zo.
Misschien krijg ik wel spijt dat ik dit keer gepost heb zonder er een nachtje over te slapen. Misschien had ik beter gewoon weg kunnen blijven zonder dit te vertellen, maar dat had op den duur toch ook vraagtekens opgeroepen.
En nu moet ik “invoeren” drukken en twijfel ik weer. Toch doe ik het. Ik weet het ook niet meer. Dan maar de knuppel in het hoenderhok.
Structureel krijgt mijn verdriet minder “bijval” dan dat van de meeste anderen, en dit geeft me het zure gevoel dat mijn verdriet minder erg gevonden wordt, omdat mijn kind toch al geen gezond kind was.
Ik neem niemand iets kwalijk, het is geen verplicht nummertje tenslotte. Dit soort dingen zijn ook niet te voorkomen, het hoort er gewoon bij. Ik verwacht echt niet dat de reacties per persoon op een balansje gelegd gaan worden, of dat mensen met een telraam bijhouden of iedereen wel genoeg aandacht krijgt.
Dit is geen impulsieve reactie, ik heb dit al eerder overwogen. Maar steeds weer “sliep ik er een nachtje over” en de volgende dag besloot ik dat ik het nog een tijdje aan zou kijken. Het gaat dan ook niet om de situatie van de afgelopen dagen of weken, maar over maanden.
Nog even voor de duidelijkheid, ik maak geen verwijten. Hier bestaan geen spelregels voor, dus kunnen ze ook niet gebroken geworden. Het gaat erom dat ik buiten de boot val. Ik heb me afgevraagd waarom. Ik kan geen andere reden bedenken dan die, die ik eerder aangaf. En dat doet pijn, dat is niet eerlijk, ook niet voor mijn lieve jongetje.
En nee, ik vergeet niet dat jullie er wel voor ons waren toen Danyel net geboren, en toen Danyel net gestorven was. De inzameling voor de schommel vind ik nog steeds geweldig. Ik zeg dan ook niet dat ik me van FOK! terugtrek, alleen dit topic heeft voor mij op deze manier geen toegevoegde waarde. Ik vind dat heel jammer, maar het zij zo.
Misschien krijg ik wel spijt dat ik dit keer gepost heb zonder er een nachtje over te slapen. Misschien had ik beter gewoon weg kunnen blijven zonder dit te vertellen, maar dat had op den duur toch ook vraagtekens opgeroepen.
En nu moet ik “invoeren” drukken en twijfel ik weer. Toch doe ik het. Ik weet het ook niet meer. Dan maar de knuppel in het hoenderhok.
... ♥ ik mis je ♥
Ik begrijp het ergens wel Phlupy, het lijkt me ook "lastig" en best wel moeilijk... maar ik snap het wel
Doe rustig aan, en weet dat deze deur altijd voor jullie openstaat
Doe rustig aan, en weet dat deze deur altijd voor jullie openstaat
Herinnering is een vorm van ontmoeting.
Niet verkeerd bedoelt hoor Pluph maar wel eens aan je postgedrag gedacht. Persoonlijk vind ik dat je altijd zo sterk overkomt ook met je advies naar anderen toe. Natuurlijk zie ik het verdriet in je berichten maar ik lees ook je sterke kant dan weer. Ik vind jou verdriet net zo groot als die van een ander niet weegschaalachtig bedoelt Danyel was ook een kind een kind dat niet had mogen sterven blijf erbij het hoort niet en het mag niet. Een kind is een kind ziek of niet heb het altijd een beetje wrang gevonden het overlijden van Danyel door jullie voorgeschiedenis het was een wondertje en het blijft een wondertje.
Jeetje Phluph... Wat vind ik dat vervelend om te lezen...
Mag ik een andere mogelijke reden aandragen?
Ik kan me namelijk niet voorstellen dat het te maken heeft met dat Danyel niet gezond was. Dat zou ik echt vreselijk vinden...
Wat jou voor mij van de anderen onderscheidt is dat het lijkt alsof jij alles onder controle hebt. Niet dat je geen verdriet hebt maar ik merk van mezelf (nu ik er even over nadenk) dat ik vaker reageer op de 'totale wanhoop' van sommige mensen in dit topic. En daardoor sta ik idd niet stil bij anderen die sterker over komen.
Het is iets waar ik zelf altijd een hekel aan gehad heb bij anderen, dat bijv. de iele schattige meisjes veel vaker de vraag 'gaat het wel' krijgen dan de wat sterker overkomende meisjes.
Heel fout dus, want natuurlijk, ondanks dat je zo sterk over komt hier, is jouw verdriet net zo groot als dat van anderen...
Ik weet dat het geen verwijt is, maar ik zeg toch sorry...
Ik weet niet of je hierop zit te wachten, maar ik wilde iig wel neerzetten waarom ik denk dat het is, omdat ik iig voor mezelf 100% zeker weet dat het niets te maken heeft met het feit dat Danyel niet een gezond kindje was.
Mag ik een andere mogelijke reden aandragen?
Ik kan me namelijk niet voorstellen dat het te maken heeft met dat Danyel niet gezond was. Dat zou ik echt vreselijk vinden...
Wat jou voor mij van de anderen onderscheidt is dat het lijkt alsof jij alles onder controle hebt. Niet dat je geen verdriet hebt maar ik merk van mezelf (nu ik er even over nadenk) dat ik vaker reageer op de 'totale wanhoop' van sommige mensen in dit topic. En daardoor sta ik idd niet stil bij anderen die sterker over komen.
Het is iets waar ik zelf altijd een hekel aan gehad heb bij anderen, dat bijv. de iele schattige meisjes veel vaker de vraag 'gaat het wel' krijgen dan de wat sterker overkomende meisjes.
Heel fout dus, want natuurlijk, ondanks dat je zo sterk over komt hier, is jouw verdriet net zo groot als dat van anderen...
Ik weet dat het geen verwijt is, maar ik zeg toch sorry...
Ik weet niet of je hierop zit te wachten, maar ik wilde iig wel neerzetten waarom ik denk dat het is, omdat ik iig voor mezelf 100% zeker weet dat het niets te maken heeft met het feit dat Danyel niet een gezond kindje was.
***
Daar heb ik ook al aan gedacht, Rottdog. Het geeft natuurlijk een vertekend beeld, dat komt omdat ik mijn moeilijke momenten meestal even hele andere dingen ga doen dan FOK!ken. Tussendoor sta ik inderdaad best sterk in mijn schoenen, en wil er dan ook graag voor anderen zijn. Maar ja, als ik dan eens iets post, over iets dat me bezighoudt of raakt, dan vind ik het ook fijn om bijval te krijgen. En die is er vaak niet, of weinig.
Goeie vergelijking van dat iele meisje, BE. Zo is het wel ja. Mensen die hun werk altijd goed doen vinden het ook fijn om een schouderklopje te krijgen. Ik ben in elk geval heel blij dat jij precies begrijpt waar het bij mij zeer doet.
Bar, je bent een lieverd, ik weet dat de deur altijd open blijft.
Goeie vergelijking van dat iele meisje, BE. Zo is het wel ja. Mensen die hun werk altijd goed doen vinden het ook fijn om een schouderklopje te krijgen. Ik ben in elk geval heel blij dat jij precies begrijpt waar het bij mij zeer doet.
Bar, je bent een lieverd, ik weet dat de deur altijd open blijft.
... ♥ ik mis je ♥
Ik betrek ook idd geregeld dit topic in mijn verdriet mee, ik zie het namelijk best wel als een uitlaatklep voor me.
Het is nooit bewust bedoeld om aldoor schouderklopjes te willen of iets dergelijks, en dan weet ik wel dan moet ik dat er allemaal niet neergooien.
Maar kan me idd als ik me verplaats in Pluphy wel voorstellen dat het soms best wel "vervelend"word gevonden
Het is nooit bewust bedoeld om aldoor schouderklopjes te willen of iets dergelijks, en dan weet ik wel dan moet ik dat er allemaal niet neergooien.
Maar kan me idd als ik me verplaats in Pluphy wel voorstellen dat het soms best wel "vervelend"word gevonden
Herinnering is een vorm van ontmoeting.
Phluphy ik hoop dat je wel blijft komen al is het op het speeltuin bankje..
ik denk dat BE het juist verwoord.
ik denk dat BE het juist verwoord.
Engaging Infinite Improbability Drive..
Phluphy, ik denk dat je ergens wel gelijk hebt. Ik weet dat ik me er zelf in ieder geval wel 'schuldig' aan gemaakt heb dat ik eerder op anderen gereageerd heb dan op jou.
Je post dat je eindelijk weer eens kleren voor jezelf gekocht had na al die tijd, trof me enorm, want ik realiseerde me plots weer hoe enorm jouw leven al op zijn kop heeft gestaan vanaf de geboorte van Danyel.
Ik had daar op willen reageren en wist niet wat te zeggen en heb het daarom niet gedaan.
Het stomme en niet eerlijke van de situatie is dat ik me meer voor kan stellen hoe het moet voelen als een gezond kind zoals de mijne ineens sterft dan om me voor te stellen hoe het moet zijn als vanaf de geboorte van je kind je hele leven zo ingrijpend verandert. En misschien maakt dat, dat ik eerder en intuitiever reageer op dat verdriet. Het spijt me echt.
Je post dat je eindelijk weer eens kleren voor jezelf gekocht had na al die tijd, trof me enorm, want ik realiseerde me plots weer hoe enorm jouw leven al op zijn kop heeft gestaan vanaf de geboorte van Danyel.
Ik had daar op willen reageren en wist niet wat te zeggen en heb het daarom niet gedaan.
Het stomme en niet eerlijke van de situatie is dat ik me meer voor kan stellen hoe het moet voelen als een gezond kind zoals de mijne ineens sterft dan om me voor te stellen hoe het moet zijn als vanaf de geboorte van je kind je hele leven zo ingrijpend verandert. En misschien maakt dat, dat ik eerder en intuitiever reageer op dat verdriet. Het spijt me echt.
Als je goed om je heen kijkt zie je dat alles gekleurd is.
Och Fluf...
Het id idd zo, denk ik. Dat van dat je zo sterk overkomt.
Het id idd zo, denk ik. Dat van dat je zo sterk overkomt.
Losing love is like a window in your hart,
everybody sees you're blown apart, everbody sees the wind blow.
everybody sees you're blown apart, everbody sees the wind blow.
wat livelink zegt " ik had daar op willen reageren en wist niet wat te zeggen en heb het daarom niet gedaan".
zo is het bij mij ook heel vaak zelfs en ik denk dat dat bij andere mensen ook best kan voorkomen.
neemt niet weg dat het gewoon stom is om niet te reageren
dus ook al maak je geen verwijten, en bemoei ik me eigen eigenlijk bijna nergens mee hier op fok, wil ik je toch ook sorry zeggen!
zo is het bij mij ook heel vaak zelfs en ik denk dat dat bij andere mensen ook best kan voorkomen.
heel vaak zelfs en ik denk dat dat bij andere mensen ook best kan voorkomen.neemt niet weg dat het gewoon stom is om niet te reageren
dus ook al maak je geen verwijten, en bemoei ik me eigen eigenlijk bijna nergens mee hier op fok, wil ik je toch ook sorry zeggen!
Nu moet ik denken aan woorden die ik vaker gebruik, als ik wel eens hoor, dat ze niet goed weten wat tegen mij te zeggen.
Wij vinden het niet erg als het soms raar uit de mond doet klinken, zolang je maar wat zegt.
Negeren doet vaak meer pijn, dan doodleuk perongeluk negeren omdat met niet goed weet hoe te reageren, want misschien kwetsen ze me wel, ze komt zo goed over en we willen haar dag niet verpesten....
En ja ook ik weet hoe het is om aan de die andere kant te staan, had geen idee wat ik in hemelsnaam tegen een ouder moest zeggen, als ze een kindje verloren hebben.
Want je bent bang om die mensen onnodig te kwetsen.
Maar ik begrijp heel goed dat het giga moeilijk is.
Wij vinden het niet erg als het soms raar uit de mond doet klinken, zolang je maar wat zegt.
Negeren doet vaak meer pijn, dan doodleuk perongeluk negeren omdat met niet goed weet hoe te reageren, want misschien kwetsen ze me wel, ze komt zo goed over en we willen haar dag niet verpesten....
En ja ook ik weet hoe het is om aan de die andere kant te staan, had geen idee wat ik in hemelsnaam tegen een ouder moest zeggen, als ze een kindje verloren hebben.
Want je bent bang om die mensen onnodig te kwetsen.
Maar ik begrijp heel goed dat het giga moeilijk is.
Herinnering is een vorm van ontmoeting.
Bar, er is helemaal niets mis mee, het is juist fantastisch fijn dat je hier zo'n fijne uitlaatklep hebt. Maak er optimaal gebruik van, als je er wat aan hebt. En ik vind het helemaal niet vervelend, het gaat meer om "én" dan om "of".quote:Op zondag 4 februari 2007 21:49 schreef _Bar_ het volgende:
Ik betrek ook idd geregeld dit topic in mijn verdriet mee, ik zie het namelijk best wel als een uitlaatklep voor me.
Het is nooit bewust bedoeld om aldoor schouderklopjes te willen of iets dergelijks, en dan weet ik wel dan moet ik dat er allemaal niet neergooien.
Maar kan me idd als ik me verplaats in Pluphy wel voorstellen dat het soms best wel "vervelend"word gevonden
Dat stukje begrip, dat is nou fijn. Begrip, herkenning, is altijd fijn. Een stukje bevestiging krijgen.quote:Op zondag 4 februari 2007 21:55 schreef livelink het volgende:
Phluphy, ik denk dat je ergens wel gelijk hebt. Ik weet dat ik me er zelf in ieder geval wel 'schuldig' aan gemaakt heb dat ik eerder op anderen gereageerd heb dan op jou.
Je post dat je eindelijk weer eens kleren voor jezelf gekocht had na al die tijd, trof me enorm, want ik realiseerde me plots weer hoe enorm jouw leven al op zijn kop heeft gestaan vanaf de geboorte van Danyel.
Ik had daar op willen reageren en wist niet wat te zeggen en heb het daarom niet gedaan.
Het stomme en niet eerlijke van de situatie is dat ik me meer voor kan stellen hoe het moet voelen als een gezond kind zoals de mijne ineens sterft dan om me voor te stellen hoe het moet zijn als vanaf de geboorte van je kind je hele leven zo ingrijpend verandert. En misschien maakt dat, dat ik eerder en intuitiever reageer op dat verdriet. Het spijt me echt.
Dat laatste wat je schrijft heb ik me eigenlijk nooit gerealiseerd, maar dat heeft er waarschijnlijk inderdaad ook mee te maken. Fijn om te weten.
Oh, en het hoeft je niet te spijten. Dat vind ik echt rot, niemand heeft express phluphy willen pesten of zo, toch?
(geldt dus ook voor jou Martineke)
Sorry dat de reacties zo lang duren, mijn verbinding is erg traag momenteel.
... ♥ ik mis je ♥
Lieve Fluf, met alle liefde van de wereld leg ik in het vervolg mijn woorden niet meer op het weegschaaltje dat ik tot nu toe wél gebruikte als ik op je wilde reageren. Niet omdat je streng zou kunnen uithalen, maar wel omdat ik dacht, dacht te voelen dat mijn woorden je niet zouden helpen. Want je had zelf zulke mooie woorden, symbolische gedachten, steun uit mails van lotgenoten en prachtige ideeën van vrienden en familie. Allemaal broodnodig en dan nog niet genoeg natuurlijk. Maar toch klonk je er vaak sterk door. Hoewel ik heus weet en snap en ook aanvoel dat je alle troost en steun kunt gebruiken, pakte ik toch steeds dat weegschaaltje. Want wat moest ik die sterke vrouw nu toch zeggen, hoe moest ik haar troosten?
Maar met alle liefde laat ik hem staan. Want Danyel heeft mij juist ook zo geraakt met zijn leven en zijn dood, dat ik zijn moeder maar wat graag virtueel een hart onder de riem steek.
Maar met alle liefde laat ik hem staan. Want Danyel heeft mij juist ook zo geraakt met zijn leven en zijn dood, dat ik zijn moeder maar wat graag virtueel een hart onder de riem steek.
Dat alle stoplichten groen zijn, de geluiden precies goed, de lucht blauwer dan anders, wind mee en het geluk achterop!
Jeetje Sugar, dat is ook alweer een gedachtengang die niet bij me opgekomen was. Stom is dat, je vormt zelf een beeld over het "hoe en waarom" en de realiteit blijkt heel anders. Hier zou ik dus nooit aan gedacht hebben. Typisch, dat "voor anderen denken".
Ik vind deze geschiedenis eigenlijk een hele goeie eye-opener. Maar het feit blijft wel, dat wanneer je je gevoelens wil delen, en je krijgt geen feedback, je je dus ook blijft afvragen of je het nu wel "gedeeld" hebt.
Toch wil ik voorkomen dat men zich verplicht zou gaan voelen om te gaan reageren, want dat is natuurlijk nonsens.
Dat vind ik toch een lastig iets van een forum.
Ik vind deze geschiedenis eigenlijk een hele goeie eye-opener. Maar het feit blijft wel, dat wanneer je je gevoelens wil delen, en je krijgt geen feedback, je je dus ook blijft afvragen of je het nu wel "gedeeld" hebt.
Toch wil ik voorkomen dat men zich verplicht zou gaan voelen om te gaan reageren, want dat is natuurlijk nonsens.
Dat vind ik toch een lastig iets van een forum.
... ♥ ik mis je ♥
Ik ben ook echt wel heel blij dat je het ter sprake hebt gebracht, het is voor mij een echte eye-opener iig.
Ik herken ook wel een beetje iets in wat Sugar zegt.
Ik herken ook wel een beetje iets in wat Sugar zegt.
***
phluphy, ik herken ook wel mezelf in voorgaande reacties.
Ik kan alleen voor mezelf spreken en het is voor mij zo: ik ben soms zo bang het foute te zeggen. Niet dat het ooit fout bedoeld is, altijd alleen maar goed, maar geschreven woord is soms zo lastig. Ik wil best vaak wat zeggen, maar soms lijkt geschreven woord zo hol en nietszeggend. Mijn vriendin heeft haar kindje verloren en dan soms kunnen we gewoon samen zitten en niks zeggen, omdat we het gewoon niet weten, zij ook niet. Maar op een forum kan je niet stil met elkaar zijn. En je schrijft zelf zo prachtig en dan zou ik aan komen met 85 woorden waarin ik nog niet de kern raak van wat ik voel als ik lees over Danyel, want ik ben er gewoon niet goed in. In woorden. En in the end schrijf ik dan maar niets. Zo werkt het een beetje voor mij.
Ik vind het erg begrijpelijk maar vooral erg verdrietig dat het zo voor je voelt.
Ik kan alleen voor mezelf spreken en het is voor mij zo: ik ben soms zo bang het foute te zeggen. Niet dat het ooit fout bedoeld is, altijd alleen maar goed, maar geschreven woord is soms zo lastig. Ik wil best vaak wat zeggen, maar soms lijkt geschreven woord zo hol en nietszeggend. Mijn vriendin heeft haar kindje verloren en dan soms kunnen we gewoon samen zitten en niks zeggen, omdat we het gewoon niet weten, zij ook niet. Maar op een forum kan je niet stil met elkaar zijn. En je schrijft zelf zo prachtig en dan zou ik aan komen met 85 woorden waarin ik nog niet de kern raak van wat ik voel als ik lees over Danyel, want ik ben er gewoon niet goed in. In woorden. En in the end schrijf ik dan maar niets. Zo werkt het een beetje voor mij.
Ik vind het erg begrijpelijk maar vooral erg verdrietig dat het zo voor je voelt.
Variety is the spice of life
Phluphy, ik vind het zo jammer dat je het zo voelt en dat je overweegt je uit dit topic terug te trekken. Ik post hier niet vaak, puur omdat ik vaak denk dat mijn woorden niet heel veel kunnen bijdragen aan troost o.i.d. voor mensen die zo intens veel verdriet hebben.
Het overlijden van Thijs heb ik van iets dichterbij meegemaakt dan dat van Danyel, maar de dood van Danyel heeft me, mede door zijn geboorte, net zo diep geraakt. Danyel was een prachtig klein jongetje en het feit dat hij niet gezond was doet daar helemaal niets aan af. Ik kijk regelmatig naar Kai en bedenk me dan dat jullie dat allemaal moeten missen en dat vind ik een vreselijk idee.
Tja, en wat Sugar zegt daar kan ik me eigenlijk alleen maar bij aansluiten. Je komt zo sterk over en hebt zoveel mooie, vriendelijke woorden voor iedereen. Daardoor verlies je soms uit het oog dat ook sterke mensen af en toe een troostend woord of een knuffel nodig hebben. Bij deze dan:
Het overlijden van Thijs heb ik van iets dichterbij meegemaakt dan dat van Danyel, maar de dood van Danyel heeft me, mede door zijn geboorte, net zo diep geraakt. Danyel was een prachtig klein jongetje en het feit dat hij niet gezond was doet daar helemaal niets aan af. Ik kijk regelmatig naar Kai en bedenk me dan dat jullie dat allemaal moeten missen en dat vind ik een vreselijk idee.
Tja, en wat Sugar zegt daar kan ik me eigenlijk alleen maar bij aansluiten. Je komt zo sterk over en hebt zoveel mooie, vriendelijke woorden voor iedereen. Daardoor verlies je soms uit het oog dat ook sterke mensen af en toe een troostend woord of een knuffel nodig hebben. Bij deze dan:
Oops! Did I just roll my eyes out loud?
♥ Huisje, boompje, fietstas ♥
♥ There is no way to happiness, happiness is the way ♥
♥ Huisje, boompje, fietstas ♥
♥ There is no way to happiness, happiness is the way ♥
Phluphy, ik sluit me aan bij de woorden van Sugar. Vooral omdat je zelf zo vaak duidelijk aangeeft waar je troost uit haalt (de mails, familiebezoek, de schommel) is het soms moeilijk de juiste woorden te vinden. Natuurlijk is jullie verdriet net zo groot, verdien je net zoveel reactie als alle anderen hier.
Soms vind ik het moeilijk iets te schrijven en denk dan dat ik beter niets kan typen.
Ook van mijn kant een dikke kus. Ik leef met jullie mee, al schrijf ik het niet altijd zo op.
Soms vind ik het moeilijk iets te schrijven en denk dan dat ik beter niets kan typen.
Ook van mijn kant een dikke kus. Ik leef met jullie mee, al schrijf ik het niet altijd zo op.
Geluk zit in een klein Wolkje
Wil degene die vroeg om een witte kerst ook even vragen naar een mooie zomer?
Wil degene die vroeg om een witte kerst ook even vragen naar een mooie zomer?
Oei fluf, hier nog iemand die wel eventjes schrikt. Juist omdat ik het zo erg vind dat het je verdriet doet.
Zelf heb ik in zijn geheel veel moeite om dit topic te openen. Juist omdat het hebben van een kindje je zo verschrikkelijk 'rauw' maakt voor emoties. Voor gevoelens waarvan je hoopt ze nooit zelf te mogen ervaren. Juist omdat Danyel me heel bewust heeft gemaakt van het kwetsbare en het niet vanzelfsprekende.
En als ik dan jullie afzonderlijk verdriet lees en voel, weet ik niet zo goed wat te zeggen. Juist omdat ik soms pas veel later lees of omdat het zo dichtbij komt.
Juist ook jouw verdriet omdat het zo dichtbij mijn vreugde van de geboorte van Jonne ligt. Mss maakt
Maar ik vind het heel jammer dat je het zo voelt. Ik denk dat ik het snap, maar dat doe je natuurlijk nooit aan mijn kant van het scherm. En dat kan ik zo moeilijk overbrengen. Juist omdat ik me dan ook weer 'schuldig' voel omdat mijn grootste bezit nog gewoon hier op aarde is.
Jonne keek over over mijn schouder mee en terwijl ik wat doorscrolde riep hij: "de vlinder mag niet weg".
-laat ik het daar maar bij laten-
"De vlinder mag niet weg"
Vlindertjes mogen niet weg.
en zo is het maar net
[ Bericht 2% gewijzigd door kozakken op 05-02-2007 12:21:01 ]
Zelf heb ik in zijn geheel veel moeite om dit topic te openen. Juist omdat het hebben van een kindje je zo verschrikkelijk 'rauw' maakt voor emoties. Voor gevoelens waarvan je hoopt ze nooit zelf te mogen ervaren. Juist omdat Danyel me heel bewust heeft gemaakt van het kwetsbare en het niet vanzelfsprekende.
En als ik dan jullie afzonderlijk verdriet lees en voel, weet ik niet zo goed wat te zeggen. Juist omdat ik soms pas veel later lees of omdat het zo dichtbij komt.
Juist ook jouw verdriet omdat het zo dichtbij mijn vreugde van de geboorte van Jonne ligt. Mss maakt
Maar ik vind het heel jammer dat je het zo voelt. Ik denk dat ik het snap, maar dat doe je natuurlijk nooit aan mijn kant van het scherm. En dat kan ik zo moeilijk overbrengen. Juist omdat ik me dan ook weer 'schuldig' voel omdat mijn grootste bezit nog gewoon hier op aarde is.
Jonne keek over over mijn schouder mee en terwijl ik wat doorscrolde riep hij: "de vlinder mag niet weg".
-laat ik het daar maar bij laten-
"De vlinder mag niet weg"
Vlindertjes mogen niet weg.
en zo is het maar net
[ Bericht 2% gewijzigd door kozakken op 05-02-2007 12:21:01 ]
Benthe reageerde ook al zo op de vlinder van Pluphy toen ze mee las. Ik krijg er kippenvel van. Het is zo waar vlindertjes mogen niet weg!quote:Op maandag 5 februari 2007 12:15 schreef kozakken het volgende:
Jonne keek over over mijn schouder mee en terwijl ik wat doorscrolde riep hij: "de vlinder mag niet weg".
-laat ik het daar maar bij laten-
"De vlinder mag niet weg"
Vlindertjes mogen niet weg.
en zo is het maar net
Ik lurk vaak mee in dit topic en ook ik reageer niet altijd. Ik vind het zo ontzettend moeilijk om de juiste woorden te vinden en dan denk ik ook "laat maar" iedereen heeft al gezegd wat ik ook wil zeggen. En ik vind het echt rot dat ik dan niks anders kan schrijven.
Ik hoop echt dat ik nooit mee hoef te maken wat jullie allemaal doormaken.
Lieve moeders (en vaders) ontzettend veel sterkte en ik denk best vaak aan jullie.
Spijker op zijn kop Jonne.quote:Op maandag 5 februari 2007 12:15 schreef kozakken het volgende:
'schuldig' voel omdat mijn grootste bezit nog gewoon hier op aarde is.
Jonne keek over over mijn schouder mee en terwijl ik wat doorscrolde riep hij: "de vlinder mag niet weg".
-laat ik het daar maar bij laten-
"De vlinder mag niet weg"
Vlindertjes mogen niet weg.
en zo is het maar net
Phluphy, gij sterk vrouwmens.
Als je niet lacht, ben je dood.
Lieve phluphy blijf alsjeblieft ook gewoon komen.
Ik heb er, net als de anderen, ook niet bij stil gestaan dat ook jij gewoon je diepe dalen kent.
Als je inderdaad op je sterke momenten post vergeet men/ik gewoon dat ook een sterk overkomend persoon zijn/haar diepe dalen heeft.
Ik heb ook wel getwijfeld hoor of ik hier nou wel moest komen omdat het voor mij bijna "alweer" tien jaar geleden is dat mn kindje stierf. Ik heb toch besloten te blijven meelezen en soms ook posten omdat ik ook ,al lijkt het voor anderen dan misschien heel lang geleden, nog steeds soms stevig bij de strot gegrepen wordt door mijn verdriet en gemis. Ik put uit dit topic toch veel troost en vind het ook fijn om anders in elk geval anderen een hart onder de riem, proberen, te steken.
Ook merk ik dat, ook al ben ik zelf een kindje verloren, dat ik dan nog niet automatisch het juiste weet te zeggen naar de andere ouders toe. Een kindje verliezen maakt je kennelijk niet tot ervaringsdeskundige en daarmee maak ik dan weer dezelfde "fout" die andere mensen in het begin na Max overlijden naar mij toe maakte en dat is; "ik weet niet wat ik moet zeggen dus zeg ik maar niks."
sorry phluphy, blijf alsjeblieft hier komen, niet alleen voor ons maar vooral ook voor jezelf.
Ik heb er, net als de anderen, ook niet bij stil gestaan dat ook jij gewoon je diepe dalen kent.
Als je inderdaad op je sterke momenten post vergeet men/ik gewoon dat ook een sterk overkomend persoon zijn/haar diepe dalen heeft.
Ik heb ook wel getwijfeld hoor of ik hier nou wel moest komen omdat het voor mij bijna "alweer" tien jaar geleden is dat mn kindje stierf. Ik heb toch besloten te blijven meelezen en soms ook posten omdat ik ook ,al lijkt het voor anderen dan misschien heel lang geleden, nog steeds soms stevig bij de strot gegrepen wordt door mijn verdriet en gemis. Ik put uit dit topic toch veel troost en vind het ook fijn om anders in elk geval anderen een hart onder de riem, proberen, te steken.
Ook merk ik dat, ook al ben ik zelf een kindje verloren, dat ik dan nog niet automatisch het juiste weet te zeggen naar de andere ouders toe. Een kindje verliezen maakt je kennelijk niet tot ervaringsdeskundige en daarmee maak ik dan weer dezelfde "fout" die andere mensen in het begin na Max overlijden naar mij toe maakte en dat is; "ik weet niet wat ik moet zeggen dus zeg ik maar niks."
sorry phluphy, blijf alsjeblieft hier komen, niet alleen voor ons maar vooral ook voor jezelf.
The waves you made will always be
De reacties van jullie kindjes op de vlinder die uit het beeld verdwijnt, vind ik echt enorm ontroerend.
Ook typisch, dat dit bij meerdere kindjes het geval was !
Dames (naar ik aanneem); bedankt voor de reacties. Het wordt steeds duidelijker dat het eigenlijk door mij verkeerd is geinterpreteerd. Wat ook wel weer begrijpelijk is. In elk geval hebben al jullie warme reacties van vandaag en gisteren, (niet alleen in dit topic maar ook via pm en mail) het gevoel van teleurstelling dat ik had, helemaal weggenomen. Dat is echt fijn.
.
Eigenlijk wil ik helemaal niet weg uit dit topic. Maar ik ben wie ik ben, ik post wanneer ik post en zoals ik post. Ik kan dat niet veranderen, dat gaat tegen mijn natuur in. En ik wil ook geen krampachtige situatie creëren waarbij iedereen in de houding springt om te reageren wanneer ik post. Iemand nog een brilliant idee om uit die impasse te geraken?
Ook typisch, dat dit bij meerdere kindjes het geval was !
Dames (naar ik aanneem); bedankt voor de reacties. Het wordt steeds duidelijker dat het eigenlijk door mij verkeerd is geinterpreteerd. Wat ook wel weer begrijpelijk is. In elk geval hebben al jullie warme reacties van vandaag en gisteren, (niet alleen in dit topic maar ook via pm en mail) het gevoel van teleurstelling dat ik had, helemaal weggenomen. Dat is echt fijn.
.
"Fout" kun je dat inderdaad niet noemen, ik begrijp het maar al te goed. IRL is dit nog lastiger. Hier op het forum is het voor mij vrij makkelijk opgelost; als ik even niets weet te zeggen, dan wacht ik totdat ik het wel weet, en post dan pas.quote:Op maandag 5 februari 2007 14:10 schreef pepper_961 het volgende:
Ook merk ik dat, ook al ben ik zelf een kindje verloren, dat ik dan nog niet automatisch het juiste weet te zeggen naar de andere ouders toe. Een kindje verliezen maakt je kennelijk niet tot ervaringsdeskundige en daarmee maak ik dan weer dezelfde "fout" die andere mensen in het begin na Max overlijden naar mij toe maakte en dat is; "ik weet niet wat ik moet zeggen dus zeg ik maar niks."
Eigenlijk wil ik helemaal niet weg uit dit topic. Maar ik ben wie ik ben, ik post wanneer ik post en zoals ik post. Ik kan dat niet veranderen, dat gaat tegen mijn natuur in. En ik wil ook geen krampachtige situatie creëren waarbij iedereen in de houding springt om te reageren wanneer ik post. Iemand nog een brilliant idee om uit die impasse te geraken?
... ♥ ik mis je ♥
Ik heb in dit topic nog nooit gepost volgens mij, en ik geloof dat ik nu op een erg 'ongelukkig' moment binnen kom vallen, maar ik weet ook niet waar ik het anders zou kunnen zetten... Daarom dus toch maar even, waarbij ik hoop dat ik Phluphy geen tekort doe.....
Bar, ik las een tijdje geleden dat je op zoek was naar balonnen met teletubbies, en toevallig zag ik zojuist deze actie, misschien is dat nog een optie?
http://www.hema.nl/site/H(...)/menu.5/default.aspx
Bar, ik las een tijdje geleden dat je op zoek was naar balonnen met teletubbies, en toevallig zag ik zojuist deze actie, misschien is dat nog een optie?
http://www.hema.nl/site/H(...)/menu.5/default.aspx
een heel lief, braaf, aardig, keurig, net en onschuldig meisje...
* pepper_961 in de houding springt!! nee geintje natuurlijk!!quote:Op maandag 5 februari 2007 15:02 schreef phluphy het volgende:
De reacties van jullie kindjes op de vlinder die uit het beeld verdwijnt, vind ik echt enorm ontroerend.
Ook typisch, dat dit bij meerdere kindjes het geval was !
Dames (naar ik aanneem); bedankt voor de reacties. Het wordt steeds duidelijker dat het eigenlijk door mij verkeerd is geinterpreteerd. Wat ook wel weer begrijpelijk is. In elk geval hebben al jullie warme reacties van vandaag en gisteren, (niet alleen in dit topic maar ook via pm en mail) het gevoel van teleurstelling dat ik had, helemaal weggenomen. Dat is echt fijn.
.
[..]
"Fout" kun je dat inderdaad niet noemen, ik begrijp het maar al te goed. IRL is dit nog lastiger. Hier op het forum is het voor mij vrij makkelijk opgelost; als ik even niets weet te zeggen, dan wacht ik totdat ik het wel weet, en post dan pas.
Eigenlijk wil ik helemaal niet weg uit dit topic. Maar ik ben wie ik ben, ik post wanneer ik post en zoals ik post. Ik kan dat niet veranderen, dat gaat tegen mijn natuur in. En ik wil ook geen krampachtige situatie creëren waarbij iedereen in de houding springt om te reageren wanneer ik post. Iemand nog een brilliant idee om uit die impasse te geraken?
nee geintje natuurlijk!! 
Brilliante ideeën heb ik helaas niet.
Ik zou, denk ik, sowieso mee blijven lezen en dan krijg je vanzelf ook wel de kriebels weer om te reageren. Het gevoel dat ze dan misschien alleen op me reageren vanwege voorgaande berichtje zou ik dan gewoon negeren denk? Ik weet het eigenlijk ook niet.
Ik weet het eigenlijk ook niet. Ik weet wel dat jullie en Danyel sowieso nooit vergeten worden, ook al voelt het misschien wel zo of komt het zo over.
Danyel heeft hier zo een enorme indruk gemaakt, zo hard als hij geknokt heeft.
En jullie ook natuurlijk, hoe jullie je door al die tegenslagen worstelden en pal achter jullie dappere ventje bleven staan.
Heel fok wilde jullie toen helpen en steunen en doen wat ze konden en ik zie eigenlijk niet in waarom dat nu ineens niet meer mogelijk zou kunnen zijn?
Dus Phluph als je behoefte voelt te reageren gewoon lekker doen meid en mocht je dat kunnen/willen/durfen of wat dan ook, kom dan ook gerust eens als het minder gaat en zeg dan gewoon; "het gaat hier ronduit K*t! "
The waves you made will always be
Phluphy, ik denk dat er geen briljante ideeën nodig zijn. Bij elke communicatie is er altijd een zender en ontvanger. Met internet is dat soms nog lastiger: waar iemand in het dagelijks leven je nog even een knipoog zou kunnen geven of een arm om je schouder kan leggen, kan het via internet niet. Je kunt dit topic lezen (en dat gebeurt veel, zie het aantal views!), maar dat weet degene die haar gedachten hier neerzet (zijn toch voornamelijk moeders...) niet. Jij weet niet dat ik heb zitten janken achter de computer toen ik las dat Danyel overleden was. Juist híj was de reden dat ik hier bleef plakken, in OUD. En hoe zou je dat ook moeten weten?quote:Op maandag 5 februari 2007 15:02 schreef phluphy het volgende:
Eigenlijk wil ik helemaal niet weg uit dit topic. Maar ik ben wie ik ben, ik post wanneer ik post en zoals ik post. Ik kan dat niet veranderen, dat gaat tegen mijn natuur in. En ik wil ook geen krampachtige situatie creëren waarbij iedereen in de houding springt om te reageren wanneer ik post. Iemand nog een brilliant idee om uit die impasse te geraken?
Zender en ontvanger... En klaarblijkelijk is er twee kanten op wat fout gegaan met coderen en decoderen. Tja, dat kan. Dat weten we nu. Jij weet dat we jou anders hebben begrepen. Wij weten dat jij ons anders begrijpt, dat het voor misschien nog wel belangrijker is een bemoedigende bevestiging te krijgen als je een stap vooruit gaat dan dat je een arm om je heen hebt als je weer een stapje terug moet doen, juist omdat dat de momenten zijn dat je FOK! niet opzoekt.
Misschien hebben we de komende tijd nog even een "woordenboekje" nodig om elkaar te begrijpen. Maar vanzelf komt er een moment dat je elkaars taal leert spreken. De enige manier om dat te leren, is doen. Oefenen, een paar keer een foutje maken, elkaar uitleggen hoe het wel zit. Dus Phluphy, ga niet weg, want dan kunnen we 't niet leren...
Pepper
Ik denk dat je idee prima is. Worth to give it a try.
Innovative, je maakt een treffend punt. Al doende leert men, zo is het. Beide partijen wel te verstaan.
Ik vind het overigens bizar zoals je opschrijft wat het bijvoorbeeld in jouw leven voor rol heeft gespeeld.
Bij die mogelijkheid heb ik dus echt never stilgestaan.
Tof dat jullie allemaal meedachten en het geduld opgebracht hebben om er echt over na te denken.
Het was leerzaam, en het gevoel van "in de steek gelaten zijn" en het gevoel dat Danyel onrecht werd aangedaan, is helemaal weg.
Pepper Ik denk dat je idee prima is. Worth to give it a try.
Innovative, je maakt een treffend punt. Al doende leert men, zo is het. Beide partijen wel te verstaan.
Ik vind het overigens bizar zoals je opschrijft wat het bijvoorbeeld in jouw leven voor rol heeft gespeeld.
Bij die mogelijkheid heb ik dus echt never stilgestaan.
Tof dat jullie allemaal meedachten en het geduld opgebracht hebben om er echt over na te denken.
Het was leerzaam, en het gevoel van "in de steek gelaten zijn" en het gevoel dat Danyel onrecht werd aangedaan, is helemaal weg.
... ♥ ik mis je ♥
Phluphy, ik ben "maar" een lurker en heb vanaf het begin van je zwangerschap tot nu toe alles gevolgd
Ik heb echt zitten janken toen ik las dat Danyel overleden was, ik kon me dat gewoon zo moeilijk voorstellen
Ook toen hij zo ziek bleek te zijn na de geboorte, greep me zo ontzettend aan
Ik vind het "fijn" om te lezen hoe het nu met je gaat en vind het ook vaak erg moeilijk om te reageren
Ik vind jou echt een ontzettend sterk persoon, in ieder geval hoe je overkomt, maar ook ontzettend lief, altijd aan anderen denkende en ik hoop echt dat je hier nog zult blijven posten, of in ieder geval af en toe zult laten weten hoe het met je gaat!
Ik heb echt zitten janken toen ik las dat Danyel overleden was, ik kon me dat gewoon zo moeilijk voorstellen
Ook toen hij zo ziek bleek te zijn na de geboorte, greep me zo ontzettend aan
Ik vind het "fijn" om te lezen hoe het nu met je gaat en vind het ook vaak erg moeilijk om te reageren
Ik vind jou echt een ontzettend sterk persoon, in ieder geval hoe je overkomt, maar ook ontzettend lief, altijd aan anderen denkende en ik hoop echt dat je hier nog zult blijven posten, of in ieder geval af en toe zult laten weten hoe het met je gaat!
beetje spuit elf ben ik, maar phluphy, ik hoop ook dat je blijft. Danyel en jij en je man en jullie leven, het heeft mij ook allemaal diep geraakt. Ik laat niet zo vaak wat horen, maar ik hoop ook dat de vlinder blijft. Ik vind het allemaal zo vreselijk en ook zo vreselijk onvoorstelbaar.
ik hakkel nu ook in mijn woorden... het is ook zo moeilijk om het uit te drukken zo. pepper zegt het goed denk ik, zeg soms maar dat je je kut voelt, want dat moet regelmatig zo zijn.
en ook sorry, want ik ben er iig niet echt geweest en ik vind het wel erg dat je je zo voelde.
ik hakkel nu ook in mijn woorden... het is ook zo moeilijk om het uit te drukken zo. pepper zegt het goed denk ik, zeg soms maar dat je je kut voelt, want dat moet regelmatig zo zijn.
en ook sorry, want ik ben er iig niet echt geweest en ik vind het wel erg dat je je zo voelde.
stormy waters...
sailin'
sailin'
Zoals ik eerder al postte, vind ik het rot dat jullie je nu gaan verontschuldigen. Jullie hebben geen verplichtingen ten aanzien van mij. Dat neemt niet weg dat ik het fijn vind om te lezen. Ik realiseer me eens te meer dat er ook heel veel mensen op de achtergrond meeleefden/meeleven, waar ik totaal geen weet van heb/had.
Namens Danyel ben ik daar best "trots" op.
Namens Danyel ben ik daar best "trots" op.
... ♥ ik mis je ♥
Lieve Pluph, ik sluit me aan bij alle woorden die hierboven gezegd zijn. Ook ik heb me er "schuldig" aangemaakt, geheel onbewust..
Ik weet het niet zo goed onder woorden te brengen, maar ik hoop dat jij ook hier blijft posten!
Ik weet het niet zo goed onder woorden te brengen, maar ik hoop dat jij ook hier blijft posten!
♥ A ♥ & ♥ T ♥
When you were born, you were crying and everyone around you was smiling. Live your life so that when you die, you're smiling and everyone around you is crying.
When you were born, you were crying and everyone around you was smiling. Live your life so that when you die, you're smiling and everyone around you is crying.
Verontschuldigen in die zin dat ik het zo ontzetten rot vind dat het jou verdriet doet Phluphy, dat is het aller aller aller laatste wat ik wil, een hele dikke voor jou!
Ik vind het super dat je gewoon verteld hebt wat je voelt wat betreft ons post gedrag, af en toe hebben we die spiegel even nodig, want niemand hier zal het bewust hebben gedaan.
hoest eigenlijk met die fotobewerking? allemaal gelukt
Ik vind het super dat je gewoon verteld hebt wat je voelt wat betreft ons post gedrag, af en toe hebben we die spiegel even nodig, want niemand hier zal het bewust hebben gedaan.
hoest eigenlijk met die fotobewerking? allemaal gelukt
Lieve Phluphy, wat zou het fijn zijn als je gedachten kon voelen, dat je niet de woorden nodig had om te lezen dat er aan jullie gedacht wordt. Dat ik vaak meelees in dit topic, meelevend en meehuilend met jullie verdrietige verhalen. Jullie dappere pogingen om door te gaan, jullie tegenslagen, jullie verdriet, jullie herinneringen. Ik wou dat ik beter de woorden kon vinden, dat ik het juiste zou weten te zeggen, waar jullie een beetje steun aan kunnen hebben. Maar ik ben in feite veel te vaak te laf geweest, te bang om jullie alleen maar meer verdriet te doen door verkeerde dingen te zeggen. En Phluphy, jij komt zo sterk over, ik heb inderdaad ten onrechte aangenomen dat jij het minder nodig had, maar denk nooit dat ik denk dat jouw verdriet minder groot zou zijn omdat Danyel bij de geboorte niet gezond was. Ik dacht alleen dat je je beter staande hield, en daardoor minder die steuntjes in de rug nodig had. Maar zo zit het natuurlijk niet! Bedankt Phluphy, dat je durfde te zeggen wat je dwars zat. Het heeft me de ogen wel geopend.
Ik wilde nog graag een spreuk van Kahlil Gibran met jullie delen:
Wanneer de liefde wenkt volg haar,
Al zijn haar wegen zwaar en steil.
En zo haar vleugelen je omhullen, laat je gaan.
Al zou het zwaard verborgen in haar veren je verwonden.
Dit stond op een kaart van een vriendin van mijn zus, wiens kindje vlak voor de geboorte is overleden
Ik wilde nog graag een spreuk van Kahlil Gibran met jullie delen:
Wanneer de liefde wenkt volg haar,
Al zijn haar wegen zwaar en steil.
En zo haar vleugelen je omhullen, laat je gaan.
Al zou het zwaard verborgen in haar veren je verwonden.
Dit stond op een kaart van een vriendin van mijn zus, wiens kindje vlak voor de geboorte is overleden
Dat weet ik maar al te goed, er zijn gelukkig geen harteloze monsters in dit deel van FOK!quote:Op maandag 5 februari 2007 20:43 schreef Githa het volgende:
want niemand hier zal het bewust hebben gedaan.
hoest eigenlijk met die fotobewerking? allemaal gelukt
die overtreffen elke verwachting
.
Dat zou inderdaad dé oplossing zijn, helaas behoort het niet tot de mogelijkheden. Maar we vinden er wel wat op!quote:Op maandag 5 februari 2007 20:57 schreef Spuuglokje het volgende:
Lieve Phluphy, wat zou het fijn zijn als je gedachten kon voelen, dat je niet de woorden nodig had om te lezen dat er aan jullie gedacht wordt. Dat ik vaak meelees in dit topic, meelevend en meehuilend met jullie verdrietige verhalen. Jullie dappere pogingen om door te gaan, jullie tegenslagen, jullie verdriet, jullie herinneringen. Ik wou dat ik beter de woorden kon vinden, dat ik het juiste zou weten te zeggen, waar jullie een beetje steun aan kunnen hebben.
quote:Maar ik ben in feite veel te vaak te laf geweest, te bang om jullie alleen maar meer verdriet te doen door verkeerde dingen te zeggen.
Ik vind laf wel een heel akelig woord. Ik begrijp wat je ermee wil zeggen, maar het heeft een negatievere klank dan ik bij jou (en de rest) vindt passen.
.
Mooi.quote:Ik wilde nog graag een spreuk van Kahlil Gibran met jullie delen:
Wanneer de liefde wenkt volg haar,
Al zijn haar wegen zwaar en steil.
En zo haar vleugelen je omhullen, laat je gaan.
Al zou het zwaard verborgen in haar veren je verwonden.
Dit stond op een kaart van een vriendin van mijn zus, wiens kindje vlak voor de geboorte is overleden
Wat erg van je vriendin, hoe gaat het nu met je haar?
... ♥ ik mis je ♥
Psst... jij ging slapen
You can't start a fire without a spark...
♥ Isa ♥ | In vuur en vlam
A dirty mind is a joy forever!
♥ Isa ♥ | In vuur en vlam
A dirty mind is a joy forever!
Nou zeg en ik kon maar niet vinden waar Joshua nu die "butterwijt" vandaan haalde Dat was jouw icoontje Phluphy en wat grappig dat er meerdere kindjes die vlinder zagen. Ik moest dus ook onmiddelijk terug, maar kon die vlinder niet vinden. Phluphy ik ben het helemaal eens met BE en Sugar. En ik zou je echt missen hier in het topic. Je hoort er wel helemaal bij.
Ik heb nooit geen ene seconde nagedacht over dat Danyel er niet bij zou horen omdat hij toch al ziek was. Jeetje ik schrok me lam toen ik las dat hij was overleden. Heb echt met tranen in mijn ogen op zijn vlindertjes website bij zitten lezen. Ik ben blij dat je het eruit gegooid hebt. Ik druk nogal eens op de delete knop want dan denk ik, tja wat een nonsens lewis. Wat weet jij er nou van.
En ik zat nog steeds na te denken over die post dat je kleding had gekocht. Ik zat me te bedenken dat het inderdaad een nogal vreemde tijd geweest moest zijn. Dus bij deze post ik het alsnog. Beter laat dan nooit. Maar mijn plan was wel degelijk om nog te reageren. Moeilijk moet dat zijn om het roer een stukje om te gooien dan hoe het was. Dat betekend dan weer dat je een stukje verder bent met verwerking, maar het lijkt me dan ook dat je dat als negatief zou kunnen zien. Het weer kunnen lachen. Vakanties, genieten van iets. Voel je je dan niet schuldig omdat je eigenlijk verdrietig zou moeten zijn.
Lieve phluphy ik ben juist blij dat je hier post. Ik wilde zo graag horen hoe het nou met jullie ging na Danyels dood. Ik kan me niet voorstellen hoe je je moet voelen. Maar voor mij ben jij en Danyel niet anders dan alle andere ouders die hier posten. En ik vind je bijdrage voor alle andere ouders geweldig lief.
Dikke knuf
Hummeltje, jeetje wat lijkt me dat vreemd dat je met je laatste loodjes bezig bent en tegelijkertijd nog rouwt om Esje. Wat ligt leven en dood toch dicht bij elkaar zeg.
Bar, sterkte in deze moeilijke periode. Ik hoop dat je er sterk uitkomt. Die vraag waarom gaat bij mij altijd nog door het hoofd heen. Ik zit me echt nog vaak af te vragen wat nou de reden van Thijs dood was. Hoe kan het nou toch dat ze er nooit achter zijn gekomen. Ze kunnen tegenwoordig toch alles.
Ik heb nooit geen ene seconde nagedacht over dat Danyel er niet bij zou horen omdat hij toch al ziek was. Jeetje ik schrok me lam toen ik las dat hij was overleden. Heb echt met tranen in mijn ogen op zijn vlindertjes website bij zitten lezen. Ik ben blij dat je het eruit gegooid hebt. Ik druk nogal eens op de delete knop want dan denk ik, tja wat een nonsens lewis. Wat weet jij er nou van.
En ik zat nog steeds na te denken over die post dat je kleding had gekocht. Ik zat me te bedenken dat het inderdaad een nogal vreemde tijd geweest moest zijn. Dus bij deze post ik het alsnog. Beter laat dan nooit. Maar mijn plan was wel degelijk om nog te reageren. Moeilijk moet dat zijn om het roer een stukje om te gooien dan hoe het was. Dat betekend dan weer dat je een stukje verder bent met verwerking, maar het lijkt me dan ook dat je dat als negatief zou kunnen zien. Het weer kunnen lachen. Vakanties, genieten van iets. Voel je je dan niet schuldig omdat je eigenlijk verdrietig zou moeten zijn.
Lieve phluphy ik ben juist blij dat je hier post. Ik wilde zo graag horen hoe het nou met jullie ging na Danyels dood. Ik kan me niet voorstellen hoe je je moet voelen. Maar voor mij ben jij en Danyel niet anders dan alle andere ouders die hier posten. En ik vind je bijdrage voor alle andere ouders geweldig lief.
Dikke knuf
Hummeltje, jeetje wat lijkt me dat vreemd dat je met je laatste loodjes bezig bent en tegelijkertijd nog rouwt om Esje. Wat ligt leven en dood toch dicht bij elkaar zeg.
Bar, sterkte in deze moeilijke periode. Ik hoop dat je er sterk uitkomt. Die vraag waarom gaat bij mij altijd nog door het hoofd heen. Ik zit me echt nog vaak af te vragen wat nou de reden van Thijs dood was. Hoe kan het nou toch dat ze er nooit achter zijn gekomen. Ze kunnen tegenwoordig toch alles.
Ik heb bewust het woord laf gebruikt om mijn schaamte erover uit te drukken.quote:Op maandag 5 februari 2007 21:51 schreef phluphy het volgende:
Ik vind laf wel een heel akelig woord. Ik begrijp wat je ermee wil zeggen, maar het heeft een negatievere klank dan ik bij jou (en de rest) vindt passen.
Van wat ik weet (mijn zus is degene die meer weet, omdat het haar vriendin is) doet ze er echt alles aan om het een zo goed mogelijk plekje te geven. Het is een heel sterke vrouw, ook. Ze heeft verdriet, heel veel verdriet, maar ze wil niet dat anderen meehuilen, omdat het háár verdriet is, háár kind, en meehuilen en proberen mee te voelen vindt ze belastend, alsof zij verantwoordelijk is voor het verdriet van die anderen en dat kan ze er niet bij verdragen.quote:Op maandag 5 februari 2007 21:51 schreef phluphy het volgende:
Wat erg van je vriendin, hoe gaat het nu met je haar?
Phluphy, wat rot dat je het zo voelt! Ik zou er graag op willen reageren, omdat ik hier best met regelmaat post en zeker met grote regelmaat lees. Ik kan natuurlijk alleen maar spreken uit mijn eigen beleving en motivatie, maar voor mij heeft het niets te maken met wat jij zegt. Helemaal niet zelfs. Ik kan me persoonlijk ook niet voorstellen dat het de reden is voor mensen om minder op jouw verhaal dan op de andere verhalen te reageren.
Voor mij heeft het te maken met dat wj elkaar niet kennen van voor de geboorte van Danyel. Jij bent van de 'generatie' Sugar, Snoopy, Bar, Luchtbel etc. Ik kwam hier pas kijken toen jouw Danyel al geboren was, en net als honderden anderen heb ook ik jullie verdrietige verhaal op de voet gevolgd, maar ik voelde me daarin absoluut niet uitgenodigd om te reageren. Niet door jou niet, maar door de situatie niet. Ik ken jou alleen maar ken als DE moeder van Danyel. DE Danyel. HET verhaal van Fok. Phluphy en Danyel, jullie waren en zijn (voor mij in ieder geval) een soort van begrip hier. Ik durfde en wist daar niet zo veel over te zeggen of schrijven, hoewel er ook hier tijden lang een kaarsje heeft gebrand voor je dappere, kleine engel en hoewel ook ik tientallen keren met tranen in mijn ogen je site heb gelezen. Stom misschien, dat het zo werkt, maar voor mij was het zo.
En nu, de laatste maanden, druppelen er steeds nieuwe mensen dit topic binnen. Verschrikkelijk, steeds weer die nieuwe nachtmerrieverhalen. Maar tegelijkertijd, omdat de verhalen 'nieuw' zijn hier, maakt dat het voor mij makkelijker om erop te reageren. Ze zijn nu aan de hand, hebben (voor mij!) nog geen geschiedenis zoals jij die wel had, bovendien ken ik Fok inmiddels en durf wat makkelijker te reageren op de soms heftige verhalen die mensen met zich meedragen. Maar jij bent en blijft nog steeds een beetje een begrip voor mij. DE Phluphy, van DE Danyel. Dat hele erge, vreselijke, verdrietige, verschrikkelijke verhaal. Dat hoort bij jou. En natuurlijk is het voor jou ook nu aan de hand, altijd NU zelfs. Dat begrijp ik heel goed. Maar ik merk het niet altijd aan je. Je lijkt zo sterk, zo wijs en zo vol moed, dat ik bijna geen woorden van troost durf te schrijven aan je. Terwijl ik dat best zou willen eigenlijk... Phluphy, ik hoop dat je hier toch blijft posten. Dat wilde ik even zeggen. Of, laat ik het zo zeggen, ik hoop dat hier posten je toch weer iets op gaat leveren.
[ Bericht 0% gewijzigd door renzell op 06-02-2007 14:14:01 ]
Voor mij heeft het te maken met dat wj elkaar niet kennen van voor de geboorte van Danyel. Jij bent van de 'generatie' Sugar, Snoopy, Bar, Luchtbel etc. Ik kwam hier pas kijken toen jouw Danyel al geboren was, en net als honderden anderen heb ook ik jullie verdrietige verhaal op de voet gevolgd, maar ik voelde me daarin absoluut niet uitgenodigd om te reageren. Niet door jou niet, maar door de situatie niet. Ik ken jou alleen maar ken als DE moeder van Danyel. DE Danyel. HET verhaal van Fok. Phluphy en Danyel, jullie waren en zijn (voor mij in ieder geval) een soort van begrip hier. Ik durfde en wist daar niet zo veel over te zeggen of schrijven, hoewel er ook hier tijden lang een kaarsje heeft gebrand voor je dappere, kleine engel en hoewel ook ik tientallen keren met tranen in mijn ogen je site heb gelezen. Stom misschien, dat het zo werkt, maar voor mij was het zo.
En nu, de laatste maanden, druppelen er steeds nieuwe mensen dit topic binnen. Verschrikkelijk, steeds weer die nieuwe nachtmerrieverhalen. Maar tegelijkertijd, omdat de verhalen 'nieuw' zijn hier, maakt dat het voor mij makkelijker om erop te reageren. Ze zijn nu aan de hand, hebben (voor mij!) nog geen geschiedenis zoals jij die wel had, bovendien ken ik Fok inmiddels en durf wat makkelijker te reageren op de soms heftige verhalen die mensen met zich meedragen. Maar jij bent en blijft nog steeds een beetje een begrip voor mij. DE Phluphy, van DE Danyel. Dat hele erge, vreselijke, verdrietige, verschrikkelijke verhaal. Dat hoort bij jou. En natuurlijk is het voor jou ook nu aan de hand, altijd NU zelfs. Dat begrijp ik heel goed. Maar ik merk het niet altijd aan je. Je lijkt zo sterk, zo wijs en zo vol moed, dat ik bijna geen woorden van troost durf te schrijven aan je. Terwijl ik dat best zou willen eigenlijk... Phluphy, ik hoop dat je hier toch blijft posten. Dat wilde ik even zeggen. Of, laat ik het zo zeggen, ik hoop dat hier posten je toch weer iets op gaat leveren.
[ Bericht 0% gewijzigd door renzell op 06-02-2007 14:14:01 ]
Sorry voor de late reactie, heb opeens een nare griep te pakken.
Spuuglokje, ook het woord schaamte heeft een nare bijklank. Op de een of andere manier krijgt het hele gedoe dan zo’n beladen en negatieve sfeer. Alsof jullie allemaal fout waren en ik met mijn vingertje sta te wijzen: “ga je schamen”! En zo is het natuurlijk niet.
Maar ik begrijp wel wat je ermee wil zeggen.
Wat jouw vriendin betreft: dat vind ik toch wel zorgelijk. En ze maakt het (onnodig?) zo moeilijk voor zichzelf. Enerzijds doordat ze zich steun ontzegt, anderzijds omdat ze haar naasten “afstoot” door niet toe te staan dat ze haar steunen, terwijl ze dit waarschijnlijk graag zouden willen doen. Ik zal er verder niet te veel op ingaan, het is een beetje raar om daar zomaar over te praten terwijl ze het zelf niet weet. Mocht ze ooit behoefte hebben aan lotgenotencontact, kun je haar natuurlijk altijd naar dit topic verwijzen, ze is welkom.
Lewis, het schuldig voelen bij het doen van leuke dingen wordt al minder, gelukkig. Wel hebben we nog steeds moeite met dingen die echt veel geld kosten, zoals een verre reis. Dat gaat ons nog te ver, we waren er aan gewend geraakt spaarzaam te moeten zijn, en dat zit er nog wel een beetje in.
Renzell, de strekking van jouw verhaal is me de afgelopen dagen op vele manieren duidelijk geworden. Enerzijds het feit dat er vele mensen waren/zijn die het verhaal vanaf het begin gevolgd hebben, en anderzijds mijn eigen positieve houding.
Ik heb over alles nog eens nagedacht.
Ik ben inderdaad altijd positief en wek doorgaans niet de indruk in de put te zitten. Daarom zijn het niet zozeer woorden van troost die ik nodig heb, maar misschien wel een bevestiging, dat mensen zeggen dat ik het goed doe, dat ze trots op me zijn. Dat pept op en geeft weer energie om het vol te houden.
Het gevoel van teleurstelling dat ik had, is in elk geval helemaal weggenomen. Ik vond jullie reacties fijn, leerzaam (en vooral ook hartverwarmend). Nu achteraf voelt het alsof ik de zaak heb opgeblazen, ik had misschien toch eerst een nachtje moeten slapen alvorens te posten, dan had ik het misschien iets milder kunnen brengen.
Maar ja, gedane zaken nemen geen keer, en het is uiteindelijk toch goed geweest.
Bedankt allemaal voor weer een mooie, warme en leerzame FOK! ervaring.
Spuuglokje, ook het woord schaamte heeft een nare bijklank. Op de een of andere manier krijgt het hele gedoe dan zo’n beladen en negatieve sfeer. Alsof jullie allemaal fout waren en ik met mijn vingertje sta te wijzen: “ga je schamen”! En zo is het natuurlijk niet.
Maar ik begrijp wel wat je ermee wil zeggen.
Wat jouw vriendin betreft: dat vind ik toch wel zorgelijk. En ze maakt het (onnodig?) zo moeilijk voor zichzelf. Enerzijds doordat ze zich steun ontzegt, anderzijds omdat ze haar naasten “afstoot” door niet toe te staan dat ze haar steunen, terwijl ze dit waarschijnlijk graag zouden willen doen. Ik zal er verder niet te veel op ingaan, het is een beetje raar om daar zomaar over te praten terwijl ze het zelf niet weet. Mocht ze ooit behoefte hebben aan lotgenotencontact, kun je haar natuurlijk altijd naar dit topic verwijzen, ze is welkom.
Lewis, het schuldig voelen bij het doen van leuke dingen wordt al minder, gelukkig. Wel hebben we nog steeds moeite met dingen die echt veel geld kosten, zoals een verre reis. Dat gaat ons nog te ver, we waren er aan gewend geraakt spaarzaam te moeten zijn, en dat zit er nog wel een beetje in.
Renzell, de strekking van jouw verhaal is me de afgelopen dagen op vele manieren duidelijk geworden. Enerzijds het feit dat er vele mensen waren/zijn die het verhaal vanaf het begin gevolgd hebben, en anderzijds mijn eigen positieve houding.
Ik heb over alles nog eens nagedacht.
Ik ben inderdaad altijd positief en wek doorgaans niet de indruk in de put te zitten. Daarom zijn het niet zozeer woorden van troost die ik nodig heb, maar misschien wel een bevestiging, dat mensen zeggen dat ik het goed doe, dat ze trots op me zijn. Dat pept op en geeft weer energie om het vol te houden.
Het gevoel van teleurstelling dat ik had, is in elk geval helemaal weggenomen. Ik vond jullie reacties fijn, leerzaam (en vooral ook hartverwarmend). Nu achteraf voelt het alsof ik de zaak heb opgeblazen, ik had misschien toch eerst een nachtje moeten slapen alvorens te posten, dan had ik het misschien iets milder kunnen brengen.
Maar ja, gedane zaken nemen geen keer, en het is uiteindelijk toch goed geweest.
Bedankt allemaal voor weer een mooie, warme en leerzame FOK! ervaring.
... ♥ ik mis je ♥
Ook ik heb hiervan geleerd Phluphy, dank je wel daarvoor. Ik dacht vaak dat woorden niet genoeg waren, en vergat dat jullie niet kunnen zien hoe hevig ontroerd ik soms ben door de verhalen in het topic. Ik zal dat eens wat vaker plaatsen, als iets me weer diep raakt.
En als ze lacht, dan lacht de wereld met haar mee....
Eva ♥ en Iris ♥
Eva ♥ en Iris ♥
Pluphy, hoe gaat het ondertussen met je?
Kan me voorstellen dat deze maanden die nu komen best wel weer heel moeilijk zijn?
Hoe ga je ermee om?
Hoe kijk je erop terug?
Kan me voorstellen dat deze maanden die nu komen best wel weer heel moeilijk zijn?
Hoe ga je ermee om?
Hoe kijk je erop terug?
Herinnering is een vorm van ontmoeting.
Nou ik denk dat het juist wel goed is geweest dat je het hier hebt gepost Phluphy.
Anders blijft dat nachtje erover slapen steeds terug keren en nu ben je het kwijt, is het duidelijk.
Het heeft zeker nut gehad en opgeblazen is het zeker niet. Het is een gevoel, een naar gevoel dat je kwijt moest
Bar, hoe gaat ie met jou?
Het herbeleven zal zwaar zijn en ik wil je even laten weten dat ik aan je denk
Anders blijft dat nachtje erover slapen steeds terug keren en nu ben je het kwijt, is het duidelijk.
Het heeft zeker nut gehad en opgeblazen is het zeker niet. Het is een gevoel, een naar gevoel dat je kwijt moest
Bar, hoe gaat ie met jou?
Het herbeleven zal zwaar zijn en ik wil je even laten weten dat ik aan je denk
Het gaat hier echt met schommelingen, het ene moment gaat het aardig en het andere moment ben ik down en teneergeslagen.
Het herbeleven is heel heftig, de beelden, de gevoelens, de emoties het komt allemaal terug boven.
alles sessies worden afgesloten met een voor mij fijn gevoel zodat ik niet de hele dag me down voelt.
Maar dan eenmaal thuis zittend, komt het allemaal terug op zetten.
Telkens ga je toch weer opzoek naar de mogelijke oorzaak, onbewust terwijl je weet dat men echt niets gevonden heeft.
plan ook vaak de dagen nu ook zo, dat ik ook leuke dingen doe, dingen die mij een goed gevoel bezorgen, om het downgevoel wat te onderdrukken.
Ook het erover terug praten is weer met boel emoties, en gevoelens.
Maar gelukkig kan ik het telkens weer relativeren zodat ik alles weer terug helder zie
Gister twijelde ik nog even of ik dit wel wilde, maar dan komt dat stemmetje weer die zegt even doorgaan, het word erna beter.
En ik doe het voor Thijs, en voor mezelf zodat barbara weer terug komt
[ Bericht 4% gewijzigd door _Bar_ op 07-02-2007 10:12:35 ]
Het herbeleven is heel heftig, de beelden, de gevoelens, de emoties het komt allemaal terug boven.
alles sessies worden afgesloten met een voor mij fijn gevoel zodat ik niet de hele dag me down voelt.
Maar dan eenmaal thuis zittend, komt het allemaal terug op zetten.
Telkens ga je toch weer opzoek naar de mogelijke oorzaak, onbewust terwijl je weet dat men echt niets gevonden heeft.
plan ook vaak de dagen nu ook zo, dat ik ook leuke dingen doe, dingen die mij een goed gevoel bezorgen, om het downgevoel wat te onderdrukken.
Ook het erover terug praten is weer met boel emoties, en gevoelens.
Maar gelukkig kan ik het telkens weer relativeren zodat ik alles weer terug helder zie
Gister twijelde ik nog even of ik dit wel wilde, maar dan komt dat stemmetje weer die zegt even doorgaan, het word erna beter.
En ik doe het voor Thijs, en voor mezelf zodat barbara weer terug komt
[ Bericht 4% gewijzigd door _Bar_ op 07-02-2007 10:12:35 ]
Herinnering is een vorm van ontmoeting.
Ik kan me wel voorstellen dat je eenmaal in het herbeleven twijfelt of je wel door moet zetten, maar het zijn toch gevoelens, gedachten die er zitten en er beetje bij beetje uitkomen. Iig fijn dat je het nu samen met iemand kunt doen, maar het is zo zwaar
Ik hoop dat je 'Barbara' weer snel terug vindt
En de oorzaak zoeken, dat is toch ook heel normaal want Jeetje! 'hoe kon dit zomaar gebeuren', maar de realiteit is wel dat je niet overal in het leven antwoord op krijgt en sommige dingen gewoon moet accepteren zoals ze gebeuren, maar dat is zwaar, héél zwaar! en ook oneerlijk.
Sterkte maar weer
Ik hoop dat je 'Barbara' weer snel terug vindt
En de oorzaak zoeken, dat is toch ook heel normaal want Jeetje! 'hoe kon dit zomaar gebeuren', maar de realiteit is wel dat je niet overal in het leven antwoord op krijgt en sommige dingen gewoon moet accepteren zoals ze gebeuren, maar dat is zwaar, héél zwaar! en ook oneerlijk.
Sterkte maar weer
