Voor uw informatie; het album is uitgelekt.
Ze hebben het echt lang kunnen tegenhouden, valt me op.
Tegenwoordig zie je wel eens dat een album 5 maanden voor de release-datum al te downloaden is
![]()
Maar bij de Kaiser Chiefs is dat dus niet zo. Komt, denk ik, vooral omdat alle pers-exemplaren op naam gewatermerkt zijn. De plaat wordt echt goed ontvangen door de pers.
![]()
Recensie van Tom Engelshoven, OOR:
quote:
De tweede cd van het succesgezelschap uit Leeds doet denken aan een circusvoorstelling. Na de spetterende opener Ruby volgt een imponerende reeks songs. Je zit als luisteraar op het puntje van je stoel. De groep zweeft in High Royds van trapeze naar trapeze, ze bouwen een menselijke piramide in Heat Dies Down, zanger Ricky Wilson steekt zijn hoofd in Love’s Not A Competition in de bek van een leeuw, de hoeven van de paarden trappelen vervaarlijk in The Angry Mob. Ja, op driekwart komt zelfs een droefgeestige Pierrot langs in het ‘kleine’ liedje Boxing Champ. Alles wordt wederom gebracht met de flegmatieke levenslust en brille die Kaiser Chiefs zo uniek maakt. De heren Wilson en Hodgson (drummer Nick) kennen alle trucs uit het boek, als het aankomt op het schrijven van pakkende popsongs. Koortjes, refreintjes, hooks, lekkere meezingkreten, genotvolle melodielijnen, intrigerende teksten, instrumentale intermezzi, ze dissen het zo mogelijk nog geraffineerder op dan bij debuut Employment. Kaiser Chiefs zet hier gewoon een stap verder. Er is de durf om ook rustigere nummers uit te proberen (mooi: het gedragen I Can Do It Without You, met dat onweerstaanbare lalala-refrein), maar ook om songs op wonderbaarlijke wijze ‘een andere kant’ uit te sturen (Angry Mob, dat uitmondt in een anthem-achtige mantra, is een goed voorbeeld, My Kind Of Guy eveneens). Zo krijg je soms liedjes die van hoempa naar punk naar sixties naar (kortstondige momenten van) symfonische bombast jumpen. Tegelijkertijd ontstijgt de groep zijn Britpop-achtergrond. Onwillekeurig heb je de neiging menige song meteen van het predikaat ‘classic’ te voorzien. Het is alsof ze er al eeuwen waren, ergens tussen de evergreens van Beatles, Kinks, ELO, Queen, Monkees en Undertones (Everything Is Average Nowadays steekt hun ultieme punkpopsingle Teenage Kicks naar de kroon). Daarmee is Yours Truly, Angry Mob weliswaar een rijpere, maar eigenlijk ook weer net zo feestelijke plaat als z’n voorganger. Met dien verstande dat hij – zoals ook bij een circusvoorstelling vaak het geval is – tegen het einde de aandacht net wat minder weet vast te houden. De laatste twee songs (Try Your Best en Retirement) hangen er een beetje bij en slagen bij lange na niet als ‘grande finale’. Maar ja, het is ook verdomd moeilijk om de elf topnummers die eraan voorafgaan te overtreffen.