Als je ouders (gaan) scheiden...

Hier is mijn verhaal.

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 12 was, wat ook geen makkelijk leeftijd is om zoiets mee te maken. Heb daardor ook veel problemen gekend op school. Maar goed, das een ander verhaal.

Tot mijn ouders gingen scheiden was het heel vaak dat er flinke ruzie's gemaakt werden, waarbij het niet altijd zachtzinnig aan toe ging.
Dus aan de andere kant was het wel beter dat ze gingen scheiden.

Ik zou het niet erg vinden als m,n ouders zouden scheiden Ze passen echt niet bij elkaar Zijn waarschijnlijk bij elkaar gebleven voor mij en m,n zussen Voor hun zou het echt beter zijn Ik ben de einigste die nog thuis woont en ben volwassen Dus wat let ze eigenlijk vraag ik me nu af

Ouders zijn hier gescheiden na 27 jaar huwelijk. Mijn pa zie ik nog af en toe (6x per jaar ofzo) en mijn ma is er na 3.5jaar nog altijd verre van over. Zo ver zelfs dat het kerkelijk huwelijk van mij en mijn man weer voor verschrikkelijke moeilijkheden zal zorgen...

Idem bij mijn vriend... na 27 jaar huwelijk kwam de scheiding, die nu al 1,5j aansleept. Hoe meer mijn vriend probeerde om de kerk in 't midden te houden, hoe harder de emotionele chantage uitgespeeld werd. En daar doen ook de grootouders nog eens aan mee...

quote:

Op zaterdag 6 januari 2007 00:33 schreef BloodyLotte het volgende:
Ja dat snap ik ook. Maar het is de 'droom' die uit elkaar spat die pijn doet. En ik zie mijn vader ook verdriet hebben, en mijn moeder ook. Zowel vanwege het samenzijn als hoe het nu gaat en dat het ze niet gelukt is. Dat doet pijn. Ik weet ook zeker dat als alles achter de rug is, mijn vader een eigen huisje heeft en dingen wat rustiger gaan dat over gaat. Maar nu is het vooral pijnlijk en naar.

Toen mijn ouders uit elkaar gingen vonden mijn broer en ik dat in het begin ook heel verdrietig. Het zijn immers je ouders, en die horen gewoon bij elkaar voor je gevoel.

Maar nu achteraf... Ze hadden veel eerder uit elkaar moeten gaan joh! Beiden hebben nu een heel ander leven, beiden zijn veel gelukkiger, en dat maakt mij ook blij. Het is nog wel eens lastig met verjaardagen en Kerst, en daar kan ik me dan nog steeds rot om voelen, en nieuwe partners zijn ook even wennen. Maar veel liever dit, dan dat ze nog samen waren en daar allebei ongelukkig van waren. Dit was echt de beste keuze

-edit-
Ik heb trouwens ook het idee dat m'n broer en ik (nog) beter met elkaar omgaan door de scheiding. Want je ouders gaan uit elkaar, maar je hebt wel elkaar, en wie snapt beter hoe je je voelt? Ik denk dat ik het als enigskind wel moeilijker gevonden had!

[ Bericht 9% gewijzigd door imago op 06-01-2007 19:21:34 ]

Hier twee scheidingen meegemaakt.
De eerste was m'n moeder en echte vader. Ze waren toen net 20 en 23. Ik was 4. M'n vader heb ik sinds m'n twaalfde niet meer gezien, nadat hij een paar keer niet was komen opdagen om me op te halen. Hij schijnt nu in Gent te wonen (of hij nu Belg is, of alleen in Belgie woont weet ik niet).
De tweede keer was dezelfde moeder van m'n stiefvader gescheiden. Dit huwelijk hield wel 5 jaar stand, en ik moet zeggen dat het een opluchting was na de mislukte pogingen van 'we blijven bij elkaar voor de kinderen'. m'n stiefvader is ondertussen voor de derde keer getrouwd en m'n broertjes (halfbroertjes, wegens andere vader) wonen nu bij hem.

Ik hoop dat het een beetje te volgen is

Mijn ouders liggen nu in scheiding, na bijna 30 jaar samen geweest te zijn (24 jaar getrouwd).
Ik dacht altijd dat ik het niet zo erg zou vinden als mijn ouders zouden gaan scheiden. Met mijn vader had ik bijna constant ruzie, kon het echt niet met hem vinden (lag misschien aan de puberteit maar nu zit het nog steeds niet echt goed). Toen ze het vertelden, 2 maanden geleden, had ik zoiets van "mm oke, ja lullig voor je papa" (mijn moeder wilde scheiden, mijn vader eigenlijk niet).

Mijn moeder is natuurlijk een andere woning gaan zoeken en het was vrijwel meteen duidelijk dat ik met haar mee zou verhuizen. Tot nu toe is mijn moeder gewoon in het huis blijven wonen en dat is op zich wel goed gegaan. Nu hebben we afgelopen donderdag een huurcontract getekend en zijn we begonnen met de flat woonbaar te maken. Over een week of 2 zullen we er wel in kunnen denk ik.

Dan zal ik denk ik pas merken wat voor een invloed het op me gaat hebben. Uit het huis waar ik bijna 19 jaar gewoond heb, niet meer bij mijn vader wonen, geen broer meer in de buurt (want die blijft bij mijn pa)...

Ben ook een kind van gescheiden ouders. In principe hebben ze er heel goed aan gedaan om te scheiden, want nu (22 jaar later) zie ik toch heel duidelijk dat ze absoluut niet bij elkaar passen. De eerste jaren heb ik er ook weinig last van gehad eigenlijk. Het begon pas later, zeg maar zo'n 10 jaar geleden. Ze kunnen elkaars bloed nu wel drinken lijkt het wel, en dus hang ik er altijd tussenin. Dat lijdt er toe dat ik zowel mijn eigen verjaardag, als de verjaardag van mijn dochter meestal wel 3 keer vier... En ook met feestdagen is het nog wel eens lastig. Dat is niet altijd prettig. Aan de andere kant heb ik wel 4 ouders, en dat is ook wel weer prettig als je om wat voor reden je hart wilt luchten. Ik kan dat dan bij 4 (of in ieder geval 3, mijn stiefvader is niet zo'n prater en ook niet zo'n luisteraar) ouders kwijt.

Mijn vorige relatie was met iemand die al een kind had uit een op de klippen gelopen huwelijk. Ik kan je verzekeren het is verdomde moeilijk om een goede stiefvader te zijn

Mijn ouders zijn ook gescheiden. Ik was destijds 13. Nooit echt problemen mee gehad eigenlijk. Het is hun leven en ik heb mijn eigen leven. Zolang ik daarmee kon doorgaan moesten ze het zelf maar uitzoeken. Ik ben geen babysitter.

Mijn moeder trouwens sindsdien eigenlijk niet meer gezien. Maar ook hier kan ik niet zeggen dat ik haar mis of zo.