R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Oh nee, het is niet mijn bedoeling om mezelf een slachtofferrol op te leggen. Tuurlijk, ik vind het kut voor mezelf en ik hoop dat het snel weer over gaat, maar verder ben ik geen type dat gaat lopen dreinen. Ik leef tenslotte met de wetenschap dat dit kan gebeuren.quote:Op woensdag 6 december 2006 20:33 schreef beerten het volgende:
Met alle respect, ik zie het een beetje als "bedelen om medelijden" . Wat verwacht je dan? Dat iedereen maar "oh, ah, oei wat zielig, wat naar voor" je gaat roepen?
Helemaal gen reactie is het andere uiterste. Enige algemene interesse van je vrienden was wellicht wel leuk geweest. Maar persoonlijk denk ik dat je iets te veel verwachtingen hebt van anderen.
En ja, dat is een maatschappelijk probleem. Deze vorm van individualisering. Ik keur het niet goed, begrijp me niet verkeerd. Ik vind alleen dat je je iets te veel als zielig slachtoffer opstelt. Met de info die ik heb.
Dus nee: ik vind het helemaal niet teveel gevraagd als mensen belangstelling in mij tonen. En ja: ik vind het een groot maatschappelijk probleem dat mensen geen mededogen meer hebben met elkaar. En dat iemand zijn verhaal kwijt wil, heeft niets te maken met zielig doen (tenzij je om ieder wissewasje aandacht gaat lopen trekken en dat doe ik niet).
Niet meer actief op Fok!
Mja, ik vraag me ook af of ik erop zou reageren wanneer iemand van wie je weet dat ie regelmatig gehoorproblemen heeft een emailtje stuurt met de mededeling dat het even weer kut ging, maar nu weer goed. Je beterschap staat bij wijze van in de mail, je hebt wellicht uitgelegd hoe het nou zat, wat valt er nog meer te melden?
maar goed, ik zou het aan de 'niet-reactanten' zelf vragen. Want jij zit nu al zonder dat je ze gesproken hebt al gelijk in te vullen wat zij hebben gedacht (of juist niet) op die momenten terwijl je dat helemaal niet weet. Tegen je vrienden of familie moet je dat best wel kunnen zeggen, zo van jongens ik zat toch best in de rats toen ik die email stuurde en niemand heeft me er naar gevraagd en ik voelde me daardoor niet gehoord (no pun intended ), zie ik nou spoken? of iets in die richting
maar goed, ik zou het aan de 'niet-reactanten' zelf vragen. Want jij zit nu al zonder dat je ze gesproken hebt al gelijk in te vullen wat zij hebben gedacht (of juist niet) op die momenten terwijl je dat helemaal niet weet. Tegen je vrienden of familie moet je dat best wel kunnen zeggen, zo van jongens ik zat toch best in de rats toen ik die email stuurde en niemand heeft me er naar gevraagd en ik voelde me daardoor niet gehoord (no pun intended ), zie ik nou spoken? of iets in die richting
), zie ik nou spoken? of iets in die richting
dank je .quote:Op woensdag 6 december 2006 20:26 schreef XcUZ_Me het volgende:
[..]
Dat.
Ik vind het echt bizar dat er helemaal niemand op reageert .
Bij deze dan van mij een .
.
.
Niet meer actief op Fok!
nog een keer dan: het overgrote deel van de mensen om wie het gaat heeft nog nooit gehoorproblemen van mij meegemaakt (op de gebruikelijke problemen na dan, want ik blijf zwaar slechthorend). En ik ga niets aan de niet-reactanten zelf vragen, want dat levert alleen maar gezeur op. Geen zin in. Zij moeten zelf snappen dat het sociaal wenselijk gedrag is om iemand met wie je regelmatig omgaat beterschap te wensen als deze ziek is. Als zij dat niet snappen, is dat hun probleem, niet het mijne. Wel een probleem waar ik last van heb, maar ja, zo zit de maatschappij in elkaar.quote:Op woensdag 6 december 2006 20:35 schreef releaze het volgende:
Mja, ik vraag me ook af of ik erop zou reageren wanneer iemand van wie je weet dat ie regelmatig gehoorproblemen heeft een emailtje stuurt met de mededeling dat het even weer kut ging, maar nu weer goed. Je beterschap staat bij wijze van in de mail, je hebt wellicht uitgelegd hoe het nou zat, wat valt er nog meer te melden?
maar goed, ik zou het aan de 'niet-reactanten' zelf vragen. Want jij zit nu al zonder dat je ze gesproken hebt al gelijk in te vullen wat zij hebben gedacht (of juist niet) op die momenten terwijl je dat helemaal niet weet. Tegen je vrienden of familie moet je dat best wel kunnen zeggen, zo van jongens ik zat toch best in de rats toen ik die email stuurde en niemand heeft me er naar gevraagd en ik voelde me daardoor niet gehoord (no pun intended ), zie ik nou spoken? of iets in die richting
Niet meer actief op Fok!
nee, de 5e ongeveer .quote:Op woensdag 6 december 2006 20:33 schreef veldmuis het volgende:
Sterkte trouwens. Ben ik de eerste?
.
Niet meer actief op Fok!
Sommige mensen reageren zelfs niet op kanker
Maar rot voor je, en mensen die echt om je geven zouden echt wel moeten reageren
Maar rot voor je, en mensen die echt om je geven zouden echt wel moeten reageren
*I'm not perfect but parts of me are incredible*
guess that's what happens when a tornado meets a vulcano
guess that's what happens when a tornado meets a vulcano
Wel, ik leef met je mee hoor. Wat je doormaakt is heel erg voor je.
Maar het is niet omdat jij zelf direct op zo'n mail zou reageren, dat je dit van anderen ook kan verwachten. Niet iedereen is zoals jij daarin. Dat moet je aanvaarden.
Natuurlijk mag je teleurgesteld zijn wanneer anderen niet reageren op de manier waarop je gehoopt had. Je mag hen dit zelfs laten weten. Je mag het hen echter niet verwijten.
Jij hebt een mededeling gedaan, en geen vraag gesteld.
Voor jezelf was dit een verdoken vraag naar aandacht/medeleven (vandaar ook je teleurstelling omdat deze niet gehoord is)
Maar, aangezien deze niet expliciet was, kun je hen dan ook niet kwalijk nemen dat ze deze niet gezien hebben.
Het is jammer, maar zo zitten de meeste mensen nu eenmaal in elkaar.
Het is vaak ook heel moeilijk om verdoken vragen naar medeleven te zien.
Persoonlijk heb ik het geluk dat mijn vriendinnen een verdoken vraag naar aandacht meestal nog sneller zien dan ikzelf,
Ik hoop voor jou dat jij ook nog zulke vrienden maakt!
Het beste en een welgemeende virtuele knuffel
Maar het is niet omdat jij zelf direct op zo'n mail zou reageren, dat je dit van anderen ook kan verwachten. Niet iedereen is zoals jij daarin. Dat moet je aanvaarden.
Natuurlijk mag je teleurgesteld zijn wanneer anderen niet reageren op de manier waarop je gehoopt had. Je mag hen dit zelfs laten weten. Je mag het hen echter niet verwijten.
Jij hebt een mededeling gedaan, en geen vraag gesteld.
Voor jezelf was dit een verdoken vraag naar aandacht/medeleven (vandaar ook je teleurstelling omdat deze niet gehoord is)
Maar, aangezien deze niet expliciet was, kun je hen dan ook niet kwalijk nemen dat ze deze niet gezien hebben.
Het is jammer, maar zo zitten de meeste mensen nu eenmaal in elkaar.
Het is vaak ook heel moeilijk om verdoken vragen naar medeleven te zien.
Persoonlijk heb ik het geluk dat mijn vriendinnen een verdoken vraag naar aandacht meestal nog sneller zien dan ikzelf,
Ik hoop voor jou dat jij ook nog zulke vrienden maakt!
Het beste en een welgemeende virtuele knuffel
gek genoeg ben ik niet boos of gefrustreerd. Alleen maar teleurgesteld. Maar ik zal het hen niet aanrekenen, denk ik. Je kunt het hen niet verwijten dat zij dit soort dingen niet zien.quote:Op woensdag 6 december 2006 20:46 schreef Sargon het volgende:
ik begrijp je frustratie
Moet er wel bij vermelden dat ik christelijk ben opgevoed en in mijn jeugd heel erg heb meegekregen dat je begaan moet zijn met anderen, ook al mag je die ander niet zo graag. Mijn ouders doen veel werk voor de kerk, tonen altijd oprechte belangstelling voor anderen en omdat ik hieraan gewend ben, verwacht ik dat anderen dat ook bij mij doen. Maar dat valt vies tegen.
It's a mad, mad world.
Niet meer actief op Fok!
wel zelf zeuren over anderen en van alles eraan ophangen maar anderen geen kans geven om al dan niet te zeuren over je email. Over sociaal onwenselijk gedrag gesproken, je verwijt je vrienden en familie van desinteresse, maar wat doet meneer zelf? Zie je dat in? Waarschijnlijk niet, want je draait het toch om naar jezelf. Je zal zo nooit hun verhaal te horen krijgen, en verwijt je ze jouw eigen projecties. Ontieglijk oneerlijk vind ik dat, het zal wel zwakte zijn op dit moment, jezelf gekwetst voelen en ziek voelen, dan wil je deze shit er vast ook niet overheen. Maar kap dan met projecteren. Maar goed, dat moet je zelf maar weten.quote:Op woensdag 6 december 2006 20:37 schreef Viking84 het volgende:
[..]
nog een keer dan: het overgrote deel van de mensen om wie het gaat heeft nog nooit gehoorproblemen van mij meegemaakt (op de gebruikelijke problemen na dan, want ik blijf zwaar slechthorend). En ik ga niets aan de niet-reactanten zelf vragen, want dat levert alleen maar gezeur op. Geen zin in. Zij moeten zelf snappen dat het sociaal wenselijk gedrag is om iemand met wie je regelmatig omgaat beterschap te wensen als deze ziek is. Als zij dat niet snappen, is dat hun probleem, niet het mijne. Wel een probleem waar ik last van heb, maar ja, zo zit de maatschappij in elkaar.
Ben je gek. Hier laat je het niet bij zitten. Vraag gewoon waarom ze niet reageren. Wie weet!quote:Op woensdag 6 december 2006 20:55 schreef Viking84 het volgende:
[..]
gek genoeg ben ik niet boos of gefrustreerd. Alleen maar teleurgesteld. Maar ik zal het hen niet aanrekenen, denk ik. Je kunt het hen niet verwijten dat zij dit soort dingen niet zien.
Moet er wel bij vermelden dat ik christelijk ben opgevoed en in mijn jeugd heel erg heb meegekregen dat je begaan moet zijn met anderen, ook al mag je die ander niet zo graag. Mijn ouders doen veel werk voor de kerk, tonen altijd oprechte belangstelling voor anderen en omdat ik hieraan gewend ben, verwacht ik dat anderen dat ook bij mij doen. Maar dat valt vies tegen.
It's a mad, mad world.
The love you take is equal to the love you make.
Hun laten weten hoe jij je daardoor voelt. Vaak zijn mensen zich daar helemaal niet van bewust, wat hun acties, of het uitblijven daarvan, voor gevolgen heeft voor een ander... Veel mensen hebben nu eenmaal moeite met het zich inleven in een anderquote:Wat moet ik hier nu mee?
maar shit joh, lijkt me idd echt niet plezierig om te hebben... helemaal omdat je weet dat er niets tegen te doen valt en je nog maar moet zien hoe het allemaal in de toekomst zal gaan lopen...
Maar afwachten dus en het zien te accepteren zoals het komt
Sterkte joh !
People will forget what you said or what you did,
but they'll never forget how you made them feel
but they'll never forget how you made them feel
de enige reden waarom ik hen niet mail is omdat ik niet als zielepoot of zeurpiet wil worden bestempeld en dat zit er nogal in, gezien de reacties hier.quote:Op woensdag 6 december 2006 20:58 schreef releaze het volgende:
[..]
wel zelf zeuren over anderen en van alles eraan ophangen maar anderen geen kans geven om al dan niet te zeuren over je email. Over sociaal onwenselijk gedrag gesproken, je verwijt je vrienden en familie van desinteresse, maar wat doet meneer zelf? Zie je dat in? Waarschijnlijk niet, want je draait het toch om naar jezelf. Je zal zo nooit hun verhaal te horen krijgen, en verwijt je ze jouw eigen projecties. Ontieglijk oneerlijk vind ik dat, het zal wel zwakte zijn op dit moment, jezelf gekwetst voelen en ziek voelen, dan wil je deze shit er vast ook niet overheen. Maar kap dan met projecteren. Maar goed, dat moet je zelf maar weten.
En ik ben een 'zij' trouwens. Jij oordeelt trouwens wel erg makkelijk over mij, maar ook dat verwijt ik je niet. Je bent afhankelijk van wat ik zeg en daar trek jij je conclusies uit. Er is ook een hoop wat ik niet zeg en als je dat wist, zou je niet zo reageren als je nu doet .
.
Niet meer actief op Fok!
De meeste mensen vinden het fijn als ze aandacht genieten tijdens hun ziek zijn. Hoe ze dat moeten geven als een andere dierbare ziek is.........tsja dat weten 9/10 niet. Het is jammer maar echt zo. En dat van ze zal was wel veel gebeld worden is echt een slap excuus, kaartje sturen kan ook.
Bij deze veel geluk en 'beterschap' hopenlijk slaan de medicijnen aan en kan je vrolijk verder.
Bij deze veel geluk en 'beterschap' hopenlijk slaan de medicijnen aan en kan je vrolijk verder.
hoe moeten wij nou weten hoe dat komt. waarom vraag je het je vrienden/familie zelf niet. zeg gewoon dat je teleurgesteld in ze bent en vraag of ze het zelf wel normaal vinden.
Allereerst vind ik het vervelend voor je dat je gehoor zo slecht werkt.
En ik kan me voorstellen dat je ook niet blij bent met het uitblijven van reacties van je vrienden.
Maar stuurde je die e-mail per persoon? En stond er een vraag in? Als ik een persoonlijke e-mail krijg van iemand met om het even welk probleem (opgelost of niet) reageer ik daar zeker op. Echter, als ik een e-mail krijg die aan meerdere mensen is gericht, komt dat op mij vaak meer over als een e-mail die een mededeling bevat, zonder een wens naar feedback.
Ik denk overigens dat ík wel zou reageren, maar eerder op msn/telefoon en nog liever in het echt. Dus wellicht reageren ze morgen nog wel, als je ze weer tegenkomt.
En ik kan me voorstellen dat je ook niet blij bent met het uitblijven van reacties van je vrienden.
Maar stuurde je die e-mail per persoon? En stond er een vraag in? Als ik een persoonlijke e-mail krijg van iemand met om het even welk probleem (opgelost of niet) reageer ik daar zeker op. Echter, als ik een e-mail krijg die aan meerdere mensen is gericht, komt dat op mij vaak meer over als een e-mail die een mededeling bevat, zonder een wens naar feedback.
Ik denk overigens dat ík wel zou reageren, maar eerder op msn/telefoon en nog liever in het echt. Dus wellicht reageren ze morgen nog wel, als je ze weer tegenkomt.
Always shoot for the moon!
Even if you miss, you'll land among the stars.
Even if you miss, you'll land among the stars.
Misschien weten ze niet zo goed hoe ze met deze situatie om moeten gaan? Ik zou het anders ook niet weten waarom de mensen om je heen zo vaag reageren... het is me nogal wat: je gehoor kunnen verliezen. Misschien weten je vrienden en familieleden niet goed hoe ze moeten reageren?
In ieder geval sterkte van mij
(hoe langer ik erover nadenk, hoe idioter ik het vind dat ze niet hun steun aan je geven...ik zou ook verdomde teleurgesteld zijn)
In ieder geval sterkte van mij
(hoe langer ik erover nadenk, hoe idioter ik het vind dat ze niet hun steun aan je geven...ik zou ook verdomde teleurgesteld zijn)
"Dear life, When I said "can my day get any worse?" it was a rhetorical question, not a challenge."
Het was een mail aan meerdere personen.
Overigens zit ik wel na te denken over het waarom van hun niet-reageren. Sommige mensen lezen vluchtig hun mail, vlak voordat ze weggaan of moeten heel veel mail lezen en hebben dan geen tijd meer om te reageren. Anderen wilden dat misschien nog doen, maar kregen de kans niet, omdat ik hen aansprak zodra ze online kwamen...
Ik ga wel aan een paar mensen vragen waarom ze niet gereageerd hebben, alleen aan mensen van wie ik zeker weet dat ze het niet verkeerd zullen opvatten . Ik weet niet of het zal helpen voor de toekomst, maar het kan geen kwaad om mensen hiervan bewust te maken (hoop ik).
Overigens zit ik wel na te denken over het waarom van hun niet-reageren. Sommige mensen lezen vluchtig hun mail, vlak voordat ze weggaan of moeten heel veel mail lezen en hebben dan geen tijd meer om te reageren. Anderen wilden dat misschien nog doen, maar kregen de kans niet, omdat ik hen aansprak zodra ze online kwamen...
Ik ga wel aan een paar mensen vragen waarom ze niet gereageerd hebben, alleen aan mensen van wie ik zeker weet dat ze het niet verkeerd zullen opvatten . Ik weet niet of het zal helpen voor de toekomst, maar het kan geen kwaad om mensen hiervan bewust te maken (hoop ik).
Niet meer actief op Fok!
Ik zou het op zich een beetje gek vinden als ik van een van mijn zussen een mailtje zou krijgen dat ze naar het ziekenhuis is geweest.
Ik zou dat eigenlijk wel persoonlijk willen horen.
Iedereen mailt maar tegenwoordig en stuurt lekker makkelijk berichten via MSN en men verwacht maar dat iedereen het gelijk leest en altijd online is.
Volgens mij had het beter geweest als je van te voren had aangegeven van je bezoek aan het ziekenhuis.
(ik weet niet of je dat misschien ook wel hebt gedaan)
Er zijn er altijd wel een paar die je daarna bellen om te vragen hoe het is gelopen als ze van jou persoonlijk hebben gehoord hoe ernstig het is en hoe je er mee zit.
Dan heb je nog de mensen die het vergeten, maar van goede zin zijn.
De mensen die er niet naar durven vragen en mensen die het geen bal interesseert.
Die laatste groep moet je links laten liggen...
Ik zou dat eigenlijk wel persoonlijk willen horen.
Iedereen mailt maar tegenwoordig en stuurt lekker makkelijk berichten via MSN en men verwacht maar dat iedereen het gelijk leest en altijd online is.
Volgens mij had het beter geweest als je van te voren had aangegeven van je bezoek aan het ziekenhuis.
(ik weet niet of je dat misschien ook wel hebt gedaan)
Er zijn er altijd wel een paar die je daarna bellen om te vragen hoe het is gelopen als ze van jou persoonlijk hebben gehoord hoe ernstig het is en hoe je er mee zit.
Dan heb je nog de mensen die het vergeten, maar van goede zin zijn.
De mensen die er niet naar durven vragen en mensen die het geen bal interesseert.
Die laatste groep moet je links laten liggen...
Ik moet zeggen dat als mijn neef (bijvoorbeeld) het ineens zou mailen, dan zou ik wel vreemd opkijken. Met familie ben ik namelijk niet zo heel close en weet ik ook niet precies hoe ik me er ten aanzien van moet gedragen. Natuurlijk kan ik wel een paar steunende woorden zeggen, maar daar blijft het uiteindelijk wel bij.
Ik denk dat de gemiddelde lezer die dat overleest zoiets heeft van: "Oh, oke, kut voor je." maar er verder totaal niet bij nadenkt. Je hebt voor veel mensen nog niet het 'recht' om zielig te doen of zo benoemd te worden, daarvoor moet veel meer tragedie van te pas komen.
Ik denk dat de gemiddelde lezer die dat overleest zoiets heeft van: "Oh, oke, kut voor je." maar er verder totaal niet bij nadenkt. Je hebt voor veel mensen nog niet het 'recht' om zielig te doen of zo benoemd te worden, daarvoor moet veel meer tragedie van te pas komen.
Hmm ik stel me voor dat jij jij niet bent maar een van mijn vrienden is jou en stuurt me deze mail.
Natuurlijk zou ik hem met belangstelling lezen en het me zeker aantrekken. Ik denk niet dat ik een mailtje terug zou sturen met hoe gaat het nu ofzo, want dat beschrijf je zelf al, uitvoerig. Ik zou je denk met rust laten, in ieder geval digitaal. Maar dat betekent niet dat het me koud laat, de eerstvolgende keer dat ik je in het echt wel tegenkom is het het eerste waar ik naar vraag, en als het iets ergers betreft, de eerder genoemde kanker bijvoorbeeld, zou ik wel een belletje geven.
Ik vind dit niet persé een gevalletje 'mijn vrienden laten het afweten'.
Natuurlijk zou ik hem met belangstelling lezen en het me zeker aantrekken. Ik denk niet dat ik een mailtje terug zou sturen met hoe gaat het nu ofzo, want dat beschrijf je zelf al, uitvoerig. Ik zou je denk met rust laten, in ieder geval digitaal. Maar dat betekent niet dat het me koud laat, de eerstvolgende keer dat ik je in het echt wel tegenkom is het het eerste waar ik naar vraag, en als het iets ergers betreft, de eerder genoemde kanker bijvoorbeeld, zou ik wel een belletje geven.
Ik vind dit niet persé een gevalletje 'mijn vrienden laten het afweten'.
Eerst even zeggen: heel veel sterkte met je gehoorproblemen. Ik hoop dat je de rest van je leven niet teveel last meer van krijgt.
Ik vind dat er geen excuses zijn voor het niet reageren op zoiets. Als je nou elke dag zou mailen, dan kan ik me voorstellen dat ze er niet meer naar vragen. Maar als jij er slechts eens in de zoveel tijd over begint is het niks te veel gevraagd. En er kunnen dan een heleboel mensen hier zijn (en in het echt) die allemaal excuses noemen, maar dat is allemaal onzin! Ook als je het niets interesseert is het maken van een praatje/msngesprek/sms/kort belletje een kleine moeite. Dat heet gewoon sociaal gedrag en dat is normaal.
Maar tegenwoordig denkt iedereen alleen maar aan zich/haarzelf dus helaas zul je eraan moeten wennen. Ze willen graag wel jouw aandacht als ze zelf hun grote teen hebben gestoten, maar andersom kan er niks vanaf.
En nu zullen sommige mensen zeggen, wat is nou een gehoorprobleem? Ik denk dat die mensen t zelf maar eens zouden moeten meemaken . En als je kanker oid zou hebben, dat veel mensen nog amper zouden reageren, hooguit misschien omdat het woord kanker bij sommige mensen opeens wel erg is, maar goed.
Zo was het ook laatst op mijn werk, collega heeft zijn vader moeten laten inslapen en iedereen wist dat. Toen hij weer terug was heb ik vernomen dat niemand de moeite had genomen om m even te condoleren (op twee na ofzo). Ik heb m zelf toen ik zag gelijk gecondoleerd en even gevraagd hoe t ging enz (kleine moeite toch?).
Die zaterdag erna hadden we een werkbespreking en toen bleek dat de sfeer onderling slecht was (wat nog best meevalt), ik heb dat toen aangegeven (samen met andere voorvallen van dergelijke situaties). En nu werd er opeens afgelopen week gevraagd of we even een kaartje konden schrijven voor een collega van een andere locatie.
Dus als je mensen t aan het verstand brengt kan het opeens wel.
Ik vind dat er geen excuses zijn voor het niet reageren op zoiets. Als je nou elke dag zou mailen, dan kan ik me voorstellen dat ze er niet meer naar vragen. Maar als jij er slechts eens in de zoveel tijd over begint is het niks te veel gevraagd. En er kunnen dan een heleboel mensen hier zijn (en in het echt) die allemaal excuses noemen, maar dat is allemaal onzin! Ook als je het niets interesseert is het maken van een praatje/msngesprek/sms/kort belletje een kleine moeite. Dat heet gewoon sociaal gedrag en dat is normaal.
Maar tegenwoordig denkt iedereen alleen maar aan zich/haarzelf dus helaas zul je eraan moeten wennen. Ze willen graag wel jouw aandacht als ze zelf hun grote teen hebben gestoten, maar andersom kan er niks vanaf.
En nu zullen sommige mensen zeggen, wat is nou een gehoorprobleem? Ik denk dat die mensen t zelf maar eens zouden moeten meemaken . En als je kanker oid zou hebben, dat veel mensen nog amper zouden reageren, hooguit misschien omdat het woord kanker bij sommige mensen opeens wel erg is, maar goed.
. En als je kanker oid zou hebben, dat veel mensen nog amper zouden reageren, hooguit misschien omdat het woord kanker bij sommige mensen opeens wel erg is, maar goed.Zo was het ook laatst op mijn werk, collega heeft zijn vader moeten laten inslapen en iedereen wist dat. Toen hij weer terug was heb ik vernomen dat niemand de moeite had genomen om m even te condoleren (op twee na ofzo). Ik heb m zelf toen ik zag gelijk gecondoleerd en even gevraagd hoe t ging enz (kleine moeite toch?).
Die zaterdag erna hadden we een werkbespreking en toen bleek dat de sfeer onderling slecht was (wat nog best meevalt), ik heb dat toen aangegeven (samen met andere voorvallen van dergelijke situaties). En nu werd er opeens afgelopen week gevraagd of we even een kaartje konden schrijven voor een collega van een andere locatie.
Dus als je mensen t aan het verstand brengt kan het opeens wel.
Everybody has a talent, most people just don't know what it is.
www.xi-online.nl
www.xi-online.nl
Ik ben zelf dan ook christelijk opgevoed, maar ik kan me niet voorstellen dat als dit anders was geweest ik maar niets van me zou laten horen in zulke situaties. Ik denk dat het sterk karakter georienteerd is... de één ziet het persoonlijk drama er wel van in en de ander ziet de ophef niet zo en neemt nog een biertje oidquote:Op woensdag 6 december 2006 20:55 schreef Viking84 het volgende:
dat ik christelijk ben opgevoed
People will forget what you said or what you did,
but they'll never forget how you made them feel
but they'll never forget how you made them feel
|
|
