De Sandsea. Een woestijn waar het zand zo fijn is dat de beweging daarvan op golven lijkt. Iedere reiziger die erin terecht komt zal onherroepelijk wegzaken in dit drijfzand en een verschrikkelijke verstikkingsdood tegemoet gaan. Toch moet ik met mijn groep helden deze eindeloze vlakte oversteken om het graf van de oude koning Raithwall te bereiken.
Gelukkig liggen in deze zee van zand oases en stukken solide grond. Deze worden met elkaar verbonden door de overblijfselen van oude olieraffinaderijen. Via roestige loopplanken ga ik langzaam richting het westen. Helaas zijn de wezens die de oude oliewinners hebben verjaagd nog steeds in grote getallen aanwezig. Mijn toch wordt regelmatig onderbroken door agressieve aanvallen. Langzaam vecht ik me een weg door hun heen. Wonden worden geheeld, vergiftigde helden worden genezen en wapens worden geslepen.
En na twee bloederige dagen is de uitgang van de woestijn eindelijk in zich. Na het doorlopen van een laatste donkere kloof komt een majestueuze tempel in zicht. The Tomb of Raithwall. Toch worden mijn helden geen rust gegund. Er verschijnt een verschrikkelijke vuurvogel met de bedoeling om deze aanblik meteen mijn laatste te maken. Wil ik verder gaan dan zullen mijn helden, hoe moe en dorstig ze ook zijn, dit monster moeten verslaan. En lang gevecht volgt. Met pistoolschoten, pijlen en magische spreuken wordt het gedrocht langzaam maar zeker verwond tot hij na een doodskreet ter aarde stort.
Voldaan nemen mijn helden even een moment van rust. Tijd om het donkere graf te betreden op zoek naar het relikwie die de bevrijding van hun vaderland een stap dichterbij zal brengen.
![]()
FFXII verhalen
[ Bericht 2% gewijzigd door Strolie75 op 05-12-2006 12:00:46 ]
"Ik heb geen tijd voor leuk,... ik maak alleen tijd voor episch! - Chocobo