Hihihi, heerlijk die kinderlogica!
Hier liggen we ook bijna dagelijks in een deuk om Randy die net 2 geworden is.
Randy maakt van alle verkleinwoordjes 'ie' i.p.v. 'je' (fietsie, koekie etc.) We zitten chinees te eten en zien hem eens nadenkend naar zijn bord kijken.... Hij pakt een stukje mihoen op, houdt hem in de lucht zodat wij hem goed kunnen zien en zegt enthousiast: "Das een grote nas"
Wij moesten minstens zo hard nadenken als hij om de link -kleine nasi / grote nas- te leggen!
We lopen in de supermarkt en zien de manager van de winkel met een winkelwagen vol stenen lopen. (Vraag me niet waarom!) Randy ziet dat en roept uit: "Kijk mama, die meneer muur kopen!"
Randy vindt zijn piemel momenteel reuze-interessant. Hij doet er kiekeboespelletjes mee en zwaait hem gedag als er een nieuwe luier om gaat. ("Doeiiii, tot staks!"
![]()
) Een paar dagen geleden deed hij tijdens het verschonen van zijn babyzusje een grote ontdekking!
Randy: Waa is piemel Tinka nou?
Ik: Tinka heeft geen piemel.
Randy: Jaaaawel....
Ik: Nee hoor, kijk maar... waar is ie dan?
Randy: Tinka niet piemel...
Ik: En heeft papa dan een piemel?
Randy: (na even nadenken) Ja....
Ik: En heeft mama dan een piemel?
Randy: (na even langer nadenken) Neeh....
Ik: Dat komt omdat Tinka en mama meisjes zijn, die hebben geen piemel. Papa en Randy zijn jongens; die hebben wel een piemel he?
Randy kijkt nog ff moeilijk, maar neemt het voor waar aan en gaat over naar de orde van de dag.
3 (!!!) dagen later zit Randy zuchtend op de bank. Zomaar uit het niets:
Randy: Mama en Tinka hebben niet piemel.
Ik: Nee... geen piemel.
Randy: Mama en Tinka huilen...
![]()
Ik stikte zowat van het lachen, maar heb hem getroost met de mededeling dat we wel een plasser hadden, dus wel konden plassen!