quote:
Op zaterdag 16 december 2006 02:27 schreef Herald het volgende:eh, je kijkt toch een horrorfilm juist om de bad guy en zijn streken? Je gaat toch geen Friday the 13th film kijken vanwege de leuke groep tieners die gaan kamperen. En nee ik denk niet dat Saw liefhebbers de film kijken vanwege de diepgang in de (goede) karakters, maar het gewoon doen vanwege de viezigheid.
Nou is de Saw franchise wel ontzettend overhyped, maar om het dan meteen als slecht te betitelen met argumenten waarmee je élke horrorfilm kunt afkraken: haal de extreme gore weg in BrainDead en je houdt een dun liefdesverhaaltje over; eendimensionale karakters in de slashers uit de jaren '80; onrealistische taferelen met onstopbare moordenaars als Jason, Freddy Michael, die allemaal onrealistische moorden plegen in de jaren tachtig en hoe reëel is het scenario dat klasgenoten die één persoon haten en daarom iedereen om diegene heen met gemak koudmaken, worden verslagen door de protagonist ondanks dat deze was vastgebonden, gekneveld en knock-out geslagen omdat de killer te uitgebreid zijn motief aan het uitleggen was?
Wat verwacht je dan van een horrorfilm?
Het punt is, dat dat soort films inderdaad erg zwak is op die gebieden. Het is niet voor niets
dat horrorfilms geen Oscarwinnaars zijn. Maar je neemt de zwakheden voor lief en kijkt, zoals je
zegt, vooral vanwege de bad guy.
Het verschil met Saw is dat in de Saw-films de 'bad guy' dan wel aanwezig is, maar voor het grootste deel van de films ligt de nadruk op doen en laten van zijn slachtoffers. Jigsaw veroorzaakt geen schrikeffecten, Jigsaw construeert situaties waaraan hij zelf niet deelneemt. En daar is niks mis mee, maar het gevolg daarvan is wel dat de psychologie van zijn slachtoffers en de beslissingen die zij maken, van veel groter belang zijn om de film spannend en boeiend te houden.
Nou vond ik zelf dat Saw 1 het op dat gebied best goed deed; ik heb me dan ook best wel vermaakt met Saw1 - hoewel het acteerwerk bij momenten tenenekrommend was. Omdat er maar 2 slachtoffers waren, maakte de film het zichzelf wat minder moeilijk. Los daarvan was de ontknoping van Saw1 heel sterk en wist de film ook best goed naar die ontknoping toe te bouwen, met hier en daar een spannende scene.
De grootste problemen heb ik echter met Saw 2, waarin de persoonlijkheid van de bad guy consequent op de achtergrond blijft en zijn slachtoffers het leeuwendeel van de film moeten dragen, maar wel zoveel stommiteiten begaan en zoveel domme beslissingen nemen dat ik me na een half uur kijken gewoon dood erger. Daar komt dan nog bij dat de 'redeeming factor' (jigsaw dus) de hele film door nergens op de voorgrond treedt. (In schril contrast met de klassieke slashers zoals Elmstreet en Halloween, waar je elk moment de bad guy op zou kunnen zien duiken) En dat is jammer, omdat Jigsaw zeker wel een coole gast is.
Daarom noemde ik al eerder de balans tussen goed en kwaad; als je de balans meer richting goed wil verschuiven met als reden de psychologische kant van het verhaal meer ruimte te geven, dan moet je wel zorgen dat de film dat ook aan kan. En Saw2 kan dat gewoon niet, daar zijn de acteurs te waardeloos voor en de situaties te ongeloofwaardig.
Hellraiser vind ik echt geweldige horror, trouwens. Die shit kruipt echt onder je vel
[ Bericht 1% gewijzigd door Off-ShoRe op 19-12-2006 01:11:11 ]