Hoe gaat het met de moeders? Deel 28

Inky, wat een rotsituatie voor jou ...
Ik vind bepaalde dingen érg herkenbaar, zoals het er altijd uit moeten omdat ik nou eenmaal niet werk, en dat dat je echt wel op gaat breken. En door de vermoeidheid krijg je ook echt een stuk sneller ruzie. Ik vind het wel tekenend dat het nu dus wat rustiger ging (nu de kleine heeft geslapen) en dat er dan juist niet over gepraat wordt. Het is dan allemaal wat minder heftig dus lijkt het ook minder een probleem ofzo. Dat was hier tenminste weleens...en als het dan weer minder ging kwam het er extra hard uit van mijn kant.

Heel veel sterkte, hopelijk kunnen jullie het goed uitpraten, dat scheelt echt een hoop spanning...

Mijn doel bij het wandelen is weer strak in mijn vel te komen, goed doel toch. En de mooie omgeving bekijken. Ik verzin ook wel een doel om te wandelen.
Inky, wat vervelend, geef de moed niet op. Ga praten en dwing hem om te praten, er gebeurt zoveel op dit moment en je kunt elkaar zo makkelijk kwijt raken op dit moment maar je kunt ook zoveel dichterbij elkaar komen als je het samen deelt. Laat de dingen die komen even voor wat het zijn en respecteer ook zijn opvattingen. En laat hem ook eens lekker een uurtje alleen met jullie hummel, dat laat hem zien dat je vertrouwen in hem hebt, dat is belangrijk hoor!

Ik hoop dat het goed komt Inky, het scheelt zo veel als je steun hebt van je man.

De regelmaat begint hier goed Sugar, maar ergens gaat het fout. Wakker worden, drinken, luier, spelen (voorlezen, zingen, knuffelen enz) of wandelen en dan slapen. En bij dat slapen is de regelmaat dat ze dat niet wil. En dan ligt ze weer te huilen. Nu hadden wij natuurlijk wel het probleem van de krampjes, ik kan haar dan niet laten liggen als ze pijn heeft. Nu vind het ik makkelijker niet meteen naar haar toe te gaan. Vanochtend heeft ze een half uur stil alleen gelegen en nu al een kwartier. We houden moed.

Ik heb dus net met de wijkvk gesproken en vroeg haar hoe lang zij vindt dat een kindje dan mag huilen: een half uur of drie kwartier. En daarna dan? Erbij gaan staan even, niet eruithalen en er gewoon zijn.
Dat dagenlang volhouden en als je baby even tussendoor stopt met huilen, ook de tijd weer opnieuw rekenen. Dus vanaf adempauze in het huilen weer vanaf 0 verder tellen en dan maximaal drie kwartier, zeg maar. Het is maar wat je aankan natuurlijk, maar misschien wel fijn om te weten dat zij het zo aanraadt en dat meer ouders dat dus wel zo doen. Afhankelijk van je eigen gevoel uiteraard, maar je zou in elk geval niet de enige moeder zijn die haar baby wél zo lang laat huilen.

Dat kan ik niet, zo lang. Ik weet van mezelf dat ik met oudere kinderen wel consequent en 'harder' kan zijn, maar een baby een half uur of drie kwartier zelfs alleen laten huilen, dat gaat me te ver. Vooral niet omdat ze veel pijn heeft, ik wil zelf ook niet zo lang alleen zijn als ik pijn heb. Als ze zeurderige geluidjes maakt, kan ik haar wel laten liggen, dat vind ik niet erg. Maar dat huilen.

quote:

Op donderdag 19 oktober 2006 11:37 schreef YPPY het volgende:
ik wil zelf ook niet zo lang alleen zijn als ik pijn heb.

Precies, dat is voor mij ook de kern van de zaak!

Ik denk dan altijd: stel je voor dat je zelf moet huilen omdat je naar, eenzaam, koud bent of pijn hebt. Dat je partner (of een vriend/vriendin/familielid of zo) dan zegt: nog even wachten hoor, over 10 minuten kom ik je troosten of een arm om je heen slaan. Het idee alleen al.

Een kind laten huilen wat pijn heeft zou ik ook niet doen.
Maar vergeet niet dat een kind ook kan huilen omdat ie het een en ander moet verwerken. Wij hebben Benthe met 9 weken ook laten huilen om de regelmaat er in te krijgen. Na 2 dagen was er meteen al duidelijk een verschil. Ze had ook moeite om zelf in slaap te komen. Dat is ook iets wat ze moeten leren en ook het diep slapen.

Succes met alle regelmaat dingen, valt soms niet mee!

Ja zeker, huilen van moeheid is er ook natuurlijk bijvoorbeeld of overprikkelt.

Wat ik me overigens afvraag is dat waarom men nieuwe moeders ouders vrijwel nooit leert hoe de moe-signalen en hongersignalen er uitzien. Ja, met geluk een goede kraamverzorgster die je daar op wijst en dat uitlegt.

Overal zijn cursussen voor, maar niet over die eerste tijd (laten we zeggen je baby het eerste half jaar). Het leven met een nieuwe baby kan gewoon makkelijker zijn als je in elk geval moe-signalen en hongersignalen kan herkennen, signaleren en interpreteren. Natuurlijk kan je je wijsheid van boeken en internet halen en elk kind is anders, maar dit soort signalen zijn eigenlijk universeel. Ze staan wel met foto's in het groeiboekje overigens, maar leest iedereen dat vraag ik me af?

Deze vraag staat los van specifieke moeders hier overigens, het is gewoon even een gedachtengang.

Ik zou zelf ook niet gauw naar zo'n cursus gaan, hoor

Maar het scheelde mij destijds zo enorm veel toen ik al die signalen kon herkennen. Ik legde haar toen niet meer op bed als ze honger had (want ik dacht slaap) en dus enorm ging krijsen, en ik hoefde niet meer te panieken als ze niet dronk als ik dacht dat ze honger had (maar dus slaperig was) ! Toen kon ik ineens zeer vertrouwen op haar en voeden op verzoek en ze sliep ineens als een roosje. Zo fijn was dat.

Dus hoe je dat ook te weten komt, ik hoop altijd dat men het ergens oppikt.

sorry hoor, maar ik stoor me dus echt aan mannen die hun bed niet uit gaan omdat zij werken verdorie, alsof thuis met de kinderen en het huishouden geen dagtaak is!
Ik vind dus ook niet dat "mazzel" heb met Nick, ik vind het normaal en hij gelukkig ook. we proberen rekening met elkaar te houden. en ik snap ook niet dat je "niks met je kind hebt" verdiep je erin zou ik zeggen. meiden, ik heb er bewondering voor als jullie daar zo rustig mee om kunnen gaan, echt waar. mij zou het mijn huwelijk kosten denk ik.

m@x, jij zei laatst nog iets over dat "moeke gevoel" enzo... het is niet zo dat ik zo'n oermoeke ben, maar ik heb er nu wel weer even moeite mee om Ezra achter te laten ja, die is nog zo klein. en het gaat al zo hard allemaal en ik wil niks missen. gisteren ging het al beter op het werk, ik had het lekker druk en alles komt weer boven en men begint alweer dingen aan mij te vragen dus dat gaat goed zo en dan is het ook wel weer leuk om even gewoon belana te zijn

ja ik ben ook van de boeken/internet.

De eerste week als je kraamverzorgster er is dan slapen ze alleen maar. Althans dat hoor ik vaak om me heen. De babietjes moeten ook bijkomen van de bevalling, dus heerst er rust. En dan ineens is de kraam weg, en komt er een draak te voorschijn Niet bij alle kindjes dan hoor. Maar je voelt je zo machteloos en je wil alleen maar goed doen. Ik vond het echt heel lastig om te zoeken naar het juiste. Je bent ook geneigd om te zeggen na 2 a 3 keer, okee dit lukt dus niet en dan weer een andere methode. Terwijl je eigenlijk iets nieuws pas na ongeveer een week uitproberen kunt zeggen of iets werkt ja of te nee.

Jee Belana ben je al aan het werk??
Wat gaat de tijd toch hard zeg...

quote:

Op donderdag 19 oktober 2006 12:05 schreef nebelung het volgende:

[..]

Precies, dat is voor mij ook de kern van de zaak!

Ik denk dan altijd: stel je voor dat je zelf moet huilen omdat je naar, eenzaam, koud bent of pijn hebt. Dat je partner (of een vriend/vriendin/familielid of zo) dan zegt: nog even wachten hoor, over 10 minuten kom ik je troosten of een arm om je heen slaan. Het idee alleen al.

Dat is wel heel iets anders natuurlijk, de reden waarom een volwassene huilt of waarom een baby huilt. Maar dat werd ook al gezegd, zag ik.

quote:

Op donderdag 19 oktober 2006 12:05 schreef nebelung het volgende:

[..]

Precies, dat is voor mij ook de kern van de zaak!

Ik denk dan altijd: stel je voor dat je zelf moet huilen omdat je naar, eenzaam, koud bent of pijn hebt. Dat je partner (of een vriend/vriendin/familielid of zo) dan zegt: nog even wachten hoor, over 10 minuten kom ik je troosten of een arm om je heen slaan. Het idee alleen al.

Sterker nog, een baby heeft geen flauw benul van het feit dat jij over 10 minuten weer komt. Dat kun jij zelf wel weten, maar een baby weet geeneens wat een minuut is. Ik vind het ook niet erg makkelijk om d'r te laten huilen, maar wilde het toch even geprobeerd hebben. Maar ja, je kijkt wel elke minuut 3 x op de klok. Nou, dan maar wat aandacht teveel hoor. Voor zover dat al kan.

Bedankt voor de aanmoedigende woorden maar ik ben uiteindelijk gister toch niet gaan werken
Alles liep verkeerd en ik miste Ronja bij het uit bed stappen al zo erg, dat had ik echt niet verwacht. Toen ook nog uiteindelijk mijn moeder te laat hier kwam omdat ik zo stom was geweest om wel aan te geven hoe laat ik van het station weg zou moeten, maar niet dat ik dan ook nog een half uur eerder hier vandaan de bus zou moeten nemen... was ik half in paniek.
Ik heb me afgemeld op mijn werk, heb ouderwets op schoot bij mijn moeder een potje zitten janken over hoeveel ik Ronja wel niet miste (ze lag gewoon in de slaapkamer ) en heb de verdere dag samen met mijn moeder Ronja's dag doorgelopen zodat ik al die kleine onzinnige dingen toch even kon vertellen.
Volgende week tweede poging, maar dat zal denk ik geen problemen geven omdat ik niet meer vol zit met dingen die ik nog wil zeggen en mijn moeder dit keer gewoon op tijd kan komen zodat ik rustig weg kan gaan...
Moeder zijn doet toch wel rare dingen met je!

Ik kan Ronja ook absoluut niet laten huilen. Ja, een paar minuten als ik bijvoorbeeld net midden in een stukje lastig breipatroon zit en ik de tel niet kwijt wil raken. Maar dan ook niet als het echt overstuur huilen is, dan maar steken tellen later
Scheelt ook wel dat we nu eigenlijk altijd goed weten waarom ze huilt en dat ze niet vaak of lang huilt. Meestal zit er bij huilen een enorme boer dwars en dat doet natuurlijk pijn. Geen haar op mijn hoofd die er met pijn laat liggen. Of ze wil clusteren en dan is het ook gewoon een kwestie van dvd-tje opzetten en daar aan toegeven.

Gister had ze voor het eerst een uurtje dat ze echt onttroostbaar was. Ze wilde wel drinken maar dronk onrustig, het lukt eniet om haar te laten boeren en ik MOEST ook nog eens twee telefoontjes plegen.
Mijn vriend stond met haar in de slaapkamer en toen ik daar kwam om Ronja over te pakken en samen met haar naar bed te gaan kwam aller er bij hem ook uit. Hij heeft het er heel erg moeilijk mee dat hij niets kan doen als ze huilt, hij voelt zich daar zo machteloos van en dankzij een klein autistisch trekje dat hij heeft is de intensiteit van het geluid gewoon te groot waardoor het voor hem allemaal nog veel erger lijkt.
En dat terwijl hij de laatste paar weken juist veel meer naar Ronja toe trekt omdat ze zo veel meer terug kan lachen en praten.

Ik denk dat het al een stuk beter zou gaan als hij net even rustiger zou zijn. Dus niet meteen alles uit de kast willen trekken om haar stil te krijgen maar eerst de normale gevallen na gaan (heeft ze honger/een volle luier/kramp) en als dat niet helpt om dat gewoon maar rustig met haar rond te lopen en te knuffelen. Meestal helpt dat, maar dan moet je het wel even volhouden.

Ik vertel nu ook heel bewust als we 'savonds in de kamer zitten en Ronja ligt wat te morren in de kinderwagen dat ik het wiegen met de wagen VIJF minuten vol houd en dat ik daarbij op de klok kijk. Dat is ook zo, want anders denk ik al heel snel dat ik er al weer zooo lang zit. Hij heeft dat helemaal, als het met een halve minuut niet beter is dan moet er weer wat ander geprobeerd worden. Vandaar dat ik hem dus wat bewuster wil maken van de rust die je gewoon wel moet nemen bij zo'n kleintje door duidelijk te maken wat ik nou precies doe. Anders lijkt het voor hem alleen maar alsof ik het wel kan en hij niet.

[ Bericht 0% gewijzigd door owlet op 19-10-2006 13:07:32 ]

Jarno je moet vooral doen wat voor jullie goed en juist voelt

Echter wanneer je toch over gaat op het laten huilen zou ik zeker niet op de bank stil zitten en naar de klok te staren. Maar ga dan wat doen zodat je zelf ook enigzins afgeleid bent.

quote:

Op donderdag 19 oktober 2006 12:48 schreef Belana het volgende:
sorry hoor, maar ik stoor me dus echt aan mannen die hun bed niet uit gaan omdat zij werken verdorie, alsof thuis met de kinderen en het huishouden geen dagtaak is!

Mijn vriend gaat er ook niet 'savonds uit voor Ronja, maar dat is niet omdat hij het niet wil maar omdat ik het niet wil. Als hij er uit zou gaan dan zou dat betekenen dat het licht aan gaat, dat hij om het bed heen stommelt om Ronja op te pakken en haar vervolgens aan mij te geven
Een ander alternatief zou een afgekolfde fles zijn, maar tegen de tijd dat die opgewarmd is is Ronja echt goed wakker en ik omdat ze naast me slaapt dus ook.
Nee hoor, ik vind het veel makkelijker om haar slaapdronken op te pakken bij de eerste smakjes, haar aan te leggen, even door te slapen terwijl ze drinkt en haar weer half slapend terug te leggen.
De verzorging van Ronja is dan wel niet 100% eerlijk verdeeld, maar er zijn weer veel meer andere dingen die hij doet inplaats van ik zoals boodschappen doen en de hond uitlaten.

quote:

Op donderdag 19 oktober 2006 12:52 schreef Sugar het volgende:

[..]

Dat is wel heel iets anders natuurlijk, de reden waarom een volwassene huilt of waarom een baby huilt. Maar dat werd ook al gezegd, zag ik.

En je lacht waarom?

Reden maakt geen bal uit, als jij je kut voelt en je man zegt dat je moet wachten voor hij komt troosten of met je praten of een arm om je heen slaan, dan is dat toch idioot? Of nog erger, je hebt geen benul van tijd, want geen klok en hij komt gewoon niet. Hij weet wel dat hij komt, maar jij niet, voel je je dan niet steeds kutter?

Je laat je kind, dat niets anders heeft dan huilen (want dát werd gezegd als je goed leest), toch niet wachten. Ik vind dat je moet reageren.

En is het niet zo dramatisch of dringend kan je daar best een minuutje of 2/3 overheen laten gaan, maar als je weet dat je kind krampt van de pijn (want dáár ging het over namelijk, pijn) dan laat je die niet liggen vind ik.

Natuurlijk niet bij pijn, ik bedoelde juist dat wij huilen om die dingen als pijn, verdriet enzovoorts, maar dat mijn baby huilt omdat ie niet de rust kan vinden te gaan slapen, maar wél moe i. Ik ga hem leren die rust wél zelf te vinden, zodat hij niet afhankelijk is van gewieg, wandelen, een bepaald muziekje of de draagdoek. Dat is handig en fijn voor 'm, want dan kan ie altijd slapen, ook als een van die dingen niet voorhanden is.

Natuurlijk zou ik een baby met pijn ook niet laten huilen!

Ja maar ik reageerde op Yppy die Anna niet bij pijn kan laten liggen. Logisch en vanzelf niet dus.

Ik snapte dus niet dat je lachte, snap je.

quote:

Op donderdag 19 oktober 2006 12:05 schreef nebelung het volgende:
Ik denk dan altijd: stel je voor dat je zelf moet huilen omdat je naar, eenzaam, koud bent of pijn hebt.

Sorry, nebelung, ik reageerde juist hierop: de andere meer emotionele zaken die jij dus noemde waar wij volwassenen om huilen. Babies kunnen heus ook om die dingen huilen, maar ook om nog veel meer, dat bedoelde ik. Daarom vond ik het grappig, omdat het leek alsof je meteen dacht dat babies echt altijd erg verdrietig zijn als ze huilen.

Nee, dat denk ik dus ook niet, maar ik zat vooral in mijn hoofd met huilen om iets dat zonder uitstel aandacht behoeft dus, waaronder pijn, ongemak en eenzaamheid/verlatingsangst.

quote:

Op donderdag 19 oktober 2006 13:06 schreef owlet het volgende:

[..]

Mijn vriend gaat er ook niet 'savonds uit voor Ronja, maar dat is niet omdat hij het niet wil maar omdat ik het niet wil. Als hij er uit zou gaan dan zou dat betekenen dat het licht aan gaat, dat hij om het bed heen stommelt om Ronja op te pakken en haar vervolgens aan mij te geven
Een ander alternatief zou een afgekolfde fles zijn, maar tegen de tijd dat die opgewarmd is is Ronja echt goed wakker en ik omdat ze naast me slaapt dus ook.
Nee hoor, ik vind het veel makkelijker om haar slaapdronken op te pakken bij de eerste smakjes, haar aan te leggen, even door te slapen terwijl ze drinkt en haar weer half slapend terug te leggen.
De verzorging van Ronja is dan wel niet 100% eerlijk verdeeld, maar er zijn weer veel meer andere dingen die hij doet inplaats van ik zoals boodschappen doen en de hond uitlaten.

nou ja, jij geeft bv en dan is het ook anders.
het gaat mij om van die vaders die zo helemaal niet betrokken lijken bij hun kind.

quote:

Op donderdag 19 oktober 2006 13:17 schreef linda856763 het volgende:

[..]

Ik zou dat ook wel erg moeilijk vinden..
Mijn man was eerder aan kinderen toe dan ik _{tijdens de moeilijke momenten van de zwangerschap dacht ik wel eens: ik doe dit meer voor hem dan voor mezelf} , en hij doet het hartstikke goed nu! Soms zit ik hem toch nog te wijzen op dingen, maar ik vind ook dat dat mag, omdat ik veel vaker met Eva optrek dan hij nu, omdat hij nog fulltime werkt. Hij helpt mij ook weer, met het troosten/laten huilen/schuldgevoel etc (zie eerdere post ).
Hij heeft ook plezier met Eva, vindt het leuk om haar op de arm te hebben, zelfs 's nachts . Normaalgesproken doet hij de laatste voeding en ik de nachtvoeding. Niet omdat hij 's nachts niet wil, maar hij heeft 's morgens geen kans om dat gemiste uur bij te slapen, hij moet om 6.30 eruit. (en ligt er dus pas om 0.00 in vanwege die laatste voeding) Omdat ik wel kan blijven liggen, en wat eerder naar bed kan dan hij, doe ik de nachtvoeding - mijn keuze... Maar vannacht deed hij het, omdat ik zo moe was, en het was heerlijk. Ik heb goed geslapen. En was gek genoeg 's morgens vermoeider dan normaal, dus ben ook heel lang blijven liggen.

We zijn van te voren zo gewaarschuwd dat onze relatie ontzettend zou veranderen door een kind. En ik geloof dat ook, alles komt meer onder een vergrootglas te liggen, je krijgt conflicten over opvoeding, werkverdeling, etc. Mede door die waarschuwingen hebben wij van te voren al heel veel gepraat, en hoewel dat toen nog theorie was, heeft dat wel geholpen. We weten van elkaar wat we belangrijk vinden. Ik heb daarom ook het gevoel dat onze relatie juist sterker wordt.

Maar misschien is dit niet fijn om te lezen voor de moeders die juist moeite hebben met hun partner... Wat ik maar zeggen wil: praten is echt zo belangrijk!
Een een dikke voor jullie!

In mijn verlof heb ik ook wel regelmatig de nachtvoeding gedaan idd omdat Nick vroeg op moest, hetgeen idd mijn keuze was, maar Nick deed het regelmatig wel als ik ff vreselijk moe was. of hij laat mij uitslapen in het weekend.
het is een kwestie van rekening houden met elkaar en beiden betrokken zijn.
Lijkt megewoon vreselijk om er zo alleen voor te staan als mama. lijkt me ook heel moeilijk om te zien dat je partner blijbaar niet zoveel heeft met het kindje waar jij zoveel van houdt.
Ik zou zo graag jullie even een knuffel geven en idd, wat linda zegt: praat met je vriend/partner!

Dames met mannen die "niets met hun kind hebben" ik vind het ook knap hoe jullie er mee om gaan. Ik zou woest zijn. Hoe kun je nou niets hebben met je baby? Ik snap dat niet. Mijn man heeft heel veel met Ive en vindt hem geweldig. Hij doet ook alles met hem (in bad, verschonen, wandelen, enz). De borst geven kan alleen ik, de rest doen we samen (en hij geeft flesjes afgekolfde melk op pappadag).

Het lijkt me inderdaad zwaar als je partner niet 'meewerkt'. Gelukkig gaat dat hier juist heel erg goed. Ik heb hier een natural born papa rondlopen die echt alles doet wat ik ook doe en die er 's nachts vaker uit moet aangezien ik zo ontzettend vast slaap dat ik Kai vaak niet eens hoor.

Om nog even terug te komen op mijn oermoeke-opmerking; dat was dus niet negatief bedoeld. Soms denk ik juist dat hier iets verkeerd zit omdat ik dat dus helemaal niet heb. Ik word niet heel emotioneel van verjaardagen, bijzondere gebeurtenissen enzo. Iemand wees me op een artikel in de Viva van deze week over een vrouw die het helemaal niet leuk vind om moeder te zijn. Zo sterk is dat bij mij niet, maar ik kan mezelf wel heel erg in dat artikel herkennen. Het is heel egoistisch van me, maar ik heb vaak het gevoel alsof ik voor Kai teveel van mezelf in moet leveren. Zoveel dat ik niet meer ben wie ik graag wil zijn en dat ik niet meer kan doen wat ik graag wil doen. Begrijp me niet verkeerd hoor. Ik zou Kai is het meest dierbare wat ik heb en als ik de kans krijg om het allemaal over te doen zou ik het niet anders willen doen. Maar om nou te zeggen dat ik met volle teugen geniet van het moederschap en dat het het mooiste is wat me ooit is overkomen, nee. Ik vind het moeilijk en heel erg zwaar en ik moet soms echt mijn best doen om er lol in te hebben. Naar Kai toe zal ik dat nooit laten merken. Het is echt een superjoch en ik geniet van hem maar niet van alles wat er verder bij komt kijken. Als ik dan hier op fok posts lees over hoe geweldig iedereen het vindt en hoe fantastisch het moederschap is dan kan ik niet anders dan denken dat er bij mij echt iets mis is.

max, als je dan even wat verder leest zul je zien dat je zeker niet de enige bent met dit gevoel. Jetske is nog maar klein dus misschien verandert het allemaal nog wel maar ik ben ook zeker geen "oermoeke". Ik vind haar leuk enz maar als ik zonder haar op stap ben of zoals afgelopen week als ze naar de creche is, krijg ik veel meer gedaan en ben ik blij om even mezelf te zijn. Daarom kijk ik ook best wel weer uit naar mijn werk. Straks weer lekker als gewoon sjak mijn ding doen. Jetske komt dan wel weer als ik thuis ben. Nou ja, ik kan het ook niet zo goed onder woorden brengen, ik schaam me ook wel een beetje voor dit soort gevoelens.

Maar tegelijkertijd (reactie op m@x) zie je hier ook moeders in diepe stress of echt heel negatief zijn naast himmelhoghjuichend gelukkig. Ik heb het idee (ook als ik naar mezelf kijk) dat je vooral schrijft in mindere tijden of tijden dat je juist heel blij bent. De 'gewone' of zo-zo tijden zijn veel minder interessant en gaan ook vaak gewoon voorbij . Gewoon omdat dat zo gaat.
Als ik een vriendin elke dag spreek bepraat je ook alle 'kleine' dingen van een dag of uit je leven (vanmiddag heb ik... en vanmorgen deed Jonne dit en dit en zei hij..) Maar als je iemand elke maand eens spreekt gaat het over de highlights.
(iets bijzonders gebeurd.. uhm.. neuh.. gewoon... zeg maar...) Dat spreek je veel minder uit. Daar voer je geen diepe gesprekken over.

Ik voel me mama-mama en soms ook niet. Het ene moment daadwerkelijk heel blij met onze jongens en de situatie en soms voel ik me gevangen in mijn huis en in mijn zelfverkozen leven. (lees ook hier: zielsblij met de jongens en ik zou niet willen ruilen, maar daarom mag dit leven soms wel eens knellen)

En ik heb je gezien samen met Kai Jullie zijn een heel mooi stel en ik zag alleen maar iemand die zielsveel van haar menneke leek te houden
Misschien ben je gewoon lekker nuchter

Niet om mezelf op de borst te kloppen hoor, maar ik heb wel dat "oermoeder" gevoel. En gedrag. Ik heb echt het gevoel dat ik nu completer ben. Ik was al gelukkig voordat Ive er was, maar nu voelt het voor mij nog beter. Het is goed zo. Ik krijg ook heel veel energie uit het moeder zijn.
Maar als ik zo om me heen kijk en luister is het "oermoeder" gevoel eerder uitzondering dan regel. Het maakt mij ook niet beter dan jullie.

Zag je reactie wat later Sjak. Waarom zou je je ervoor schamen? Jouw tijd is toch ook heel belangrijk naast Jetske-tijd.
Een kind is echt een van de heftigste dingen (vind ik) die in je leven kunnen gebeuren. Omdat het alles op z'n kop zet. Je lijf, hormonen maar ook gewoon alles IN je leven. Jouw leven wordt opeens jullie leven. Gewoon omdat je kind je nodig heeft. En dat onvoorwaardelijke is mooi, maar knelt hier soms enorm. Dat ik ook blij ben wanneer m'n ouders een van de kinderen even ophaalt en ik meer rust heb. Dat ik de avonden zonder kinderen (dus lekker op bed) echt heerlijk vind.
En tegelijkertijd geniet ik door eigen tijd ook van de tijd met de jongens Juist omdat ik me dan weer opgeladen heb.

En wat mooi Cattie dat je dat zo voelt! Heerlijk toch?

Dat ik heel erg veel van Kai hou, daar twijfel ik ook geen moment aan. Ik vraag me alleen af of ik door de twijfels die ik heb wel een leuke moeder voor hem ben. Er zitten hier meiden die zo ontzettend graag een kindje willen en mij is het als het ware gewoon overkomen. Mijn zwangerschap kwam redelijk onverwachts en ongepland. Ik was een tijdje bezig om zwanger te worden, besloot dat het toch niet het juiste moment was en dat ik er niet klaar voor was. Toen hebben we het plan op een laag pitje gezet. Een aantal maanden daarna bleek ik dus zwanger te zijn. Soms voelt het alsof ik boos op mezelf ben dat ik dat heb laten gebeuren terwijl ik wist dat ik er niet klaar voor was en eigenlijk nog steeds niet klaar voor ben. En misschien streef ik gewoon naar perfectie in een situatie die helemaal niet bedoeld is om ooit perfect te zijn.

Tja, en wat betreft de andere mama's die toch ook dat soort gevoelens hebben. Als je even een dipje hebt dan lees je selectief en lijkt iedereen helemaal in de gloria te zijn terwijl dat eigenlijk ook niet zo is

Cattie, dat jij dat gevoel hebt vind ik alleen maar heel erg fijn voor jou en voor Ive. Gewoon lekker van genieten.

quote:

Op donderdag 19 oktober 2006 20:26 schreef m@x het volgende:

Om nog even terug te komen op mijn oermoeke-opmerking; dat was dus niet negatief bedoeld. Soms denk ik juist dat hier iets verkeerd zit omdat ik dat dus helemaal niet heb. Ik word niet heel emotioneel van verjaardagen, bijzondere gebeurtenissen enzo.

Het één sluit het ander niet automatisch uit toch? Ik word ook niet echt emotioneel van dat soort zaken, maar ja ik ben gewoon nuchter. Aan de andere kant ben ik echt wel een 'oermoeder' met 'oerliefde' volgens mij. Maar ik ben natuurlijk ook nog 'oer-Igraine' en daar moet ik ook af en toe tijd voor inruimen.

Dat over-emo of halleluja gedrag zegt mij echt niets over wel of niet oermoeder zijn, juist niet want ik lees hier wat dat betreft zo vaak tegenstellingen.

En die tegenstellingen zijn volgens mij precies wat voor mij ook het zijn van 'ouder' is: een tegenstelling in alles.

Dat was dus een voorbeeldje. In al jouw nuchterheid zie ik jou ook als één van die oermoeders. Het is meer wat iemands post uitstraalt. Een gevoel wat ik niet goed kan benoemen maar wat ik bij mezelf niet zo snel terugzie.

En ik las je postje nu pas echt goed Igraine. Want zo voel ik het eigenlijk ook wel heel goed. 'oerliefde' passend bij deze 'oer-kozakken'. (met ook tijd nodig voor oer-kozakken naast de ruimte voor 'oerliefde')

bij mij bestaat het ook gewoon allebei naast elkaar: het echt hartstikke hoteldebotelblij zijn met m'n kinderen (voelt voor mij wel echt als het beste wat me ooit is overkomen), EN de sterke behoefte aan af en toe wat bix-tijd en bix-dingen. en ook de zware kant die jij noemt m@x, herken ik wel. er gaat gewoon per saldo zooo veel tijd en energie in dat zorgen en verzorgen zitten. niet erg op zich, maar het kan af en toe flink beklemmend werken. eigenlijk vind ik het niet meer dan menselijk, dus ik voel me er niet schuldig over. maar het is af en toe behoorlijk zoeken naar een goede balans. en je doelen niet te hoog stellen.

Het oergevoel had ik het meeste bij Bo Alles was nieuw. De gevoelens om moeder te zijn, de gevoelens voor de verantwoordelijkheid voor een kind. De onzekere gevoelens, de trotste gevoelens, de beschermende de troostende enz enz.
Toen Jans kwam herkende ik die gevoelens voornamelijk. Na de geboorte had ik wel weer dat tijgergevoel zo van ze is van mij en niemand mag haar vasthouden (zo leuk voor de kraamvisite ) Maar de andere gevoelens waren niet nieuw. En dat vond ik best tegevallen. Ik wilde weer die halleluja gevoelens en die had ik helemaal niet. Rationeel snap ik het, maar jammer vind ik het wel.

En nu, ik die best bewust gestopt is met werken. Kan niet wachten tot Jans 4 is en af en toe gaat overblijven zodat ik ook weer wat kan gaan doen. Bo wil steeds vaker overblijven op school. Jans zegt maar steeds dat ze al 4 is en ook wil overblijven Ik de moeder die thuis wil zijn met kopjes thee en koekjes zit thuis met kopjes thee en (bijna) zonder kindjes. Dat voelt niet lekker. Ik merk dat de kinderen het wel langer zonder me kunnen doen op een dag. En dat geeft me dan weer t gevoel van vrijheid. En hierdoor begin me steeds meer te verheugen op gesprekken met collega's, ontwikkelingen in de zorg, nieuwe uitdagingen enz enz.
Deze "oermoeder" begint zich weer een beetje "oerjessie" te voelen en dat voelt ook weer heerlijk.

Dat wat jij zegt Belena over dat mazzel hebben met je man als vader. Daar moest ik erg om lachen. Ik voel dat precies net zo. Wat nou mazzel hebben met een man die ook eens een wassie ophangt, een kind naar school brengt, een luier verschoont, een kus op een gestoote knie geeft, naar de dokter gaat, snachts een kotsbed opruimt, samen een tekening maakt, in slaap valt met kind op schoot, de slappe lach heeft met je kind. Dat is geen mazzel hebben. Dat is een man die net als jij voor kinderen heeft gekozen.

jessie, klinkt ook alleen maar logisch hoor, dat je ook wel weer zin hebt in die volgende fase, met wat meer jessie-ruimte.

ik heb in G een heuse supervader getroffen, dat maakt het hele gezinsgebeuren wel extra leuk hoor. en inderdaad, dat je al die taken een beetje verdeelt lijkt mij ook niet meer dan logisch/eerlijk op zich. misschien neem ik dat ook wel als iets te vanzelfsprekend aan. maar hij heeft daarnaast ook nog eens zoveel leuke eigen ideeën en spelletjes en liedjes en grapjes, ik kan me echt geen leukere vader bedenken voor ze.

maar die eerste pittige tijd doet ook echt wel een heel zwaar beroep op je relatie vind ik. althans, natuurlijk voegt het ook wel iets heel bijzonders toe, maar het kost ook veel energie en iedereen moet nog zo wennen aan z'n nieuwe rol. als er dan dingen niet zo lekker zitten kan 't ook wel makkelijk heel sterk uitvergroot naar voren komen denk ik. dus inky, sterkte ermee, ik hoop van harte dat jullie er samen uitkomen. probeer elkaar ook wat ruimte te geven af en toe, en wees duidelijk in wat je van elkaar verwacht.

Ik heb het af en toe al moeilijk als paplief er wel is. Nu is hij drie dagen op schoolkamp en ik ben niet alleen eenzaam, maar ook moe van het moederen. Het is echt fijn om af en toe even 'het liefste menneke van de wereld' aan papa te geven.

m@x er is niks mis met jou hoor meid lekker ding!
Ik zei al, ik ben ook niet zo'n moeke, ten minste, voor mijn gevoel niet. Ik vind het zalig om dingen even alleen te doen, even niet die verantwoordelijkheid, even gewoon belana. Ik merk wel dat ik, nu ik 2 kinderen heb, meeeeer moeke ben geworden wat jessie beschrijft heb ik juist andersom ervaren, juist door de herkenning van gevoelens en het weten wat er zou komen ben ik meteen echt mama van Ezra, een gevoel wat bij Liam zo moest groeien. Ezra is meteen mijn kleine ventje, voelt erg heftig. dus misschien moet je aan een 2e beginnen m@x (grapje hoor)

quote:

Op vrijdag 20 oktober 2006 07:37 schreef Belana het volgende:
m@x er is niks mis met jou hoor meid lekker ding!
Ik zei al, ik ben ook niet zo'n moeke, ten minste, voor mijn gevoel niet. Ik vind het zalig om dingen even alleen te doen, even niet die verantwoordelijkheid, even gewoon belana. Ik merk wel dat ik, nu ik 2 kinderen heb, meeeeer moeke ben geworden wat jessie beschrijft heb ik juist andersom ervaren, juist door de herkenning van gevoelens en het weten wat er zou komen ben ik meteen echt mama van Ezra, een gevoel wat bij Liam zo moest groeien. Ezra is meteen mijn kleine ventje, voelt erg heftig. dus misschien moet je aan een 2e beginnen m@x (grapje hoor)

Jij bent echt niet goed bij je hoofd

geen goed plan dus?

Ehm, Laten we dat nou maar niet doen.

Ik voel me soms organisator met 2 kinderen. Plannen, regelen, verkeersleider spelen en tussendoor ook nog proberen naast kindertijd ook nog opruimtijd, boodschappentijd en kozakkenmantijd en heel misschien ook nog eens kozakkentijd ergens in te fiegelen
Het is absoluut een kleine bv (schreef Ireth dit ook al niet eens?)

Romme was meteen mijn/ons mannetje. Maar Jessie slaat precies de spijker op de kop wat mij betreft

quote:

Op donderdag 19 oktober 2006 22:04 schreef jessie het volgende:
Maar de andere gevoelens .. bij de geboorte van de tweede .... waren niet nieuw. En dat vond ik best tegevallen. Ik wilde weer die halleluja gevoelens en die had ik helemaal niet. Rationeel snap ik het, maar jammer vind ik het wel.

Hier ook geen haleluja gevoelens oid. "Gewoon wennen" dat wel. En grip krijgen op het schuldgevoel dat ik had tov Jonne omdat ik opeens aandacht moest verdelen. En schuld tov Romme omdat ik dat halelujagevoel ook zo graag bij hem had gehad.

Maar nu.. nu er reactie terug komt en nu ik mijn kleine mannetje beter begin te kennen begin ik ook ook weer grip te krijgen op mijn twee kinderen en mijn gevoelens daaromtrend. Ook omdat ik zie dat Jonne heel goed gedeid (nog steeds) en dat is fijn. Want dan doen we toch iets goed, denk ik dan maar.

Enne M@x.. twee kinderen zijn echt heel leuk hoor

quote:

Op vrijdag 20 oktober 2006 07:37 schreef Belana het volgende:
dus misschien moet je aan een 2e beginnen m@x (grapje hoor)

dat wilde ik ook net zeggen
Ook hier voelt het allemaal zoveel bekender dan vorige keer. Ik heb ook al veel sneller het gevoel dat Lis echt mijn dochter is. Dat ik haar al ken ofzo. En ook voel ik me veel relaxter over alles.
Niet dat ik de vorige keer zo gestressed was maar ik heb het idee dat ik veel beter 'snap' wat ze wil. Het loopt gewoon soepel.
Maar misschien verandert dat nog wel. We zijn natuurlijk pas bijna 3 weken ver en er kan nog van alles veranderen.
Maar tot nu toe voel ik me helemaal fijn en goed

Ik merk dta ik door de bevalling best ben veranderd, anders dan ik had verwacht. Ik verwachtte namelijk dat je door het meemaken van zó'n enorme pijn, je minder ernstige pijntjes veel beter zou kunnen hebben.
Maar nu merk ik dat het bij mij totaal andersom is. Ik loop al een paar dagen met een zeurende, lichte kiespijn. Normaal prima vol te houden, vooral omdat het maar heel af en toe echt even goed pijnlijk is. Maandag naar de tandarts dus ik hou het nog wel even vol.
Alleen lijkt het wel of sinds de bevalling mijn lichaam bij elke pijn in een soort paniekmodus schiet. Alsof ik onbewust erg bang ben dat het weer zo veel pijn gaat doen, dat ik er weer zo ongelukkig, hulpeloos en bang van zal gaan worden...

He wat naar, owlet! Kiespijn is altijd rot, maar dat gevoel van na de bevalling helemaal.

Snoop, jij bent een prachtige positieve tegenhanger van sommige andere moeders hier. Alles gaat zo lekker! Natuurlijk niet eens allemaal vanzelf, kijk maar naar de bv, maar toch ben je positief en geniet je! Ik vind het fijn om te lezen en gewoon ook heel fijn voor jou en je gezin!

Ik had trouwens na de bevalling nog een paar weken bij alle pijntjes die ik voelde een soort verwarring.
"Auw! Oh nee, pijn is goed, er gebeurt wat! Euhm? Huh? Oh nee, auw! Pijn, auw! Pijn? Oké! Hup, ik duik in de pijn... Oh nee! Huh?"