TTK wedstrijd [SLOWCHAT]

Om het één keer te promoten moest ik al heel erg doordrammen
(je herinnert je de 'daar gaan we over vergaderen' reacties niet meer?)

quote:

Op zondag 5 november 2006 21:56 schreef Isabeau het volgende:
Nee, zo is er inderdaad niet veel aan.

Misschien moeten we anders even wachten met een nieuwe wedstrijd en even gaan nadenken over een nieuwe opzet? Gewoon themawedstrijden, zoals kerstverhalen, liefdesverhalen, vakantieverhalen, etc?

Het punt is ook, met zo weinig deelnemers voel je je bijna verplicht om mee te doen als één van de weinige deelnemers, omwille van het plezier van anderen en dat is niet de goede motivatie.

quote:

Op zondag 5 november 2006 21:58 schreef DaMart het volgende:

Misschien moeten we anders even wachten met een nieuwe wedstrijd en even gaan nadenken over een nieuwe opzet? Gewoon themawedstrijden, zoals kerstverhalen, liefdesverhalen, vakantieverhalen, etc?

Ik denk dat we eerst maar eens met een kerstverhalen wedstrijd moeten komen in samenwerking met andere fora (FEE en dergelijke).

quote:

Op zondag 5 november 2006 21:57 schreef Isabeau het volgende:
Om het één keer te promoten moest ik al heel erg doordrammen
(je herinnert je de 'daar gaan we over vergaderen' reacties niet meer?)

Jawel, maar ik had niet meer meegekregen dat het ook daadwerkelijk op de FP terecht is gekomen.

En als je er nou eens een prijs aan koppelt? Fok heeft toch een PR-persoon? Die kan toch wel iets van een boek als hoofdprijs of zo regelen?

quote:

Op zondag 5 november 2006 22:00 schreef DaMart het volgende:
En als je er nou eens een prijs aan koppelt? Fok heeft toch een PR-persoon? Die kan toch wel iets van een boek als hoofdprijs of zo regelen?

Ik heb een keer een prijs geregeld, maar de winnares wilde de prijs niet (wilde haar adresgegevens niet geven)

. Da's ook iets.

Maar ik zal eens navraag doen bij de PR/FP en dan overleggen over een kerstverhalen iets.

Incl. prijs zou leuk zijn

Komt er geen samenwerking met KRO/Spits dit jaar dan?

Het is natuurlijk wel een leuk idee om het wat minder vaak te doen, maar dan steeds met een actueel thema (feestdagen, belangrijke gebeurtenissen, etc). Dan is het wat minder verplicht en gehaast, misschien.

quote:

Op zondag 5 november 2006 22:03 schreef DaMart het volgende:
Komt er geen samenwerking met KRO/Spits dit jaar dan?

Dat wilde ik eerst even navragen

Het was trouwens de NCRV

quote:

Op zondag 5 november 2006 22:03 schreef Tha_Erik het volgende:
Het is natuurlijk wel een leuk idee om het wat minder vaak te doen, maar dan steeds met een actueel thema (feestdagen, belangrijke gebeurtenissen, etc). Dan is het wat minder verplicht en gehaast, misschien.

Precies... GMTA!

Rond begin mei een oorlogsverhalenwedstrijd of zo...

quote:

Op zondag 5 november 2006 22:04 schreef Isabeau het volgende:
Het was trouwens de NCRV

O ja... maar ach, je weet het niet, met die nieuwe zenderindeling zou het zomaar de KRO kunnen zijn.

Misschien is het trouwens wel leuk om even de winnende inzendingen te plaatsen?

... waarbij mijn slechtste 55fiction tot nu toe het dus niet slecht heeft gedaan...

quote:

Op maandag 6 november 2006 09:21 schreef DaMart het volgende:
Misschien is het trouwens wel leuk om even de winnende inzendingen te plaatsen?

... waarbij mijn slechtste 55fiction tot nu toe het dus niet slecht heeft gedaan...

Ik ben inderdaad wel stiekem benieuwd naar je verhaal.

quote:

Op maandag 6 november 2006 09:12 schreef Augustina het volgende:
Ik heb het initiatief genomen een topic te openen over een Kerstverhalenwedstrijd. Mocht dat niet handig zijn, mag het weer gesloten worden, heur.

Nu al is Dromenvanger voor mij de onbetwiste winnaar.

Nog even over 'ons' TTK-wedstrijdje.
Het is inderdaad jammer dat er steeds minder inzendingen kwamen, het is gewoon minder leuk om iets in te sturen als je weet dat er maar twee andere verhalen/gedichten/kunstwerkjes ingestuurd zijn.
Verder moet ik deze keer toegeven dat ik gewoon écht geen inspiratie had, ik heb nog wat geprobeerd in elkaar te flansen, maar de motivatie was dit keer ook ver te zoeken. Ook wel doordat ik eigenlijk met een 'eigen' schrijfprojectje bezig was.

Misschien inderdaad beter om het gewoon drie keer per jaar ofzo te houden, met een 'hip' thema. En dan meer promoten over heel het forum.
Dat topic van die kerstverhalenwedstrijd is nu eigenlijk wel een beetje de boot in gegaan ben ik bang. Hulde aan het enthousiasme van Dromenvanger, maar ik denk dat het andere users afschrikt. En misschien beter zoiets in GC openen. Of zo snel mogelijk een bannertje op de FP zien te versieren.

DEze keer zat ik met allerlei deadlines voor artikelen, ik kon het echt niet meer opbrengen om nog in mijn vrije tijd te schrijven - ik haal nu die deadlines al niet. 3, 4 keer per jaar is beter denk ik, en dan ook moet het denk ik iets minder vrijblijvend zijn (qua deadlines enzo). Zodat het meer op een échte wedstrijd lijkt

En met grote geldprijzen!
Dat trekt wel mensen!

¤ 1000,- voor de winnaar!
Die heb je in je zak, DaMart!

Ik heb nog slechts overwogen om mee te doen. Twee dingen hebben me tot nu toe tegengehouden. Allereerst de vrij beperkte tijd die ervoor staat (al kan ik me de argumenten darvoor wel indenken). Ten tweede de nauwelijks inspirerende onderwerpen. Mijn voorstel zou daarom zijn om eens na te denken over een andere invulling van de onderwerpkeuze.

En het hóórt wel in dit subforum, maar het zou beter werken wanneer het ergens anders stond.

quote:

Op dinsdag 7 november 2006 11:47 schreef Lienekien het volgende:
Mijn voorstel zou daarom zijn om eens na te denken over een andere invulling van de onderwerpkeuze.

Het kan ook iets minder vrij natuurlijk. Een foto waar een verhaal bij moet worden bedacht, bijvoorbeeld.

Of een zin die in het verhaal moet voorkomen. Er zijn vast creatieve ideeën genoeg.

quote:

Op dinsdag 7 november 2006 11:33 schreef Biancavia het volgende:

[..]

Ik ben inderdaad wel stiekem benieuwd naar je verhaal.

Oude Wonden
Toen ik zijn kamer betrad, lag mijn opa op zijn rug naar het plafond te staren. Pas toen ik hem voor de derde keer begroette, kreeg hij me in de gaten. Hij glimlachte en wees naar de krukken die tegen de muur stonden. Ik hielp hem uit bed en hij ging op een stoel tegenover me zitten. Ik kan me niet herinneren dat ik mijn opa ooit eerder met ontbloot bovenlichaam had gezien. Ze vielen me dan ook meteen op: de littekens op zijn rug en borstkas. Toen hij in de gaten kreeg dat ik ernaar staarde, trok hij snel een shirt aan.

Zuchtend keek hij me aan. ‘Ik kan niet wachten tot ik weg mag uit deze godvergeten steriele bende met zijn dokters van niks. Ik wil naar huis, naar je oma en naar de dingen die het leven nog een beetje aangenaam maken.’
Ik trok de gordijnen rond zijn bed dicht. Mijn vinger legde ik op mijn lippen. ‘Dit is ons geheimpje, opa.’
Zijn gezicht klaarde op toen ik een fles Hoppe en een borrelglas uit de draagtas haalde. In een keer sloeg hij de borrel achterover.
‘Je bent een fijne jongen, David. Jij weet tenminste wat een oude man echt nodig heeft.’
Ik schonk hem een tweede borrel in en stopte de fles weg. ‘Opa, mag ik iets vragen?’
Terwijl hij dromerig naar zijn gevulde borrelglas keek, knikte hij flauwtjes.
‘Ik zag uw littekens. Hoe…’
Zijn blik werd mistroostig. ‘Die littekens zijn een verdomd goede reden voor nog een borrel.’

Mijn opa was geen prater, al helemaal niet als het om het verleden ging. Niet voor niets had mijn moeder me al vaker gezegd dat mijn opa het verleden liever laat rusten. Na die dat bezoekuur in 1998 begreep ik pas waarom. Ik verwachtte eigenlijk geen antwoord op de vraag. Toen ik de tranen in mijn opa’s ogen zag, kreeg ik spijt dat ik hem had gesteld. Ik zag hoe de tranen bevocht. Ik wilde een ander onderwerp aansnijden, maar hij was me voor. Hij wees naar zijn krukken en pakte een pakje Van Nelle zware shag uit de lade in zijn nachtkastje. Samen liepen we naar de rookruimte verderop in de gang. We waren de enigen in de ruimte. Mijn opa ging op een stoel bij het raam zitten en staarde naar het uitzicht over de stad. Zuchtend rolde hij wat shag in een vloeitje, zoals ik hem dat zo vaak had zien doen.

‘Oorlogswonden,’ doorbrak hij de stilte, ‘die littekens zijn oorlogswonden.’
‘Opa, als u er niet over wilt praten dan…’
‘Ik heb er ruim 50 jaar amper over gesproken. Ik ben 78 en weet niet hoe lang ik nog heb. Wat weet je van de Tweede Wereldoorlog, David?’
Ik vertelde hem wat ik uit de geschiedenisboeken wist over de Duitse bezetting.
‘Typisch. Jullie jongelui denken bij die oorlog meteen aan de situatie in Nederland. Ik neem het je niet kwalijk hoor. Het ligt aan het onderwijs van tegenwoordig. Maar het heet niet voor niets de Tweede Wereldoorlog. Ook in andere gebieden werd gevochten.’
Hij draaide een tweede shag. ‘Sommige verhalen mogen niet verloren gaan, David. Daarom wil ik je dit vertellen. Maar beloof me één ding. Zorg er voor dat het verhaal blijft leven als ik er niet meer ben.’
Hij keek me aan, maar zijn blik leek langs me heen te gaan. Hij groef in een verleden dat ik niet kende. En toen hij zijn verhaal vertelde, wist ik dat hij gelijk had met zijn wens. En nu, bijna acht jaar na die middag en zeven jaar na zijn dood, laat ik de wens in vervulling gaan.

‘Op mijn achttiende sloot ik me aan bij het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger. Ik wilde een zakcentje voor mezelf opzij leggen voor laten en mijn ouders financieel steunen bij de opvoeding mijn 3 broers en mijn zus. Ze moesten het in die tijd doen met het fabrieksloon van mijn vader.

Na een lange voorbereiding in Nijmegen, werd ik in het najaar van 1939 per schip vanuit Rotterdam uitgezonden. Ik werd gestationeerd in Semarang, een belangrijk handelscentrum aan de noordkust van Java. Ik maakte deel uit van een bataljon dat de orde moest handhaven. Af en toe werden we het binnenland ingezonden om een opstand de kop in te drukken, maar in de stad zelf was het, op een enkel incident na, relatief rustig. We konden af en toe zelfs van het leven daar genieten. Hoewel de meeste vrouwen daar een voorkeur hadden voor officiers, waren er ook bij die de gewone soldaten wat genot wilden verschaffen.

Op 8 december 1941 was het gedaan met de rust. We kregen bericht dat het Gouvernement van Nederlands-Indië Japan de oorlog had verklaard, uit solidariteit met de Amerikanen vanwege de aanval op Pearl Harbour. In de weken die volgden, werden er zware gevechten geleverd op zee. Op 1 maart 1942 wisten de Japanners de kust te bereiken. We vochten voor wat we waard waren. Ook ik schoot enkele Jappen dood. We konden echter geen stand houden tegen de Jappen en 8 dagen na het begin van hun invasie, gaven we ons over.

De Jappen vonden dit geen daad die respect afdwong. Zij geloofden dat zelfmoord eervoller zou zijn geweest. Daarom werden wij overgebracht naar een kamp voor krijgsgevangenen. De omstandigheden waren daar erg slecht. Er was weinig voedsel. En als je al te eten kreeg, dan moest je uitkijken dat een ander het niet van je afpakte. Als je ziek werd, dan was je overgeleverd aan een stel kwakzalvers die je kwaal eerder verergerden dan dat ze je genazen. En dan waren er de vernederingen. Iedere dag weer moesten we ’s ochtends en ’s middags een uur rondjes marcheren door het kamp. Liep je te langzaam, dan kreeg je stokslagen. Ook werden er willekeurig mannen meegenomen om gemarteld te worden. In de volle zon met hun handen boven hun hoofd gebonden… een snauwende Jap met marteltuigen… het was vreselijk. De Jappen kenden geen respect voor ons. Het enige recht dat we in dat kamp kregen van ze, was het recht van de sterkste.

Om de praktijken in het kamp te ontvluchten, meldde ik me aan als werkkracht. Ik mocht toen buiten het kamp op een rijstveld werken. Ik kreeg zelfs loon. Een dubbeltje per dag. Na twee weken werken, kon ik dan van een Japanse onderofficier met zwarte handel een pakje sigaretten kopen. Ik moest ze alleen met mijn leven bewaken, want ik was niet de enige die behoefte had aan nicotine.’

Haastig werkte mijn opa een nieuwe borrel naar binnen. Ik schrok toen een verpleegster haar hoofd om de deur stak en mij op vriendelijke toon verzocht hem geen alcohol te geven. Mijn opa keek haar verontwaardigd aan, maar zweeg. Toen ze de deur achter zich gesloten had, vroeg ik of de vernederingen in het kamp de littekens hadden veroorzaakt.
‘Een paar wel. Gelukkig pikten ze mij er niet zo vaak uit,’ was zijn antwoord. Hij zuchtte en zette zijn shag weer aan zijn mond. ‘Het werd nog erger. Ken je de Birma spoorlijn?’
‘Ik heb daar laatst ik een documentaire over gezien. Het schijnt een mooie route te zijn’
‘Typisch. Op tv laten ze de mooie dingen weer zien. Als je beter wist, dan zou je inzien dat die spoorlijn helemaal niet mooi is.’
Hij schudde zijn hoofd en ik zag dat tranen over zijn wangen rolden.

‘Na bijna een half jaar werden we uit het kamp gehaald. We werden naar Soerabaja gebracht, waar we in werkploegen werden ingedeeld. Ook daar hielden ze van een stevige aanpak van de gevangenen. Ik heb er een keer tien stokslagen gehad omdat ik niesde tijdens een appèl. Na een paar weken werden we op het marktplein samengebracht. We kregen een keuze. Of we gingen naar Thailand om te helpen met de bouw van een spoorlijn, die enkele maanden eerder was gestart, of we werden gedood. De keuze was eenvoudig. We werden per trein naar Batavia vervoerd. In afwachting van onze verdere reis werden we opgesloten in een gebouw dat was begeven van het ongedierte en er heerste diarree. Ook ik werd ziek, maar had het geluk dat ik op tijd genezen was voor de reis. Een aantal anderen stierf onderweg door uitdroging.

Met kleine schepen werden we naar Singapore gebracht. We zaten op elkaar gepropt. Als je een natte scheet liet, dan had degene achter je hem in zijn broek zitten. Onderweg voerden geallieerde troepen een aanval uit op ons konvooi. Slechts de helft van de schepen die aan de reis waren begonnen, bereikte de eindbestemming. De reis duurde bijna een week. We kwamen verzwakt door slaaptekort en het schaarse voedsel dat we hadden gekregen aan. Velen waren ziek geworden door het gebrek aan hygiëne aan boord.

Ik had de pech dat ik nog redelijk gezond van het schip was gekomen. Mijn zieke kameraden werden per vrachtauto naar een hospitaal gebracht. Ik moest met vele anderen een voettocht van ruim 20 kilometer maken. Dat was een ware uitputtingsslag. Ik heb mannen ter aarde zien storten. Uitgeput en opgebrand. Er was altijd wel een Jap als de kippen bij om ze het fatale nekschot te geven. Halverwege wilden ook mijn benen niet meer. Maar mijn overlevingsdrang heeft me er doorheen gesleept.

We werden tijdelijk ondergebracht in Changi, een kamp dat onder leiding stond van Engelsen. We kregen voor het eerst in tijden weer eens goed te eten. Het duurde echter niet lang voordat we in groepen werden ingedeeld en naar Thailand gebracht. Ik zat opeengepakt met tientallen andere dwangarbeiders in een gesloten wagon. De omstandigheden waren nog slechter dan op de boot naar Singapore. Overdag was het net een heteluchtoven, ’s nachts rilden we van de kou. De enige die nog een beetje gunstige plek had in de wagon, was de Japanse bewaker. Hij zat bij een kier van de schuifdeur, en kreeg onder het rijden enige verkoeling. Hij keek ons grijnzend aan vanaf zijn plek, terwijl wij zuchtten onder de omstandigheden. In een andere wagon had iemand de bewaker gewurgd. Als straf kregen alle mannen uit die wagon vijftig zweepslagen en een nekschot.

Na vijf dagen kwamen we in Thailand aan. Vanaf de plek waar we aanmeerden, werden we in twee dagen met vrachtauto’s naar Kin-Sah-Yok gereden. Vandaar werd ik naar Kui Yae gebracht, om als dwangarbeider aan de Birma spoorlijn te werken.

De bewakers waren streng en schuwden geweld en vernederingen niet. We werden opgejaagd en moesten zo hard mogelijk doorwerken. Ook ik ben slachtoffer van hun praktijken geweest. Ik was moe en kon niet meer. De zon stond hoog aan de hemel en de gevoelstemperatuur lag hoog boven de 40 graden Celsius. Uitgeput ging ik op mijn knieën zitten. Een van de bewakers liep naar me toe en gebaarde me weer aan het werk te gaan. Toen ik dat niet deed, greep hij me bij mijn arm en sleurde me tientallen meters door het hete zand. Hij liet me op mijn buik liggen en ik wachtte op het laatste schot. Ik wenste zelfs dat hij een eind aan mijn hel zou maken. Maar in plaats daarvan liep hij weg.

Toen ik voetstappen mijn kant op hoorde komen, draaide ik mijn hoofd om en zag de bewaker terugkomen. Hij schreeuwde iets onverstaanbaars, en ik hoorde zijn zweep door de lucht zoemen. Ik was zo vermoeid dat ik in eerste instantie de pijn niet voelde. Pas na meerdere zweepslagen voelde ik een pijnscheut door mijn rug trekken. Hij bleef doorgaan en ik vreesde dat hij niet zou ophouden voordat ik dood was. Precies zoals ik die schoften zo vaak had zien doen. Opeens stopte hij. Ik hoorde nog meer voeten naderen en voelde een brandende pijn in de wonden die de zweep had veroorzaakt. De tranen sprongen in mijn ogen. Ik schreeuwde het uit. Die klootzakken hadden eerst mijn rug open geslagen en vervolgens zout in de open wonden gestrooid.

Op die manier ben ik in de elf maanden waarin ik aan de spoorlijn heb gewerkt, zeker drie keer mishandeld. Maar ik was niet de enige. Kameraden zijn doodgeschopt, doodgeslagen of op ergere manieren mishandeld. Mijn beste maat, een Tilburger met de naam Vincent Verstraten, hebben ze voor mijn ogen afgemaakt. Hij kon het niet meer aan en had geprobeerd te vluchten. Als straf werd hij met een touw om zijn nek op een krat gezet. Eerst kreeg hij vijftig zweepslagen. Vervolgens kwam er een gemaskerde Jap met een groot kapmes. Met één beweging sneed hij door vlees en been. Het onthoofde lichaam viel op de grond. Het hoofd bungelde aan het touw onder de boomtak. De volgende ochtend lag het op de grond, waar de Jappen het bijna een week lieten liggen. Wie er aan wilde komen, of er iets over zei, werd gestraft.

Na negen maanden was ons werk klaar. Ik werd overgeplaatst naar Tha Muang, waar ik nog twee maanden moest werken. Toen de complete spoorlijn helemaal af was, werden we daar nog bijna vier jaar gevangen gehouden. Dat waren vier lange jaren. We leefden iedere dag in onzekerheid over ons lot. Niemand wist wat ons te wachten stond. Sommigen geloofden niet in een goede afloop en beroofden zichzelf van het leven. Ik hield vol door te denken aan thuis. Mijn ouders, mijn broers en mijn zus. Het verlangen om hen terug te zien hield me op de been.’

Hij pakte zijn krukken en samen liepen we terug naar zijn kamer. Het bezoekuur was eigenlijk al afgelopen, maar één vraag bleef aan me knagen:‘Heeft u ze terug gezien?’
Hij schudde zijn hoofd. ‘Alleen mijn moeder en mijn zuster. Mijn vader en broers waren omgekomen in de andere oorlog. Mijn moeder lag doodziek op bed. Het verdriet van het verlies, de angst van de oorlog en de heimwee naar hen die ze verloren had, vraten aan haar. Twee dagen nadat ik was teruggekomen, stierf ook zij.’

quote:

Op zondag 5 november 2006 21:58 schreef Tha_Erik het volgende:
Het punt is ook, met zo weinig deelnemers voel je je bijna verplicht om mee te doen als één van de weinige deelnemers, omwille van het plezier van anderen en dat is niet de goede motivatie.

Ik verveel me... ! Dat lijkt me een goede motivatie.
Maar er is dus momenteel geen wedstrijd oid en ook geen uitzicht op een nieuwe? ?

Maar het is hier dus een beetje rustig? Dood?
Mooi thema "dood" lekker cliché.

quote:

Op vrijdag 17 november 2006 17:11 schreef Odysseuzzz het volgende:
Maar het is hier dus een beetje rustig? Dood?
Mooi thema "dood" lekker cliché.

We hebben pauze denk ik.


DaMart, ik heb het verhaal (eindelijk ) gelezen. Heftig verhaal!
Het maakt me nieuwsgierig naar wat er verder allemaal heeft afgespeeld.
Je zal er inderdaad behoorlijk wat tijd in hebben gestoken, om alle feiten op te zoeken en dergelijke.

Van mij krijg je in elk geval 3 punten.

quote:

Op zaterdag 18 november 2006 14:19 schreef Biancavia het volgende:

[..]

We hebben pauze denk ik.

Ja, jammer.
Wat is er voor nodig deze pauze te doorbreken ?

We kunnen dit weekend een nieuwe wedstrijd starten met Sinterklaas als thema?

Óf de verkiezingen

quote:

Op zaterdag 18 november 2006 14:37 schreef Isabeau het volgende:
We kunnen dit weekend een nieuwe wedstrijd starten met Sinterklaas als thema?

quote:

Op zaterdag 18 november 2006 14:37 schreef Isabeau het volgende:
Óf de verkiezingen

Hoewel je het sacastich brengt ik vind het prima.

Ik vond het idee van een wedstrijd organiseren met een actueel thema wel een heel leuk idee.

En ik heb nòg een idee: we kunnen er een theater-elementje aan toevoegen! Je mag ook een stukje cabaret schrijven ipv een verhaal.

quote:

Op zaterdag 18 november 2006 14:45 schreef Isabeau het volgende:
Ik vond het idee van een wedstrijd organiseren met een actueel thema wel een heel leuk idee.

En ik heb nòg een idee: we kunnen er een theater-elementje aan toevoegen! Je mag ook een stukje cabaret schrijven ipv een verhaal.

Cabaret is ook timing, intonatie en lichaamstaal enz... maar het lijkt me wel een uitdaging.
Wat zou het thema dan wezen of mogen de deelnemers kiezen (... ) omdat er anders te weing animo voor is?
Wellicht een combinatie maken? ?!

Actueel thema lijkt me meer schrijvers trekken als ik eerlijk ben...

quote:

Op zaterdag 18 november 2006 14:54 schreef Isabeau het volgende:
Actueel thema lijkt me meer schrijvers trekken als ik eerlijk ben...

Juist, het is beide "actueel". Een poll lijkt me wat omslachtig...dus wie geeft er uitsluitsel?

Niemand loopt warm? verkiezingen/sinterklaas?

Verkiezingen was een grapje Tenzij er mensen serieus met dat onderwerp aan de slag willen.

Moet er eigenlijk wel één onderwerp zijn?

Wat is jouw voorstel, Lienekien?

We kunnen ook aangeven dat je bij de wedstrijd iets met 'een actualiteit' moet doen en hoe je dat dan invult moet je helemaal zelf doen.

quote:

Op zaterdag 18 november 2006 18:47 schreef Isabeau het volgende:
Wat is jouw voorstel, Lienekien?

Ik had op 7 november een paar dingen genoemd.

Maar wat is 'een andere invulling' dan?

quote:

Op dinsdag 7 november 2006 14:39 schreef DaMart het volgende:

Het kan ook iets minder vrij natuurlijk. Een foto waar een verhaal bij moet worden bedacht, bijvoorbeeld.

Ik vind dit ook wel een erg leuk voorstel

quote:

Op dinsdag 7 november 2006 14:43 schreef Lienekien het volgende:
Of een zin die in het verhaal moet voorkomen. Er zijn vast creatieve ideeën genoeg.

quote:

Op zaterdag 18 november 2006 18:52 schreef Lienekien het volgende:

[..]

Die vind ik leuk. En dat idee met de foto ook.

quote:

Op zaterdag 18 november 2006 18:48 schreef Isabeau het volgende:
We kunnen ook aangeven dat je bij de wedstrijd iets met 'een actualiteit' moet doen en hoe je dat dan invult moet je helemaal zelf doen.

Klinkt mij redelijk maar mensen hebben vaak behoefte aan meer (dus minder) dan dat.

Dus we moeten nog of een foto of een zinnetje kiezen?

En een promotiecampagne bedenken.

quote:

Op zaterdag 18 november 2006 19:53 schreef Lienekien het volgende:
En een promotiecampagne bedenken.

Dat lijkt me het makkelijkst met een foto.
Een zinnetje is ook prima hoor. Maar er moeten wel knopen door gehakt worden?

Ik ga er niet over. Ik denk dat je bij de mods moet zijn en DaMart. Maar die zie ik tegenwoordig niet vaak meer.

We kunnen als foto misschien wel de winnende foto van de fotowedstrijd gebruiken!

quote:

Op zaterdag 18 november 2006 20:05 schreef Isabeau het volgende:
We kunnen als foto misschien wel de winnende foto van de fotowedstrijd gebruiken!

Lijkt me prima. Hoewel een niet expliciet kunstzinnige foto mij meer aanspreekt.

Je kan hier op zich wel iets mee qua verhaal:
[Fotowedstrijd] november:Dag uit je leven in 4 foto's

Ik ga nog niet kijken, maar ik vind het een goed idee. Nu DaMart nog optrommelen.

Dat kan dan nog een interessante verhaallijn worden met 4 foto's van de winnaar

quote:

Op zaterdag 18 november 2006 20:15 schreef Isabeau het volgende:
Dat kan dan nog een interessante verhaallijn worden met 4 foto's van de winnaar

Oke, die uitslag is er pas na november?
Ik vind het prima hoor, verveel me alleen nu zo. !

quote:

Op zaterdag 18 november 2006 20:21 schreef Odysseuzzz het volgende:

[..]

Oke, die uitslag is er pas na november?
Ik vind het prima hoor, verveel me alleen nu zo. !

Je mag ook best voor jezelf iets schrijven hoor.

quote:

Op zondag 19 november 2006 11:22 schreef Biancavia het volgende:

[..]

Je mag ook best voor jezelf iets schrijven hoor.

Ja. Jij een misschien onderwerp/thema? 1tje maar!! ?

quote:

Op zondag 19 november 2006 12:14 schreef Odysseuzzz het volgende:

[..]

Ja. Jij een misschien onderwerp/thema? 1tje maar!! ?

Wat dacht je van 'historie'?

quote:

Op zondag 19 november 2006 12:33 schreef Biancavia het volgende:

[..]

Wat dacht je van 'historie'?

Dank je!
Ik stel nog geen deadline maar bedank!

quote:

Op zaterdag 18 november 2006 19:56 schreef Lienekien het volgende:
Ik ga er niet over. Ik denk dat je bij de mods moet zijn en DaMart. Maar die zie ik tegenwoordig niet vaak meer.

Volgens mij word ik gemist...

Maar als je een nieuwe wedstrijd wilt, wat houdt je tegen? Ik niet in ieder geval!

Ik weet alleen niet of ik iets kan en zal inzenden. Mijn cursus loopt nog een paar weken door, en daar moet ik ook nog iedere week iets voor schrijven en ik wil een nieuw eigen project starten. En daarnaast blijf ik bij mijn standpunt dat ik eerst zeker wil weten dat anderen al iets hebben ingestuurd, voordat ik weer als enige de moeite neem om een inzending te maken.

Heel begrijpelijk, DaMart. Wat vind je van het idee om de wedstrijd rond een foto te organiseren?

quote:

Op zondag 19 november 2006 23:36 schreef Isabeau het volgende:
Heel begrijpelijk, DaMart. Wat vind je van het idee om de wedstrijd rond een foto te organiseren?

Aangezien ik dat idee introduceerde, kan ik het er moeilijk mee oneens zijn he

Alle informatie over de kerstverhalenwedstrijd 2006

Mensen, ik hang dus even ergens anders rond!

Hoi iedereen,

na een paar maanden van afwezigheid (nieuwe studie, nieuwe woonplaats, nieuw baantje, nieuwe vrienden etc.) wil ik weer volop meedoen met de TTK wedstrijd. Ik moet mezelf even updaten omtrent de regels die ik inmiddels vergeten ben, maar dan doe ik weer helemaal mee, ik heb er zin in!

Ik heb even teruggelezen en ontdekt dat de wedstrijd niet meer zo'n succes is...

We hebben nu weer even Kerstverhalen Schrijfwedstrijd om ons bezig te houden.

quote:

Op zondag 26 november 2006 16:27 schreef Biancavia het volgende:
We hebben nu weer even Kerstverhalen Schrijfwedstrijd om ons bezig te houden.

Thanks

Een nieuw jaar, een nieuwe ronde?

Hoe is de stemming op dit moment?
Hebben we er al weer zin in?

check

De animo is overweldigend!

Zal ik dan maar een kloon aanmaken?

Ik vind het nog steeds leuk, al kan ik absoluut niet garanderen dat ik elke keer meedoe.

quote:

Op dinsdag 9 januari 2007 16:56 schreef _Arual_ het volgende:
Zal ik dan maar een kloon aanmaken?

Als je dan ook twee verhalen schrijft!

Ja, dat is bij mij dus ook het punt. Ik schrijf voor mijn 'werk' ook al, en het moet allemaal wel leuk blijven natuurlijk.

quote:

Op dinsdag 9 januari 2007 17:00 schreef Biancavia het volgende:

[..]

Als je dan ook twee verhalen schrijft!

De ene keer heb ik inspiratie voor 10 verhalen, de andere keer komt er helemaal niks.

Ik kan het beste schrijven als ik het niet druk heb met andere dingen en niet te veel aanmijn hoofd heb. En dat zit er niet in, dit schooljaar.

Tja, dat is dan ook wel een beetje het probleem.
Het moet wel leuk blijven natuurlijk.

Goed, daar waren we weer.
Na mijn eerste half jaar op een nieuwe studie denk ik dat ik nu echt stabiel genoeg ben om weer te gaan schrijven.
Ik heb gestemd op de poll van 25 september ( ) dat ik graag de snackbar als onderwerp wil hebben, wie nog meer?

Ik heb vanavond wel een frikandel gegeten.

quote:

Op maandag 26 februari 2007 23:56 schreef Biancavia het volgende:
Ik heb vanavond wel een frikandel gegeten.

Kijk, dat is een goed begin!
Hoe smaakte die?

Ik krijg ineens erg veel zin in een broodje frikandel speciaal!

Nee, zonder dat kleffe brood is een frikandel speciaal veel lekkerder.

Nog meer mensen die zin hebben om te schrijven?

quote:

Op dinsdag 27 februari 2007 09:17 schreef Isabeau het volgende:
Nee, zonder dat kleffe brood is een frikandel speciaal veel lekkerder.

Nog meer mensen die zin hebben om te schrijven?

Nou, ik hou wel van wat klef brood op zijn tijd, hoor!

Dat mag, ik vind het verschrikkelijk smerig Ik heb liever een gewone boterham. Ik denk dat ik mijn kleffe-broodjes-fobie heb overgehouden aan mijn oude zwemcarriere. Ik kreeg dan van mijn lieve moeder bolletjes belegd met kaas etc mee en dan zat je in je badpakje in de chloorlucht die klef geworden dingen op te eten.

quote:

Op dinsdag 27 februari 2007 09:25 schreef Isabeau het volgende:
Dat mag, ik vind het verschrikkelijk smerig Ik heb liever een gewone boterham. Ik denk dat ik mijn kleffe-broodjes-fobie heb overgehouden aan mijn oude zwemcarriere. Ik kreeg dan van mijn lieve moeder bolletjes belegd met kaas etc mee en dan zat je in je badpakje in de chloorlucht die klef geworden dingen op te eten.

Gatver!

Ik snap em, hoor.
In een turnzaal smaken die dingen dan toch minder vies