quote:
Op vrijdag 13 oktober 2006 10:19 schreef beestjuh het volgende:[..]
Van sommige kun je gewoon geen afscheid nemen
Spekkie krijgt die frolic inderdaad nog wel eens tussendoor, ik had ze voor de andere hondjes ook al, vinden ze zo lekker
![]()
Spekkie genoot er dus helemaal niet meer van, dat is zo sneu, die vrouw hield hem de lekkerste dingen voor en hij at het tegen heug en meug op. Nu pakt hij ze al weer een stuk gretiger aan!
Idd ik moet ook uitkijken volgens mij, dat het niet te snel gaat. Ik ben een snijboon als ik het verkeerd heb, z'n dubbele kinnen zijn al een stuk minder vet, het is steeds meer vel. Moet echt een digitale weegschaal hebben, kan ik het duidelijker bijhouden.
Vonden andere honden jouw hondje ook zo raar? Ik word ook behoorlijk aangestaard door mensen, alsof
ik 'm zo vet heb gemest... van de week een vrouw met een heel mooi mopsje, die was gewoon geschokt
![]()
Alles en iedereen vond onze Anoek raar. Het enige goede was op dat moment dat ze dik was, verder leek ze helemaal verknipt en niet bepaald gezond. Niet echt fatsoenlijke hondenetiquette maar met mensen kon ze ook niet overweg. Ze kwam bij een broodfokker weg, was nog nooit in huis geweest, was bang voor gras omdat ze daar alleen maar het betonnen achterplaatsje kende, panisch in de auto, ging tekeer tegen radio en televisie, mannen mochten niet in de buurt komen en vrouwen liever ook niet, hapte naar iedereen, kon niet spelen, echt een probleemhond. Iedereen riep dat we er spijt van zouden krijgen dat we haar in huis hadden gehaald en eerlijk gezegt heb ik in het begin ook wel een mijn twijfels gehad of dit wel wat zou worden.
Vier jaar jong en al 6 nestjes achter de rug maar omdat ze zo doorgefokt was waren er wat erfelijke afwijkingen die ze aan de nestjes doorgaf waardoor meer dan de helft steeds afgemaakt moest worden. Ze was dus te duur en als wij haar niet namen dan werd ze afgemaakt.
Op een of andere rare manier gaven die mensen wel om de honden, ze kregen flink te eten en ze hebben voor ons nog 2 mensen afgewezen omdat ze dachten dat de hond daar niet goed terecht zou komen. Niet echt te rijmen met hoe ze verder met hun dieren omgingen.
Daar zat ik dus met een totaal niet gesocialiseerde, panische, gedragsgestoorde en veel te dikke hond.
Ze had geen hondemanieren waardoor andere honden heel slecht op haar reageerden en zij snapte alle signalen ook niet. Maar ze kon al vrij snel met onze andere hond overweg en keek dus al snel heel veel van hem af. Grappig om te zien dat ze tegenwoordig altijd eerst kijkt wat Bikkel doet voordat ze zelf ergens op reageert. Als hij niet bang is en ergens vrolijk op af loopt durft zij ook sneller een kijkje te nemen.
En mijn huisraad heeft flink wat te voorduren gehad in het begin. Ze vrat alles kapot, boeken, schoenen, pollepels, kussentjes, de tafel, planten, electriciteitssnoeren, de boxen, alles wat ze niet kende moest geproeft worden zeg maar.
Mij leerde ze vrij snel vertrouwen, na ongeveer een week merkte ik dat ze bij situaties die ze eng vond toch bij mij bescherming zocht al bleef ze op veilige afstand. Bij mijn vriend heeft dat een stuk langer geduurd, pas na een maand of 2 durfde ze bij hem in de buurt te komen maar alleen als hij op de bank zat met zijn aandacht ergens anders. Dan kwam ze heel voorzichtig even aan zijn broek snuffelen maar zodra hij bewoog schoot ze weer grommend de hoek in.
Toen ze eenmaal door had dat wij te vertrouwen waren ging het vrij snel, ze leerde van alles bij, kreeg weer meer zelfvertrouwen en durfde dus ook sneller nieuwe dingen te doen. Ze zat steeds lekkerder in haar vel (letterlijk want er waren inmiddels meerdere kilo's af) en het gaat nog steeds vooruit. Dat ze na een week of 3 voor het eerst en plasje op het grasveld deed in plaats van op straat was een hele overwinning.
Vreemde mannen, vooral dikke met een bril en een pet, blijven eng (maar daar kan ik haar geen ongelijk in geven
![]()
) maar over het algemeen is dat na een half uurtje wel over en zit ze er gewoon naast om zich te laten aaien.
Je herkent die hond niet weer, de vacht ziet er weer goed uit, ze is weer mooi slank, ze gedraagt zich weer als hond. Ze vind de auto geweldig, kan uren TV kijken, gromt niet meer naar alles en iedereen, speelt met andere honden, en loopt vrij spontaan op nieuwe mensen af als ze eenmaal zitten. Het is gewoon een leuk beest nu.
Spekkie ziet er al een stuk beter uit!
Veel plezier met je nieuwe aanwinst.