De junkies van het peloton
Het is nu definitief bewezen: wielrennen is een zieke sport.
Wat een onzin, het gaat maar om enkele gevallen. Ik weet het nog niet. Eerst het bewijs zien. Het lijkt er wel op. Waar rook is is vuur. Altijd al gezegd. Zonder doping geen wielrennen. Reageer op deze poll
Bekijk ook het poll archief
Stuur deze pagina naar een vriend
Operacion Puerto, de grote dopingzaak voor de Tour de France, heeft me aan het denken gezet. Kunnen wielrenners zonder doping wel een grote ronde rijden? Drie weken lang 200 kilometer per dag hardfietsen, dat gaat je niet in de koude kleren zitten, dat red je niet op een broodje pindakaas. Natuurlijk zijn EPO en amfetamines verboden, maar wat kan het voor kwaad om je eigen bloed bij jezelf in te spuiten?
Dit laatste is wat er feitelijk gebeurt bij bloeddoping. Tijdens een hoogtestage wordt er bij een wielrenner bloed afgetapt (er zitten dan extra rode bloedcellen in) en dat wordt er vlak voor een belangrijke bergetappe weer ingespoten. De renner is niet moe van alle training in de bergen van tevoren, maar heeft wel die extra zuurstof in zijn bloed. Daardoor kan hij dus beter de bergen bedwingen. Waarom mag een renner wel in een zuurstoftank slapen, maar waarom mag hij niet zijn eigen bloed conserveren als die in extra goede conditie is? Het antwoord is simpel: het is heel gevaarlijk. Het bloed wordt dikker, waardoor er trombose kan ontstaan. De renners die bloeddoping gebruiken, brengen hun eigen gezondheid dus in gevaar. Maar welke sporter wil dat niet om te winnen? Leg een willekeurige sporter de volgende keuze voor: ‘Je wint een olympische medaille, maar je gaat tien jaar eerder dood.’ Dan zegt die sporter: ‘Oké, ik doe het.’ In de eeuwige jacht op roem die sport heet, tellen een paar jaar van je leven niet; een olympische medaille maakt je onsterfelijk.
Accepteren wij daarom dat renners hun eigen leven in gevaar brengen om de toeschouwers een heroïsche Tour te bezorgen? Nee, want dan kunnen we deze prachtige sport echt niet meer serieus nemen. Laat bloeddoping daarom gelegaliseerd worden. Liever legaal, dan illegaal gedrogeerd. Als alle renners bij een officieel instituut een verantwoorde hoeveelheid van hun bloed laten conserveren, dan kunnen erkende doktoren er voor zorgen dat er niets verkeerds mee gebeurt. Als deze regeling er niet komt, zullen er nog jarenlang louche figuren als Fuentes en Ferrari rondlopen die extra zuurstof in het bloed spuiten, zodat hun klanten nog harder de berg oprijden. Gouden handel, maar ook ontzettend gevaarlijk en crimineel.
Patt McQuaid, de nieuwe UCI-voorzitter, denkt precies het tegenovergestelde. Deze naïeve man hoopt dat de wielerwereld gevrijwaard kan worden van doping. De regels worden steeds strenger en de ploegartsen steeds angstiger. Ze durven hun renners niet meer goed te prepareren. Want stel dat die een positief plasje inleveren. Dan kunnen de teams hun ProTour-licentie wel inleveren. Gevolg is dat de renners niet meer goed geprepareerd aan een ronde beginnen en merken dat ze op een slechte dag ineens een kwartier verliezen op hun concurrenten. Zo word je dus nooit onsterfelijk, dan maar aan de doping. Hoe strenger de regels, hoe meer dopinggebruikers. Het is bewezen: zowel de winnaar van de voorlaatste Vuelta als de winnaars van de laatste Giro en Tour zijn betrapt op doping. En dat is niet een beetje slecht, maar dat is heel slecht voor de sport.
Laat die ‘coffeeshop’ er maar gewoon komen, voor de junkies in het peloton. Kunnen ze daar lekker hun bloed inleveren. ‘Stoned’ naar de eeuwige roem!
bron; sportone
janneman