R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Elkaar iets opdringen valt daar niet onder voor mij.quote:Op woensdag 9 augustus 2006 16:43 schreef Bolter het volgende:
[..]
Wat snap je niet aan het begrip "relatie"?
In your house I long to be
Room by room patiently
Room by room patiently
Ik heb na 3 maanden na m'n studie vakantie gehouden, maar daarna ben ik na een maand solliciteren behoorlijk beu geworden van die situatie (het solliciteren) en eerlijk gezegd geen vrolijke situatie als je veel afwijzingen krijgt. Maar het lag volgens mij toen ook net aan het arbeidsklimaat dat er toen was, weinig mensen die aangenomen werden, bezuinigingen en alleen maar vraag naar mensen met 2 of 3 jaar ervaring in dezelfde sector, daar kwam je als groentje niet tussen. Vervolgens wel een baan kunnen vinden. Maar goed, moet zeggen dat een bijbaantje toch wel meedraagt aan het betere leven oftewel je hebt meer geld over en kun je leuke dingen doen. En op zich zijn er best wat bijbaantje die 'r zouden kunnen liggen... en het helpt je wat makkelijk door de sollicitatieproces door omdat je niet alleen met "solliciteren" bezig bent..
How do you get precisely 4 Gallons of water with a 3 Gallon and 5 Gallon Can...
Allereerst bedankt voor alle reacties. Sorry dat het zo lang geduurd heeft voordat ik reageerde, maar ik zit momenteel nogal hard te leren voor tentamens.
De situatie zoals die er nu is, is eigenlijk al een jaar lang ongewijzigd. Toen ik net iets met haar kreeg was ze een maand klaar met haar opleiding en heeft ze eerst nog even rustig aan gedaan. Dat begreep ik ook heel goed en daar heb ik me ook nooit aan gestoord. Ik had steeds het gevoel dat het uiteindelijk wel los zou lopen, maar nu is er een jaar voorbij en eerlijk gezegd zie ik niet voor me dat het binnenkort gaat veranderen. Dat gevoel is voornamelijk ingegeven door dat gesprek van laatst waarbij er over die uitkering werd gesproken.
Dat het woord 'uitkering' überhaupt in de mond werd genomen vond ik al ongepast. Net als anderen in dit topic ben ik van mening dat een uitkering niet bedoeld is voor mensen die liever niet willen werken. Maar, zoals een ander al aangaf, misschien is het toch goed als m'n vriendin een keer naar het CWI gaat omdat ze haar dan zullen vertellen dat ze toch echt wat meer haar best moet gaan doen als het om solliciteren gaat. Jammer dat ze geen trek heeft in een bijbaantje, dat heeft ze van huis uit niet meegekregen en dat wreekt zich nu. Had ze nu bijvoorbeeld een bijbaan, dan sta je ook wat meer in de maatschappij, heb je meer sociale contacten en ik denk dan inderdaad dat je wat gemakkelijker aan een 'echte baan' komt.
Ik ben het trouwens niet helemaal eens met de mensen die zeggen 'het is haar leven, jij hebt er niets mee te maken'. Natuurlijk zit er een kern van waarheid in deze redenering; dit heb ik dan ook al vaak tegen mezelf gezegd en tot voor kort heb ik het dan ook links laten liggen met in het achterhoofd het idee dat het kwartje vanzelf wel een keer zal vallen. Maar ik wil écht met haar verder (daar ben ik zeker van, de relatie is ook erg goed), dus op een bepaald punt begin je je dan toch zorgen te maken over zoiets als dit. Zeker omdat ik niet wil dat ze in een isolement terechtkomt.
Het is toch een vervelend probleem, zo blijkt ook uit jullie reacties. De een zegt namelijk dat ik toch nog maar eens heel goed met haar moet praten en subtiele opmerkingen moet maken over hoe ik erover denk, terwijl de ander aangeeft dat ik beter maar helemaal niets kan doen en gewoon moet afwachten tot het verandert. Ik zie het in ieder geval niet zitten om die ouders de les te gaan lezen. Dat ligt gewoon niet in m'n aard. Het zijn verder ook ontzettend aardige mensen. Alles kan en alles mag, al ligt daar waarschijnlijk ook meteen de kern van het hele probleem. Ik zie het echter ook niet zitten om helemaal niets te doen. Ben bang dat ik dan over een jaar vaststel dat ik al twee jaar lang een werkloze vriendin heb.
Nog even ter verduidelijking trouwens: het gaat me helemaal niet om het financiële verhaal. Het gaat me er gewoon om dat ze iets maakt van haar leven, want het is een hartstikke intelligente meid en het is zo zonde als ze thuis zit. Misschien projecteer ik inderdaad wel mijn idealen op háár, zoals iemand zei. Ik denk dat ik ambitieuzer van aard ben en mezelf meer doelen stel. Zij zit duidelijk anders in elkaar, maar misschien hebben we daarom wel zo'n goede relatie. Heb ook ooit een vriendin gehad die wel héél erg streberig was en dat begint al snel te irriteren. Begrijp me dus goed als ik zeg dat ik beslist geen streber of workaholic van haar wil maken. Maar iets meer activiteit lijkt me zeker geen overbodige luxe.
De situatie zoals die er nu is, is eigenlijk al een jaar lang ongewijzigd. Toen ik net iets met haar kreeg was ze een maand klaar met haar opleiding en heeft ze eerst nog even rustig aan gedaan. Dat begreep ik ook heel goed en daar heb ik me ook nooit aan gestoord. Ik had steeds het gevoel dat het uiteindelijk wel los zou lopen, maar nu is er een jaar voorbij en eerlijk gezegd zie ik niet voor me dat het binnenkort gaat veranderen. Dat gevoel is voornamelijk ingegeven door dat gesprek van laatst waarbij er over die uitkering werd gesproken.
Dat het woord 'uitkering' überhaupt in de mond werd genomen vond ik al ongepast. Net als anderen in dit topic ben ik van mening dat een uitkering niet bedoeld is voor mensen die liever niet willen werken. Maar, zoals een ander al aangaf, misschien is het toch goed als m'n vriendin een keer naar het CWI gaat omdat ze haar dan zullen vertellen dat ze toch echt wat meer haar best moet gaan doen als het om solliciteren gaat. Jammer dat ze geen trek heeft in een bijbaantje, dat heeft ze van huis uit niet meegekregen en dat wreekt zich nu. Had ze nu bijvoorbeeld een bijbaan, dan sta je ook wat meer in de maatschappij, heb je meer sociale contacten en ik denk dan inderdaad dat je wat gemakkelijker aan een 'echte baan' komt.
Ik ben het trouwens niet helemaal eens met de mensen die zeggen 'het is haar leven, jij hebt er niets mee te maken'. Natuurlijk zit er een kern van waarheid in deze redenering; dit heb ik dan ook al vaak tegen mezelf gezegd en tot voor kort heb ik het dan ook links laten liggen met in het achterhoofd het idee dat het kwartje vanzelf wel een keer zal vallen. Maar ik wil écht met haar verder (daar ben ik zeker van, de relatie is ook erg goed), dus op een bepaald punt begin je je dan toch zorgen te maken over zoiets als dit. Zeker omdat ik niet wil dat ze in een isolement terechtkomt.
Het is toch een vervelend probleem, zo blijkt ook uit jullie reacties. De een zegt namelijk dat ik toch nog maar eens heel goed met haar moet praten en subtiele opmerkingen moet maken over hoe ik erover denk, terwijl de ander aangeeft dat ik beter maar helemaal niets kan doen en gewoon moet afwachten tot het verandert. Ik zie het in ieder geval niet zitten om die ouders de les te gaan lezen. Dat ligt gewoon niet in m'n aard. Het zijn verder ook ontzettend aardige mensen. Alles kan en alles mag, al ligt daar waarschijnlijk ook meteen de kern van het hele probleem. Ik zie het echter ook niet zitten om helemaal niets te doen. Ben bang dat ik dan over een jaar vaststel dat ik al twee jaar lang een werkloze vriendin heb.
Nog even ter verduidelijking trouwens: het gaat me helemaal niet om het financiële verhaal. Het gaat me er gewoon om dat ze iets maakt van haar leven, want het is een hartstikke intelligente meid en het is zo zonde als ze thuis zit. Misschien projecteer ik inderdaad wel mijn idealen op háár, zoals iemand zei. Ik denk dat ik ambitieuzer van aard ben en mezelf meer doelen stel. Zij zit duidelijk anders in elkaar, maar misschien hebben we daarom wel zo'n goede relatie. Heb ook ooit een vriendin gehad die wel héél erg streberig was en dat begint al snel te irriteren. Begrijp me dus goed als ik zeg dat ik beslist geen streber of workaholic van haar wil maken. Maar iets meer activiteit lijkt me zeker geen overbodige luxe.
En nu kan er gereageerd worden.
Maaaar ik bedoel ook zeker niet links laten liggen hoor! Voel me even aangesproken . Ik vind dat je het er juist over mag hebben met haar. Je kunt haar alleen niet jouw arbeidsethos opdringen. Er zijn toch nog zoveel andere invalshoeken voor een gesprek en zeker als het haar ook dwars zit. Probeer het niet meteen op te lossen voor haar. Negeren vind ik echt weer het andere uiterste.
. Ik vind dat je het er juist over mag hebben met haar. Je kunt haar alleen niet jouw arbeidsethos opdringen. Er zijn toch nog zoveel andere invalshoeken voor een gesprek en zeker als het haar ook dwars zit. Probeer het niet meteen op te lossen voor haar. Negeren vind ik echt weer het andere uiterste.
In your house I long to be
Room by room patiently
Room by room patiently
Kleine opmerking: ik kan me NIET voorstellen dat iemand die HBO heeft gedaan, het prettig vind om thuis te zitten en niks om handen te hebben, en om het allemaal zo maar zijn gang te laten gaan. Daar moet iets van frustratie en kop-in-het-zand-steken bij zitten.
Ik vind wel dat het ook jouw zaken zijn, ervan uitgaande dat jullie van plan zijn samen een toekomst op te bouwen.
Wat voor opleiding heeft ze gedaan? Is al gevraagd, maar ik heb geen antwoord gezien
Wat voor opleiding heeft ze gedaan? Is al gevraagd, maar ik heb geen antwoord gezien
Jouw probleem: de mate waarin jij je ergert aan haar instelling (ze denkt anders dan jij, niet per se verkeerd).
Haar probleem: ze is erg kieskeurig met het zoeken van een baan, of onzeker, of...
Jullie probleem: dat er niet over gepraat kan worden zonder dat het bij beiden een verkeerde reactie teweeg brengt. Daardoor schieten jullie allebei in de verdediging van je eigen standpunt zonder echt te praten.
Oplossing: de eerste 2 problemen afzonderlijk bekijken vanuit het standpunt van de ander (bekijken, nit veroordelen), zodat je probleem 3 kunt oplossen.
Persoonlijk denk ik dat 22 nog ontzettend jong is en dat niemand zal struikelen over een gat in haar CV. Als ze zo slim is, misschien is verder studeren iets voor haar? Ze heeft tijd en steun genoeg om dat te kunnen doen.
[ Bericht 1% gewijzigd door loveli op 09-08-2006 22:14:58 ]
Haar probleem: ze is erg kieskeurig met het zoeken van een baan, of onzeker, of...
Jullie probleem: dat er niet over gepraat kan worden zonder dat het bij beiden een verkeerde reactie teweeg brengt. Daardoor schieten jullie allebei in de verdediging van je eigen standpunt zonder echt te praten.
Oplossing: de eerste 2 problemen afzonderlijk bekijken vanuit het standpunt van de ander (bekijken, nit veroordelen), zodat je probleem 3 kunt oplossen.
Persoonlijk denk ik dat 22 nog ontzettend jong is en dat niemand zal struikelen over een gat in haar CV. Als ze zo slim is, misschien is verder studeren iets voor haar? Ze heeft tijd en steun genoeg om dat te kunnen doen.
[ Bericht 1% gewijzigd door loveli op 09-08-2006 22:14:58 ]
crap in = crap out
Er zit een groot verschil tussen iemand de les lezen en je bezorgdheid uitspreken over een situatie.quote:Op woensdag 9 augustus 2006 17:29 schreef Spindoc het volgende:
Ik zie het in ieder geval niet zitten om die ouders de les te gaan lezen. Dat ligt gewoon niet in m'n aard. Het zijn verder ook ontzettend aardige mensen. Alles kan en alles mag, al ligt daar waarschijnlijk ook meteen de kern van het hele probleem.
Als alles kan en mag, zullen ze er waarschijnlijk geen problemen mee hebben dat jij voor je gevoelens en ideeën uitkomt.
[i]Jah, 't gaat goed; ik slaap goed.
Ik sta paraat wanneer je m'n naam roept.
Ik doe m'n dans, zoek de balans.
Ik doe m'n dans, zoek de balans.[/i]
Ik sta paraat wanneer je m'n naam roept.
Ik doe m'n dans, zoek de balans.
Ik doe m'n dans, zoek de balans.[/i]
Goede reactie van de TS. Erg duidelijk op papier gezet
Wat doen haar ouders?
Wat doen haar ouders?
"We moeten ons bewust zijn van de superioriteit van onze beschaving, met zijn normen en waarden, welvaart voor de mensen, respect voor mensenrechten en godsdienstvrijheid. Dat respect bestaat zeker niet in de Islamitische wereld".
Ik vind persoonlijk dat een vrouw van 22 in staat moet zijn om voor zichzelf te zorgen. Het is jammer dat je vriendin zo'n gelaten houding aanneemt. Het zal alleen maar moeilijker worden om een job te vinden. Op een gegeven moment telt die HBO opleiding niet meer zo zwaar maar kijkt men steeds meer naar overige dingen die men heeft gedaan. Je zet jezelf hiermee zo op een dood spoor.
Ik vind het zelf goed als jongeren al op jonge leeftijd zelf iets doen om de kost te verdienen. Een van mijn kinderen werkte al vanaf 16 jarige leeftijd in een restaurant op zaterdag, ze betaalde een aantal dingen zelf van haar geld. Natuurlijk betaal je als ouder ook nog het een en ander, maar op die manier leert een jongere dat niet alles vanzelf gaat, en er moeite gedaan moet worden als je iets wilt. De ouders van je vriendin hebben het beste met haar voor, maar ze hebben er helaas zelf voor gezorgd dat zij is geworden wie zij is. Afwachtend en ervan uitgaand dat papa wel weer met de portemonnee klaar staat. Het is moeilijk om dat op 22 jarige leeftijd om te gooien, dat hadden ze veel eerder moeten doen.
Ik vind dat je best mag zeggen wat jij van de situatie vind, en als je van plan bent te gaan samenwonen dat zij best haar handjes mag laten wapperen (in de zin van werken voor de kost)
Ik vind het zelf goed als jongeren al op jonge leeftijd zelf iets doen om de kost te verdienen. Een van mijn kinderen werkte al vanaf 16 jarige leeftijd in een restaurant op zaterdag, ze betaalde een aantal dingen zelf van haar geld. Natuurlijk betaal je als ouder ook nog het een en ander, maar op die manier leert een jongere dat niet alles vanzelf gaat, en er moeite gedaan moet worden als je iets wilt. De ouders van je vriendin hebben het beste met haar voor, maar ze hebben er helaas zelf voor gezorgd dat zij is geworden wie zij is. Afwachtend en ervan uitgaand dat papa wel weer met de portemonnee klaar staat. Het is moeilijk om dat op 22 jarige leeftijd om te gooien, dat hadden ze veel eerder moeten doen.
Ik vind dat je best mag zeggen wat jij van de situatie vind, en als je van plan bent te gaan samenwonen dat zij best haar handjes mag laten wapperen (in de zin van werken voor de kost)
ik blijf erbij: laat haar die uitkering aanvragen, dan komt ze vanzelf snel in een reintegratietraject. Daar zal snel genoeg blijken waar 't knelpunt zit. Zie die uitkering niet als doel, maar als middel.
Ik vind zelf dat je prima een goed gesprek met haar erover kan hebben. Laat haar maar mooi even jou mening horen. Naar mijn weten hoor je daar gewoon over te kunnen praten in een relatie.
quote:Op woensdag 9 augustus 2006 21:56 schreef loveli het volgende:
Jouw probleem: de mate waarin jij je ergert aan haar instelling (ze denkt anders dan jij, niet per se verkeerd).
Haar probleem: ze is erg kieskeurig met het zoeken van een baan, of onzeker, of...
Jullie probleem: dat er niet over gepraat kan worden zonder dat het bij beiden een verkeerde reactie teweeg brengt. Daardoor schieten jullie allebei in de verdediging van je eigen standpunt zonder echt te praten.
Oplossing: de eerste 2 problemen afzonderlijk bekijken vanuit het standpunt van de ander (bekijken, nit veroordelen), zodat je probleem 3 kunt oplossen.
Bereid je goed voor op wat je allemaal gaat zeggen enz en ga die gesprek met haar aan
Nou, dan pikken we deze er ff uit.quote:Op woensdag 9 augustus 2006 22:09 schreef Maeksy het volgende:
[..]
Er zit een groot verschil tussen iemand de les lezen en je bezorgdheid uitspreken over een situatie.
Als alles kan en mag, zullen ze er waarschijnlijk geen problemen mee hebben dat jij voor je gevoelens en ideeën uitkomt.
Leuke 2e post, TS, allemaal gelezen.
Het lijkt alsof vriendinlief een beetje angst heeft om een grote stap te zetten. Daarom kapt ze zelfs goede sollicitaties af omdat het gevoel niet goed is.
Dat is natuurlijk een grote flutreden, maar TS kan niet teveel tegen haar uitvaren, want dan is hij haar wel degelijk de les aan het lezen.
Ook geeft TS aan dat hij er niet lang mee wil wachten, en dat het nog wel een jaar kan duren voordat er actie uit de vriendin of de ouders komt.
Hij heeft gelijk als hij zegt dat dat een weggegooid jaar is.
Even iets dat ik op een forum las, als aansporing voor TS: Een jonge vrouw die haar baan kwijtraakte en een tijd in een uitkering zat vertelde hoe makkelijk ze in een patroon kwam van rustig opstaan, wandelen in het park... de dagen kwamen vanzelf vol, ook zonder baan.
Ik denk dat TS (als hij actie wil ondernemen) een paar dingen kan doen:
1) Als de vriendin een keer een baan heeft, blijft ze waarschijnlijk makkelijk hangen in dat patroon. De kunst is dus om haar daar te krijgen, ze blijft waarschijnlijk vanzelf.
2) Aanpassen houding vriendin. Erg kwaad worden (ruzie) is een optie. Is niet zo erg als het klinkt. Partners die elkaar niet kwijt willen kunnen door een ruzie gemotiveerd worden om iets te veranderen.
Vooral het gegeven dat ze op zoek is naar een 'goed gevoel' moet een flinke schop krijgen. Daarmee maakt ze het voor zichzelf onmogelijk.
3) Voorstellen om samen te gaan wonen. Maar... dan krijgt ze geen uitkering (woont samen) en jij betaalt het niet. Voorwaarde is dus een baan. Mag een klein baantje zijn. Uitzendbureaubaantje. Drie dagen per week. Anything. Maar wel een baan.
Ga desnoods met haar mee naar een uitzendbureau. Ze is onredelijk door 'op haar gevoel' alle banen af te keuren. Eis dat ze een baan daadwerkelijk uitprobeert, bijvoorbeeld een maand.
TS op wat voor manier heb je het met haar erover gehad? Ik snap namelijk niet waarom een gesprek niet lukt. Je hebt het toch samen over de toekomst, lijkt mij. Heb je haar al gevraagd wat haar ideeen en dromen zijn en of ze op deze manier gelukkig is en zo niet wat haar dan tegenhoudt? (maar dan niet verwijtend natuurlijk!)
In your house I long to be
Room by room patiently
Room by room patiently
Dat bedoel ik dus met niet jouw zaken! Op die manier heb je er echt niets over te zeggen vind ik.quote:Op donderdag 10 augustus 2006 10:51 schreef mgerben het volgende:
[..]
Nou, dan pikken we deze er ff uit.
Leuke 2e post, TS, allemaal gelezen.
Het lijkt alsof vriendinlief een beetje angst heeft om een grote stap te zetten. Daarom kapt ze zelfs goede sollicitaties af omdat het gevoel niet goed is.
Dat is natuurlijk een grote flutreden, maar TS kan niet teveel tegen haar uitvaren, want dan is hij haar wel degelijk de les aan het lezen.
Ook geeft TS aan dat hij er niet lang mee wil wachten, en dat het nog wel een jaar kan duren voordat er actie uit de vriendin of de ouders komt.
Hij heeft gelijk als hij zegt dat dat een weggegooid jaar is.
Even iets dat ik op een forum las, als aansporing voor TS: Een jonge vrouw die haar baan kwijtraakte en een tijd in een uitkering zat vertelde hoe makkelijk ze in een patroon kwam van rustig opstaan, wandelen in het park... de dagen kwamen vanzelf vol, ook zonder baan.
Ik denk dat TS (als hij actie wil ondernemen) een paar dingen kan doen:
1) Als de vriendin een keer een baan heeft, blijft ze waarschijnlijk makkelijk hangen in dat patroon. De kunst is dus om haar daar te krijgen, ze blijft waarschijnlijk vanzelf.
2) Aanpassen houding vriendin. Erg kwaad worden (ruzie) is een optie. Is niet zo erg als het klinkt. Partners die elkaar niet kwijt willen kunnen door een ruzie gemotiveerd worden om iets te veranderen.
Vooral het gegeven dat ze op zoek is naar een 'goed gevoel' moet een flinke schop krijgen. Daarmee maakt ze het voor zichzelf onmogelijk.
3) Voorstellen om samen te gaan wonen. Maar... dan krijgt ze geen uitkering (woont samen) en jij betaalt het niet. Voorwaarde is dus een baan. Mag een klein baantje zijn. Uitzendbureaubaantje. Drie dagen per week. Anything. Maar wel een baan.
Ga desnoods met haar mee naar een uitzendbureau. Ze is onredelijk door 'op haar gevoel' alle banen af te keuren. Eis dat ze een baan daadwerkelijk uitprobeert, bijvoorbeeld een maand.
In your house I long to be
Room by room patiently
Room by room patiently
Dat is inderdaad de boel wel opdringen. Maar zo bedoelde ik het ook niet, ik vind dat je je mening wel aan haar kwijt moet kunnen. Zij steekt nu gelijk haar kop in 't zand. Vind dat je jezelf best even boos mag maken en dat zij maar eens een keer goed moet luisteren. Je kan haar moeilijk naar een uitzendbureau of sollicitatie slepen maar beetje duidelijk zijn hoe jij je er over voelt, prima!
"When I get sad, I stop being sad and be awesome instead. True story"
Ik ben het met jullie eens, dit is het probleem van het meisje zelf.
Maar ik zie ook dat ze voor zichzelf barrières opwerpt.
Dan kan het heel erg veel schelen als iemand haar over de drempel kan helpen.
Want het is niet de bedoeling dat 'vrijheid om haar eigen leven in te delen' leidt tot 'in haar eigen sop gaar laten koken'.
Niet iedereen kan al zijn problemen zelf oplossen; zeker niet als die problemen door jezelf worden veroorzaakt.
Daarom zou TS hier best mee kunnen helpen. Neem de OP; de vriendin wijst zelfs sollicitaties die goed gingen af. Ze maakt het zichzelf onmogelijk. TS kan hier helpen door samen met haar een ultimatum te stellen: Bijvoorbeeld binnen een maand een baan, anders (letterlijk) alles aanpakken.
Ze moet gewoon over die drempel heen en daar kan ze zo te zien wel wat hulp bij gebruiken.
Bijvoorbeeld door haar te helpen advertenties te screenen, haar na de sollicitatie op te vangen, niet toestaan om de baan af te zeggen; en haar op haar 1e werkdag naar haar werk te brengen.
Het gaat niet om iets opdringen wat ze niet wil, maar om haar te helpen over een door haarzelf opgeworpen drempel te stappen.
Maar ik zie ook dat ze voor zichzelf barrières opwerpt.
Dan kan het heel erg veel schelen als iemand haar over de drempel kan helpen.
Want het is niet de bedoeling dat 'vrijheid om haar eigen leven in te delen' leidt tot 'in haar eigen sop gaar laten koken'.
Niet iedereen kan al zijn problemen zelf oplossen; zeker niet als die problemen door jezelf worden veroorzaakt.
Daarom zou TS hier best mee kunnen helpen. Neem de OP; de vriendin wijst zelfs sollicitaties die goed gingen af. Ze maakt het zichzelf onmogelijk. TS kan hier helpen door samen met haar een ultimatum te stellen: Bijvoorbeeld binnen een maand een baan, anders (letterlijk) alles aanpakken.
Ze moet gewoon over die drempel heen en daar kan ze zo te zien wel wat hulp bij gebruiken.
Bijvoorbeeld door haar te helpen advertenties te screenen, haar na de sollicitatie op te vangen, niet toestaan om de baan af te zeggen; en haar op haar 1e werkdag naar haar werk te brengen.
Het gaat niet om iets opdringen wat ze niet wil, maar om haar te helpen over een door haarzelf opgeworpen drempel te stappen.
Beste TS, welbeschouwd heeft deze man hieronder wel gelijk.
Sommige mensen kunnen heel goed leren, halen met gemak een HBO of universitaire studie. Maar op de een of andere manier zit het niet in ze om te werken.
Mischien is dat bij je vriendin ook zo? Wellicht is ze op haar vrijheid gesteld, en is ze niet gemaakt om de hele dag in een kantoor of op welke werkplek dan ook 'vast' te zitten, en op haar horloge te kijken tot het 17.00 uur is en weer naar huis mag.
.
Sommige mensen kunnen heel goed leren, halen met gemak een HBO of universitaire studie. Maar op de een of andere manier zit het niet in ze om te werken.
Mischien is dat bij je vriendin ook zo? Wellicht is ze op haar vrijheid gesteld, en is ze niet gemaakt om de hele dag in een kantoor of op welke werkplek dan ook 'vast' te zitten, en op haar horloge te kijken tot het 17.00 uur is en weer naar huis mag.
.
Surprise Surprise!!! Het onverwachte is de mooiste prijs.
De verrassing brengt u zomaar van de wijs, pas op. Surprise Surprise!!!
De verrassing brengt u zomaar van de wijs, pas op. Surprise Surprise!!!
Ja, stel een ultimatum, goed plan. Not.
Wat is het doel? Dat de vriendin van TS nu aan het werk gaat omdat TS het wil? Of dat ze met (niet tegen) elkaar gaan praten? Hij mag aangeven dat hij een probleem heeft met de houding van zijn vriendin, maar mag haar niet veroordelen als zij het anders ziet. Hoe ziet zij het zelf? Ze mag best kritisch zijn met solliciteren, waarom is ze zo kritisch?
Als er wrijving ontstaat door een gesprek, wordt dat gesprek misschien niet met de goede insteek gevoerd. Hij moet niet proberen haar te overtuigen van zijn gelijk, maar zich afvragen wat haar afwegingen zijn. Waarom wil ze dat haar eerste baan perfect is?
Het probleem is niet dat ze niet wil werken, maar misschien wel dat ze niet weet hoe ze de voor haar juiste baan kan vinden. Of dat ze opziet tegen de grote verandering. Of... iets totaal anders.
Het is aan TS om met haar te praten op een manier, zodat zij zich veilig voelt en het hem vertelt.
Wat is het doel? Dat de vriendin van TS nu aan het werk gaat omdat TS het wil? Of dat ze met (niet tegen) elkaar gaan praten? Hij mag aangeven dat hij een probleem heeft met de houding van zijn vriendin, maar mag haar niet veroordelen als zij het anders ziet. Hoe ziet zij het zelf? Ze mag best kritisch zijn met solliciteren, waarom is ze zo kritisch?
Als er wrijving ontstaat door een gesprek, wordt dat gesprek misschien niet met de goede insteek gevoerd. Hij moet niet proberen haar te overtuigen van zijn gelijk, maar zich afvragen wat haar afwegingen zijn. Waarom wil ze dat haar eerste baan perfect is?
Het probleem is niet dat ze niet wil werken, maar misschien wel dat ze niet weet hoe ze de voor haar juiste baan kan vinden. Of dat ze opziet tegen de grote verandering. Of... iets totaal anders.
Het is aan TS om met haar te praten op een manier, zodat zij zich veilig voelt en het hem vertelt.
crap in = crap out
Ik vind het principieel onjuist om er vanuit te gaan dat 'het op een of andere manier niet in ze zit om te werken'. Daar is een woord voor en dat is 'uitvreten'.quote:Op donderdag 10 augustus 2006 12:06 schreef Henny_Huisman het volgende:
Sommige mensen kunnen heel goed leren, halen met gemak een HBO of universitaire studie. Maar op de een of andere manier zit het niet in ze om te werken.
Mischien is dat bij je vriendin ook zo? Wellicht is ze op haar vrijheid gesteld, en is ze niet gemaakt om de hele dag in een kantoor of op welke werkplek dan ook 'vast' te zitten, en op haar horloge te kijken tot het 17.00 uur is en weer naar huis mag.
Goh tsjongejonge, het zit niet in haar om op een kantoor te zitten.
Wat voor reactie verwacht je als je 1 miljard mensen die op dit moment aan het werk zijn de keus geeft tussen werk of het strand?
Iedereen wil vakantie, niemand wil werken. Daarom wordt onze tijd afgekocht met iets dat 'salaris' heet.
Je vergoeilijkt hier gewoon uitvreterij, niets meer en niets minder.
Ik heb het hier wel over een ultimatum waar ze zelf achter staat.quote:Op donderdag 10 augustus 2006 12:09 schreef loveli het volgende:
Ja, stel een ultimatum, goed plan. Not.
Ze moet het eigenlijk zichzelf stellen; en TS kan haar helpen om zich eraan te houden.
Zoals ik het lees krabbelt ze op het laatste moment terug; een klein steuntje in de rug, vantevoren afgesproken, kan dan prima helpen.
Nou nee. Ten eerste omdat ze niet tot haar 65e 67e in de bijstand kan zitten om daarna de AOW in te gaan. Wie denkt dat dat haar vrijheid en haar goed recht is heeft het fout.quote:Wat is het doel? Dat de vriendin van TS nu aan het werk gaat omdat TS het wil?
Dat is geen levenskeuze, dat is nooit iets aanpakken en nooit ontplooien, en nooit voor zichzelf zorgen. Ik denk ook dat ze zichzelf erg mislukt gaat voelen als ze nooit gaat werken. Heel belangrijk daarbij is dat je omgeving altijd naar je zal kijken als die prima gezonde hoog opgeleide ... werkloze. Je hoeft niet echt veel begrip te verwachten.
Ik zeg niet dat ze schoonmaak- of kantoorwerk moet gaan doen. Voor mijn part wordt ze kunstenares. Maar ze moet wel zichzelf onderhouden, dat is de minimale eis die voor iedereen geldt. Voor jou, voor mij en voor haar: onderhoud jezelf.
Kritisch?quote:Ze mag best kritisch zijn met solliciteren, waarom is ze zo kritisch?
Hoe kritisch mag je zijn voor een 1e baan? Ten eerste weet ze niet wat werk inhoudt. ze heeft het nog nooit een kans gegeven.
Dan kun je wel zeggen dat je kritisch bent en blijft wachten tot die baan van het uitproberen van nieuw aangekochte hotels in tropische oorden van Donald Trump jou wordt aangeboden, maar in de tussentijd zit je dus wel op je gat.
En zolang jij niets doet moeten anderen voor jou zorgen.
Omdat jouw ideale droombaan nog niet is komen aanwaaien.
Maar ik denk niet dat 'kritisch' het probleem is...
Goed punt.quote:Hij moet niet proberen haar te overtuigen van zijn gelijk, [...]
Het probleem is niet dat ze niet wil werken, maar misschien wel dat ze niet weet hoe ze de voor haar juiste baan kan vinden. Of dat ze opziet tegen de grote verandering. Of... iets totaal anders.
Denk nog ff terug aan de OP: Zij is bang dat haar vriend (en anderen) haar een nietsnut vinden.
Waarom is ze daar bang voor?
Nou, omdat dat de enige kritiek is waar ze geen weerwoord op heeft... omdat ze het er diep in haar hart mee eens is, dus zichzelf een nietsnut vindt (niet geheel zonder reden).
Maar als je jezelf een nietsnut vindt ben je niet echt gemotiveerd om een droombaan te vinden.
Misschien is ze eerder bang dat ze faalt; want dat doen nietsnutten. Die falen. En dan zou het beeld van de nietsnut pas echt bevestigd worden! Dat is hartstikke eng.
Dus misschien kan TS haar helpen met die eerste stappen naar die eerste baan.
Dan merkt ze vanzelf dat het allemaal niet zo gewichtig is. Ze moet alleen ff door die faalangst heen.
Bij deze.quote:Het is aan TS om met haar te praten op een manier, zodat zij zich veilig voelt [...]
Ik vind dat je best mag eisen dat je vriendin werkt of studeert.quote:Op donderdag 10 augustus 2006 11:19 schreef hangplant het volgende:
[..]
Dat bedoel ik dus met niet jouw zaken! Op die manier heb je er echt niets over te zeggen vind ik.
Mijn vriendin studeert of werkt. Klaar
"We moeten ons bewust zijn van de superioriteit van onze beschaving, met zijn normen en waarden, welvaart voor de mensen, respect voor mensenrechten en godsdienstvrijheid. Dat respect bestaat zeker niet in de Islamitische wereld".
Tsja, en toch zijn er mensen die niet gemaakt zijn om te werken.quote:Op donderdag 10 augustus 2006 12:33 schreef mgerben het volgende:
[..]
Ik vind het principieel onjuist om er vanuit te gaan dat 'het op een of andere manier niet in ze zit om te werken'. Daar is een woord voor en dat is 'uitvreten'.
Goh tsjongejonge, het zit niet in haar om op een kantoor te zitten.
Wat voor reactie verwacht je als je 1 miljard mensen die op dit moment aan het werk zijn de keus geeft tussen werk of het strand?
Iedereen wil vakantie, niemand wil werken. Daarom wordt onze tijd afgekocht met iets dat 'salaris' heet.
Je vergoeilijkt hier gewoon uitvreterij, niets meer en niets minder.
Die slapen graag uit, rustig boodschappen doen, gaan smiddags gezellig op de koffie bij iemand, of ff de stad in, tv kijiken. Om een uur of 5 beetje eten koken voor als de partner thuiskomt.
Als iemand hiervoor kiest, moet hij/zij dat zelf weten.
Echter hebben ze dan absoluut geen recht op een uitkering.
Surprise Surprise!!! Het onverwachte is de mooiste prijs.
De verrassing brengt u zomaar van de wijs, pas op. Surprise Surprise!!!
De verrassing brengt u zomaar van de wijs, pas op. Surprise Surprise!!!
Nee, die zoeken een sukkel zoals TS die zijn mond houdt
"We moeten ons bewust zijn van de superioriteit van onze beschaving, met zijn normen en waarden, welvaart voor de mensen, respect voor mensenrechten en godsdienstvrijheid. Dat respect bestaat zeker niet in de Islamitische wereld".
Ze is bang dat haar vriend een vooroordeel heeft (en niet geheel onterecht). Daardoor wordt het moeilijk om haar punt uit te leggen, wat dat ook mag zijn. Voor haar invullen dat ze weet dat ze een nietsnut is lijkt me gedachtenlezen en ik wist niet dat je die gave had.quote:Op donderdag 10 augustus 2006 12:50 schreef mgerben het volgende:
Denk nog ff terug aan de OP: Zij is bang dat haar vriend (en anderen) haar een nietsnut vinden.
Waarom is ze daar bang voor?
Nou, omdat dat de enige kritiek is waar ze geen weerwoord op heeft... omdat ze het er diep in haar hart mee eens is, dus zichzelf een nietsnut vindt (niet geheel zonder reden).
Voordat vriendin achter dat ultimatum staat, moet ze er wel van overtuigd zijn dat haar probleem zo opgelost zal worden. Ze moet niet worden gedwongen zijn visie over te nemen. Of TS moet zich in zijn vriendin en haar beweegredenen verdiepen.
Mijn punt: eerst bespreken wat het probleem is, dan oplossen.
Dus niet: TS geeft probleem aan, vriendin moet dat oplossen.
Op dit moment heeft ze de luxe dat ze niet een willekeurige baan hoeft te accepteren, omdat er een vangnet voor haar is (ouders). Misschien niet het ideaal van TS, maar het kan voor zijn vriendin voor het moment de oplossing zijn. Gewoon met haar praten (en luisteren!!!) en niet meteen proberen een visie over te dragen, lijkt me het beste begin.
crap in = crap out
|
|
