quote:
Afscheidsbrief Patrick Paauwe
Bron foto: VI
Bron: Feyenoordkrant
In de Feyenoord Krant van deze week staat een afscheidsbrief die Patrick Paauwe aan "Het Legioen" heeft geschreven. Uiteraard willen wij u deze brief niet onthouden.
Beste Feyenoorders,
Aan acht jaar Feyenoord is voor mij een eind gekomen. Het waren jaren die me gevormd hebben als voetballer en als persoon. Jaren ook die me alle kanten van het spelen bij een topclub hebben laten zien. Nog steeds zie ik in gedachten volwassen mannen huilen na het winnen van de UEFA CUP. Ook kan ik me nog scheldkannonnades en fluitconcerten herinneren op de momenten dat ik minder geliefd was bij een aantal van jullie.
Dan doel ik vooral op de periode dat ik Linksback moest spelen. Het maakte me nog duidelijker dat ik een sfeergevoelig persoon ben. iemand die het niet kan verbergen als hij zich onprettig voelt.
Wat ook naar de andere kant doorsloeg. Ik was het toch echt die in een overwinningsroes in mijn onderbroek op het veld stond na het binnenhalen van de UEFA CUP. Het is de complete ervaring die het zo mooi maakt voor me.
Net als het echte leven bestaat spelen voor Feyenoord uit diepte- en hoogtepunten. De club is daardoor een deel van mijn leven geworden. Het voelt alsof ik hier zestien jaar heb gespeeld, want de jaren tellen dubbel. Die uitspraak leen ik graag van Jean Paul van Gastel. Inmiddels snap ik maar al te goed wat hij daarmee bedoelde.
Als 22-jarig jongetje kwam ik naar Feyenoord, de club waar de familie Paauwe al naam had gemaakt. Ik had in de jeugd bij PSV rondgelopen, was regelmatig opgeroepen voor Nederlandse jeugdteams en had met Fortuna Sittard een een goed seizoen achter de rug. Maar ik kon me vooraf geen voorstelling maken van wat er vanaf dat moment zou gebeuren.
We beleefden een droomseizoen, dat ik in een roes heb ervaren. We stonden op een gegeven moment zeventien punten voor en werden vijf speelrondes voor het eind van de competitie al kampioen.
Het feest met jullie op de Coolsingel was onbeschrijflijk. Wat ik toen niet kon weten, was dat het de enige keer zou zijn dat ik dat zou meemaken. Het zorgt er natuurlijk voor dat de herinnering een steeds heroïscher karakter krijgt, maar ik blijf dat toch verschrikkelijk jammer vinden.
Het jaar erop deed ik voor het eerst Champions League ervaring op, wat weer een nieuwe stap was in mijn ontwikkeling. Mijn derde seizoen ben ik pas echt belangrijk geworden bij Feyenoord.
Samen met Bosvelt vormde ik op het middenveld het hart van Feyenoord. We waren een dynamisch duo, wat overigens aan Paul te danken was. Hij trok de kar, ik ging daarin mee. We werden winterkampioen, maar vielen ver weg in de tweede competitiehelft.
Het absolute hoogtepunt was het UEFA CUP jaar. Ik nam het op tegen sterren als Del Piero en Ronaldo, een schitterende ervaring. Als team hebben we ons onsterfelijk gemaakt. Ik maakte deel uit van een schitterende ploeg en dat geeft me nog steeds een heel trots gevoel.
Het heeft me heel wat leuke kranten stukjes opgeleverd. Het seizoen erop speelden we ook nog tegen Real Madrid voor de Super Cup, alsof het allemaal niet mooi genoeg was.
De UEFA CUP was helaas mijn laatste prijs. We hadden het jaar erna wel de kans, maar verloren de bekerfinale van Utrecht. Het seizoen 2003/2004 bracht weer een nieuwe uitdaging: Van Hooijdonk, Bosvelt, Emerton en Kalou vertrokken en ik werd gevraagd als aanvoerder. Ik wilde de verantwoordelijkheid niet uit de weg gaan, werkte een goed seizoen af, maar als ploeg kwmaen we te kort.
Het jaar erop dreigde mijn Feyenoord-periode te eindigen in een grote teleurstelling. Het begon goed onder Gullit. Hij praatte me het Nederlands Elftal in, ik was aanvoeder en de start was geweldig. Maar er was iets, hij sprak op een bepaald moment niet meer met me. Gullit was meer met zichzelf bezig en het halen van spelers, iets wat niet ten goede kwam aan de groep. Ik heb afscheid genomen tijdens de laatste wedstrijd, toen Gullit nog gewoon leek te blijven. Maar het liep uiteindelijk anders. Hij vertrok, ik bleef en heb daarna nog een goed jaar gehad. Alles is ook vergeven, maar niet vergeten.
Onder Koeman heb ik de kans gekregen op een waardige manier te vertrekken en mijn periode met een goed gevoel af te sluiten. Het is mooi geweest, zeg ik in alle eerlijkheid.
Mij geeft het ongelooflijk veel voldoening, dat te kunnen zeggen. Op naar een nieuwe uitdaging in één van de sterkste competities in de wereld.
Je houdt van de voetballer Patrick Paauwe of niet, dat is de afgelopen jaren wel gebleken. Met velen van jullie had ik een geweldige band, met anderen was het minder.
Tijdens mijn eerste wedstrijd met Valen ciens, tegen Lokeren, was er weer een aantal supporters uit Rotterdam overgekomen. ik was er niet eens verbaasd over, ik weet na acht jaar wel hoe het Legioen met zijn spelers omgaat. De mooie brieven die ik heb gehad versterkten dat gevoel alleen maar. Het is om kippenvel van te krijgen.
Ik heb er lang over nagedacht om iets te doen, of om iets speciaal te zeggen. Ik heb nog geen antwoord voor mezelf gevonden en wil dat niet forceren. Daarvoor hecht ik er teveel waarde aan. Ik zal mijn dank en waardering binnenkort laten blijken, dat is zeker. Jullie maken Feyenoord zo'n mooie club en dankzij jullie heb ik een periode achter de rug die me de rest van mijn leven bij zal blijven.
Een simpel dankwoord schiet tekort bij het gevoel dat ik daarbij heb. Ik zal jullie en de club Feyenoord nooit vergeten en hoop er nog terug te komen.
BEDANKT VOOR ALLES !!
Patrick Paauwe
RESPECT!