Angst voor de dood.

quote:

Op zaterdag 15 juli 2006 01:26 schreef releaze het volgende:

[..]

Als ik oudere mensen mag geloven is dit inderdaad zo.
Maar wat als je gelooft/denkt dat je over 6 jaar misschien al wel zal gaan sterven? Wat dus mijn angst is? over 6 jaar heb ik nogsteeds levenskracht. Dat is een beetje mijn probleem

2 opties...geest verruimming....en inzichten krijgen...of geestvernauwing...en je er geen hol van aantrekken


Dusch....Alcohol ... of tripmiddelen

Ik ben niet bang voor de dood, ik wil alleen wel graag vantevoren weten dat ik dood ga.
Ik wil theater als ik sterf, dat kost nu eenmaal voorbereiding.

quote:

Op zaterdag 15 juli 2006 01:23 schreef releaze het volgende:

[..]


[..]

Nee, puur alleen om je eigen dood.
Het verlies van iemand anders is voor mij iets compleet anders, gewoon, het leven zoals het was zal nooit meer zijn, diep verdriet en aanpassen aan de nieuwe situatie.
Vroeger werd ik er nooit echt bedroefd of angstig om, maar nu wel, nu dat ik wéét dat ik echt diep diep geef om mensen. Ik zal morgen maar te horen krijgen dat mn moeder overleden is. Of m'n broertje. Ik denk dat ik gek zou worden.

Ik weet hoe het voelt om dierbaren te verliezen, toen ik 14 jaar oud was is mijn vader overleden en ik denk er zelfs nu nog wel eens aan.

Maargoed, de dood is nu eenmaal een onderdeel van het leven waar je niet onderuit komt. Wat ik trouwens wel hoop is dat ik niet met veel pijn hoef te sterven, zoals dat bij mijn vader het geval was (kanker). Het liefst ga ik gewoon tijdens mijn slaap dood, zodat ik er zo min mogelijk van meemaak...

Ik heb een grotere angst voor pijn.
De enige angst voor de dood is dat het pijnlijk zal zijn. Koolmonoxidevergiftiging schijnt trouwens een mooie dood te zijn

Ik ben ook bang voor de dood......... het rare is alleen dat ik dit typ met een sigaret in mijn linkerhand.... het brein blijft een raar iets.........

quote:

Op zaterdag 15 juli 2006 01:30 schreef Ringo het volgende:
Ik ben niet bang voor de dood, ik wil alleen wel graag vantevoren weten dat ik dood ga.
Ik wil theater als ik sterf, dat kost nu eenmaal voorbereiding.

Zoiets?

quote:

Op zaterdag 15 juli 2006 01:23 schreef releaze het volgende:

[..]


[..]

Nee, puur alleen om je eigen dood.
Het verlies van iemand anders is voor mij iets compleet anders, gewoon, het leven zoals het was zal nooit meer zijn, diep verdriet en aanpassen aan de nieuwe situatie.
Vroeger werd ik er nooit echt bedroefd of angstig om, maar nu wel, nu dat ik wéét dat ik echt diep diep geef om mensen. Ik zal morgen maar te horen krijgen dat mn moeder overleden is. Of m'n broertje. Ik denk dat ik gek zou worden.

Maar wanneer mensen sterven, denk ik altijd op het moment waarop, en hoe. En "Wow, ze zijn overgegaan, ze hebben de grote reis gemaakt."
Ook toen de kat was overreden, haalden we haar op, had ze hele schuine oogjes, en bloed. "Zo is ze gestorven, tegen een auto. Wat ging er door haar heen?"

En met mn oma, die is sochtens overleden in het ziekenhuis terwijl mn moeder een boterhammetje voor haar smeerde. M'n moeder draaide zich om en zag haar moeder naar haar kijken, ze was gestorven. Wat zou er voor het laatst door haar hoofd zijn gegaan? M'n dochter zal het trekken, ze is zo'n lieve schat, ik vind het erg maar ze kan het aan?" Of, ze heeft het al zo moeilijk, geef ik haar nu "rust"?"

Die verhalen.

Het is ondertussen wel duidelijk dat ik een vreemde, angstige obsessie heb met de dood. Dat ik het wil doorgronden, gewoon, om niet meer bang te zijn. Het is ook niet alsof je met deze angst naar de therapeut kan gaan ofzo.

weet je ik heb dit ook!
Precies als jij!
Soms denk ik dat ik teveel nadenk over alles~! Is ook niet goed!
Misschien heb je ook teveel meegemaakt of gezien? Of verloren?
Ik geloof wel dat er meer is heb ook bewijzen gehad, maar toch blijf je twijfelen al zouden ze bwvs zo voor je neus staan dan nog! Denk ik, vraag ik mij af...maar...eh enne ..hoe zit dat dan?
Probeer je te focussen op andere dingen, dat helpt het beste maar nog een ding!
Omdat zo weinig mensen erover praten kan dit ook een eigen leven gaan leiden op den duur!
Snap je? Dus je angst voor die angstige gedachte gaat vaker opspelen omdat je niemand hebt die erover wil of durft te praten dit is, behoorlijk in onze cultuur ingebakken helaas!
En geloven in een God? Ja doe ik ook wel, misschien anders dan de kerken vertellen maar toch,..
er moet iets zijn, want als ik denk dat er niks is denk ik, dan kunnen wij ook niet zijn oid
lama.
En weet je misschien ben je gewoon wel overgevoelig voor allerlei, beetje sharp to the point zeg maar, ik sta ook stil bij alle rottigheid uit het nieuws, ik leef ook mee met elk verdrietig bericht en velen schijnen dit niet te doen of zelfs niet eens te kunnen!
Vergelijk het eens zo, je hebt een arabische volbloed en een belgische knol!
Jij bent die nerveuze volbloed en een ander dat logge maar ook mooie belgische paard..
snappie

Ik heb ooit een fase gehad toen ik het niet eens was met het fenomeen dood gaan.
Ik heb daar toen een week lang overnagedacht ( echt bijna nonstop)
Wat het betekend om dood te gaan.


Mijn conclussie is simpel. Ik ben van aard uit nieuwsgierig, dus weet als ik dood ben weer iets meer.
Toch denk ik dat mijn lichaam, de woning van mijn ziel samen met al zijn herinderingen ervaringen enz zal sterven en hier op aarde achter zal blijven.

Wat er dan gebeurt tja.. da zien we dan wel weer, maar ik maak me er niet druk om.
Ik zou het jammer vinden om morgen al te sterven, maar als iemand me nu zou vertellen dat dat zo is zou ik er denk ik snel vrede mee hebben ( als het echt niet anders kan)/

Doodgaan. Ik lig er niet wakker van, komt vanzelf.. mischien heb je het geneens door

quote:

Op zaterdag 15 juli 2006 01:38 schreef releaze het volgende:
het zou een hele mooie quote kunnen zijn hoor Je weet dat je doodgaat, en je hele leven is een theater. Waarom aan het einde je grootste show opvoeren, en waarom niet je hele leven?

Ik ga er ook vanuit dat alles hier nu spel is, en volgens mij is de inzet hoog. Ik wil zeker weten dat ik in de laatste ronde alle troeven kan uitspelen die ik over heb.

Ik heb een aantal jaren geledan al besloten om niet dood te gaan, das niks voor mij

Als jouw angst voort komt uit de voorspellingen voor 2012, dan kun je die rustig los laten.
De voorspellingen gaan meer over een complete ommekeer van het menselijke gedrag en gedachte, dan over een ramp die de hele wereldbevolking zal doden.
Als er al iets van uit komt, dan zal dat heus meer positief zijn.

_{Maar mocht er toch een wereldramp gebeuren, dan gaan we in ieder geval gezellig met zijn allen, gedeelde smart is halve smart}

quote:

Op zaterdag 15 juli 2006 13:05 schreef mazaru het volgende:
Als jouw angst voort komt uit de voorspellingen voor 2012, dan kun je die rustig los laten.
De voorspellingen gaan meer over een complete ommekeer van het menselijke gedrag en gedachte, dan over een ramp die de hele wereldbevolking zal doden.
Als er al iets van uit komt, dan zal dat heus meer positief zijn.

_{Maar mocht er toch een wereldramp gebeuren, dan gaan we in ieder geval gezellig met zijn allen, gedeelde smart is halve smart}

De dood van 2012 is uitgesteld naar 2015. Dan krijgen we de grote atoomoorlog

Even een citaat uit dagblad Trouw van vandaag:
Wat was dat?
Dat was je leven.
Oh, dat ging snel, krijg ik er nog een?
Sorry vriend, dat was het.
Release zou ik aanraden de dood als onderdeel van het leven te beschouwen, als er geen dood was, was er ook geen leven en omgekeerd.

quote:

Op zaterdag 15 juli 2006 00:38 schreef releaze het volgende:
Heb je het? En wat doe je er aan?

Ik heb een ongelooflijke angst voor de dood. Regelmatig alleen in mn bedje denk ik weleens over "het moment". Het is niet dat ik bang ben voor wat erna komt, maar gewoon, het overgaan zelf.

Daar ben ik zelf eigenlijk helemaal niet bang voor. Ik ben niet bang voor wat er eventueel na komt (Ik heb er het volle vertrouwen in dat wanneer er iets na komt dat mij nimmer zal schaden), ook ben ik niet bang voor het overgaan (Ik denk dat overgave genoeg is). Wel ben ik bang voor wat er eventueel aan vooraf gaat, dus bijvoorbeeld ziekte.

quote:

Daarnaast heb ik het gevoel, al vanaf ik heel erg jong was, dat ik niet zou sterven aan ouderdom, of aan kanker of een hartaanval (hoewel mij dat heel erg beangstigt, "bewust doodgaan", maar aan een ramp. Aan oorlog. Met de huidige spanningen in de hele wereld, in nederland, vind ik dat niet zo'n vreemd idee.

Wat vind je aan dat idee meer beangstigend dan aan de andere scenario's? Dat het zeg maar onvoorbereid is?

quote:

Een makkelijke manier, is om te gaan geloven, in jezus. Misschien voor de foute redenen, maar als ik hierdoor minder angstig leef, is dit het dan waard? Het is natuurlijk een prachtig idee dat jij als bekeerling tegen het eind van de wereld door jezus meegenomen zal worden naar het paradijs en de hel op aarde niet zou meemaken, simpel gezegd.

Het beeld dat de Bijbel schept is toch een ander beeld. Naar dat beeld zullen de meesten de hel op aarde meemaken, dus daarvoor hoef je niet te geloven. De enige belofte die Jezus doet is dat je wanneer je in hem gelooft door alles heen je ziel behouden wordt.

quote:

Wanneer je je geest werkelijk kan overtuigen dat je goed zit, dat het goed gaat. Die overtuiging, dat geloof.. Zal dat zorgen voor gemoedsrust?

Dat zorgt voor gemoedsrust. Misschien ben ik zelf juist in staat om in kritieke fases van mijn leven rust te vinden omdat ik vertrouw dat de dood ooit komt, en daardoor uitzichtloos lijden niet bestaat. Ik zie de dood niet als iets slechts, iets gevaarlijks of iets om bang voor te zijn. De dood zie ik als een voltooiing van een fase, met de mogelijkheid tot een begin van een nieuwe fase.

quote:

Maar ja, jezus. Het christendom. Ben dr mee opgevoed, maar heb het ook weer achter me gelaten, ik vond het allemaal een beetje achterlijk, de religie, in ieder geval wel. Doe dit, doe dat. Al die menselijke verhaaltjes, daar geloof ik totaal niet in. Die verlossing is waarschijnlijk ook een menselijk verhaal, maar goed, hier gaan we weer: what if?

Het hangt er dan weer van af hoe je het christendom precies beleeft. Dit kan varieren tussen een vorm waar je er niet slecht van kunt afkomen, tot een vorm waar je hoe dan ook wel in zekere mate verdoemd bent.. Er zijn zoveel religies, waarom zou dan juist het christendom het precies bij het goede eind hebben?

Ik ben zelf ook met het christendom opgevoed, na even afstand te hebben genomen heb ik het zelf ook nog omarmd. Veel er van heb ik verworpen. Toch merk ik steeds meer dat ik me sterk voel aangetrokken tot de boodschap van de evangelien. Misschien is het zo ook wel bedoeld. Ik geloof hoe dan ook niet dat er iets te verliezen is. Ook geloof ik niet dat iets dat ontstaat uit liefde ooit slecht kan zijn.

quote:

Dat als het puntje bij paaltje komt, ik toch zal kiezen voor jezus, om m'n angsten te bedwingen..

Maar is dat dan ook werkelijk geloof?