Hoe gaat het met de moeders? deel 23

Ik heb alleen enorme pijn tussen de benen Dus ik weet of dat van jou ook met je bekken te maken heeft.

Ja Snoop, ik heb ook geen idee.

Wennie, goed dat je je ziek gemeld hebt!! Even aan jezelf denken hoor!

Ennuhh morgen gaan we lekker zwemmen!!

quote:

Op maandag 24 juli 2006 13:00 schreef dutchie het volgende:
Even een vraag voor de moeders met bekkenklachten: Ik heb ineens sinds vanmorgen pijn in de overgang van mijn been naar de heup aan de voorkant.

Dat heb ik ook ineens sinds een paar weken. Ik ben er niet mee heen geweest, hopelijk gaat het vanzelf over. Geen idee hoe het kan. Ik ben wel rugpatient en had in de zwangerschap wel last van mn bekken, maar erna niet meer.

dutchie, klinkt niet als bekkenklacht. wel heel vervelend. hoop dat het snel weer over is. misschien toch een beetje te veel gedaan?

Mwja, ik weet het niet. Denk nu meer aan een ontsteking ofzo. Hoopte dat het vanmorgen over zou zijn, maar helaas. Volgens mij wordt het juist door rust erger, dus toch maar gewoon bewegen denk ik. Komt mooi uit, wilde toch nog een stuk gaan wandelen met Cas.

dit is geen aandacht trekkerij dit is een stukje tekst wat ik geschreven heb 2 weken nadat ik smorgens uit mijn bed gebeld ben, het is voor mij een stukje verwerking, want van mij afschrijven is voor mij een goede mannier om dingen een plek te geven en stil te staan bij het verdriet wat ik heb rondom het verlies en het gemis van Thijs

Wil jullie ook beetje waarschuwen voor de soms treffende woorden, die ik gebruikt heb en hoe ik mij toen voelde 2 weken na 9 juni:

<sub>Hier zit je dan een moeder zonder kind , mijn kindje is naar de hemel
Het leven draait door, huishouden, boodschappen, containers en noem zo maar op.

Het is morgen 2weken geleden dat ik smorgens om half 7 uit mijn bed gebeld ben door Marco, of ik zo snel mogelijk naar het ziekenhuis wilde komen want het ging niet goed...

Eerst iemand uit de straat wakker proberen te maken wat gelukt is, als een gek naar het ziekenhuis gereden.
Uit de auto gerend richting de deur, alwaar ik Marco naar me toe zag komen lopen, met in zijn hand de beer van Thijs.
de beer van Thijs, de knuffelbeer van Thijs die we eigenlijk niet zo snel bij hem weg haalden als hij ziek of naar bed moest.
Ik wist het vrijwel meteen dat het enorm fout moest zitten
En toen kwamen de woorden
Ze hebben van alles geprobeerd maar het lukte niet, Thijs is er niet meer...
Ik voelde de aarde onder me wegzakken, stond genageld en wilde alleen maar naar mijn zoontje toe.

Op de kinderafdeling gelijk naar zijn kamertje gelopen, waar ik hoopte een slapende of zittende Thijs aan te treffen.
Maar nee, daar lag mijn knulletje alleen niet slapend, hij lagdaar levenloos.
Dat gevoel opdat moment is onbeschrijfelijk.
Je alles is je afgenomen, je kindje waarom alles draait, waar je zielsveel van houd en denkt nog heel lang bij je te mogen hebben.
Het kon niet waar zijn...
Maar het was wel zo.

Thijs mama mist je zo gigantisch, ik kan het nog steeds maar moeilijk geloven dat je er niet meer bent.
Ik mis je knuffels en je kusjes ik mis je gekruip, je gebrabbel.
Ik hoop dat je het goed hebt bij oma en dan Danyel en jij beetje vriendjes kunnen worden.

Mama denkt aan je</sub>

Lieve Bar, verontschuldig je nooit meer om wat je schrijft!

Er is niets te verontschuldigen namelijk, en al helemaal geen aandachtrekkerij. Ik ben blij dat het je helpt de dingen van je af te schrijven, en ik hoop dat je dat blijft doen, zolang het je helpt.

Wat jij meemaakt is de nachtmerrie van iedere moeder, ik heb zo met je te doen....
En dikke knuffel maar weer, bij gebrek aan woorden

Ik ben het helemaal met Leah eens, wat nou aandachttrekkerij?
Al schrijf je het nog eens 100x als het je helpt moet je dat doen Bar

Ik heb ook geen woorden voor het stukje dat je net beschrijft, ik kan alleen maar slikken en bedenken wat een nachtmerrie dat moet zijn, een dikke knuffel.

och lieve Bar, daar heb je dit forum toch ook voor.
meissie, ik vind het zo verschrikkelijk, zo'n nachtmerrie inderdaad. niks aandacht trekkerij. een hele warme knuffel voor jou

Bar, natuurlijk is dat geen aandachttrekkerij. Ik denk juist dat het goed is dat je het zo van je afschrijft. Ik heb me wel eens afgevraagd hoe je nou met zulk verdriet om moet gaan. En gruwels dat moet echt een ware nachtmerrie zijn. Ik weet het niet hoe het voelt en hoop het echt nooit mee te maken.

Ik denk nog vaak aan jouw Thijs en vindt de foto's byzonder mooi die gemaakt zijn zo vlak voordat hij is overleden. Het lijkt me trouwens waanzinnig moeilijk dat je er zelf niet bij was toen hij overleed. Een beetje een onwerkelijk gevoel moet dat dan geven dat hij daar zo levenloos ligt. Jeetje meid, had ik maar zo'n toverstafje die werkte

Je kunt trouwens nog bekkenklachten krijgen zo'n 4 maanden na bevalling.

Lieve Bar,

Zoals Leah en Githa al zeggen... je hoeft je echt niet verontschuldigen!!
Wat jij hebt meegemaakt is verschrikkelijk! En dat mag je echt wel met ons delen!! Schrijf het van je af, schreeuw het uit, mail het naar mij of wie dan ook van het forum!!

Ik het jouw stukje tekst met dikke tranen zitten lezen! Ik vind je sterk en ik vind het knap dat je je zo kan verwoorden!

Dikke

Bar
ik kan me alleen maar bij de anderen aansluiten.

ik moest hier even voor uit mijn lurkstand komen..

Bar, ik ken je wel niet, maar ik lurk al een lange tijd bij OUD mee, en zo heb ik ook jouw verhaal meegekregen. het stuk wat je beschrijft geeft me de rillingen en de tranen schieten me in de ogen. wat lijkt me dit vreselijk moeilijk. zeker in dit subforum, met allemaal nieuwe beebjes enzo..
Zoals hierboven ook gezegd wordt, aandachttrekkerij is het zeker niet!
als het jou helpt, schrijf maar alles op!
ik wil sterkte! opschrijven, maar er zijn gewoon geen woorden voor...

Bar, wat ik lees bezorgt me enorme koude rillingen. Het is ook zo onvoorstelbaar dat dit gebeurd is. Het was wel niet hetzelfde, maar ik herken wat je hier zegt:

quote:

Op de kinderafdeling gelijk naar zijn kamertje gelopen, waar ik hoopte een slapende of zittende Thijs aan te treffen.
Maar nee, daar lag mijn knulletje alleen niet slapend, hij lagdaar levenloos.

Zo was het bij ons toen mijn vader verongelukte. Ik logeerde bij mijn zus en midden in de nacht ging de telefoon, de politie. Mijn zus zakte in elkaar en ik nam het over. Ik geloofde niet wat hij zei. Heb nog de hele tijd tussen dit telefoontje en de rit naar huis gedacht dat de man het mis had. Pa lag gewoon in het zh, het was niet goed, maar hij leefde nog. Pas thuis drong het besef door.
Dat is te bizar en te onrealistisch voor woorden.
_{en nog denk ik wel eens dat ik hem binnenkort alsnog een keertje tegenkom.}
Schrijf maar lekker van je af, het helpt echt. Al je emoties, zet ze op papier.

Lieve Bar,

Ook ik kan me alleen maar bij de rest aansluiten. Verontschuldig je niet, maar uit je. Ook dáár is op dit forum alle ruimte voor. Die kleine lettertjes zijn echt helemaal nergens voor nodig. Het is goed als er over Thijs gesproken wordt en de hele wereld mag dat lezen! Thijs , jullie mooie zoon, mooie lieve schattige stoere Thijs, mag gezien worden! Dus blijf vooral schrijven, plaats die mooie foto's, haal herinneringen met ons op, schrijf de pijn van je af... en verontschuldig je vooral niet!

Lieve Bar, ik kan me alleen maar aansluiten bij de rest. Als het voor jou goed voelt om je verdriet van je af te schrijven en met ons te delen moet je dat zeker doen! Ook ik zie dat niet als aandachttrekkerij maar als een vorm om dit oneerlijke verlies een plekje te geven.

Bar Ik sluit me ook bij de rest aan. Kan je alleen maar sterkte wensen.

Bar een hele dikke _{en nooit meer verontschuldigen voor je verhaal}

Bar

Oh Bar

Bar:* ik vind je zo moedig..

Ik heb ooit eens een gediht geschreven.. heb het ietsjes aangepast.. maar dit schiet me in mijn hoofd bij de gedachte aan jou aan thijs en marco en het verdriet wat jullie moeten hebben..

angs om te gaan slapen angst om te gaan dromen
angst omdat ze weet wat er gaat komen
helemaal verdoofd
de film speelt door haar hoofd
geen detail mist haar gedachte
zijn handjes, zijn knuffels, zijn kruipen en hoe hij lachte
de de liefde die hij heeft gegeven
een liefde voor het leven..
het verdriet dat ze bij zich moet dragen
de duizenden vragen..
niemand die weet wat ze ziet..
zich schamend voor haar verdriet..
wordt ze gewekt door het licht..
met ontelbare tranen op haar gezicht...

Bar, wat moet jij in een nachtmerrie leven momenteel. Ik kan me voorstellen dat je de eerste paar weken in een roes leeft en dat het gemis en de werkelijkheid nu al het geregel minder wordt veel bewuster tot je doordringt. Ik vind het zo afschuwelijk voor je.

Lieve Bar, ik denk heel veel aan je. Wat moet het toch afschuwelijk zijn om jouw lieve Thijs te moeten missen. Elke dag besef je het een beetje meer en dat doet zo'n pijn. Hierbij een dikke knuffel voor jou en de wens dat alles ooit een beetje beter mag worden voor jullie

Verontschuldigen moet je inderdaad nooit meer doen Bar! Jij bent je kindje kwijt, jouw lieve kleine Thijs. Dat overstijgt alles. Dat verdriet moet onbeschrijflijk zijn, dat kan ik me niet eens voorstellen. Als het je ook maar een flinterjte helpt om hier te schrijven, blijf het alsjeblieft doen! Ook hier wordt nog steeds erg veel aan jullie gedacht.

Ik doe het kort en krachtig !

Bar!

Even een vraagje. Weet er iemand of het vaker voorkomt dat je na een bevalling meer last krijgt van vaginale schimmelinfecties? sorry, misschien beetje onsmakelijk.
Maar ik word gek van de jeuk. Net een kuurtje "eitjes" achter de rug en het jeukt nog.
Mijn eigen ha is op vakantie en de vervangende is een hork.
Ik wil graag sterker spul en iig sterkere creme, maar nee, dat mag niet. En het kan alleen op recept.
Bah! Overigens is de meeste jeuk aan de knipkant. Toeval?

Volgens mij zijn mijn hormonen sowieso op hol geslagen. Ik heb 2 weken zomaar gebloed en had erge buikpijn/steken. Ik heb daarvoor afgelopen maandag een inwendige echo gehad. Daar was niks bijzonders op te zien. Al waren mijn eierstokken zeer moeilijk te vinden. Auw!
En ik heb meteen een sterkere pil gekregen. (Marvelon)
_{Men, moest het ff kwijt!}

hmmm ik had het er voornamelijk voordat ik zwanger werd...
nu is het hele euvel helemaal verdwenen.

Ik hoop dat je er snel vanaf bent Ingrid

ik kan alleen maar aanraden, niet wassen met zeep, maar met bv lactocyd. verder weet ik het niet ingrid, sterkte ermee.

lacocyd werd mijn juist afgeraden door de huisarts

Geen lactacyd of inlegkruisjes (en andere broeierige dingen) gebruiken inderdaad.
Er zijn alternatieve dieten die vinden dat je geen witte suiker of witte meelsoorten moet gebruiken (gewone pasta ed) omdat dat goede voedingsbodems zijn voor de schimmels/gisten. Google maar eens op candida .

Ik gebruik elke dag lactacyd is idd veel beter dan zeep. Ingrid, je hebt ook een spray, Candira heet die geloof ik. Die kan je gewoon bij een drogist (kruidvat ofzo) halen en die heeft vroeger bij mij ook wel eens goed geholpen als ik zo'n periode had.

Ik weet niet of je na een bevalling meer last kan hebben van schimmelinfecties, zou best kunnen. Ik heb er al in geen jaren één meer gehad, ook niet na de bevalling.

Geen synthetisch ondergoed dragen iig en beter geen strings.

idd dat van geen suiker eten ken ik ook...

Ik gebruik geen inlegkruisjes, draag geen strakke broeken en heel soms een string. Lactacyd krijg ik alleen maar jeuk van, gebruik ik dus niet.
Maar ik heb dus net een kuur gehad, dan zou je denken dat het over moet zijn. Niet dus. Ikga morgen de hork maar weer bellen.
Ik neem aan dat het een schimmel is,, geen idee of het wat anders kan zijn eik.
Maar ja, als hij niet wil kijken. en de gyn in het ziekenhuis ook niet, die was alleen voor de echo.
Nou ja, eerst maar eens

een schimmelinfectie kan lang aanhouden hoor Ingrid, helaas weet ik er ook alles van, kuren gehad eitjes gehad zalf gehad, maar helpen ho maar.
Maar wat mij nu even te binnenschiet, het kan zijn dat jij en Djeez elkaar de schimmels over en weer verspreiden
Gebruikt Djeez ook zalf?
Want toen op een bepaald moment mijn partner ook de zalf gebruikte was het "geklier"eigenlijk heel snel over...

s6 ermee

waarom geen lactocyd? ik heb het over de wasemulsie trouwens he. het helpt hier prima juist. dat gedoe met zo'n canule, daar zijn ze vanaf gestapt idd, maar zo'n wasemulsie kan toch geen kwaad? (niet dat jij dat moet doen ingrid, want jij krijgt er blijkbaar last van)
zo'n spray waar igraine het over heeft heb ik ook idd, voor de af en toe.

Volgens de huisarts zorgde het er juist voor de de zuurgraad "aangetast"word...
MAar goed dat is zijn woord ik ben geen dokter en nam dat toen maar voor lief.
Het beste was spoelen met lauw/warm water en wassen met je hand

Idd, geen lactocyd en andere zeepdingen gebruiken, deze verstoren de zuurgraad, wat Bar zegt, met lauwwarm water wassen en spoelen.

quote:

Op vrijdag 28 juli 2006 10:42 schreef Bar_en_Mar het volgende:
een schimmelinfectie kan lang aanhouden hoor Ingrid, helaas weet ik er ook alles van, kuren gehad eitjes gehad zalf gehad, maar helpen ho maar.
Maar wat mij nu even te binnenschiet, het kan zijn dat jij en Djeez elkaar de schimmels over en weer verspreiden
Gebruikt Djeez ook zalf?
Want toen op een bepaald moment mijn partner ook de zalf gebruikte was het "geklier"eigenlijk heel snel over...

s6 ermee

Nee, gebruikt hij niet. Om prive redenen hebben we ruim 2 maand geen gemeenschap gehad. Dus ik denk dat het daar nu niet aan ligt.

quote:

Op vrijdag 28 juli 2006 10:50 schreef Bar_en_Mar het volgende:
Volgens de huisarts zorgde het er juist voor de de zuurgraad "aangetast"word...
MAar goed dat is zijn woord ik ben geen dokter en nam dat toen maar voor lief.
Het beste was spoelen met lauw/warm water en wassen met je hand

Dat heb ik ook gehoord. Ik durf zulke middelen niet meer te gebruiken, sinds er zo'n reactie op had.
Ik was niet met zeep daar, dus alleen met water. Snap niet waarom ik er zo'n last van heb.
Ik doe alles goed. Hou me keurig " aan de regels".
Maar ik mag vanmiddag naar de hork. Checken of het echt wel een schimmel is. en krijg dan weer medicijnen mee.

_{zou je dat wel op internet gooien Ingrid?}

Succes vanmiddag

Zelfs je handdoeken kunnen schimmels overbrengen Ingrid . Je zou
kunnen proberen om gescheiden handdoeken te gebruiken, en even alles op 60 graden te wassen. Baat het niet dan schaadt het niet .

Anitra

Bar

Ingrid, sterkte met je schimmelinfectie. Ik heb het ook wel eens gehad, maar met een kuurtje was het weer over.

Ik heb vandaag weer een slechte dag. Wilde vanochtend alweer m'n afspraak bij de oogarts voor Robin afzeggen en voor de fysio ook. Ben toch naar de oogarts geweest. Greep me toch wel weer even aan dat we met Robin naar het Oogziekenhuis in Rotterdam moeten. Het is wrs niks ernstigs, maar het is toch wéér iets. En toen ik thuis kwam, belde een collega, die me, ondanks die ie 't wel allemaal erg rot voor me vond, eigenlijk wel adviseerde (zoals me andere collega vandeweek ook al deed) dat het misschien toch beter zou zijn als ik zou blijven werken, omdat ik dan toch iets doe en afleiding heb. Nou, dat heb ik geprobeerd en die afleiding werkt niet, er komt niks uit m'n handen. Me ziekmelden was m'n laatste optie. Na dat gesprek voelde (en nog steeds) ik me weer zo rot, dat ik de fysio maar heb afgebeld

het kan ook nog meespelen in je humeur of je gestressed bent ,tja dat vrouwelijk lichaam zit zo raar in elkaar en de een is er gevoelig voor en de ander niet.

Sterkte bij de hork.

Wennie sterkte

quote:

Op vrijdag 28 juli 2006 12:29 schreef poemojn het volgende:
_{zou je dat wel op internet gooien Ingrid?}

Succes vanmiddag

Wat bedoel je precies? De schimmel?

Ik ben langs geweest en er was een andere ha, een vrouw. Heel aardig en voorzichtig.
De schimmel is er nog. Ik heb nu een pil gehad, die ik oraal moest innemen.
Op de 1 of andere manier heeft de kuur niet gewerkt.
Als ik maandag nog last heb, moet ik weer terugkomen.


Gelukkig gaat verder alles goed. Ik geniet van Kim. Ze kan ineens zoveel! Ben alleen wel zat van het gezeur in de omgeving dat Kim nog niet kruipt, of zich optrekt, of zit.
Komt vanzelf wel! Ze kon al snel op haar buik liggen, met haar hoofdje mooi omhoog, wijsneuzerig in het rond kijken.
En ze heeft sinds een week echt door dat ze van haar rug naar buik kan draaien. Nu draait ze telkens de box rond.
En ze brabbelt en gilt er lustig op los. Heel lief en grappig.

Ingrid ben blij dat je nu geen hork had en dat je weer iets gekregen hebt, hopelijk slaat deze pil wel aan, ik duim iig met je mee want zo een infectie is zo broeierig met deze temperaturen en vreselijk irritant.

Leuk dat je zo kan genieten met die kleine meid van je, trek je maar lekker niets aan van "commentaar" ieder kindje doet het lekker op zijn eigen tempo

quote:

Op vrijdag 28 juli 2006 17:43 schreef Bar_en_Mar het volgende:
Ingrid ben blij dat je nu geen hork had en dat je weer iets gekregen hebt, hopelijk slaat deze pil wel aan, ik duim iig met je mee want zo een infectie is zo broeierig met deze temperaturen en vreselijk irritant.

Leuk dat je zo kan genieten met die kleine meid van je, trek je maar lekker niets aan van "commentaar" ieder kindje doet het lekker op zijn eigen tempo

Dank je!

hoop dat dit werkt ingrid

Thanks Bar

Ingrid, hopelijk kom je er nu wel vanaf En idd niks van aantrekken wat een ander zegt: Robin is alweer 9 maanden en net aan het tijgeren. Ze worden zo snel groot en ze hebben nog hun hele leven de tijd om te zitten/staan/lopen etc En zolang ze zich verder wel ontwikkelt, is er toch niks aan de hand?

Deze "nieuwe" moeder doet het goed Ik ben best snel hersteld na deze bevalling. Moet wel opletten wat ik doe en als het ff kan rusten 's middags (heb vandaag 2,5 uur liggen slapen nog ) maar op zich gaat alles prima. Zal wel blij zijn als ik naar mijn chiropractor mag (mag 4 weken na de bevalling) want het zit niet helemaal lekker in mijn rug/SI gewricht. Maar ik mag niet klagen.
Morgen gaat Nick weer werken en das wel ff vreemd. Nou gaat Liam gewoon naar de oppas en Ian is naar de vakantiespelen, dus het is een rustig dagje met Ezra samen.
Ik heb wel opstart problemen gehad ivm de borstvoeding die (weer) niet lekker liep, en daar was ik enorm stuk van en overstuur 1,5 week lang. Nu kolf ik en geef flesjes en ik staar me er niet meer op blind. Ik vloei nog maar heel weinig, dat is heel snel minder geworden, soms 2 dagen niks en dan ineens wel weer dat zal wel normaal zijn denk ik?
Anyway, moe maar voldaan moet ik zeggen En enorm trots op mijn 2 prachtige zoons

Belana wat klink jij heerlijk trots en goed

Belana, wat fijn dat het goed gaat!
Dat het vloeien stopt en weer begint is normaal (volgens de vk en kraamverzorgster bij mij).

Wennie

Ingrid, ik heb ook een paar keer een schimmel gehad. De HA zei dat als je er vaak last van hebt je dan een kweekje kan laten doen om te kijken war het evt. vandaan komt.

Belana, lekker hoor zo'n lekkere tuk tussendoor!

Ik ben door mijn rug gegaan . Het zit boven mijn stuitje volgens mij en beetje vast. Ik kan wel zitten en lopen, maar bukken en tillen is echt een ramp... Morgen maar ff de ha bellen voor spierverslappers.

auw Vicky... Sterkte

Belana is wel lekker dat je de eerste dag alleen bent met Ezra en pas daarna met Liam en/of Ian erbij. Kan je er weer even in komen. Hier was het gelukkig geen probleem om de eerste dag allebei de jongens (vind dit zo leuk klinken ) samen te hebben. En ms helpt dat voorlezen tijdens het voeden. Alhoewel je nu wel je handen nodig hebt voor het flesje.

dinsdag is Liam ook thuis, dan gaan we eens zien hoe dat gaat de vuurdoop zeg maar

Echt, het stelt niets voor.
_{alhoewel ik heel erg blij ben als het zooitje op bed ligt}

quote:

Op zondag 30 juli 2006 18:20 schreef Vicky het volgende:

Ingrid, ik heb ook een paar keer een schimmel gehad. De HA zei dat als je er vaak last van hebt je dan een kweekje kan laten doen om te kijken war het evt. vandaan komt.

Belana, lekker hoor zo'n lekkere tuk tussendoor!

Ik ben door mijn rug gegaan . Het zit boven mijn stuitje volgens mij en beetje vast. Ik kan wel zitten en lopen, maar bukken en tillen is echt een ramp... Morgen maar ff de ha bellen voor spierverslappers.

Een kweekje is een goed idee. Het wordt nu eindelijk wat minder, maar is nog niet helemaal over.

Beterschap met je rug! Weet hoe zeer dat kan doen.

Vicky sterkte met je rug

quote:

Op zondag 30 juli 2006 21:52 schreef dutchie het volgende:
Echt, het stelt niets voor.
_{alhoewel ik heel erg blij ben als het zooitje op bed ligt}

Same here... (ik zou niet zo snel zeggen dat het niets voorstelt trouwens maar tis ook weer niet te zwaar ofzo, goed te doen!)

Vicky, hoe is t met je rug nu?

Bah, Vicky sterkte!

Ook met deze nieuwe moeder gaat het super! Ik knap veel sneller op dan ik verwacht had. Al moet ik wel een beetje oppassen dat ik mezelf niet voorbij ga lopen. Ik had behoorlijk wat bloedverlies tijdens de bevalling en dat duurt even voor dat weer goed is. Vooral omdat ik geen staalpillen meer wil slikken (ik heb het geprobeerd en kreeg gelijk problemen met de ontlasting).

Maar we gaan al sinds de eerste week samen (schanulleke, Jetske en ik) op pad, lekker boodschappen doen of een kleine wandeling en ik merk per dag vooruitgang. Ik kan nu al langer dan een half uur achter elkaar staan/lopen 's Middags slaap ik vaak wel nog even, ook om de nacht wat te compenseren.
Maar tot nu toe valt het me allemaal erg mee. Ik ben veel minder overbezorgd dan ik van te voren dacht, ik heb meer tijd voor mezelf dan ik had verwacht en Jetske is veel makkelijker dan ik had kunnen hopen.
Ik moet nog wel wennen aan het idee dat ik moeder ben, maar ik denk dat ik er best goed in kan worden

Sjak, ik kan me nog herinneren bij de geboorte van nr. 1 dat ik me gelijk mama voelde. Ik hoefde niet te wennen, die muppet was van mij en ik ging daar voor zorgen. Afgezien van het incident natuurlijk dat ik even vergeten was dat ie van mij was, toen ie gewoon in zijn wippertje in de kamer lag.

ik heb er de eerste keer echt in moeten groeien juist, dit keer was het meteen, hopla, ik ben jouw mama
fijn dat het zo goed gaat sjak!

vicky, hoe is het nu?

Oeps dutchie, het zullen de hormonen wel geweest zijn!

Ik voelde me ook direct moeder. Niets wennen ofzo, Ive voelde direct als mijn kind en ik kan niet voorstellen dat hij er ooit niet is geweest. En ik ben natuurlijk super gelukkig met hem!

Met mij zelf gaat het niet super. Mijn herstel lijkt wel stil te staan de afgelopen week. Met de hechtingen gaat het wel redelijk, maar bij sommige bewegingen voel ik ze nog wel. Verder ben ik heel moe en lusteloos. Ik ben echt helemaal kapot aan het einde van de dag en het enige wat ik dan gedaan heb is voor Ive zorgen, mijn man doet het hele huishouden. En mijn rug, nek en bekken willen ook nog niet helemaal, maar als het goed is ga ik deze week naar de fysio/chiropractor en dan zet hij het hopelijk weer recht en gaan we weer beginnen met de opbouw.
En als laatste: ik vind het vreselijk oppervlakkig van mezelf, maar ik vind mijn lichaam zo lelijk nu... Er zitten nog wat zwangerschapskilo's aan (hoeveel weet ik niet, we hebben geen weegschaal) en mijn buik is nog zo vreselijk slap. Ik weet het, het heeft tijd nodig enz. Maar tot die tijd ontwijk ik maar even de spiegels.

Ach Cattie wat naar voor je!
Wat mijn lichaam betreft heb ik hetzelfde als jij. Ben in het begin 9 kilo afgevallen en dat was het dan wel.
Ik ga donderdag voor het eerst weer eens rustig aan sporten. Daar heb ik toch zo'n loeiveel zin in.

Ja Vicky, hoe is het met je rug vandaag?

En Belana, hoe is het eerste dagje met zijn tweetjes?

(ik ga kijken of Cas ook wil gaan slapen, heb ik zelf ook even rust. hij ligt hier nl. voor me net voor het toetsenbord. te luisteren naar mijn tikken, maar nu vindt hij het niet leuk meer. )

cattie, je hebt een zware bevalling gehad he, niet te veel verwachten. Ik heb daar toen na de geboorte van Liam ook best lang over gedaan, minimaal 6 weken om weer een beeeetje op de been te zijn. ook veel bloedverlies speelt mee. geef jezelf de tijd. even langs de fysio/chiro is wel lekker, daar kijk ik ook naar uit.
En je lijf... ja, herkenbaar. Ik ben al heel wat kilo's kwijt gelukkig, maar aan mijn lijf zie je het niet alles slap idd. Het trekt echt wel weer bij en met een beetje sporten komt het weer goed straks.
tot die tijd ontwijk ik ook de spiegels hoor

Mijn dagje met Ezra verloopt erg rustig. Hij slaapt de hele dag al alleen wakker voor zijn happie meestal begint ie rond half 6 wat morreliger te worden en dat kan dan de hele avond duren. gelukkig gaat ie rond half 11 meestal netjes slapen.

morgen is Liam ook thuis, dat wordt wel druk denk ik

Vicky, sterkte met je rug

Voor alle uitgewoonde huisjes

Vanmorgen dacht ik dat het wel ging met mijn rug, maar hoe verder de dag voorderde hoe meer last ik kreeg. En nu gaat het eigenlijk wel weer.

Moet morgen zo wie zo naar de fysio, dus kaart het gelijk ff aan.

Cattie, je lijf krijgt best een opdonder van een bevalling, heel cliche, maar probeer wat rust voor jezelf te nemen zodra je kan.
Belana, fijn dat het zo goed gaat! Heerlijk zo'n slaapbaby
Vicky, wat rottig van je rug joh, hopelijk gaat het snel beter!

Ik moet ook even iets kwijt over het gevoel na de bevalling. Het houdt me de laatste tijd erg bezig, misschien omdat Sara bijna 1 is. Het is een lang verhaal, maar ok.
Toen ik net bevallen was, was ik euforisch omdat ik 8,5 pond kind eruit geperst had en supertrots was op mijn meissie en mezelf. Maar een moedergevoel had ik absoluut niet.
Onze kraamverzorgster viel heel erg tegen. Ik zou 8 uur krijgen, en na 1 dag werd dat (door haar) teruggezet naar 3 uur, omdat ik dat wel aan zou kunnen. Ik durfde er niets van te zeggen omdat ik vreselijk labiel was in die tijd.
Die 3 uur dat ze er was, deed ze Sara in badje, ging zitten met een kop koffie, deed een was in de machine, mij controleren (hechtingen enz) en ging weer weg.
Na 3 dagen was ik helemaal op, het enige wat ik kon was huilen, ik kon niets hebben. Ik was de hele dag aan het aftellen: wanneer wordt Sara weer wakker? Moet ze nu weer aan mijn borsten hangen? Shit, ze huilt, moet ik haar nu weer oppakken? Ik wil dit niet, ik wil haar niet, ik wil helemaal niets.
Op de 4e dag vroeg ik aan manlief, toen Sara huilde, of hij 'hem even uit zijn bedje wou halen'. Manlief zei verbouwereed dat Sara een meiske was, en ik wist het gewoon niet meer.
Uiteindelijk hebben we toch durven aangeven aan de verloskundige dat het absoluut niet ging, toen hebben we verlenging van de kraamzorg gekregen (een andere!) en een paar gesprekken met een consulente van het CB. De andere kraamhulp was een verademing, ze bleef 5 uur op een dag, leerde me andere manieren van voeden, zette me onder de douche, maakte ontbijt voor me, en als ze wegging had ik daadwerkelijk het gevoel dat ik het uurtje voor manlief thuiskwam kon overbruggen.
Toch ging het niet goed. Toen de kraamhulp weg ging uiteindelijk was ik op van de zenuwen, Sara huilde vreselijk veel, ik kon haar niet gewoon zoals iedere andere moeder oppakken, ik werd en ontzettend gestresd en nerveus van en manlief deed eigenlijk alles met haar, het enige wat ik deed was voeden, en zelfs dat stond me ontzettend tegen.
Na 3 weken zijn we overgegaan op de fles, dat scheelde voor mij al enorm. Sara bleef echter huilen, huilen en nog eens huilen. Manlief was inmiddels weer aan het werk en er zijn momenten geweest dat ik hem mailde dat als hij niet snel naar huis kwam, ik d'r wat zou doen met d'r gehuil.

Hoe het is overgegaan weet ik niet, maar uiteindelijk ging het beter. Sara zijn we gaan inbakeren wat sowieso voor meer rust zorgde, ze sliep ineens voeding naar voeding en ik kwam iets aan mezelf toe.
Inmiddels zijn dingen enorm verandert, Sara is mijn alles, mijn knuffelbuffel en ik ben vreselijk trots op haar, heb een oer-moedergevoel, in tegenstelling tot net na de bevalling want ze hadden d'r zo mogen meenemen van me.
Nu ze bijna een jaar is denk ik er veel aan terug. Ik voel me schuldig, dat ik niet van d'r hield, dat ik d'r niet kon troosten, ik baal dat ik geen borstvoeding ben blijven geven, en ik ben ontzettend kwaad. Kwaad omdat uit alles bleek dat het niet goed met me ging ( hoge polsslag, elke dag boven de 108, koorts zonder reden enz.
Waarom ik dit allemaal neerzet hier, geen idee, ik wil gewoon even m'n verhaal kwijt denk ik, en zit best in een dipje momenteel..

quote:

Op maandag 31 juli 2006 21:12 schreef Fuente het volgende:


Ik moet ook even iets kwijt over het gevoel na de bevalling. Het houdt me de laatste tijd erg bezig, misschien omdat Sara bijna 1 is. Het is een lang verhaal, maar ok.
Toen ik net bevallen was, was ik euforisch omdat ik 8,5 pond kind eruit geperst had en supertrots was op mijn meissie en mezelf. Maar een moedergevoel had ik absoluut niet.
Onze kraamverzorgster viel heel erg tegen. Ik zou 8 uur krijgen, en na 1 dag werd dat (door haar) teruggezet naar 3 uur, omdat ik dat wel aan zou kunnen. Ik durfde er niets van te zeggen omdat ik vreselijk labiel was in die tijd.
Die 3 uur dat ze er was, deed ze Sara in badje, ging zitten met een kop koffie, deed een was in de machine, mij controleren (hechtingen enz) en ging weer weg.

Heel raar dat je kraamhulp bepaalt hoeveel uur zorg je krijgt. En in die 3 uur tijd kan ze ook niet veel meer doen dan dat natuurlijk.

quote:

Na 3 dagen was ik helemaal op, het enige wat ik kon was huilen, ik kon niets hebben. Ik was de hele dag aan het aftellen: wanneer wordt Sara weer wakker? Moet ze nu weer aan mijn borsten hangen? Shit, ze huilt, moet ik haar nu weer oppakken? Ik wil dit niet, ik wil haar niet, ik wil helemaal niets.

Volgens mij is dat wel redelijk 'normaal' zo rond de 3e dag, kraamtranen ofzo noemen ze dat toch? Ik kan me iig herinneren ook een dag gehad te hebben waarop ik alleen maar als een of andere labiele doos kon huilen . Volgens mij ook zo rond dag 3.

quote:

Op de 4e dag vroeg ik aan manlief, toen Sara huilde, of hij 'hem even uit zijn bedje wou halen'. Manlief zei verbouwereed dat Sara een meiske was, en ik wist het gewoon niet meer.
Uiteindelijk hebben we toch durven aangeven aan de verloskundige dat het absoluut niet ging, toen hebben we verlenging van de kraamzorg gekregen (een andere!) en een paar gesprekken met een consulente van het CB. De andere kraamhulp was een verademing, ze bleef 5 uur op een dag, leerde me andere manieren van voeden, zette me onder de douche, maakte ontbijt voor me, en als ze wegging had ik daadwerkelijk het gevoel dat ik het uurtje voor manlief thuiskwam kon overbruggen.
Toch ging het niet goed. Toen de kraamhulp weg ging uiteindelijk was ik op van de zenuwen, Sara huilde vreselijk veel, ik kon haar niet gewoon zoals iedere andere moeder oppakken, ik werd en ontzettend gestresd en nerveus van en manlief deed eigenlijk alles met haar, het enige wat ik deed was voeden, en zelfs dat stond me ontzettend tegen.
Na 3 weken zijn we overgegaan op de fles, dat scheelde voor mij al enorm. Sara bleef echter huilen, huilen en nog eens huilen. Manlief was inmiddels weer aan het werk en er zijn momenten geweest dat ik hem mailde dat als hij niet snel naar huis kwam, ik d'r wat zou doen met d'r gehuil.

Hoe het is overgegaan weet ik niet, maar uiteindelijk ging het beter. Sara zijn we gaan inbakeren wat sowieso voor meer rust zorgde, ze sliep ineens voeding naar voeding en ik kwam iets aan mezelf toe.
Inmiddels zijn dingen enorm verandert, Sara is mijn alles, mijn knuffelbuffel en ik ben vreselijk trots op haar, heb een oer-moedergevoel, in tegenstelling tot net na de bevalling want ze hadden d'r zo mogen meenemen van me.
Nu ze bijna een jaar is denk ik er veel aan terug. Ik voel me schuldig, dat ik niet van d'r hield, dat ik d'r niet kon troosten, ik baal dat ik geen borstvoeding ben blijven geven, en ik ben ontzettend kwaad. Kwaad omdat uit alles bleek dat het niet goed met me ging ( hoge polsslag, elke dag boven de 108, koorts zonder reden enz.
Waarom ik dit allemaal neerzet hier, geen idee, ik wil gewoon even m'n verhaal kwijt denk ik, en zit best in een dipje momenteel..

Dat zeg ik tegen mijn meisje ook heel vaak.... knuffelbuffel....

Fuente, ik vind niet dat je je ergens schuldig over moet voelen. Dingen zijn nu eenmaal zo gelopen en nu is alles toch helemaal goed? Myhron is pas een jaar geworden en dan ga je inderdaad heel veel terugdenken. Ik kan heel veel dingen juist niet meer voor me halen, de bevalling en de eerse paar dagen nog wel, als de dag van gisteren zelfs. Maar ik kan me niet meer voor me halen hoe mijn eerste dag met haar alleen was bijvoorbeeld en wat ik dan deed heel de dag. Heel gek.

En een huilend kindje is ook iets om gek van te worden, je wilt het zo goed doen en als dat dan voor je gevoel niet lukt is dat heel rot.

Fuente toch, wat akelig! Wat zul je een nare tijd hebben gehad toen. Echt heel begrijpelijk dat dat nou terug komt als het bijna een jaar geleden is. Misschien wel eens goed dat je dat eens opgeschreven hebt. Is dit de eerste keer dat je het verteld?

Een vreselijke nare ervaring en je had echt beter begeleid moeten worden toen. Daar mag je best boos om zijn. Maar niet op jezelf hoor, want ik denk, als ik dat zo lees, dat je er zelf niks aan hebt kunnen doen.

Ik hoop dat jullie en Sara een fijne verjaardag hebben!

Igraine, knuffelbuffel is zo lief


Het is de eerste keer dat ik het hier neerzet. Manlief weet er uiteraard van, die was erbij, mijn moeder had een vermoeden, wat ik destijds onkende (nee joh, alles gaat priiiiima).
Laatst heb ik met mijn beide ouders wel een gesprek gehad hierover.
We hebben uiteindelijk wel een klacht bij de kraamzorg ingedient, hierover nog een nagesprek gehad en daaruit bleek dat er meer klachten over de betreffende kraamverzorgster waren geweest, en dat er maatregelen getroffen zijn, maar hoe of wat weet ik niet.
Het is ook niet dat het per definitie aan haar lag, ik denk dat ik sowieso met deze gevoelens te maken had gekregen, maar het is wel dat zij besloot maar 3 uur per dag er te zijn (en er wel voor zorgen dat ze er was als de verlos voor de controles kwam) en om de signalen niet op te pikken.

Uiteindelijk is het goedgekomen, en geniet ik ontzettend. Ik weet ook niet waarom het me nu nog zo bezighoudt, ik denk omdat je nu terugkijkt op de beginperiode, op een jaar terug. Ik heb ontzettend mazzel gehad dat manlief alles overnam van me, 40 uur werken, dan thuiskomen bij een brullende vrouw, en dan nog alles doen.

Als ik ooit een tweede kindje mag krijgen dan ben ik wel van plan om dingen anders aan te pakken en eerder aan de bel te trekken. Ik zou dolgraag langere tijd willen borstvoeden, de borstvoeding bij Sara ging in principe ook perfect, ze groeide goed enz, maar ik kon het gewoon niet hebben.

Nou ja, het is iig wel fijn om alles een keer eruit te gooien, en inmiddels weet ik wel dat ik niet de enige ben die dit ervaren heeft na een bevalling, en dat het uiteindelijk ook meeviel, gezien dat ik er op eigen kracht, zonder medicijnen weer uitgekomen ben.