Hoe gaat het met de moeders? deel 23

zo gevonden!

met deze moeder gaat het goed, had vorige week wel even een inzinking van moeheid, de warmte en dat in combinatie met 2 kinderen die beide snachts wakker werden en dan ook nog extreem vroeg smorgens weer wakker worden dat was even genoeg voor mij om er ff doorheen te zitten, kon alleen maar janken 2 dagen lang
daarbij vond ik ook dat ik maxim te weinig aandacht gaf, Romijn vraagt namelijk ontzettend veel aandacht op het moment (niet zo gek zo klein), maar elke keer als ik wat wou gaan doen met Maxim kwam Romijn er weer tussen, en Maxim maar achter mij aan lopen "koewa koewa" (dat is kleuren, dat had ik beloofd) reden voor nog meer janken .
dus nu hebben we besloten dat we een hulpje in de huishouding willen om mij beetje te ontlasten, zodat ik toch genoeg tijd aan Maxim kan besteden. en dat hulpje begint vrijdag al
ene kant voelt het raar aangezien ik fulltime thuis ben en toch een hulpje kan gebruiken, andere kant is het ook wel erg lekker dat ik aan bepaalde dingen niet hoef te denken en dus alle aandacht heb voor de kids.

en dan hebben we ook nog alberts bezorgservice ingeschakeld, ik kan de grote boodschappen echt niet meer doen zo en manlief werg sjaggo van mijn lijstjes elke keer, dus weer iets eraf waar ik niet meer aan hoef te denken en stressen

quote:

Op maandag 10 juli 2006 16:41 schreef Martineke het volgende:
zo gevonden!

met deze moeder gaat het goed, had vorige week wel even een inzinking van moeheid, de warmte en dat in combinatie met 2 kinderen die beide snachts wakker werden en dan ook nog extreem vroeg smorgens weer wakker worden dat was even genoeg voor mij om er ff doorheen te zitten, kon alleen maar janken 2 dagen lang
daarbij vond ik ook dat ik maxim te weinig aandacht gaf, Romijn vraagt namelijk ontzettend veel aandacht op het moment (niet zo gek zo klein), maar elke keer als ik wat wou gaan doen met Maxim kwam Romijn er weer tussen, en Maxim maar achter mij aan lopen "koewa koewa" (dat is kleuren, dat had ik beloofd) reden voor nog meer janken .
dus nu hebben we besloten dat we een hulpje in de huishouding willen om mij beetje te ontlasten, zodat ik toch genoeg tijd aan Maxim kan besteden. en dat hulpje begint vrijdag al
ene kant voelt het raar aangezien ik fulltime thuis ben en toch een hulpje kan gebruiken, andere kant is het ook wel erg lekker dat ik aan bepaalde dingen niet hoef te denken en dus alle aandacht heb voor de kids.

en dan hebben we ook nog alberts bezorgservice ingeschakeld, ik kan de grote boodschappen echt niet meer doen zo en manlief werg sjaggo van mijn lijstjes elke keer, dus weer iets eraf waar ik niet meer aan hoef te denken en stressen

Kan wel snappen dat je er doorheen zat!
Gelukkig heb je nu wat hulp. Lekker hoor.

Kim was vorige week erg onrustig, huilen, krijsen, niet willen slapen, etc.
Achteraf denk ik dat het door het tandje komt en de warmte.

die warmte ja pff, zielig hoor voor die kleintjes en dat dan ook nog in combi met een tandje. gaat het nu weer wat beter met Kim?

Lekker genieten van je mannetjes Martineke...kan me voorstellen dat het een heel geregel is, dus lang leven al die diensten

quote:

Op maandag 10 juli 2006 22:11 schreef Martineke het volgende:
die warmte ja pff, zielig hoor voor die kleintjes en dat dan ook nog in combi met een tandje. gaat het nu weer wat beter met Kim?

Redelijk. Soms heeft ze last en is ze paniekerig. maar het is een stuk beter!
Denitox helpt hier helaas niet.

Heb je chamodent al geprobeerd Ingrid?

quote:

Op dinsdag 11 juli 2006 14:01 schreef m@x het volgende:
Heb je chamodent al geprobeerd Ingrid?

Nog niet. Dat zijn toch druppels?

En hoe gaat het met deze moeder deze ochtend? Deze middag ziet er wat beter uit iig, maar vanmorgen

Moeders dacht dus gezellig met Cas wat boodschapjes te doen. Maar Cas vond dat helemaal niet gezellig. Cas was boos, Cas had het warm, Cas houdt niet van boodschappen doen, niet vandaag.
Dus wat doe je dan als baby van 4 weken? Dan zet je het op een krijsen. Vanaf het moment dat je uit de auto gehaald wordt. En dat doe je dan hard, heel hard. Zo hard dat je moeder zich ineens bewust wordt van de enorme echo tussen de panden op het plein. Dat iedereen zich omdraait en kijkt waar dat vandaan komt. En dan ben jij de enige die met een wandelwagen loopt, dus je kunt ook niet even vermanend naar een ander kijken.
Dan loop je heel snel het Kruidvat in, want pfff warm en opschieten dan maar en dan zet meneer nog een tandje bij. Hij brult alsof zijn leven er vanaf hangt. En ik had het echt zó warm. Dan sta je bij de kassa en dan zegt de dame achter je: "Ah, wat zielig."
En ik zeg: "Ach ja."
Ze benadrukt het nog eens: "Hij vindt het echt niet leuk hoor."
En ik denk: Joh, meen je dat nou? Ik dacht dat hij dit puur doet om zijn moeder te treiteren, maar wat weet ik er nou van? Gelukkig ben jij zo'n bemoeial die zich er fijn even tegenaan bemoeit, dank je wel!
Maar ik zeg: "Ach ja."
Snel naar buiten, rap naar de Aldi. Cas krijst alsof hij fijngeknepen wordt. Moeders heeft het heet, alles plakt. Snel spullen pakken en naar de auto.
Fuck, vergeten geld te pinnen voor de hulp. Kan ik weer terug!
En natuurlijk valt er dan net een pak koekjes uit de wagen en omdat ik zo'n haast heb rijd ik het finaal aan gort. Dag koekjes.
Pinnen en wegwezen. Eenmaal in de auto is het zo stil als ik wegrij, dat ik bijna wil stoppen om te kijken of ik Cas niet ergens heb laten staan. Maar hij zit toch echt achterin.
Thuis pak ik alles bezweet en vooral heet uit. Cas test zijn longen nog een keer. Maar we zijn thuis en ik kan hem aanleggen. Tevreden hapt hij toe en kreunt en steunt dat het een lieve lust is. Cas heeft gewoon een beetje mama-honger vandaag, want als Cas klaar is kijkt hij zijn moeder verliefd aan en zegt: "Krrr."
Nou, dan kan je mij wegdragen hoor.

Dutchie dat moedergevoel he dat is zo wonderbaarlijk mooi en sterk
geniet van die 2 kanjers van je

Hier is het moedergevoel ook enorm aanwezig, maar dat in de vorm van tranen enorm veel tranen
iedere keer als ik een foto tegen kom van Thijs ben ik boos kwaad verdrietig en doet het pijn
ik wil thijs ook knuffelen en kusjes geven en op schoot houden...

Daarom gun ik het andere ook zo enorm geniet er van

Lijkt me logisch toch dat je je zo voelt? Overal natuurlijk die herinnering en alles wat met Thijs samenhangt. Probeer je afleiding te zoeken om er minder mee bezig te zijn of doe je dat juist niet?

Oh Bar

Bar Ik vind je zo dapper....

En ik vind het zo al vreselijk. Elke keer als ik een foto van Thijs zie in een van de topics dan schiet me weer door mijn hoofd dat dat lieve stoere schattige mooie knulletje toch niet zomaar weg kan zijn...en schieten de tranen weer in mijn ogen. Hoe moet dat in hemelsnaam toch voor jullie zijn? En hoe leer je in hemelsnaam met zoiets te leven...

bar ik zou ook niet weten hoe ik met zulk groot verdriet & gemis zou moeten leven, wat een nachtmerrie die maar niet over gaat. het is ook om gek en woedend van te worden. sterkte maar weer met deze ozo diepe pijn.

dutchie ha, wees blij dat je Léon niet ook bij je had. hier werkt het vaak versterkend, als de een het op een huilen zet wil de ander daar niet bij achter blijven... gisterochtend was 't hier ook zo'n 'gezellige' boel bij het boodschappen doen.

Bix, ik verheug me er nu al op.

Lieve Bar, jouw gevoelens zijn volkomen normaal. Ookal zit je in een abnormale situatie. Meid, wat jij op je bord hebt gekregen is zo onvoorstelbaar hard. Je gemis is voor zelfs voelbaar.

Vandaag een paar uurtjes voor mezelf gehad. Lekker terrasje zitten, even het dorp en een afspraak bij de kapper. Merlijn werd lekker opgevangen door een oma die lekker wou spelen met hem.

Ik merkte steeds meer dat ik eens echt tijd voor mezelf moest hebben. Even geen huishouden, werk of Merlijn. Zou eigenlijk ook wel weer eens willen gaan wandelen maar dat komt nog, als ik vakantie heb en Merlijn naar het KDV mag. Weer een beetje mezelf vinden mag wel en 's avonds en dus ook net weer lekker even Merlijn verwennen.

Jee Bar, voor ons gaat het leven maar 'gewoon' door, en jij moet zomaar je lieve kleine vent missen. Het blijft onbegrijpelijk, verschrikkelijk oneerlijk en TE groot om ooit te kunnen verwerekn lijkt wel. Wat een afschuwelijk besef moet dat steeds weer zijn, wat een vreselijk gemis. Heel, heel veel sterkte!!!

Dutch: jaaaaa, dat soort kassameisjes!!!! Aaaargh!!! Negeren is idd de enige remedie.

Bar

Deze mama zit er al een tijdje doorheen. Heb al wat gesprekken met een spv-er gehad en fysio voor de lichamelijke klachten. Dacht dat het wel weer 1,5 week goed ging tot gister. Ben op de verjaardag 2x in tranen uitgebarsten (gelukkig hadden alleen m'n vriend en m'n moeder het door, de rest dacht alleen dat ik moe was) en ik liep me gigantisch op te winden over de meest kleine dingetjes, ik kan echt niks hebben Was ik blij dat ik even twee home-made salades moest stampen Heb me vandaag voor het eerst hiervoor ziekgemeld op m'n werk, ik trek het gewoon niet meer En eigenlijk voel ik me daar ook weer schuldig over

Goed dat je die beslissing voor jezelf hebt gemaakt, je zegt dat je je nu schuldig voelt, maar als je zo maar blijft aanmodderen wordt het alleen maar erger tot je zelf de beslissing niet meer kunt nemen om je idd ziek te melden, schuldig voelen is helemaal niet nodig...je moet voor jezelf zorgen want niemand anders kan dat voor je doen.

Waar staat spv voor?
Probeer iig wel hulp te zoeken om de zaken weer een beetje in perspectief te krijgen sterkte meid!

Githa, je hebt gelijk, op m'n werk gaat het namelijk ook niet erg goed, heb dagen dat er niks uit m'n handen komt, omdat ik me niet kan concentreren. Spv-er staat voor sociaal psychologisch verpleegkundige. Hij denkt dat mijn klachten door mijn zwangerschap/bevalling komen. Ik heb me toen namelijk (o.a. ook door m'n werk en datzelfde schuldgevoel) helemaal weggecijferd. En daar betaal ik nu de rekening voor. En hij zegt idd ook dat ik meer aan mezelf moet denken en ook niet te hoge eisen aan mezelf moeten stellen.

Aha, sociaal psychologisch had ik ja, maar kon die V niet plaatsen.
Maar ligt de oorzaak dan ook niet een beetje in het werk?

Volg zijn raad iig op en denk nu eerst aan jezelf, heb je ook besproken hoe je hier nu mee om moet gaan, een behandel-of stappenplan?

Oorzaak ligt zeker ook beetje bij het werk.

Ik moet vooral accepteren dat het tijd kost om hier uit te komen en vooral afspraken maken voor dingen, want anders doe ik gewoon niks. Het is dat ik Robin heb om voor te zorgen, anders zou ik 's ochtends niet eens m'n bed uit komen.

Heb net ook de bedrijfsarts gesproken: ik moet even wat tijd voor mezelf nemen en en begin augustus bij hem op gesprek komen.

Even een vraag voor de moeders met bekkenklachten: Ik heb ineens sinds vanmorgen pijn in de overgang van mijn been naar de heup aan de voorkant. Dat is toch geen bekkenpijn? En dat komt toch niet nog een maand na de bevalling opzetten, dat heb je toch direct of eerder al?
Ik vraag het, omdat het gedurende de ochtend steeds erger werd. Ik ga zo maar eens plat, kijken of het helpt. Ik heb nl. beide kinderen hier, dus die vragen ook straks weer volle aandacht.

Ik heb alleen enorme pijn tussen de benen Dus ik weet of dat van jou ook met je bekken te maken heeft.

Ja Snoop, ik heb ook geen idee.

Wennie, goed dat je je ziek gemeld hebt!! Even aan jezelf denken hoor!

Ennuhh morgen gaan we lekker zwemmen!!

quote:

Op maandag 24 juli 2006 13:00 schreef dutchie het volgende:
Even een vraag voor de moeders met bekkenklachten: Ik heb ineens sinds vanmorgen pijn in de overgang van mijn been naar de heup aan de voorkant.

Dat heb ik ook ineens sinds een paar weken. Ik ben er niet mee heen geweest, hopelijk gaat het vanzelf over. Geen idee hoe het kan. Ik ben wel rugpatient en had in de zwangerschap wel last van mn bekken, maar erna niet meer.

dutchie, klinkt niet als bekkenklacht. wel heel vervelend. hoop dat het snel weer over is. misschien toch een beetje te veel gedaan?

Mwja, ik weet het niet. Denk nu meer aan een ontsteking ofzo. Hoopte dat het vanmorgen over zou zijn, maar helaas. Volgens mij wordt het juist door rust erger, dus toch maar gewoon bewegen denk ik. Komt mooi uit, wilde toch nog een stuk gaan wandelen met Cas.

dit is geen aandacht trekkerij dit is een stukje tekst wat ik geschreven heb 2 weken nadat ik smorgens uit mijn bed gebeld ben, het is voor mij een stukje verwerking, want van mij afschrijven is voor mij een goede mannier om dingen een plek te geven en stil te staan bij het verdriet wat ik heb rondom het verlies en het gemis van Thijs

Wil jullie ook beetje waarschuwen voor de soms treffende woorden, die ik gebruikt heb en hoe ik mij toen voelde 2 weken na 9 juni:

<sub>Hier zit je dan een moeder zonder kind , mijn kindje is naar de hemel
Het leven draait door, huishouden, boodschappen, containers en noem zo maar op.

Het is morgen 2weken geleden dat ik smorgens om half 7 uit mijn bed gebeld ben door Marco, of ik zo snel mogelijk naar het ziekenhuis wilde komen want het ging niet goed...

Eerst iemand uit de straat wakker proberen te maken wat gelukt is, als een gek naar het ziekenhuis gereden.
Uit de auto gerend richting de deur, alwaar ik Marco naar me toe zag komen lopen, met in zijn hand de beer van Thijs.
de beer van Thijs, de knuffelbeer van Thijs die we eigenlijk niet zo snel bij hem weg haalden als hij ziek of naar bed moest.
Ik wist het vrijwel meteen dat het enorm fout moest zitten
En toen kwamen de woorden
Ze hebben van alles geprobeerd maar het lukte niet, Thijs is er niet meer...
Ik voelde de aarde onder me wegzakken, stond genageld en wilde alleen maar naar mijn zoontje toe.

Op de kinderafdeling gelijk naar zijn kamertje gelopen, waar ik hoopte een slapende of zittende Thijs aan te treffen.
Maar nee, daar lag mijn knulletje alleen niet slapend, hij lagdaar levenloos.
Dat gevoel opdat moment is onbeschrijfelijk.
Je alles is je afgenomen, je kindje waarom alles draait, waar je zielsveel van houd en denkt nog heel lang bij je te mogen hebben.
Het kon niet waar zijn...
Maar het was wel zo.

Thijs mama mist je zo gigantisch, ik kan het nog steeds maar moeilijk geloven dat je er niet meer bent.
Ik mis je knuffels en je kusjes ik mis je gekruip, je gebrabbel.
Ik hoop dat je het goed hebt bij oma en dan Danyel en jij beetje vriendjes kunnen worden.

Mama denkt aan je</sub>

Lieve Bar, verontschuldig je nooit meer om wat je schrijft!

Er is niets te verontschuldigen namelijk, en al helemaal geen aandachtrekkerij. Ik ben blij dat het je helpt de dingen van je af te schrijven, en ik hoop dat je dat blijft doen, zolang het je helpt.

Wat jij meemaakt is de nachtmerrie van iedere moeder, ik heb zo met je te doen....
En dikke knuffel maar weer, bij gebrek aan woorden

Ik ben het helemaal met Leah eens, wat nou aandachttrekkerij?
Al schrijf je het nog eens 100x als het je helpt moet je dat doen Bar

Ik heb ook geen woorden voor het stukje dat je net beschrijft, ik kan alleen maar slikken en bedenken wat een nachtmerrie dat moet zijn, een dikke knuffel.

och lieve Bar, daar heb je dit forum toch ook voor.
meissie, ik vind het zo verschrikkelijk, zo'n nachtmerrie inderdaad. niks aandacht trekkerij. een hele warme knuffel voor jou

Bar, natuurlijk is dat geen aandachttrekkerij. Ik denk juist dat het goed is dat je het zo van je afschrijft. Ik heb me wel eens afgevraagd hoe je nou met zulk verdriet om moet gaan. En gruwels dat moet echt een ware nachtmerrie zijn. Ik weet het niet hoe het voelt en hoop het echt nooit mee te maken.

Ik denk nog vaak aan jouw Thijs en vindt de foto's byzonder mooi die gemaakt zijn zo vlak voordat hij is overleden. Het lijkt me trouwens waanzinnig moeilijk dat je er zelf niet bij was toen hij overleed. Een beetje een onwerkelijk gevoel moet dat dan geven dat hij daar zo levenloos ligt. Jeetje meid, had ik maar zo'n toverstafje die werkte

Je kunt trouwens nog bekkenklachten krijgen zo'n 4 maanden na bevalling.

Lieve Bar,

Zoals Leah en Githa al zeggen... je hoeft je echt niet verontschuldigen!!
Wat jij hebt meegemaakt is verschrikkelijk! En dat mag je echt wel met ons delen!! Schrijf het van je af, schreeuw het uit, mail het naar mij of wie dan ook van het forum!!

Ik het jouw stukje tekst met dikke tranen zitten lezen! Ik vind je sterk en ik vind het knap dat je je zo kan verwoorden!

Dikke

Bar
ik kan me alleen maar bij de anderen aansluiten.

ik moest hier even voor uit mijn lurkstand komen..

Bar, ik ken je wel niet, maar ik lurk al een lange tijd bij OUD mee, en zo heb ik ook jouw verhaal meegekregen. het stuk wat je beschrijft geeft me de rillingen en de tranen schieten me in de ogen. wat lijkt me dit vreselijk moeilijk. zeker in dit subforum, met allemaal nieuwe beebjes enzo..
Zoals hierboven ook gezegd wordt, aandachttrekkerij is het zeker niet!
als het jou helpt, schrijf maar alles op!
ik wil sterkte! opschrijven, maar er zijn gewoon geen woorden voor...

Bar, wat ik lees bezorgt me enorme koude rillingen. Het is ook zo onvoorstelbaar dat dit gebeurd is. Het was wel niet hetzelfde, maar ik herken wat je hier zegt:

quote:

Op de kinderafdeling gelijk naar zijn kamertje gelopen, waar ik hoopte een slapende of zittende Thijs aan te treffen.
Maar nee, daar lag mijn knulletje alleen niet slapend, hij lagdaar levenloos.

Zo was het bij ons toen mijn vader verongelukte. Ik logeerde bij mijn zus en midden in de nacht ging de telefoon, de politie. Mijn zus zakte in elkaar en ik nam het over. Ik geloofde niet wat hij zei. Heb nog de hele tijd tussen dit telefoontje en de rit naar huis gedacht dat de man het mis had. Pa lag gewoon in het zh, het was niet goed, maar hij leefde nog. Pas thuis drong het besef door.
Dat is te bizar en te onrealistisch voor woorden.
_{en nog denk ik wel eens dat ik hem binnenkort alsnog een keertje tegenkom.}
Schrijf maar lekker van je af, het helpt echt. Al je emoties, zet ze op papier.

Lieve Bar,

Ook ik kan me alleen maar bij de rest aansluiten. Verontschuldig je niet, maar uit je. Ook dáár is op dit forum alle ruimte voor. Die kleine lettertjes zijn echt helemaal nergens voor nodig. Het is goed als er over Thijs gesproken wordt en de hele wereld mag dat lezen! Thijs , jullie mooie zoon, mooie lieve schattige stoere Thijs, mag gezien worden! Dus blijf vooral schrijven, plaats die mooie foto's, haal herinneringen met ons op, schrijf de pijn van je af... en verontschuldig je vooral niet!

Lieve Bar, ik kan me alleen maar aansluiten bij de rest. Als het voor jou goed voelt om je verdriet van je af te schrijven en met ons te delen moet je dat zeker doen! Ook ik zie dat niet als aandachttrekkerij maar als een vorm om dit oneerlijke verlies een plekje te geven.

Bar Ik sluit me ook bij de rest aan. Kan je alleen maar sterkte wensen.

Bar een hele dikke _{en nooit meer verontschuldigen voor je verhaal}

Bar

Oh Bar

Bar:* ik vind je zo moedig..

Ik heb ooit eens een gediht geschreven.. heb het ietsjes aangepast.. maar dit schiet me in mijn hoofd bij de gedachte aan jou aan thijs en marco en het verdriet wat jullie moeten hebben..

angs om te gaan slapen angst om te gaan dromen
angst omdat ze weet wat er gaat komen
helemaal verdoofd
de film speelt door haar hoofd
geen detail mist haar gedachte
zijn handjes, zijn knuffels, zijn kruipen en hoe hij lachte
de de liefde die hij heeft gegeven
een liefde voor het leven..
het verdriet dat ze bij zich moet dragen
de duizenden vragen..
niemand die weet wat ze ziet..
zich schamend voor haar verdriet..
wordt ze gewekt door het licht..
met ontelbare tranen op haar gezicht...