Hoe gaat het met de moeders? deel 23

hoop dat dit werkt ingrid

Thanks Bar

Ingrid, hopelijk kom je er nu wel vanaf En idd niks van aantrekken wat een ander zegt: Robin is alweer 9 maanden en net aan het tijgeren. Ze worden zo snel groot en ze hebben nog hun hele leven de tijd om te zitten/staan/lopen etc En zolang ze zich verder wel ontwikkelt, is er toch niks aan de hand?

Deze "nieuwe" moeder doet het goed Ik ben best snel hersteld na deze bevalling. Moet wel opletten wat ik doe en als het ff kan rusten 's middags (heb vandaag 2,5 uur liggen slapen nog ) maar op zich gaat alles prima. Zal wel blij zijn als ik naar mijn chiropractor mag (mag 4 weken na de bevalling) want het zit niet helemaal lekker in mijn rug/SI gewricht. Maar ik mag niet klagen.
Morgen gaat Nick weer werken en das wel ff vreemd. Nou gaat Liam gewoon naar de oppas en Ian is naar de vakantiespelen, dus het is een rustig dagje met Ezra samen.
Ik heb wel opstart problemen gehad ivm de borstvoeding die (weer) niet lekker liep, en daar was ik enorm stuk van en overstuur 1,5 week lang. Nu kolf ik en geef flesjes en ik staar me er niet meer op blind. Ik vloei nog maar heel weinig, dat is heel snel minder geworden, soms 2 dagen niks en dan ineens wel weer dat zal wel normaal zijn denk ik?
Anyway, moe maar voldaan moet ik zeggen En enorm trots op mijn 2 prachtige zoons

Belana wat klink jij heerlijk trots en goed

Belana, wat fijn dat het goed gaat!
Dat het vloeien stopt en weer begint is normaal (volgens de vk en kraamverzorgster bij mij).

Wennie

Ingrid, ik heb ook een paar keer een schimmel gehad. De HA zei dat als je er vaak last van hebt je dan een kweekje kan laten doen om te kijken war het evt. vandaan komt.

Belana, lekker hoor zo'n lekkere tuk tussendoor!

Ik ben door mijn rug gegaan . Het zit boven mijn stuitje volgens mij en beetje vast. Ik kan wel zitten en lopen, maar bukken en tillen is echt een ramp... Morgen maar ff de ha bellen voor spierverslappers.

auw Vicky... Sterkte

Belana is wel lekker dat je de eerste dag alleen bent met Ezra en pas daarna met Liam en/of Ian erbij. Kan je er weer even in komen. Hier was het gelukkig geen probleem om de eerste dag allebei de jongens (vind dit zo leuk klinken ) samen te hebben. En ms helpt dat voorlezen tijdens het voeden. Alhoewel je nu wel je handen nodig hebt voor het flesje.

dinsdag is Liam ook thuis, dan gaan we eens zien hoe dat gaat de vuurdoop zeg maar

Echt, het stelt niets voor.
_{alhoewel ik heel erg blij ben als het zooitje op bed ligt}

quote:

Op zondag 30 juli 2006 18:20 schreef Vicky het volgende:

Ingrid, ik heb ook een paar keer een schimmel gehad. De HA zei dat als je er vaak last van hebt je dan een kweekje kan laten doen om te kijken war het evt. vandaan komt.

Belana, lekker hoor zo'n lekkere tuk tussendoor!

Ik ben door mijn rug gegaan . Het zit boven mijn stuitje volgens mij en beetje vast. Ik kan wel zitten en lopen, maar bukken en tillen is echt een ramp... Morgen maar ff de ha bellen voor spierverslappers.

Een kweekje is een goed idee. Het wordt nu eindelijk wat minder, maar is nog niet helemaal over.

Beterschap met je rug! Weet hoe zeer dat kan doen.

Vicky sterkte met je rug

quote:

Op zondag 30 juli 2006 21:52 schreef dutchie het volgende:
Echt, het stelt niets voor.
_{alhoewel ik heel erg blij ben als het zooitje op bed ligt}

Same here... (ik zou niet zo snel zeggen dat het niets voorstelt trouwens maar tis ook weer niet te zwaar ofzo, goed te doen!)

Vicky, hoe is t met je rug nu?

Bah, Vicky sterkte!

Ook met deze nieuwe moeder gaat het super! Ik knap veel sneller op dan ik verwacht had. Al moet ik wel een beetje oppassen dat ik mezelf niet voorbij ga lopen. Ik had behoorlijk wat bloedverlies tijdens de bevalling en dat duurt even voor dat weer goed is. Vooral omdat ik geen staalpillen meer wil slikken (ik heb het geprobeerd en kreeg gelijk problemen met de ontlasting).

Maar we gaan al sinds de eerste week samen (schanulleke, Jetske en ik) op pad, lekker boodschappen doen of een kleine wandeling en ik merk per dag vooruitgang. Ik kan nu al langer dan een half uur achter elkaar staan/lopen 's Middags slaap ik vaak wel nog even, ook om de nacht wat te compenseren.
Maar tot nu toe valt het me allemaal erg mee. Ik ben veel minder overbezorgd dan ik van te voren dacht, ik heb meer tijd voor mezelf dan ik had verwacht en Jetske is veel makkelijker dan ik had kunnen hopen.
Ik moet nog wel wennen aan het idee dat ik moeder ben, maar ik denk dat ik er best goed in kan worden

Sjak, ik kan me nog herinneren bij de geboorte van nr. 1 dat ik me gelijk mama voelde. Ik hoefde niet te wennen, die muppet was van mij en ik ging daar voor zorgen. Afgezien van het incident natuurlijk dat ik even vergeten was dat ie van mij was, toen ie gewoon in zijn wippertje in de kamer lag.

ik heb er de eerste keer echt in moeten groeien juist, dit keer was het meteen, hopla, ik ben jouw mama
fijn dat het zo goed gaat sjak!

vicky, hoe is het nu?

Oeps dutchie, het zullen de hormonen wel geweest zijn!

Ik voelde me ook direct moeder. Niets wennen ofzo, Ive voelde direct als mijn kind en ik kan niet voorstellen dat hij er ooit niet is geweest. En ik ben natuurlijk super gelukkig met hem!

Met mij zelf gaat het niet super. Mijn herstel lijkt wel stil te staan de afgelopen week. Met de hechtingen gaat het wel redelijk, maar bij sommige bewegingen voel ik ze nog wel. Verder ben ik heel moe en lusteloos. Ik ben echt helemaal kapot aan het einde van de dag en het enige wat ik dan gedaan heb is voor Ive zorgen, mijn man doet het hele huishouden. En mijn rug, nek en bekken willen ook nog niet helemaal, maar als het goed is ga ik deze week naar de fysio/chiropractor en dan zet hij het hopelijk weer recht en gaan we weer beginnen met de opbouw.
En als laatste: ik vind het vreselijk oppervlakkig van mezelf, maar ik vind mijn lichaam zo lelijk nu... Er zitten nog wat zwangerschapskilo's aan (hoeveel weet ik niet, we hebben geen weegschaal) en mijn buik is nog zo vreselijk slap. Ik weet het, het heeft tijd nodig enz. Maar tot die tijd ontwijk ik maar even de spiegels.

Ach Cattie wat naar voor je!
Wat mijn lichaam betreft heb ik hetzelfde als jij. Ben in het begin 9 kilo afgevallen en dat was het dan wel.
Ik ga donderdag voor het eerst weer eens rustig aan sporten. Daar heb ik toch zo'n loeiveel zin in.

Ja Vicky, hoe is het met je rug vandaag?

En Belana, hoe is het eerste dagje met zijn tweetjes?

(ik ga kijken of Cas ook wil gaan slapen, heb ik zelf ook even rust. hij ligt hier nl. voor me net voor het toetsenbord. te luisteren naar mijn tikken, maar nu vindt hij het niet leuk meer. )

cattie, je hebt een zware bevalling gehad he, niet te veel verwachten. Ik heb daar toen na de geboorte van Liam ook best lang over gedaan, minimaal 6 weken om weer een beeeetje op de been te zijn. ook veel bloedverlies speelt mee. geef jezelf de tijd. even langs de fysio/chiro is wel lekker, daar kijk ik ook naar uit.
En je lijf... ja, herkenbaar. Ik ben al heel wat kilo's kwijt gelukkig, maar aan mijn lijf zie je het niet alles slap idd. Het trekt echt wel weer bij en met een beetje sporten komt het weer goed straks.
tot die tijd ontwijk ik ook de spiegels hoor

Mijn dagje met Ezra verloopt erg rustig. Hij slaapt de hele dag al alleen wakker voor zijn happie meestal begint ie rond half 6 wat morreliger te worden en dat kan dan de hele avond duren. gelukkig gaat ie rond half 11 meestal netjes slapen.

morgen is Liam ook thuis, dat wordt wel druk denk ik

Vicky, sterkte met je rug

Voor alle uitgewoonde huisjes

Vanmorgen dacht ik dat het wel ging met mijn rug, maar hoe verder de dag voorderde hoe meer last ik kreeg. En nu gaat het eigenlijk wel weer.

Moet morgen zo wie zo naar de fysio, dus kaart het gelijk ff aan.

Cattie, je lijf krijgt best een opdonder van een bevalling, heel cliche, maar probeer wat rust voor jezelf te nemen zodra je kan.
Belana, fijn dat het zo goed gaat! Heerlijk zo'n slaapbaby
Vicky, wat rottig van je rug joh, hopelijk gaat het snel beter!

Ik moet ook even iets kwijt over het gevoel na de bevalling. Het houdt me de laatste tijd erg bezig, misschien omdat Sara bijna 1 is. Het is een lang verhaal, maar ok.
Toen ik net bevallen was, was ik euforisch omdat ik 8,5 pond kind eruit geperst had en supertrots was op mijn meissie en mezelf. Maar een moedergevoel had ik absoluut niet.
Onze kraamverzorgster viel heel erg tegen. Ik zou 8 uur krijgen, en na 1 dag werd dat (door haar) teruggezet naar 3 uur, omdat ik dat wel aan zou kunnen. Ik durfde er niets van te zeggen omdat ik vreselijk labiel was in die tijd.
Die 3 uur dat ze er was, deed ze Sara in badje, ging zitten met een kop koffie, deed een was in de machine, mij controleren (hechtingen enz) en ging weer weg.
Na 3 dagen was ik helemaal op, het enige wat ik kon was huilen, ik kon niets hebben. Ik was de hele dag aan het aftellen: wanneer wordt Sara weer wakker? Moet ze nu weer aan mijn borsten hangen? Shit, ze huilt, moet ik haar nu weer oppakken? Ik wil dit niet, ik wil haar niet, ik wil helemaal niets.
Op de 4e dag vroeg ik aan manlief, toen Sara huilde, of hij 'hem even uit zijn bedje wou halen'. Manlief zei verbouwereed dat Sara een meiske was, en ik wist het gewoon niet meer.
Uiteindelijk hebben we toch durven aangeven aan de verloskundige dat het absoluut niet ging, toen hebben we verlenging van de kraamzorg gekregen (een andere!) en een paar gesprekken met een consulente van het CB. De andere kraamhulp was een verademing, ze bleef 5 uur op een dag, leerde me andere manieren van voeden, zette me onder de douche, maakte ontbijt voor me, en als ze wegging had ik daadwerkelijk het gevoel dat ik het uurtje voor manlief thuiskwam kon overbruggen.
Toch ging het niet goed. Toen de kraamhulp weg ging uiteindelijk was ik op van de zenuwen, Sara huilde vreselijk veel, ik kon haar niet gewoon zoals iedere andere moeder oppakken, ik werd en ontzettend gestresd en nerveus van en manlief deed eigenlijk alles met haar, het enige wat ik deed was voeden, en zelfs dat stond me ontzettend tegen.
Na 3 weken zijn we overgegaan op de fles, dat scheelde voor mij al enorm. Sara bleef echter huilen, huilen en nog eens huilen. Manlief was inmiddels weer aan het werk en er zijn momenten geweest dat ik hem mailde dat als hij niet snel naar huis kwam, ik d'r wat zou doen met d'r gehuil.

Hoe het is overgegaan weet ik niet, maar uiteindelijk ging het beter. Sara zijn we gaan inbakeren wat sowieso voor meer rust zorgde, ze sliep ineens voeding naar voeding en ik kwam iets aan mezelf toe.
Inmiddels zijn dingen enorm verandert, Sara is mijn alles, mijn knuffelbuffel en ik ben vreselijk trots op haar, heb een oer-moedergevoel, in tegenstelling tot net na de bevalling want ze hadden d'r zo mogen meenemen van me.
Nu ze bijna een jaar is denk ik er veel aan terug. Ik voel me schuldig, dat ik niet van d'r hield, dat ik d'r niet kon troosten, ik baal dat ik geen borstvoeding ben blijven geven, en ik ben ontzettend kwaad. Kwaad omdat uit alles bleek dat het niet goed met me ging ( hoge polsslag, elke dag boven de 108, koorts zonder reden enz.
Waarom ik dit allemaal neerzet hier, geen idee, ik wil gewoon even m'n verhaal kwijt denk ik, en zit best in een dipje momenteel..

quote:

Op maandag 31 juli 2006 21:12 schreef Fuente het volgende:


Ik moet ook even iets kwijt over het gevoel na de bevalling. Het houdt me de laatste tijd erg bezig, misschien omdat Sara bijna 1 is. Het is een lang verhaal, maar ok.
Toen ik net bevallen was, was ik euforisch omdat ik 8,5 pond kind eruit geperst had en supertrots was op mijn meissie en mezelf. Maar een moedergevoel had ik absoluut niet.
Onze kraamverzorgster viel heel erg tegen. Ik zou 8 uur krijgen, en na 1 dag werd dat (door haar) teruggezet naar 3 uur, omdat ik dat wel aan zou kunnen. Ik durfde er niets van te zeggen omdat ik vreselijk labiel was in die tijd.
Die 3 uur dat ze er was, deed ze Sara in badje, ging zitten met een kop koffie, deed een was in de machine, mij controleren (hechtingen enz) en ging weer weg.

Heel raar dat je kraamhulp bepaalt hoeveel uur zorg je krijgt. En in die 3 uur tijd kan ze ook niet veel meer doen dan dat natuurlijk.

quote:

Na 3 dagen was ik helemaal op, het enige wat ik kon was huilen, ik kon niets hebben. Ik was de hele dag aan het aftellen: wanneer wordt Sara weer wakker? Moet ze nu weer aan mijn borsten hangen? Shit, ze huilt, moet ik haar nu weer oppakken? Ik wil dit niet, ik wil haar niet, ik wil helemaal niets.

Volgens mij is dat wel redelijk 'normaal' zo rond de 3e dag, kraamtranen ofzo noemen ze dat toch? Ik kan me iig herinneren ook een dag gehad te hebben waarop ik alleen maar als een of andere labiele doos kon huilen . Volgens mij ook zo rond dag 3.

quote:

Op de 4e dag vroeg ik aan manlief, toen Sara huilde, of hij 'hem even uit zijn bedje wou halen'. Manlief zei verbouwereed dat Sara een meiske was, en ik wist het gewoon niet meer.
Uiteindelijk hebben we toch durven aangeven aan de verloskundige dat het absoluut niet ging, toen hebben we verlenging van de kraamzorg gekregen (een andere!) en een paar gesprekken met een consulente van het CB. De andere kraamhulp was een verademing, ze bleef 5 uur op een dag, leerde me andere manieren van voeden, zette me onder de douche, maakte ontbijt voor me, en als ze wegging had ik daadwerkelijk het gevoel dat ik het uurtje voor manlief thuiskwam kon overbruggen.
Toch ging het niet goed. Toen de kraamhulp weg ging uiteindelijk was ik op van de zenuwen, Sara huilde vreselijk veel, ik kon haar niet gewoon zoals iedere andere moeder oppakken, ik werd en ontzettend gestresd en nerveus van en manlief deed eigenlijk alles met haar, het enige wat ik deed was voeden, en zelfs dat stond me ontzettend tegen.
Na 3 weken zijn we overgegaan op de fles, dat scheelde voor mij al enorm. Sara bleef echter huilen, huilen en nog eens huilen. Manlief was inmiddels weer aan het werk en er zijn momenten geweest dat ik hem mailde dat als hij niet snel naar huis kwam, ik d'r wat zou doen met d'r gehuil.

Hoe het is overgegaan weet ik niet, maar uiteindelijk ging het beter. Sara zijn we gaan inbakeren wat sowieso voor meer rust zorgde, ze sliep ineens voeding naar voeding en ik kwam iets aan mezelf toe.
Inmiddels zijn dingen enorm verandert, Sara is mijn alles, mijn knuffelbuffel en ik ben vreselijk trots op haar, heb een oer-moedergevoel, in tegenstelling tot net na de bevalling want ze hadden d'r zo mogen meenemen van me.
Nu ze bijna een jaar is denk ik er veel aan terug. Ik voel me schuldig, dat ik niet van d'r hield, dat ik d'r niet kon troosten, ik baal dat ik geen borstvoeding ben blijven geven, en ik ben ontzettend kwaad. Kwaad omdat uit alles bleek dat het niet goed met me ging ( hoge polsslag, elke dag boven de 108, koorts zonder reden enz.
Waarom ik dit allemaal neerzet hier, geen idee, ik wil gewoon even m'n verhaal kwijt denk ik, en zit best in een dipje momenteel..

Dat zeg ik tegen mijn meisje ook heel vaak.... knuffelbuffel....

Fuente, ik vind niet dat je je ergens schuldig over moet voelen. Dingen zijn nu eenmaal zo gelopen en nu is alles toch helemaal goed? Myhron is pas een jaar geworden en dan ga je inderdaad heel veel terugdenken. Ik kan heel veel dingen juist niet meer voor me halen, de bevalling en de eerse paar dagen nog wel, als de dag van gisteren zelfs. Maar ik kan me niet meer voor me halen hoe mijn eerste dag met haar alleen was bijvoorbeeld en wat ik dan deed heel de dag. Heel gek.

En een huilend kindje is ook iets om gek van te worden, je wilt het zo goed doen en als dat dan voor je gevoel niet lukt is dat heel rot.

Fuente toch, wat akelig! Wat zul je een nare tijd hebben gehad toen. Echt heel begrijpelijk dat dat nou terug komt als het bijna een jaar geleden is. Misschien wel eens goed dat je dat eens opgeschreven hebt. Is dit de eerste keer dat je het verteld?

Een vreselijke nare ervaring en je had echt beter begeleid moeten worden toen. Daar mag je best boos om zijn. Maar niet op jezelf hoor, want ik denk, als ik dat zo lees, dat je er zelf niks aan hebt kunnen doen.

Ik hoop dat jullie en Sara een fijne verjaardag hebben!

Igraine, knuffelbuffel is zo lief


Het is de eerste keer dat ik het hier neerzet. Manlief weet er uiteraard van, die was erbij, mijn moeder had een vermoeden, wat ik destijds onkende (nee joh, alles gaat priiiiima).
Laatst heb ik met mijn beide ouders wel een gesprek gehad hierover.
We hebben uiteindelijk wel een klacht bij de kraamzorg ingedient, hierover nog een nagesprek gehad en daaruit bleek dat er meer klachten over de betreffende kraamverzorgster waren geweest, en dat er maatregelen getroffen zijn, maar hoe of wat weet ik niet.
Het is ook niet dat het per definitie aan haar lag, ik denk dat ik sowieso met deze gevoelens te maken had gekregen, maar het is wel dat zij besloot maar 3 uur per dag er te zijn (en er wel voor zorgen dat ze er was als de verlos voor de controles kwam) en om de signalen niet op te pikken.

Uiteindelijk is het goedgekomen, en geniet ik ontzettend. Ik weet ook niet waarom het me nu nog zo bezighoudt, ik denk omdat je nu terugkijkt op de beginperiode, op een jaar terug. Ik heb ontzettend mazzel gehad dat manlief alles overnam van me, 40 uur werken, dan thuiskomen bij een brullende vrouw, en dan nog alles doen.

Als ik ooit een tweede kindje mag krijgen dan ben ik wel van plan om dingen anders aan te pakken en eerder aan de bel te trekken. Ik zou dolgraag langere tijd willen borstvoeden, de borstvoeding bij Sara ging in principe ook perfect, ze groeide goed enz, maar ik kon het gewoon niet hebben.

Nou ja, het is iig wel fijn om alles een keer eruit te gooien, en inmiddels weet ik wel dat ik niet de enige ben die dit ervaren heeft na een bevalling, en dat het uiteindelijk ook meeviel, gezien dat ik er op eigen kracht, zonder medicijnen weer uitgekomen ben.