quote:
'Rellen is gewoon kankervet'
Zondag won Ajax de beker en maandag was de huldiging. Het Leidseplein veranderde in een slagveld waar voetballiefhebbers de strijd aangingen met alles wat ze maar kon vinden op en rond het plein met de ME natuurlijk als allergrootste vijand. Een anonieme Ajax-fan (17 jaar) vertelt Wessel over die avond en legt uit wat er zo leuk is aan rellen.
'Zondag was de wedstrijd, dat was gewoon kankermooi, maandag de huldiging, dat zou ook wat beloven,' begint de jongen zijn verhaal enthousiast. 'De huldiging zelf was gewoon gezellig. Er waren zo'n tienduizend man en alles verliep tamelijk rustig. Voor elke ajacied is het natuurlijk kankervet, om samen met je spelers de overwinning te vieren, om Blind de laatste eer te bewijzen en hem een mooi afscheid te geven en Jaakke even te laten weten; dat ie op mag rotten. En niet te vergeten is het gewoon gezellig samen met alle andere ajacieden natuurlijk,' voegt meneer er snel aan toe.
'Het laatste fluitsignaal wordt gegeven en iedereen wordt vriendelijk gevraagd om het plein te verlaten. De dagjesmensen gingen gewoon netjes weg, en de harde kern en wat dronken boeren bleven over. Er werd hard gezongen, hier en daar een bommetje dat afging, een klein fikkie van één bij één en er werd naar Jaakke geroepen, omdat hij te laf was om op het bordes te komen. Dit vond de ME allemaal niet zo leuk.' Voegt hij er met een ontdeugend lachje aan toe. 'Maar ze zochten ook gewoon een rede om het plein leeg te vegen. Er volgde een paar charges van paardjes. Je kent het allemaal wel. Dit ging nog vrij rustig en was meer een soort waarschuwing. Iedereen die niet wilde rellen ging nu weg, want die wisten wel hoe laat het nu was. Je zag ook wel wat voor mensen er over bleven en waar ze op uit waren; allemaal Burberry-petjes en Lacoste-kleding.'
'De ME stond heel zwak, op een afstandje te kijken'
'We trokken met de harde kern, zonder al die boeren en dagjesmensen -zeg maar met de echte Ajax-hooligans-, de Korte Leidsedwarsstraat in. Daar waren vier verdwaalde ME-mensen. Die werden dus even flink aangepakt met alles wat we maar op de grond konden vinden. Ja jongen, dat hadden ze even flink fout geregeld,' kan hij er nog steeds om lachen. 'De vier zakte terug en kregen versterking uit zijstraatjes. We zijn nog steeds ver in de meerderheid en rukken dus gewoon op, totdat we een leeg politiebusje zien staan in de straat richting het Max Eeuweplein. Die was dus de lul en daar werden de ruitjes van ingekankerd. Daarna werd ie omgegooid en werd er “En wie niet springt die is geen jood!” gezongen en gesprongen op het politiebusje,' zegt hij euforisch. 'De ME stond heel zwak, op een afstandje te kijken, omdat ze zwaar in de minderheid waren. Die werden dus ook nog even flink bekogeld. Uiteindelijk werden er harde charges uitgevoerd en moesten we ook wel naar achter. Bij charges moet je altijd zakken. Je kan moeilijk blijven staan toch? Nou toen kwam het waterkanon te voorschijn. Nu was het helemaal feest met het speelgoedautootje,' vertelt hij met glunderende natte oogjes. 'Er werd fanatiek 'Amsterdam!! Hooligans!!' geschreeuwd en de ME werd een beetje uitgedaagd. Is wel leuk, want dat beetje water kan je toch niks doen. Alleen maar lekker met die zon.'
'Uiteindelijk werd het midden van de Leidse leeg geveegd. Vooral met auto's en mannen. De paarden stonden voor het grootste deel alweer op stal. Iedereen werd in kleine groepen uiteengedreven, zodat we nog maar weinig konden uitrichten. De ongeveer honderd man harde kern die overbleef, spiltste zich in verschillende kleine groepen van twintig of minder. Ik kwam zelf met een klein aantal op het Max Eeuweplein terecht, samen met een paar Marokkaantjes die vervelend zaten te doen. Maar die werden effe op hun plek gezet door de oude garde. Zo was er een Marokkaan die keihard “Rellen!!!” schreeuwde. “Rellen? Niks rellen.” Paf, lag ie op de grond door een klap op z'n pan van een hooligan,' lacht de zeventienjarige Ajax-fan. 'We probeerde nog wel echt wat te rellen, maar dat had weinig zin, omdat we maar met twintig man waren, waarvan een groot deel bestond uit enkel praatjesmakers. Ze zingen wel stoer en doen ook wel mee, maar als het er op aan komt, zijn ze ook meteen als eerste weg. Stelletje meelopers,' zegt hij verbitterd. Hij is er duidelijk nog steeds boos om.
'Ze hadden van te voren al foto's van me, dus ze weten me te vinden.'
'Bovendien kwamen die kankerstille nu ook uit de busjes om hun werk te doen. Ze pakten afgezonderde mensen op die nog stenen aan het gooien waren. Zo was er bijvoorbeeld een man, die zomaar stenen ging gooien op een ME-busje dat voorbij reed. Helemáál niet vet, en fokking dom. Een camera vol op je porem (op al die ME-busjes zitten camera's) en drie stille achter je aan. Hupakee, opgepakt. Kankerdom. Het heeft ook helemaal geen zin. Je moet die kankerlijers die er in zitten beuken en niet dat busje zelf.'
'Gelukkig hadden veel mensen zich goed bedekt met petjes en sjaals en hadden zich goed voorbereid. Toch zullen er nog wel kankerveel opgepakt worden denk ik. Zeker vijftig, misschien wel honderd man, aangezien het aantal meelopers groot was en die ook gewoon worden opgepakt. Medeplichtig heh,' stelt hij vast. 'Zelf ben ik ook wel bang, want ze hebben veel beeldmateriaal en ze hadden ook al foto's van me van te voren, dus ze weten me te vinden. Tot nu toe hebben er zo'n vijfenveertig arrestaties plaatsgevonden. Dat is best weinig en het aantal rake klappen dat is uitgedeeld door de ME viel behoorlijk mee, maar ze waren gewoon in de minderheid. Normaal zijn ze met meer dan genoeg, maar nu waren we en met de harde kern en met al die meelopers, dus kwamen we al gauw op het dubbele.'
'Om vernielingen te voorkomen waren de Marnixstraat en Leidsestraat van te voren afgesloten om de winkels voor de glaasjes te behoeden, want er werd wel veel vernield zeg maar. Dat vernielen vind ik een beetje onzin en wordt vaak ook gedaan door die meelopertjes die zich dan willen bewijzen, of zich net iets te groot voelen met zo'n grote groep. Maar die rellen zelf zijn zó vet. Rellen is gewoon een kick.' Punt. 'Die adrenaline die dan door je lichaam giert als je daar sterk en machtig staat met je vrienden is gewoon heel erg vet, en al helemaal als de ME het uitlokt zoals maandag, omdat er helemaal geen reden was om het plein schoon te vegen. Alleen een beetje zingen, bommetjes afsteken en een klein fikkie stoken van één bij één.'
Wat een zieltje.
quote:
Den Haag supporters die de helse aanval van Ajax hooligans meemaakte
als ratten in de val keken tien Den Haag-supporters vrijdagavond 10 februari in hun eigen clubhuis de dood in de ogen. Zeker honderd tot op de tanden gewapende Ajax-hooligans vielen totaal onverwacht het clubhonk van hun rivalen binnen. De nietsvermoedende Hagenaars, waaronder drie minderjarigen, beleefden vijf helse minuten van excessief en nietsontziend geweld, veroorzaakt door de losgeslagen Amsterdamse bende. Voor het eerst doen de nog immer ontstelde slachtoffers hun schokkende relaas, waaruit blijkt dat de laffe aanval tot in de puntjes was voorbereid.
Den Haag-supporters die helse aanval Ajax-hooligans meemaakten, vertellen voor het eerst hun schokkende relaas
„We maken jullie DOOD”
„Als ratten ratten in de in de val”
door GERDA FRANKENHUIS en LIEKE JONGBLOED
DEN HAAG, zaterdag
„We hoorden een harde knal buiten, voor de deur van ons honk. Even dachten we dat een van ons een geintje maakte. We haalden onze schouders op en gingen verder met klaverjassen”, vertelt K.B.*, een van de nu nog zeer aangeslagen slachtoffers. Op dat moment staan vier supporters achter de bar en drie Hagenaars ervoor. Drie jonge jongens spelen pingpong elders in het zaaltje.
„Ineens werden met golfclubs alle ramen kapot geslagen en zagen we rookpotten naar binnen zeilen. Meteen daarna renden vier mannen met gasmaskers op naar binnen. Ze schreeuwden: ’Amsterdam hooligans’ en: ’We maken jullie dood, jullie gaan eraan’. Ze sloegen ook meteen flink in het rond.”
Bij het vertellen van hun verhaal beleven vijf van de aangevallen supporters hun horrorminuten weer helemaal opnieuw. Ze praten opgewonden door elkaar en steken hun woede over de aanval niet onder stoelen of banken. Uit angst voor verdere represailles blijven ze liever anoniem.
Luttele seconden na de brute inval is het hele honk gehuld in de rook. De ADO-fans zien inmiddels geen hand meer voor ogen en proberen het vege lijf te redden. „Ik voelde een paar rake klappen in mijn rug en sprintte meteen naar het keukentje toe. Mijn broertje rende naar het toilet. Daar werd hij door een paar man bruut uit getrokken. Ze sloegen hem vervolgens met een grote stok tussen zijn ogen”, zegt een nog immer woedende B.
Zelf kan hij zich net op tijd opsluiten in de voorraadkast. In de tussentijd gooiden de Amsterdammers zelfgemaakte brandbommen door het honk. In de totale chaos en grote paniek slaagden de vier jongens achter de bar erin zich te verschansen in de drankkast van nauwelijks een bij drie meter. Hun beste vriend S. sprong over de bar en probeerde ook dit ’onderduikadres’ te bereiken.
S.: „Ik riep: ’Laat me er in’, maar ze hielden uit alle macht de deur dicht.” Zijn vrienden dachten namelijk dat hun belagers zich naar binnen probeerden te praten.
In de piepkleine ruimte, waar ze als sardientjes in een blik gevangen zaten, hoorden de Hagenaars niets anders dan gegil en geschreeuw. Onder de deur dringen dan een penetrante brandlucht en rook binnen. Terwijl S. vergeefse pogingen deed zich in veiligheid te brengen, scheerde een molotovcocktail rakelings langs hem heen. De keuken vatte meteen vlam. S. werd vervolgens uit de vuurzee getrokken door B. die in het voorraadhok zat verstopt.
Bloedbad
In de tussentijd richtten de vandalen een waar bloedbad aan bij de tafeltennistafel. De drie tieners worden belaagd door tientallen uitzinnige mannen. Ze worden met messen gestoken en geslagen met onder andere knuppels. In de twee voorraadkasten wordt gevreesd voor het leven van de drie ’jonkies’.
Zelf denken ze op dat moment dat hun laatste uur geslagen heeft. „We waren in een hoek gedreven en konden nergens heen. Het vuur sloeg om ons heen.”
Met een telefoon waarschuwde een van de jongens het alarmnummer 112. Hij riep: ’We worden aangevallen in ons supportershome’. „Maar de telefoniste geloofde ons niet”, vertelt D. „Ze vroeg gewoon of het echt waar was. Alsof je zoiets verzint.”
Tegelijkertijd werden andere leden van de Haagse club per gsm opgetrommeld.
B. zat ondertussen vooral in de rats over zijn broertje. „Het leek wel een film. Ik ben weer uit het hok gekropen om hem te zoeken. Ik zag niets meer en hoorde alleen maar gerinkel en zag een oranje gloed van vlammen. Brandende dingen vlogen door de lucht. Ik riep mijn broer, zag hem en trok hem meteen naar buiten.”
Saillant detail is dat de twee ADO’ers tegelijk met de alles verwoestende Ajax-hooligans naar buiten strompelden. De bijna honderd relschoppers zijn waarschijnlijk op de vlucht geslagen omdat het vuur wel heel snel om zich heen sloeg. Door hun eigen gegooide rookbommen raakten ze zelf verblind. „Dat is echt onze redding geweest. Anders waren we zeker allemaal dood geweest.”
Na de aftocht ondernamen de gewonde jongens meteen zelf actie. Iemand pakte een brandslang en begon te blussen. Anderen ontfermden zich over de ernstigste gewonde maten. Het jongste slachtoffertje, net zestien, liep steekwonden in zijn zij en been op. „Het scheelde maar weinig of hij was in vitale delen geraakt. Hij was lijkbleek.” De inmiddels toegesnelde ambulances verleenden eerste hulp en namen uiteindelijk drie slachtoffers mee naar het ziekenhuis.
De politie, gealarmeerd omdat ze een grote groep hooligans was tegengekomen, besloot de Amsterdammers in eerste instantie te laten lopen en snelde met gillende sirenes naar het honk in het Haagse Zuiderpark. Daar hadden zich inmiddels tientallen gewaarschuwde Den Haag-supporters gemeld.
Toen de brandweer de rook had weggezogen met speciale apparatuur en de brand geblust was, werd pas duidelijk wat voor een veldslag zich binnen had afgespeeld. De vloer lag bezaaid met kapotte golfclubs, messen, stokken, honkbalknuppels, rookpotten, kapotte bierflesjes en een niet ontplofte molotovcocktail. Overal lag glas en bloed.
Bij de ingang van het stadion worden in een geul en in de bosjes een ingepakte startmotor, die ook als wapen in de strijd gebruikt had moeten worden, hamers en nog kilo’s aan ander wapentuig gevonden. De Amsterdamse raddraaiers zijn dan al lang en breed in hun geparkeerde auto’s aan de Moerweg gestapt en de stad uitgesjeesd.
Met een aantal gejatte mobiele telefoons van hun slachtoffers belden ze de ouders van R. „Ze deden tegenover mijn moeder of ik het was en riepen: ’Help, we worden door honderd man doodgeslagen’ en meteen daarna zeiden ze: ’Vuile hoer’.” Een vriendinnetje die belde naar de gestolen gsm van haar vriend, wordt verteld dat hij is doodgeslagen.
Tevens hebben zij ook nog eens 500 euro uit de kassa weten mee te grissen. Van de inventaris van het clubhome is na de allesverwoestende aanval bijna niets meer over. En emotioneel komt de klap maanden later nog steeds hard aan. „We stonden te trillen op onze benen. We waren vooral woedend over de lafheid. Net voor de aanval was een man met zijn dochtertje en zoontje van twaalf en veertien jaar naar huis gegaan. We zagen voor het hele gebeuren wel steeds iemand naar binnen kijken. Toen stonden we daar niet bij stil, maar ze hebben ons bespied en dus geweten dat wij met zo weinig waren en dus geen schijn van kans hadden.”
Genoegdoening hopen de jongens eind juni te krijgen als zeker vijftig Amsterdamse verdachten zich in het Haagse beklaagdenbankje moeten verantwoorden voor de rechtbank. Advocaat mr. Ad Westendorp zal namens de slachtoffers een fikse schadevergoeding van zeker tienduizenden euro’s eisen. „Alle verdachten zijn persoonlijk aansprakelijk gesteld voor de schade die deze jongens hebben geleden. Even los van alle materiële schade aan kleding, auto’s die ook nog onderhanden zijn genomen, telefoons en het home zelf, zullen de belagers ook financieel moeten bloeden voor de emotionele schade”, zegt Westendorp.
De raadsman legt uit: „Deze jongens hebben enorm geleden. Nog steeds hebben ze nachtmerries en ze zijn voor altijd getraumatiseerd.
Als ze nu bijvoorbeeld een knal horen, komt alles weer boven.”
Volgens Westendorp is deze zaak uniek in de Nederlandse rechtsgeschiedenis. Vooral omdat de slachtoffers een forse claim indienen. Justitie probeert de opgepakte voetbalsupporters in ieder geval te veroordelen als leden van een criminele organisatie. „Dat wordt de Ajacieden aangerekend. Maar ook poging tot moord, doodslag, diefstal en brandstichting.”
Camerabeelden
Inmiddels zijn 52 verdachten aangehouden, negentien zitten er nog vast. Een deel is opgepakt dankzij camerabeelden. Ook deden de gestolen telefoons een aantal de das om. Tevens zouden de opgepakte hooligans elkaar hebben verraden aan de politie. Onder de arrestanten zouden hoogopgeleiden zitten. Al meteen na de aanval konden er tien Amsterdammers op een parkeerplaats worden aangehouden. In een van de auto’s werd een pistool gevonden.
Vijf hooligans moeten donderdag al voor de rechter verschijnen tijdens een zogeheten pro-formazitting. Hierbij gaat het om de 20-jarige Kilian B. en Sander K. uit Stede Broec, de 18-jarige Willem N. uit Katwijk, Tjerry S. (20) uit Diemen en de 31-jarige Jaider V. uit Amsterdam. Een groot aantal van de 52 gearresteerden zou inmiddels hun aandeel in de slachtpartij hebben bekend.
De slachtoffers zijn ervan overtuigd dat de aanval minutieus is voorbereid. Zo zou er meermalen door de Ajax-relschoppers zijn gepost rond het ADO-honk. „Je vindt deze plek niet zomaar, vandaar dat in Amsterdam plattegronden zijn uitgedeeld. Het is eigenlijk dus heel dom dat een deel ondanks deze uitgestippelde route die avond is verdwaald”, lacht H.
Volgens de Hagenaars is het klinkklare onzin dat de aanval een vergelding zou zijn voor het in brand steken van het Ajax-honk vorig jaar. „Zij roepen dit, maar dat hebben wij dus niet gedaan. Er zijn trouwens geen bewijzen dat iemand van Den Haag hier achterzat.” Ook distantiëren ze zich van de poging tot brandstichting bij het clubhuis in Amsterdam twee weken geleden, door twee Delftenaren gepleegd.
Dat de harde kernen van de twee supportersgroepen elkaars bloed wel kunnen drinken, bleek al eerder tijdens een massale knokpartij op de laatste editie van Dance Valley in Spaarnwoude. Of dat een aanleiding is tot de brute aanslag op de levens van de Hagenaars blijft voor de gemolesteerde ADO-aanhangers gissen.
Overigens gniffelen de slachtoffers bij de wetenschap dat hun belagers doodsangsten uitstaan in de gevangenis in de regio Den Haag. Zeer betrouwbare bronnen stellen dat de Amsterdammers om overplaatsing vragen uit angst voor represailles. Zo durven ze nauwelijks uit hun cel om te luchten. Sommigen zouden zelfs in vrijwillige isolatie zitten. „Net goed”, roepen de belaagde mannen. „Nu voelen zij eens hoe het is om als ratten in de val te zitten. Onze wraak halen we uit de rechtszaak. Verder blijven we erbij: een echte held had even gebeld.”
* Op verzoek van de slachtoffers zijn gefingeerde voorletters gebruikt.