Wie dit 5 sterren geeft wil ik toch dringend adviseren om eens wat vaker buiten de deur te komen om eens een mooi referentiekader op te bouwen.
Muzikaal was het dan wel in orde maar het sloeg allemaal dood als een pier. Dan had ik net zo goed de cd kunnen draaien. Ik had toch sterk het idee dat mevrouw Harvey er eigenlijk geen zin in had en iemand had haar om 20.30 (stipt) met een stok het podium op gemept. Het leek ook wel of ze ruzie met de band had gehad en dat ze daarom haar voor straf in het hoekje van het podium hadden geplaatst. En stap meer naar link (of rechts vanuit haar oogpunt) en dan had ze weer achter de schermen gestaan.
Het hele concert staarde ze in het niets en had geen enkel contact met het publiek behalve de verplichting om de band voor te stellen. Indien het niet nodig was om te zingen stond ze het liefst helemaal achteraan in een hoekje of, nog beter, met haar rug naar het publiek.
Op de automatische piloot werden de (vooral nieuwe) nummers afgewerkt, want hoe eerder ze naar huis kon, hoe beter (motto van de avond en uiteindelijk ook mijn motto).
Oh-Oh en ik namen de toegift "Big Exit" als een advies en zijn vertrokken. Waarschijnlijk waren we met het optreden van PJ een paar jaar geleden tijdens The Music In My Head wel erg verwend, want dit was nog deprimerender dan het gemiddelde PJ nummer.
Resumé (en ik denk dat ik ook spreek voor Oh-Oh want ik verwacht niet dat zij er nog maar een woord over vuil maakt.) ; No hope for joy.
could you just [i]not[/i] breathe?