Dit topic is niet om verder te gaan met het gesloten topic "Gewoon geen zin 2", maar ik wil wel even wat zeggen voordat ik hieraan begin, naar aanleiding van vorige topics hierover.
De opmerkingen dat 'jij wel altijd zin hebt in sex' is heel pijnlijk, en naar mijn mening niet op zijn plaats. Zo help je de TS of anderen met dit probleem niet.
Roepen: maak het uit want je vindt je vriend blijkbaar niet leuk, is erg simpel gedacht.
Ik wil dit delen omdat ik ermee zit en zelf geen duidelijk, kort en bondig antwoord heb. Misschien kunnen jullie serieus met mij meedenken, en anderen die dit ook hebben, dit delen. Hopelijk voorkom ik zo een hoop misverstanden en ergernissen; dan nu mijn verhaal.
Al sinds een paar maanden is mijn libido, zoals dat heet, flink achteruit gegaan. Tussen mij en mijn vriend gaat alles uitstekend: we hebben zoveel lol, doen leuke dingen, zijn helemaal gek op elkaar, kunnen goed praten en lachen. En de sex is altijd goed, niet te vergeten.
In het begin was ik zo ontzettend sexverslaafd, kon ik er geen genoeg van krijgen. Nu, zo'n twee jaar later, weet ik niet wát er is gebeurd, maar ik neig er gewoon niet meer toe. Ik raak niet opgewonden, in het algemeen al niet: niet van sexfilms, verhalen, plaatjes, fantasieën, en dus niet meer van mijn vriend. Dit zeg ik nadrukkelijk, omdat het dus niet persé aan hem ligt, maar aan iets in mijn geest of gedachten.
De optie 'het gewoon doen' heb ik vaak gedaan, maar geloof me, als je niet opgewonden bent (en dus ook niet van onder zegmaar) is het helemaal niet zo leuk als het was. Je voelt je achteraf niet blijer, soms voelt het zelfs naar omdat je niet het gevoel hebt het voor jezelf te hebben gedaan, maar voor de ander. Niet dat ik mijn vriend het genot niet gun, echt niet! Maar ik voel me op zo'n moment alleen maar daar goed voor, omdat ik niet meer goed kan inzien dat je zo opgewonden kan zijn. Omdat ik dat zelf gewoonweg niet meer ervaar.
Ik heb het met hem er al meerdere keren over gehad, en hij probeert mij te begrijpen en ermee om te gaan. Het is dus niet zo dat ik in mijn eentje hiermee worstel en er niet voor uit kom. Het lost alleen weinig op. Doordat het is besproken voel ik me nog meer 'bekeken' en voel ik nog meer druk op het moment dat we intiem worden. Knuffelen, zoenen en lief tegen elkaar zijn gaat prima, maar zodra ik voel dat hij opgewonden is, of zodra hij me op een andere (meer seksueel getinte) manier aanraakt, krijg ik het benauwd. Bij mij komt die 'klik' niet meer van het leuk knuffelig bij elkaar zijn naar sex willen hebben. En dat terwijl ik mijn vriend echt nog wel sexy vind, en mooi en knap. De behoefte aan sex komt gewoon niet meer in mijn lichaam.
Het stomste is nog dat áls het een beetje komt, ik gelijk er zo erg op let van "hey! Ik raak opgewonden!!", dat het weer weggaat. Misschien wordt het daardoor alleen maar erger, het is zo benadrukt voor me. Maar ik vind het ook zo vervelend en hoop zo erg dat het terugkomt..
Ik heb gewisseld van pil, en in het begin dacht ik dat het hielp. Uiteindelijk leek dit meer een soort placebo-effect, want nu is die zin evenhard weer weg.
Ik weet gewoon niet goed wat ik er nog aan moet doen. We hebben het zo ontzettend leuk samen, maar het zit (vooral mij) zó in de weg. We hebben erover gepraat, ik heb van pil gewisseld, ik heb me geprobeerd er overheen te zetten en het gewoon te doen, ik ben bij mezelf al 100x nagegaan wat het zou kunnen zijn. Maar ik weet het antwoord gewoon niet. Ik wil zo graag weer eens opgewonden zijn en sex wíllen, en er dan weer echt van kunnen genieten. En ik ben zo bang dat dit niet meer gebeurt. Dat het iets psychisch is, of iets chemisch weet ik wat, dat ik een bepaald hormoon niet meer aanmaak ofzo. Heeft iemand een serieus idee waar dit aan kan liggen, of goede tips???
Heel erg bedankt.
Als de kikker kwaakt in het riet, gaat het regenen. Of niet.