Mooi verhaal van onze Congolese alleskunner
quote:
'Het lijkt me geweldig met Jan Wouters te mogen werken'
Monoloog Gill Swerts
De combinatie van Belgische nuchterheid en Afrikaans temperament maakte Gill Swerts (23) tot alleskunner van Vitesse. Hij heeft echter meer aan zijn dubbele afkomst te danken. Het verhaal van een spirituele klusjesman.
'Ik heb Afrikaans bloed. Mijn vader Fernand is geboren in de plaats Kabinda in het huidige Congo en zijn moeder kwam oorspronkelijk uit dat land. Samen met mijn Belgische opa heeft ze elf kinderen gekregen. Op het moment dat in het toenmalige Zaïre de burgeroorlog uitbrak, zijn ze naar Europa getrokken. Mijn vader was de jongste, waardoor sommige van mijn neven ouder zijn dan hij. Ik wil ooit nog een keer naar het dorp waar mijn vader geboren is, al is het alleen maar omdat daar nog een groot stuk grond van de familie Swerts ligt. Het land is schitterend en ik ben trots op mijn afkomst. Ik zou komende zomer met mijn vader en broer gaan, maar aangezien mijn vriendin eind mei bevalt van ons eerste kindje, hebben we het even uitgesteld.
Politiek is het in Congo nog steeds instabiel, we kunnen niet zonder gevaar daarnaartoe. Ie moet goed de plaatsen weten waar je wél en niét kunt komen. Mijn vader is daar geboren en donker van huidskleur, maar de mensen zien hem als een product van een Belg en een Afrikaanse en zullen hem daardoor niet volledig aanvaarden. Donkere mensen zijn altijd onderdrukt geweest door de blanken en dat gevoel kunnen ze niet aan de kant schuiven. Mij zullen ze helemáál als toerist zien en ik heb al gehoord dat ik mijn telefoon daarom maar goed moet verstoppen. De gedachte wat van jou is, is van mij leeft daar heel erg en hoewel dat 's avonds bij het eten leuk is, kan het ook heel vervelend zijn. Afrikanen denken dat we in het Westen alles in overvloed hebben, en dan willen ze onze telefoon omdat wij in hun ogen toch snel weer een nieuwe kunnen krijgen.
Bovendien heeft de Afrikaanse mentaliteit twee kanten. De gedrevenheid, de passie in alles wat ze doen, is ontzettend mooi. Ik denk ook wel dat ik dat heb overgenomen van mijn vaders genen. Daartegenover staan negatieve trekjes die veel Afrikanen in zich hebben. Sommigen van mijn familieleden zijn heel laks, daar kun je echt geen fatsoenlijke afspraken mee maken. In mijn ogen is dát ook het grote probleem waardoor veel landen in de Derde Wereld niet snel de stap zullen maken naar het niveau van het Westen. Hun mentaliteit spoort immers totaal niet met ónze cultuur. Bovendien moet je je afvragen of je dat moet veranderen, ze zijn toch gelukkig? De ene dag is het daar Oegoe-oegoe-dag, een dag later mogen ze van de medicijnman niet werken, haha, daar zou je hiér eens mee aan moeten komen... De manier van leven daar is simpel, maar relaxed, volkomen anders dan hier. Zet maar eens een paar inboorlingen in Nederland neer, moet je zien wat er gebeurt...
Een van de dingen die ik aan mijn gedeeltelijk Afrikaanse stamboom heb overgehouden, is mijn geloof in spiritualiteit. Voor mijn prestaties in het voetbal heb ik daar heel veel aan. In de tijd dat ik matig speelde bij Excelsior heeft mijn vader me eens aangeraden steun te zoeken bij mijn grootouders van zijn kant. Ik heb ze nooit gekend, ze zijn overleden toen ik nog niet geboren was, maar hun foto's alleen maken me al emotioneel. Vooral die van mijn opa, ik lijk als twee druppels water op hem, bijna om bang van te worden. Vóór elke wedstrijd bid ik en vraag mijn grootouders om hulp, bovendien heb ik een potje as van mijn grootvader bij de spiegel in mijn woonkamer staan. Het is een bepaald geloof in het bovenaardse, wat in de moderne, westerse wereld steeds minder op waarde wordt geschat. In mijn geval is het de kracht van mijn grootouders, voor anderen is het God. Veel mensen willen graag meteen bewijzen zien, maar daar gaat het niet om. Ik haal er kracht uit, al is het alleen maar omdat ik erin geloof.
Niet alleen met betrekking tot het voetbal heb ik er wat aan, zeker ook op momenten dat ik nadenk over het leven. Nu ik vader word, weet ik dat mijn leven er op bepaalde fronten heel anders uit gaat zien. Mijn vriendin wilde al langer een kind, maar ik vind dat ik er nu pas echt klaar voor ben, hoewel ik zeker weet dat het op sommige momenten nog steeds heel moeilijk zal worden. De verantwoordelijkheid is groot, de wereld in het Westen wordt er niet altijd beter op. Vechtpartijen in discotheken, aanrandingen; vreselijk. Als ik over straat loop en bepaalde jongeren zie lopen, hoop ik toch echt dat óns kind niét zo wordt. Meisjes van twaalf die er ordinair bij lopen, jonge kinderen met de allerduurste gadgets. Ik wil mijn kind een goede jeugd geven, waarin materialisme niet de boventoon voert. Als vader word ik geduldig, maar streng. Het gaat om wie je bént, niet om wat je hébt. Natuurlijk verdien ik als voetballer iets meer geld dan veel anderen, maar ik walg ervan te pronken met wat je allemaal kunt kopen.
Die gedachte heb ik van huis uit meegekregen. Doordat ik in een heel beschermd, hecht milieu ben opgegroeid, ben ik een echt familiemens. Samen met mijn ouders, twee zussen en een broer woonden we in het Belgische Schilde, een groen en rustig plaatsje, waar we volledig op elkaar aangewezen waren. Op mijn veertiende vertrok ik, helemaal alleen, naar Nederland om in de jeugd van Feyenoord te gaan spelen. Een hard gelag voor de familie. Zelf vond ik het vooral in de eerste weken geweldig, het was net een soort vakantie. Op het moment dat de schoolperiode aanbrak, werd het zwaar. Op tijd naar bed, met tien jongens in een huis, ik had ontzettend heimwee. Vooral als ik na de wedstrijd met mijn ouders mee naar België ging en vervolgens op maandagochtend weer in Rotterdam werd afgezet, was het zwaar. Ik vond het niet leuk, maar later ontdekte ik dat mijn ouders het er nog veel moeilijker mee hebben gehad. Bij hen ging het echt tot huilens toe, helemáál toen ik twee jaar geleden bij Feyenoord werd weggestuurd. "Hebben we ons kind afgestaan, nooit gezien en niet kunnen opvoeden om in een dom gesprek van vijf minuten weggestuurd te worden?", vroegen ze zich af.
De harde realiteit is dat er in het voetbal geen plaats meer is voor sentiment. Sommige spelers hebben dat misschien nog, maar van bovenaf wordt alles zakelijk bekeken. De clubleiding is bikkelhard en daar voel ik me niet echt bij thuis, ik heb bepaalde warmte nodig. Bovendien vind ik dat ik bij Feyenoord niet eerlijk ben behandeld. Ik ben gehaald door scouts onder technisch directeur Rob Baan, maar zijn opvolger Mark Wotte en trainer Ruud Gullit zagen het vanaf het eerste moment niet in mij zitten en hebben me ook nooit een kans willen geven. Sommige andere jongens wél, dan vraag ik me af waarom Gullit mij niét opstelde. Ik denk dat bij achteraf nog wel eens vraagtekens zal hebben gezet bij die tijd, volgens mij heeft hij het ook niet echt goed gedaan. Grappig is wel om te zien hoe mensen uit je omgeving door zoiets heel anders gaan denken over bepaalde personen. Mijn opa, een enorme Feyenoord-fan, hoopte dat ze dat seizoen Europees voetbal zouden mislopen en mijn broer Chico had er helemáál zijn mond van vol.
Chico en ik zijn geen tweeling, maar het voelt wél zo. Hij weet alles van me. Ik zie hem als mijn beste vriend, we komen altijd voor elkaar op. Bovendien zijn we allebei heel actief met topsport bezig, waardoor we elkaar op een hoger niveau kunnen brengen. Chico zit in de top van het Europese thaiboksen. Door hem ben ik me ook steeds meer in die sport gaan verdiepen, geweldig vind ik het. Als hij een gevecht heeft, ben ik bijna altijd van de partij. Dan giert de adrenaline door mijn lijf. Op het moment dat hij knock-out gaat, voel ik óók de pijn. Laatst heb ik geprobeerd een gevecht te filmen, maar de spanning was te groot. Soms sta ik echt op het punt de ring in te springen. Ik ben Chico's grootste fan, hij de mijne. Op vrije dagen gaan we hardlopen, veel trainingsonderdelen kunnen we samen doen. Toch zijn de sporten niet met elkaar te vergelijken. Ik train het hele jaar door, hij werkt toe naar enkele piekmomenten per jaar. Dat is zwaar, vergis je niet. De eerste trainingsweken loop ik hem eruit, dat is twee maanden later wel anders. Sla maar eens vijf keer tien minuten tegen een boksbal, dan weet je genoeg.
Komende zomer ben ik van plan zelf ook wat aan boksoefeningen te gaan doen, al is het alleen maar om fysiek nog een stuk sterker te worden. Hoewel ik verwacht had meer op het middenveld te staan bij Vitesse, fungeerde ik dit seizoen vooral als back en dan is een beetje body niet overbodig. Veel mensen hadden verwacht dat ik als reservespeler zou worden gehaald, maar op een paar schorsingen na heb ik elke wedstrijd in de basis gestaan. Al voel ik me soms wel de klusjesman, doordat ik steeds ergens anders sta. Bovendien heb ik door mijn spel laatst mogen debuteren in het Belgische nationale elftal tegen Luxemburg, geweldig. Wat dat betreft mag ik tevreden zijn. Na vaak van club te zijn veranderd, heb ik in Arnhem het goede gevoel gevonden en voorlopig blijf ik hier. Al hangt het er natuurlijk vanaf wat de nieuwe trainer met mij van plan is. Ik werd gelijk door mijn oom gebeld toen het bericht op tv kwam dat Ruud Gullit in beeld was, haha. Maar daar geloof ik niet in, die is veel te duur Het lijkt me geweldig ooit met Jan Wouters te mogen werken.'
Hem kom je amper voorbij, hij blijft altijd staan en laat de aanvaller de eerste stap zetten.
Verder heeft hij zeer mooie trucjes, nutteloos en functioneel.