Het dreumes-en peutertopic deel 28

och jeetje githa, ik kan me je angsten heel goed voorstellen en ik vind ook dat je terug moet gaan om al je vragen te stellen en antwoorden te "eisen" want dit klinkt helemaal niet goed...
Misschien kun je al je vragen op papier zetten van tevoren zodat je niks vergeet.

Ach lieve Githa ik snap je echt heel goed!! Moeders instinct!!
Heel fijn dat je vrij hebt gekregen van het werk. Wat Belana zegt, vragen opschrijven dat je het niet vergeet. Ik hoop echt heel erg dat het helemaal goed gaat komen met Jordy en dat je morgen veel duidelijkheid zal krijgen

Dat opschrijven is idd een hele goeie Githa! Ik kan me voorstellen dat je je zorgen maakt. Wat zeggen ze dan over die kromme vingertjes? Krijgt hij niet iets van fysiotherapie?
Heel veel sterkte, en zeker bellen hoor!

Lieve Githa, spui erop los hier...! Ten eerste heb je fijne collega's die zien dat jij een rottijd achter de rug hebt.
Je zorgen komen niet uit het niets. Je noemt nu al zoveel redenen waarom jij denkt dat het niet goed is, en het niet vanzelf in orde komt. Eis inderdaad antwoorden. Jij bent de moeder! Laat je maar geruststellen of verderhelpen! De keuze die jij of jullie gemaakt hebben is echt de goeie geweest voor Jordy. Je hoeft je nergens schuldig om te voelen.(Da's natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan) Je hebt het allerbeste voor met Jordy en dat alleen al zorgt dat het allemaal helemaal goed gaat komen, hoe dan ook!

Ja, ik vraag me ook steeds af hoe het komt dat ik niet echt antwoord krijg. Ik stel de vragen ook heus wel, dat is het probleem niet, ik schrijf ze ook op.
Maar ze is dan zo enthousiast en geeft antwoorden die bevredigend lijken maar wanneer ik er echt over nadenk, eigenlijk helemaal geen antwoord is op mijn vraag.

Bijv. als ik vraag wat de fases zijn, wat ik kan verwachten, dan zegt ze met een lang verhaal dat het mooie vingers worden en dat het lang gaat duren enzo, maarja, wat is mooi ?

Ik kan me steeds wel voor mijn kop slaan als ik terugkom en me thuis pas echt realiseer dat ik eigenlijk geen antwoord heb.
Daarnaast idd dat er steeds nieuwe ontwikkelingen blijken te zijn die ze pas bevestigd als wij er op zinspelen. Ik wil dat ze ons alles verteld wat ze weet maar hoe weet ik of ze dat doet.
Nu vraag ik me ook af of het niet beter is om een andere arts te raadplegen maar zij is heirin gespecialiseerd en hoe weet ik of een andere beter is. Kortom ik word gek van mezelf.

en idd snoopy fysio, dat vroeg ik me ook af. Zij vindt dat hij ze goed gebruikt, ik vind van niet Als ik daar ben denk ik... nouja, zij doet dit elke dag, ze zal het heus wel weten, een beetje tijd geven misschien.

Nouja, morgen bellen en dan vooraf aangeven wat ons probleem is en waar we voor willen komen, misschien dat ze dan beter is voorbereid en niet 'alleen' een controle doet.
Ik voel me echt zo schuldig dat ik me steeds zo laat afschepen en het zelf niet eens door heb op het moment misschien een idee om het eens met de huisarts te bespreken die dan zo nodig eens kan bellen ofzo

quote:

Op woensdag 29 maart 2006 19:05 schreef Githa het volgende:
Nu lijkt het allemaal zo makkelijk, maar eenmaal binnen ben je bezig met je kindje en sta je voor je het weet weer buiten en heb je een antwoord dat je tijdelijk tevreden stelt.

Misschien is het een idee dat je een gesprek aanvraagt zonder dat Jordy erbij is. Denk dat dat toch wat rustiger praat en je dan meer gelegenheid krijgt je vragen te stellen.

quote:

Op woensdag 29 maart 2006 19:49 schreef miss_dynastie het volgende:

[..]

Misschien is het een idee dat je een gesprek aanvraagt zonder dat Jordy erbij is. Denk dat dat toch wat rustiger praat en je dan meer gelegenheid krijgt je vragen te stellen.

ja, dat bedacht ik me ook, maar dan kan ze dus niet zien wat ik bedoel.
Misschien wel een idee om nu mét hem te gaan en dan een vervolg gesprek te plannen zonder hem om het verder te bespreken ofzo....

Maar hebben ze dan geen materiaal van andere kindjes die ze kan laten zien (foto's in fases bijv). Of is het bij ieder kindje anders???

En misschien kan jij ook foto's meenemen van Jordy's handjes en laten zien wat je bedoeld zonder dat hij mee hoeft?

Githa neem je je partner niet mee? Want dan kan de ene bv Jordy bezig houden en de ander wat meer met de arts bezig zijn!
En hoe bewoog hij zijn vingers toen ze nog aan elkaar zaten? En stonden ze toen ook scheef?
Ik kan me je zorgen heel goed voorstellen.
Maak een briefje, neem je partner mee en vraag alles. Beter 10 keer iets teveel gevraagd dan 1 keer te weinig hoor

Ja, we gaan altijd met z'n twee.
de vingers stond wel scheef naarbinnen gedraaid aan elkaar vast, aan die hand vandaar dat ik het de vorige afspraak wel logisch vond dat zijn vinger krom stond naar buiten toe maar nu staan ze dus ook echt krom gewoon naar benden zeg maar, zoals wij onze vinger ook krom kunnen doen. Hij kan ze alleen niet recht krijgen en de knokkels staan ook echt in een rare hoek, daarbij dan ook dat scherpe puntje dat van binnen uit in de huid prikt.
dat is allemaal sinds 1/2 weekjes duidelijk zichtbaar. Voor de operatie waren zijn vingers dus wel recht en kon hij ze gewoon krom en weer recht doen.

Ik hoop zo dat ik het mis heb en dat het allemaal bij het genezings proces hoort.
_{overigens is het een onmogelijke taak om Jordy's handjes zo op de foto te krijgen dat duidelijk wordt wat ik bedoel} Hij schreeuwt moord en brand als ik zijn handje pak, maar of dat nu uit pijn of angst is weet ik niet,.

Jullie zijn trouwens lief om zo mee te denken doet me goed!
Ik verdronk zo wat in het zelfmedelijden , BLEEGH!

Het klinkt wel eng inderdaad githa!

quote:

Pfff, ik heb van mijn baas 2 weken vrijaf gekregen omdat collega's haar hadden aangegeven dat het nodig was. Jeetje is dat even een eye opener.
Nu 3 daagjes thuis eist het zijn tol al, ik heb tijd om na te denken en dan denk ik NEEEE! we moeten nog een keer en dit handje komt al nooit meer goed.

Nou, githa, ik begin al bijna te huilen bij dit stukje, dus kan bedenken hoe jij je voelt.
Ik kan me je gevoel zo goed voorstellen! Een heel dikke kus voor jou en Jordy, neem de tips mee en vraag alles. Ik hoop dat het dan allemaal enorm blijkt mee te vallen. Echt!

Jeetje wat heftig allemaal Githa! Logisch dat je bezorgd bent. Ik heb er geen verstand van, maar het klinkt echt niet goed idd. En ookal is het wel goed, dan moeten ze je blijven geruststellen, al hebben ze het al 10 keer gedaan, of 100 keer. Gewoon blijven vragen en hopelijk krijg je eindelijk duidelijk antwoord, én blijkt het gewoon hartstikke mee te vallen!

arme githa, het is ook wel erg spannend allemaal zeg. en ik kan me je bezorgdheid ook goed indenken, dus zeker weer aan de bel trekken daar! sommige antwoorden weet de arts misschien ook helemaal niet zo zeker, maar dan vind ik dat ze dat beter kan zeggen dan jou met schijn-antwoorden naar huis te sturen.

Ach lieve Githa, wat rot allemaal zo. Ik kan me je angsten en vragen zo goed voorstellen. Je moedergevoel roept aan alle kanten dat het niet klopt, maar je bent ook bang dat je je angst hoort spreken en dat je je onnodig druk maakt. En als je dan van die nietszeggende antwoorden krijgt schiet je er helemaal niets mee op. Lief van je collega's dat ze zagen dat het niet goed met je ging. Maar het is wel veelzeggend inderdaad. Tijd voor actie meid ! Grijp die dokter bij d'r kladden en ga net zo lang om de tafel zitten tot je alle antwoorden hebt die je wilt, zo duidelijk als jij ze wilt. Het gaat wel om jouw kind, daar moet jij voor spreken, zelf kan hij het nog niet. En mocht het later toch niet helemaal goed komen dan gaat hij jou vragen hoe het zit, en dan moet je weten hoe en wat en waarom. Heel veel sterkte ermee

Lieve Githa,
Het is idd een eye opener als je thuis zit en je dan de kans hebt te denken wat je eigenlijk onbewust al weet. Het doet zeer, je word verdrietig en kwaad wat heel goed te begrijpen is. Maar geef jezelf niet de schuld!! Zoals jezelf al zegt: die arts doet het dagelijks en zij moet het dus weten. Dat is wat iedereen van een arts verwacht. Jij vaart blind op de arts net als elke andere moeder! Dat er nu bellen gaan rinkelen is goed, zettem je hielen in het zand en ga er voor, vraag antwoord op al je vragen en eis ook antwoord er op. Heb je dan nog geen vertrouwen vraag dan een second opion.
Schrijf alles op wat je dwars zit, wat de reactie van Jordy is op dingen dat met zijn hand te maken hebben, vraag aan andere bekenden of jij de enige bent die het ziet (vaak laten mensen niet horen dat hun iets anders omdat ze bang zijn de vader of moeder te kwetsen).
De artsen staan niet boven jou, ze zijn er voor jou!!
Heel veel succes en sterkte

p.s. Nu is het tijd om aan jezelf te denken! _{en met Djulian gaat het goed}

quote:

Op woensdag 29 maart 2006 23:12 schreef Anitra het volgende:

De artsen staan niet boven jou, ze zijn er voor jou!!

Dat vergeten mensen nog weleens (en artsen ook!), maar zo is het maar net. Ik heb zelf ook ervaren dat het zo moeilijk is om "mondig" te zijn, terwijl ik dat toch echt wel ben.
Gewoon doen Githa, al moet het 6 x, net zolang blijven vragen totdat JIJ tevreden bent met de antwoorden.
Sterkte joh!

He jeetje Githa, dat zou balen zijn zeg. En arme Jordy

Githa, zou je iemand mee kunnen nemen naar het ziekenhuis? Die kan op de gang wachten tot jullie hebben laten zien wat je wil laten zien en Jordy daarna bezighouden door met hem een wandelingetje door het ziekenhuis te maken of zoiets, zodat jullie alleen zijn met de dokter om e.e.a. te bespreken. Is misschien een betere optie dan een aparte afspraak, omdat de agenda vaak nogal vol is en je alleen maar langer met je zorgen zit.

Breekt even in.

Githa kun je die arts niet vragen of ze jullie in contact kunnen brengen van ouders met en kindje dat al eerder geopereerd is, zodat je daar wat ervarings verhalen van kunt horen of mee uitwisselen?

Misschien kunnen d vingertjes met intensieve therapie later nog bijtrekken of zo, ik roep ook maar wat hoor.

Dank jullie wel allemaal ik hoop echt dat het allemaal bij het genezingsproces hoort en ik hoop ook echt dat zij mij daarvan kunnen overtuigen deze keer.
Lotgenootjes hebben we eigenlijk nooit zo over gesproken, maar dat zou wel een ideetje zijn, thnx.

Of misschien iemand meenemen die er wat verder van af staat en daardoor rationeler kan denken? Een vriendin ofzo? Als het niet om je eigen kind gaat, is het misschien makkelijker om 'door te drammen' en kritischer te vragen.
Ik hoop dat jullie snel antwoorden krijgen, of nog liever dat zijn vingertje heel snel mooi beter wordt.

Githa, ik hoop dat jullie gauw antwoorden krijgen, duidelijke antwoorden zonder eromheen gedraai.
Misschien is het idee van Tosca nog niet zo gek, iemand die er verder vanaf staat let misschien meer op of je daadwerkelijk antwoorden krijgt op je vragen zeg maar.
Ik hoop dat het allemaal bij het genezingsproces hoort, maar als jij zo je twijfels hebt of het wel helemaal goed is... dan is dat iets wat ze serieus moet nemen en waar ze naar moet kijken.

Sterkte!