Vroeger kon ik me daar uren mee vermaken. Onderweg naar huis van school (10 km fietsen) of in de trein of gewoon uit het raam starend op de slaapkamer...
Over 'later als ik groot ben'... of 'als ik heel veel geld win'... Over de huizen waar ik wilde gaan wonen (molens, watertoren, oude gemaaltjes. Als het maar apart was.) Of dat je dan ontdekt zou worden door iemand en dat je dan heel beroemd ging worden enzo. (Hey! Lach niet! Ik was 13!
![]()
)
Mèn, wat ik allemaal niet voor mezelf bij elkaar dacht en droomde.
![]()
Maar ik kan het niet meer.
![]()
Elke dag zit ik 2 keer een half uur in de trein en van de week hing ik heerlijk starend uit het raam, het zonnetje scheen... Maar het lukte niet. Ik begon met 'stel nou dat...' Maar na 2 seconden dwaalden mijn gedachten af naar 'ik moet nog dit, en ik moet nog dat'.
Wat is dat? Is het dat je het laatste beetje kinderlijkheid verliest dat je niet meer kan dromen? Of is het gewoon puur realisme dat er voor zorgt dat je je niet meer verliest in dromen?
Of ben ik de enige die het niet meer kan en moet ik weer vaker gaan oefenen?