Hoe lamlendig ben ik vandaag op de schaal van Van Binsbergen? Een krappe 9 geef ik mijzelf. Nog nimmer heb ik mij zo braque gevoeld de dag na een avondje stevig zuupen. En nu moet ik helaas de consequenties ervan aanzien, -horen en -voelen.
Mijn maag lijkt wel een subtropisch zwembad met veel watervallen en woest water. Alleen is dat water geen water, maar een goudgele substantie, die tesamen met mijn zelfgedraaide gehaktballen, die ik van tevoren had gegeten, tegen mijn maagwand aanklotst. Om half zes vanmorgen leek het wel of deze woeste bierrivier zich probeerde te meanderen via mijn slokdarm richting de orale opening van het lichaam van de heaumeau sapiens. De gehaktballen zouden er dan eerst uitgekomen zijn, vergezeld door een legertje rode saus van Bertolli en eventueel enkele onverteerde slierten spaghetti, maar het meest zat me die goudgele vloeistof te duwen, daar tegen mijn huich. Soms wens ik dat ik Zanger Bob was; dan had ik een grote maag en kon ik daar veel meer goudgele pretcylinders inkwakken.
Ook het intellectuele kapitaal van Dirktator heeft onder mijn exorbitant drankgebruik te lijden. Terwijl Dirktator nu bezig is met het schrijven van dit epistel, zou ondergetekende eigenlijk aan zijn scriptie moeten werken. Mijn hoofd is echter niet in staat om goed na te denken over academische vraagstukken. Time is money, en dit is een kans die niet benut is. Bovendien lijkt het wel over Maikuuul met zijn brommert over mijn hoofd aan 't slippen is, zo gaar.
Ik ga stoppen. Ik ga schijten. Allememachies, wat kan een mensch toch lijden onder zijn eigen tekortkomingen. Weet je wat, ik zweer de alcohol vanaf nu af. O nee, toch maar niet...
Ik klaag hier over het leed dat lamlendigheid heet. Ja, waarde rekels, Dirktator is het zelf schuld en geeft het ook toe. Scheld me maar uit voor bourgondiër, iemand die houdt van lekker eten en drinken, noem me een passionist voor alcoholische versnaperingen. Wat je wil. Maar waarom komt de kater altijd later?
Post hier tevens je brakke heldenverhalen!