LIT Literatuur, Taal en Kunst
Boekbesprekingen, vragen over schrijvers, je favoriete theaterstuk, de mooiste schilderijen of de beste musea. Een must voor alle liefhebbers van kunst, boeken, theater en taal.
Ik weet niet hoe fair het is om open kaart te spelen. Fair voor Madame, misschien. Maar niet zo fair voor D. Dat moet ik aan hem overlaten. Ik wil hem niet voor het blok zetten; het is zijn huwelijk, zíjn keuze. En ik geloof niet dat hij staat te popelen om het haar te vertellen. Wel aan Kim. Maar met zijn vrouw ligt het ingewikkelder; het komt erop neer dat zij het absoluut niet mag weten. Dat heeft hij me de laatste keer nog op het hart gedrukt. Het heeft te maken met de kinderen, met mijn compromitterende dubbelrol, zeg maar. Ik heb zelf geen kinderen, maar ik kan me wel voorstellen dat het bij Madame als een mokerslag moet aankomen. Die mokerslag heb ik dan wel - deels - zelf veroorzaakt, het lijkt me de taak van D. om dat nieuws bij haar te breken (of niet). Het zou anders liggen als hij er niet zo'n punt van maakte om het geheim te houden, maar het is nu eenmaal zoals het is, en dus houd ik mijn mond.quote:Op woensdag 28 december 2005 13:54 schreef Shakermaker het volgende:
Wordt het niet eens tijd om open kaart te spelen? Als een soort reinigingsritueel voordat het nieuwe jaar begint opbiechten wat er aan de hand is. Het is fair en het dwingt je bovendien tot nadenken.
Hoe ik verder wil met hem, daar denk ik niet over na. Dat heeft te maken met die scheidingsplannen - dat eindeloze getraineer en geneuzel, advocaat hier, formulier daar... ik zie het er in elk geval niet SNEL van komen. Ik weet hoe het gaat; mijn eigen ouders hebben er vier jaar over gedaan om hun huwelijk te laten ontbinden. Hoewel we mijn moeder inmiddels hebben begraven, is de boedelscheiding nog steeds niet rond. Nu krijgen we dus het gedonder met de erfenis; ik heb me er allang mee verzoend dat ik geen cent of huis of schilderij of antiek meubelstuk of wat dan ook te zien krijg, tenminste niet vóórdat we ook mijn vader hebben begraven. Wel zo overzichtelijk.quote:Op wat voor manier wil je met Madame's man verder? Geloof je dat die scheiding er daadwerkelijk van komt? En zou je dan echt met hem verder willen? Op het moment dat jij zijn vrouw/vriendin bent, ontstaat dan niet het gevaar van 'nieuwe' Nadines?
Met een echtscheiding ligt dat anders. Madame en D. zijn, net als mijn ouders indertijd, in gemeenschap van goederen getrouwd, en ze bezitten nogal wat goederen... vooral Madame, geloof ik. Over het geld dat over diverse buitenlandse bankrekeningen is verspreid, heb ik het dan nog niet eens gehad.
Ik denk dus dat het tussen D. en mij nog alle kanten op kan. Het is niet zo dat ik stiekem droom van een witte jurk. In dat geval was ik allang bij Thijs ingetrokken. Die witte jurk draag ik alleen in mijn nachtmerries.
Nadine, doe toch niet zo naïef ten aanzien van Madame. De hele gang van zaken is bekokstoofd door Madame, vanaf het moment dat zij jou als kinderoppas/minnares heeft uitverkoren. En wat zij logischerwijze kan concluderen wordt ook nog eens bevestigd door haar informanten, zoals haar vriendin uit Sevilla en haar au-pair-meisje Ute.quote:Op vrijdag 30 december 2005 01:50 schreef Nadine26 het volgende:
Ik weet niet hoe fair het is om open kaart te spelen. Fair voor Madame, misschien. Maar niet zo fair voor D. Dat moet ik aan hem overlaten. Ik wil hem niet voor het blok zetten; het is zijn huwelijk, zíjn keuze. En ik geloof niet dat hij staat te popelen om het haar te vertellen. Wel aan Kim. Maar met zijn vrouw ligt het ingewikkelder; het komt erop neer dat zij het absoluut niet mag weten. Dat heeft hij me de laatste keer nog op het hart gedrukt. Het heeft te maken met de kinderen, met mijn compromitterende dubbelrol, zeg maar. Ik heb zelf geen kinderen, maar ik kan me wel voorstellen dat het bij Madame als een mokerslag moet aankomen. Die mokerslag heb ik dan wel - deels - zelf veroorzaakt, het lijkt me de taak van D. om dat nieuws bij haar te breken (of niet). Het zou anders liggen als hij er niet zo'n punt van maakte om het geheim te houden, maar het is nu eenmaal zoals het is, en dus houd ik mijn mond.
Daniël vraagt jou om geheimhouding. Dat doet hij niet uit compassie voor Madame, dat doet hij uit vrees voor Madame en haar advocaten.
Trouwens, wat doe jij als Madame jou confronteert met haar kennis over jullie affaire?
Van 5 keer per week spinnen pluk je in alle opzichten de vruchten, zeg ik altijd maar .quote:Op donderdag 29 december 2005 21:55 schreef dvr het volgende:
Kun je alweer een beetje zitten meid..?
.Ik geef toe dat ik alle adviezen in de wind heb geslagen, maar misschien moet ik me vasthouden aan de wetenschap dat ik dat bij mijn volle bewustzijn heb gedaan. Ik bedoel: ik voel me geen slachtoffer (niet eens van de verliefdheid). Voor mij moet er zo nodig iets op het spel staan, dat is cruciaal, dus dan moet ik ook niet zeiken.quote:Je kreeg doorleefde adviezen en welgemeende steunbetuigingen die je er niet van mochten weerhouden de vergetelheid te zoeken en als een blok te vallen voor een onweerstaanbare geweldenaar, een intoxicerende hedonist die in de 5e versnelling leeft en je graag deel- en lotgenoot maakt in zijn nakende ondergang..
Ah, ik zie weer licht aan het eind van de tunnel!
Hmmm... ... backcovers, literair Nederland, buiken, foto's... ooit kan ik natuurlijk een fictieve versie van deze geschiedenis schrijven... met een serveerster in de hoofdrol, en dan maak ik van D. een tandarts, zo'n zongebruinde tandarts met hele witte tanden... en Madame schrijf ik eruit, en Kim trouwens ook, en als ik toch bezig ben, kan ik net zo goed de kinderen schrappen, weg ermee, kinderen zijn overbodige ballast, bovendien houden ze het verhaal onnodig op, en dan wordt het gewoon een romantische meezinger, dat boek; een verpletterende ballade over de liefde en eeuwige trouw, en daarna ga ik de boer op met mijn Liefdesboodschap; ik maak net als Connie Palmen een tournee langs allerlei treurige zaaltjes vol bejaarden die aan mijn lippen hangen terwijl ik een hoofdstuk - dat ene, hartverscheurende hoofdstuk waarin de tandarts en de serveerster tegen een boom rijden - terwijl ik dus een hoofdstuk voorlees uit mijn liefdesgeschiedenis, en ze pinken een traantje weg, de bejaarden, ze willen na afloop tijdens het vragenuurtje allemaal weten of het echt is gebeurd, met de tandarts en de serveerster, en dan zal ik zeggen: "Nee, het is een leesboek, ik ben schrijfster van leesboeken en die zijn altijd verzonnen, fictief dus, anders is het geen leesboek maar een dagboek. Of een autobiografie." De bejaarden zullen dat wel interessant vinden, denk ik. Misschien maken ze er wel aantekeningen van.quote:En zo tekent zich het begin af van een tragedie die ons, machteloze bewonderaars, nog lang dreigt te verdrieten. Wat kon dat kind schrijven, zullen we nog menigmaal verzuchten, en wanneer uitgeverij Rothschild & Bach postuum je dagboek uitbrengt (met op de backcover heel triest de enige van jou bekende foto, met alleen je buik erop) zal heel literair Nederland diep met ons meezuchten..
... backcovers, literair Nederland, buiken, foto's... ooit kan ik natuurlijk een fictieve versie van deze geschiedenis schrijven... met een serveerster in de hoofdrol, en dan maak ik van D. een tandarts, zo'n zongebruinde tandarts met hele witte tanden... en Madame schrijf ik eruit, en Kim trouwens ook, en als ik toch bezig ben, kan ik net zo goed de kinderen schrappen, weg ermee, kinderen zijn overbodige ballast, bovendien houden ze het verhaal onnodig op, en dan wordt het gewoon een romantische meezinger, dat boek; een verpletterende ballade over de liefde en eeuwige trouw, en daarna ga ik de boer op met mijn Liefdesboodschap; ik maak net als Connie Palmen een tournee langs allerlei treurige zaaltjes vol bejaarden die aan mijn lippen hangen terwijl ik een hoofdstuk - dat ene, hartverscheurende hoofdstuk waarin de tandarts en de serveerster tegen een boom rijden - terwijl ik dus een hoofdstuk voorlees uit mijn liefdesgeschiedenis, en ze pinken een traantje weg, de bejaarden, ze willen na afloop tijdens het vragenuurtje allemaal weten of het echt is gebeurd, met de tandarts en de serveerster, en dan zal ik zeggen: "Nee, het is een leesboek, ik ben schrijfster van leesboeken en die zijn altijd verzonnen, fictief dus, anders is het geen leesboek maar een dagboek. Of een autobiografie." De bejaarden zullen dat wel interessant vinden, denk ik. Misschien maken ze er wel aantekeningen van. En daarna... daarna neemt het boek een hoge vlucht, het begint namelijk altijd met de bejaarden - literatuur, dat is een bekend gegeven, dankt haar bestaansrecht aan de bejaarden en de vrouwen - en op een dag is er een filmregisseur die het boek wil verfilmen, hij denkt aan een verfilming in de trant van 'The Bridges of Madison County', dat vindt hij namelijk een van de allermooiste en roerendste liefdesgeschiedenissen die hij ooit heeft gelezen, oh..! oh..! en zo tragisch ook... dat het dus een onmogelijke liefde is, de liefde tussen Meryl Streep en hoe heet hij, die zeventigjarige cowboy, en dat ze aan het eind afscheid nemen in de wetenschap dat ze elkaar nooit-nooit-nooit meer zullen zien, terwijl ze dus wél mooi heel gelukkig met elkaar hadden kunnen worden, godverdomme.
De verfilming van mijn boek wordt ook een daverend succes. Jammer dat Meryl Streep te oud was voor de hoofdrol, maar je hoort de kijkers niet klagen over het fijnbesnaarde spel van Sylvie Meis. Ja, die kan hartstikke goed acteren! Niemand wist het, Sylvie Meis blijkt de revelatie van het jaar, ze staat op de cover van Vrij Nederland en de Groene Amsterdammer, ze mag in haar eentje een heel uur bij Barend & Van Dorp komen volpraten over hoe ze zich heeft ingeleefd in de rol van het eenvoudige serveerstertje ("Ik heb het thuis ook nooit breed gehad") dat de liefde van haar leven vond in de persoon van de witte-tanden-tandarts ("Tijdens de seksscènes dacht ik gewoon aan Raf, acteren is in feite een kwestie van lekker jezelf blijven") en ondertussen trekt de film volle zalen, en het boek staat al maanden op de eerste plaats van de boekentoptien, en de schrijfster van het boek - dan ben ik dus, Nadine S. - krijgt een telefoontje van de ABN/AMRO: of het niet eens tijd wordt om een beleggingsplan op te stellen, met al die miljoenen die maar blijven binnenstromen, en ik ga langs bij de bank, ik krijg een heel pakket opties & aandelen in de maag gesplitst, en op advies van mijn beleggingsadviseur besluit ik stil te gaan leven in Zuid-Frankrijk.
Ik koop een roze villa. En een parasol. Ik zwem, ik eet, ik drink, ik slaap, en ik verveel me te pletter. Ik moet iets om handen hebben, bedenk ik; jammergenoeg ben ik te rijk om computercursussen te gaan geven aan allochtonen. Ze zouden me niet accepteren, de allochtonen. Iets anders, dus. Ik moet iets anders verzinnen. Iets dat net zoveel voldoening schenkt als liefdadigheidswerk in het buurthuis, iets waar ik mijn dagen mee kan vullen. Opeens weet ik het: mijn dagboek! Ik heb nog een oud dagboek liggen, uit de tijd dat ik als kindermeisje werkte. Ik ga het alsnog publiceren - min of meer in de slipstream van mijn verfilmde megaseller, want je zult zien dat de mensen metéén toehappen bij het zien van de naam Nadine S. op een boekenkaft. Er is weliswaar geen enkele noodzaak om het dagboek alsnog te publiceren, ik ben schatrijk en nog steeds best jong (jaartje of 33) en bovendien getrouwd met een wereldberoemde toptennisser, maar de toptennisser is veel van huis en ach... ik verveel me zo. En het maakt nu toch niet meer uit. Ik woon allang niet meer in Nederland. Wie maakt me wat? Madame en Daniël zijn schimmen uit een ver verleden; in een poging om hun huwelijk te redden zijn ze trouwens geëmigreerd naar Australië. Ze wonen op een schapenboerderij. Hun contact met de buitenwereld beperkt zich tot de schapen, ze hebben het eenvoudige, pure geluk ontdekt.
En kijk: de geschiedenis herhaalt zich. Het dagboek slaat in als een bom. Het is wéér een succès fou bij de bejaarden. Leesclubjes vanuit het hele land verzamelen zich tijdens een speciale 'Dagboek'- koffie-ochtend (met een punt echte Limbrugse vlaai), ze lezen met z'n allen een paar hoofdstukken, ze moeten huilen, ze moeten ook lachen, door hun tranen heen - en binnen de korste keren krijgt een filmregisseur lucht van het boek... en... ja... zo gaat dat... zo komt alles op zijn pootjes terecht.
Dát dus .quote:Of je maakt je los van die maniakale dwingeland en gaat nieuwe dingen doen..
.
Snuifje..? Talking to me?quote:Op vrijdag 30 december 2005 03:33 schreef NoSigar het volgende:
Ach, Snuifje, wat zou het toch allemaal.
Dát dus is ook niet alles, maar toch ...quote:Op vrijdag 30 december 2005 03:28 schreef Nadine26 het volgende:
Dát dus .
Het lijkt mij anders best leuk. Misschien wel 'alles'... stil gaan leven in Zuid-Frankrijk... ach, waarom niet?quote:Op vrijdag 30 december 2005 03:39 schreef Gajus het volgende:
Dát dus is ook niet alles, maar toch ...
Welnee, wat heb jij er ook allemaal mee te maken, met al die gekkigheid, sorry kind ik haal wat mensen door elkaar, zaten bij hetzelfde dispuut of zo denk ik. Bij jou het waren het een soort speedpillen,maar toch niet echt. Ach! Die onbetrouwbare oosterlingen.
Wie zal het zeggen, en waar gaat het heen, gelukkig is er een krachtige mansfiguur die de weg wijst .
Snuifje, snuifje, hoe duf ik jou eigelijk de naam van de officiele vriendin van de grote wijnkenner te geven.
Wie zal het zeggen, en waar gaat het heen, gelukkig is er een krachtige mansfiguur die de weg wijst .
Snuifje, snuifje, hoe duf ik jou eigelijk de naam van de officiele vriendin van de grote wijnkenner te geven.
Helpt waar hij kan!
Ik snuif niet. De krachtige mansfiguur snuift af en toe, hij is dus een van die zeldzame en beheerste 'gelegenheidssnuivers', maar daar is hij dan ook een krachtige mansfiguur voor. Voor Snuifje durf ik mijn hand niet in het vuur te steken.quote:Op vrijdag 30 december 2005 03:50 schreef NoSigar het volgende:
Welnee, wat heb jij er ook allemaal mee te maken, met al die gekkigheid, sorry kind ik haal wat mensen door elkaar, zaten bij hetzelfde dispuut of zo denk ik. Bij jou het waren het een soort speedpillen,maar toch niet echt. Ach! Die onbetrouwbare oosterlingen.
Wie zal het zeggen, en waar gaat het heen, gelukkig is er een krachtige mansfiguur die de weg wijst .
Snuifje, snuifje, hoe duf ik jou eigelijk de naam van de officiele vriendin van de grote wijnkenner te geven.
Zeg, hoe zit het met dat dispuut?
Ondertussen in Monaco:
Om de tijd te doden wilde D. uit alle macht een bontjas voor Kim kopen.
"Ik houd niet van bontjassen", sprak ze. Ik ben geen zesenvijftig.
"Doe niet zo benepen," zei D. "Trek dat ding eens aan."
"Nee."
De verkoopster keek naar haar als een moeder naar haar autistische dochter: vertederd maar zonder enige hoop.
"Ben je van de dierenbescherming?" vroeg D.
Kim schudde haar hoofd. "Nee. Het is geen gezicht, een bontjas."
"Ik vind van wel."
"Nou, ik niet."
"Ze laat zich door mij niet vermurwen," probeerde D. de verkoopster op te zwepen. "Probeert u het eens. Het is uw vak, tenslotte."
Ze deed haar best. Ze pruttelde wat verkoopzinnetjes over 'natuurlijke schoonheid' en 'klasse' en 'heerlijke warmte', en de volgende stap was dat ze de jas behoedzaam om Kim's schouders hing, maar die raakte nu echt een beetje geïrriteerd.
"Ik wil geen jas!" riep ze.
Op dat moment begon de Blackberry in de binnenzak van D. te piepen. Nadat hij een blik van verstandhouding met de verkoopster had gewisseld, kondigde hij aan: "Ik heb China aan de lijn, zoekt u maar iets moois voor haar uit. Niet te massief, graag. Een strakgesneden model, als u begrijpt wat ik bedoel."
Kim was verbijsterd. Ze had niets in te brengen. Blijkbaar kreeg ze, of ze nou wilde of niet, vanmiddag nog een bontjas door haar strot geduwd.
Dit is 'slechts' de bontjas-scène.....maar helaas waarschijnlijk ook van toepassing op een hoop andere 'scènes' tussen D. en Nadine. Behalve misschien op de in H-t-D gemaakte seksfoto's hoop ik toch. Trouwens...niet eens tijd voor een fotoboek-update ...?
Om de tijd te doden wilde D. uit alle macht een bontjas voor Kim kopen.
"Ik houd niet van bontjassen", sprak ze. Ik ben geen zesenvijftig.
"Doe niet zo benepen," zei D. "Trek dat ding eens aan."
"Nee."
De verkoopster keek naar haar als een moeder naar haar autistische dochter: vertederd maar zonder enige hoop.
"Ben je van de dierenbescherming?" vroeg D.
Kim schudde haar hoofd. "Nee. Het is geen gezicht, een bontjas."
"Ik vind van wel."
"Nou, ik niet."
"Ze laat zich door mij niet vermurwen," probeerde D. de verkoopster op te zwepen. "Probeert u het eens. Het is uw vak, tenslotte."
Ze deed haar best. Ze pruttelde wat verkoopzinnetjes over 'natuurlijke schoonheid' en 'klasse' en 'heerlijke warmte', en de volgende stap was dat ze de jas behoedzaam om Kim's schouders hing, maar die raakte nu echt een beetje geïrriteerd.
"Ik wil geen jas!" riep ze.
Op dat moment begon de Blackberry in de binnenzak van D. te piepen. Nadat hij een blik van verstandhouding met de verkoopster had gewisseld, kondigde hij aan: "Ik heb China aan de lijn, zoekt u maar iets moois voor haar uit. Niet te massief, graag. Een strakgesneden model, als u begrijpt wat ik bedoel."
Kim was verbijsterd. Ze had niets in te brengen. Blijkbaar kreeg ze, of ze nou wilde of niet, vanmiddag nog een bontjas door haar strot geduwd.
Dit is 'slechts' de bontjas-scène.....maar helaas waarschijnlijk ook van toepassing op een hoop andere 'scènes' tussen D. en Nadine. Behalve misschien op de in H-t-D gemaakte seksfoto's hoop ik toch. Trouwens...niet eens tijd voor een fotoboek-update ...?
...?
Een pauw is een kip die in bloei staat
.
"The world will note that the first atomic bomb was dropped on Hiroshima, a military base."
Nee, dat kan Nadine niet doen, dat zou karaktervervalsing zijn! Ook voor haar geldt namelijk: Quod me nutrit, me destruit. Of vice versa, zo je wilt.quote:Op donderdag 29 december 2005 21:55 schreef dvr het volgende:
....Of je maakt je los van die maniakale dwingeland en gaat nieuwe dingen doen..[/sub]
Zeg Nadine, even iets anders... heb je nog tips aangaande romantische plekjes in la douce France alwaar de aanschaf van een romantische antieke open haard verenigd kan worden met stomende liefdesscenes en als het niet teveel gevraagd is, legio romantische boerderijtjes te koop staan die lijken te schreeuwen: "koop mij, en laat hier hordes kinderen door de wijngaard dartelen, "? Je weet wel, het Ilja Gort-gevoel, maar dan Ilja Gort met een grote voorraad Veet he, zonder snor!
Ik adem in en kalmeer. Ik adem uit en glimlach.
Je biologische klok is boos he?quote:Op vrijdag 30 december 2005 18:57 schreef Vivi het volgende:
[..]
Nee, dat kan Nadine niet doen, dat zou karaktervervalsing zijn! Ook voor haar geldt namelijk: Quod me nutrit, me destruit. Of vice versa, zo je wilt.
Zeg Nadine, even iets anders... heb je nog tips aangaande romantische plekjes in la douce France alwaar de aanschaf van een romantische antieke open haard verenigd kan worden met stomende liefdesscenes en als het niet teveel gevraagd is, legio romantische boerderijtjes te koop staan die lijken te schreeuwen: "koop mij, en laat hier hordes kinderen door de wijngaard dartelen, "? Je weet wel, het Ilja Gort-gevoel, maar dan Ilja Gort met een grote voorraad Veet he, zonder snor!
Waarom moet jij toch overal zo verzuurd op reageren?quote:
Ik adem in en kalmeer. Ik adem uit en glimlach.
Cioran zou een dergelijk presentje resoluut afslaan ...quote:Op donderdag 29 december 2005 03:21 schreef cioran63 het volgende:
Het wordt wel een beetje erg ordinair allemaal met witte badjassen en bontjassen.
waar blijft het langverwachte bontverhaal ... of is het te bont voor woorden?
Ja, ik zou er steeds maar om moeten lachen, Gajus. Een beetje belachelijk cliché, het blote meisje in een bontjas, en dan aan tafel dat niemand dat weet, dat dat een spelletje is.
Van mij mag het hoor, van mij mag bijna alles, ik ben zelfs een liefhebber van al de cliché's waar Nadine mee strooit. Je zou het als een commentaar op diezelfde cliché's kunnen opvatten. Maar het benauwende van witte badfjassen en champagne in een Hollands hotel, en dan dat kinderachtige spelletje met die bontjas, dat is net een stap te ver. Dat is pas spruitjesliteratuur. dat is de fantasie van de gemiddelde manager. Zo typisch Hollands.
Sinds Nadine echt verliefd is heeft ze een probleem. Ze schrijft nog steeds uitmuntend, maar ze heeft de regie niet meer in handen. Dat kan ze zelf leuk vinden, good for her, voor ons is het saai. Want wij willen relativerende inzichten, macht, ironie en nog meer humor. Maar Nadine heeft niks meer te vertellen. D. is de baas.
Van mij mag het hoor, van mij mag bijna alles, ik ben zelfs een liefhebber van al de cliché's waar Nadine mee strooit. Je zou het als een commentaar op diezelfde cliché's kunnen opvatten. Maar het benauwende van witte badfjassen en champagne in een Hollands hotel, en dan dat kinderachtige spelletje met die bontjas, dat is net een stap te ver. Dat is pas spruitjesliteratuur. dat is de fantasie van de gemiddelde manager. Zo typisch Hollands.
Sinds Nadine echt verliefd is heeft ze een probleem. Ze schrijft nog steeds uitmuntend, maar ze heeft de regie niet meer in handen. Dat kan ze zelf leuk vinden, good for her, voor ons is het saai. Want wij willen relativerende inzichten, macht, ironie en nog meer humor. Maar Nadine heeft niks meer te vertellen. D. is de baas.
Ik ben de realistische/rationele tegenhanger van lichtvoetigheidquote:Op vrijdag 30 december 2005 19:01 schreef Vivi het volgende:
[..]
Waarom moet jij toch overal zo verzuurd op reageren?
Volgens mij heeft Nadine wél iets te vertellen, in die zin dat ze de regie overgegeven heeft. D. mag de baas zijn. Als ik het een beetje begrijp is ze wel blij met het huidige status quo en zitten wij daarom met de managers / spruitjes fantasiën van D. opgescheept.
en waar blijft inderdaad de rest van het bontjasverhaal?
en waar blijft inderdaad de rest van het bontjasverhaal?
Jij gaat nog eens een nieuwe betekenis geven aan de uitdrukking 'an old spinster'..quote:Op vrijdag 30 december 2005 03:28 schreef Nadine26 het volgende:
Van 5 keer per week spinnen pluk je in alle opzichten de vruchten, zeg ik altijd maar
Ja, precies. Dat is ook geen kwestie van 'toegeven' - ik vind het zelfs wel bewonderenswaardig hoe je bewust roekeloze keuzes maakt. Sterk, karaktervol. Je maakt zo een enorme hoop mee en zolang je je goed staande weet te houden, je je niet te ver door anderen laat meeslepen ben je eigenlijk wel goed bezig. Moreel natuurlijk niet (t.o.v. Thijs, Madame e.d.) maar de moraal was eigenlijk al bij de eerste episodes de deur uit.quote:Ik geef toe dat ik alle adviezen in de wind heb geslagen, maar misschien moet ik me vasthouden aan de wetenschap dat ik dat bij mijn volle bewustzijn heb gedaan.
De slachtoffers moet je t.z.t. nog maar eens in het voorwoord van je gedrukte uitgave met spijtbetuigingen overladen. Ik zie dat je al een beetje met het publicatie-idee hebt gespeeld. Ik zou het boek gewoon laten zoals het is, maar het alleen in Duitsland uitgeven. Vertaald natuurlijk; Tagesbuch eines Kindermädchens, eine bewegte Erzählung aus der Großen Welt von Nadine Schreiber. Geen Nederlandse haan die daar naar kraait, voor de Fernseh-interviews en prijsontvangsten huur je een Duits wichtje in, en laat die euro's maar binnenstromen.
nb: Ik snap niet waarom Daniël Kim zou inlichten. Dan krijgt hij gedonder met haar pa, en de kans dat Madame er lucht van krijgt wordt daarmee ook groter.
Wat doe je met Oudjaar? Ik vermoed dat Daniël je alsnog per helicopter laat overvliegen voor een geheim rendez-vous bij de jachthaven, met een toast, en veel troost. Of ken je dat inmiddels wel? Eerlijk gezegd lijkt het me dat zelfs zo'n enerverend jetset-bestaan snel gaat vervelen.. Voor zo'n schapenboerderij is best iets te zeggen.
[ Bericht 98% gewijzigd door dvr op 30-12-2005 21:11:35 ]
