Saraband(Bergman, 2003)
Zweede tv-film die min of meer het sluitstuk vormt van Bergman's Scenes uit een huwelijk. Marianne besluit na 30 jaar Johan weer eens op te zoeken en valt met naar neus midden in een tragisch familiedrama.
Laten we voorop stellen dat deze film nergens het magistrale niveau haalt van Scenes uit een Huwelijk. Gelukkig verwachtte ik dat ook totaal niet. Saraband is desalniettemin een prachtige retrospectief op de levens van Marianne en Johan, die tegelijkertijd vers leed van enkele nieuwe familieleden aanboort. Acteerwerk is weer top, zoals in eigenlijk iedere Bergman. Toch ontbreekt er iets aan deze film. Nergens raakte ik echt intens betrokken of echt geemotioneerd en dat is dan weer jammer. Weet het ook niet, verder gewoon een prima film eigenlijk. Voor de mensen die reeds bekend zijn met de twee hoofdkarakters althans... Mooi om te zien dat de goede man het nog steeds kan. ****
The Bow (Hawl) (Ki-Duk, 2005)
Vertelt het verhaal van een 60-jarige man die met een meisje van 16 op een visserboot midden op zee leeft. De dagen streept hij op de kalender af, op haar 17de verjaardag zal hij met 'r trouwen.
Ki-Duk lijkt iets te hebben met woonboten, vissers en stille meisjes. Ook in deze film, inmiddels alweer zijn twaalfde in tien jaar tijd (!) zijn zijn favoriete elementen weer ruimschoots vertegenwoordigd. Voeg daar de onmogelijke liefde van een oude man en een jong meisje aan toe, een jongen die de boel komt verstoren en een boog met pijlen en je hebt de laatste spruit van Ki-Duk te pakken. Klinkt allemaal prima en dat is het ook wel. Toch is er iets dat mij gedurende de film ontzettend tegen begon te staan, namelijk de muziek. Welke halvegare koreaan heeft dat ultiem kitscherige themaatje verzonnen? Hoop dat het Ki-Duk zelf niet geweest is, wat een jengelmuziek. Continu aanwezig ook. Blegh.
Toch biedt de film ondanks deze muzikale ellende best nog wat moois. Symboliek is weer volop aanwezig, evenals de gebruikelijk mooie plaatjes. Opvallend is overigens dat de film nergens ook maar het verlangen van de oude man naar het meisje concreet in seks verbeeldt. Op de imaginaire pijlontmaagding na dan. Klinkt ultiem geil en dat is het ook niet. ***
Le Temps Qui Reste (Ozon, 2005)
Dat Francois Ozon leuke filmpjes kan maken weten we allemaal wel. Dat ie
zulke leuke filmpjes kon maken was mij nog niet bekend.
Le Temps Qui Reste vertelt het tragische verhaal van de homoseksuele modefotograaf Romain (Melvil Poupaud) die te horen krijgt dat hij ongeneeslijk ziek is en nog maar enkele maanden te leven heeft.
Klinkt niet bijster origineel en dat is het ook niet. Het is vooral de uitwerking waarvoor Ozon een flinke pluim verdient. Mooie cinematografie en acteerwerk van hoog niveau. Prachtig om te zien hoe Romain zich ontwikkelt van arrogante, egoistische modefotograaf tot een iets minder arrogante, egoistische modefotograaf. Had ik het intens prachtige eindshot al genoemd? Leuke rol ook voor oudgediende Jeanne Moreau. Aanrader. ****
[ Bericht 0% gewijzigd door fractalis op 20-12-2005 02:10:11 ]
Reprogram. Restructure. Resistance is futile. You will be assimilated.