Ik zit in een "gigantische" dip, een winterdip. Alles lijkt gedooft te zijn, het vuur en de passie is weg hier.
Maar ik red me wel.
De donkere dagen zorgen hier wel voor rust, dus dat is mee genomen, altijd op een hoogtepunt leven is ook niet mogelijk. Dus ik neem de rust aan zoals de rust komt, af en toe met depressieve gedachtes en probeer zo door te gaan tot de lente van 2006.
Doorgaan dus. En vooral blijven adem halen. Houvast krijgen aan het aardse leven door te sporten, lezen, film kijken, kopen van spullen.
Ik bedoel dus, het leven is geen makkie en er zullen altijd dieptepunten zijn, dat heeft denk ik iedereen wel eens. Dan is het een kunst om te leren van het dieptepunt. Zodat het de volgende keer minder erg wordt.
Ik zet een muziekje op nu. Ik ben sowieso niet meer zo actief in the thruth. Mede omdat ik last heb van het gedoofde vuur. Misschien ligt het aan de zon
![]()
Het voelt ook een beetje als een bodemloze put vol leegte, waar alleen een zwarte leegte is. Maar dan moet je/ik die put opvullen met activiteiten en nieuwe inspiratie. De put kan niet altijd leeg blijven denk ik.
Grenzen aangeven ook, in hoeverre je het lege gevoel laat zakken.
Toevoeging, ik had zo mijn idealen en ideaal beeld voor ogen waar ik op teerde in het leven, ik geloofde in een droom maar ik geloof alleen nog maar in de harde realiteit op dit moment. De wereld veranderd niet en zal niet veranderen dus zal ik zelf mezelf moeten aanpassen en leren leven met deze realiteit.
Dat bedoel ik dus met het vuur is gedoofd. In de zomer heb ik maanden kunnen hopen op een betere wereld, en op dit moment leef ik dus gewoon in de realiteit. Ik leef niet meer in de fantasie nu. En zonder die fantasie ben ik niet meer wat ik was
Dromen hield me overeind maar als je ziet dat de wereld hetzelfde blijft altijd, dan is het zo dat op een gegeven moment die dromen uitsterven. Totdat je weer helemaal op jezelf bent aangewezen in deze wereld. Dromen en fantasie zag ik als "partner" in deze realiteit. Als zakenpartner misschien, een zakenpartner die zorgde voor hoop en een beter gevoel.
En dat is dus weg nu. Dat bedoel ik dus met het vuur is gedoofd. Muziek kan me ook niet meer zo boeien.
Kortom: Ik ben een beetje depressief en niet mezelf meer. Loop ik op straat dan zie ik wederom altijd hetzelfde beeld. Loop ik in de mediamarkt of ergens anders dan zie ik nog steeds dezelfde producten en verschijnt er niets nieuws.
En zo kan ik doorgaan. Op het station Heerlen vandaag een grijze dag gezien, mensen die naar huis gingen en wat gaan die mensen allemaal doen vraag ik me af
![]()
Naar hun gezien, huiswerk maken, eten, borrelen, tv kijken. En dan komt er vanzelf weer een nieuwe dag. De herhalen
![]()
Wederom de herhaling
Verzin eens iets nieuws
![]()
Had het niet tegen displission maar tegen de wereld. Het lijkt een herhaling te zijn die altijd een herhaling zal blijven.
Maar door dit te schrijven raak ik weer wat opgelucht
![]()
Maar wat kun je doen door in leven te blijven ? Ik denk door jezelf te blijven uitdrukken. Frustratie eruit gooien, schreeuwen, van mijn part ga je een potje huilen.
Zing, vecht, huil, lach, bid en bewonder.
De belemmeringen eruit gooien dat je weerhoudt van voelen hier, de belemmering eruit gooien door expressionistisch bezig te zijn dus. Ga schilderen. Pak een wit doek van 3 bij 3 meter en doe een klodder hier en een klodder daar. Maak van mijn part een grote misch masch ervan.
Gooi alles los
Nee, maar zit je vast dan moet je alles los gooien. Doe ik nu ook ff, dus ik misbruik ff deze topic.
Gooi alles los
![]()
Niet dat het meteen 100 procent helpt maar je kunt alleen uit de schulp komen door eruit te treden en dat bereik je niet door introspectief gedrag.
Genoeg geluld nu.
[ Bericht 7% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 12-12-2005 18:59:48 ]