Genoeg

pfff dramatisch copycat erg dramatisch dat mensen zo kunnen eindigen maar dat is bij iedere zelfmoord zo

je ziet het ook niet zo snel aan mensen hoe ze zich voelen. problemen kunnen van binnen zitten, ik bedoel je ziet het niet altijd, je ziet het wel eens maar soms doen mensen alsof het mooi weer is van buiten terwijl het van binnen grijs en grauw is. en 1 klein probleem kan groot zijn. ik bedoel, 1 heel klein probleem kan uitgroeien tot een gigantisch probleem als het ware. dan wreet het aan je alsof het een ziekte is, en dan moet je maar net weten wat het probleem is.

het probleem is vaak dat het probleem niet goed omschreven kan worden. dan weet je wel dat je een probleem hebt, maar je weet het probleem niet als het ware. maar dan doe ik ff aan zelf-reflectie.

het heeft met veel te maken. het leven is geen eitje. hoewel je wanneer je het leven echt wilt begrijpen het leven kunt begrijpen. dan ben je af ervan.

financiele problemen zijn dan weer extern een beetje en heeft niets met je persoonlijke gevoel te maken. problemen in de relationele sfeer zijn ook een beetje extern. maar werken allemaal weer door op je eigen gevoel en eigen waarde.

het is een jungle vaak. maar dan moet je die jungle als uitdagend zien. of je moet leren leven in de jungle. of wat dan ook. dan geldt het recht van de sterkste ook meer. dan moet je hier wel hard en sterk zijn met eelt op je ziel om te overleven.

sterkte met het verwerken. al klinkt een buur alsof het geen echte band is, het is en blijft je buur en lijkt soms zelfs familie of vriend te zijn omdat ie dicht bij staat in je leven. zeker bij een redelijk goede buur.

maar nogmaals, je bent dan niet op aarde. je bent de kluts kwijt. het totale besef is weg. al heb je grote financiele problemen, zelfs die kunnen worden opgelost en is het niet waard om je leven voor op te geven.

ik zie het dus als totaal verlies van realiteitsbesef een beetje. je ziet niet meer in dat een probleem oplosbaar is. het probleem is meer waard dan je leven ook. terwijl het leven meer waard zou moeten zijn dan het probleem.

[ Bericht 5% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 11-11-2005 22:39:45 ]

het zal hem bij alle zelfmoorden inderdaad zitten in iets 'interns', want qua externe factoren (of het nou financiele shit is of het verliezen van een dierbare of geen vrienden hebben of noem het allemaal maar op) zijn er altijd ook voorbeelden van mensen die hetzelfde meemaken en daar wel mee weten te dealen, vaak nog op een uitstekende manier ook.

een paar weken terug heeft een huisgenote van vroeger zelfmoord gepleegd, die kon niet met de naweeen van haar jeugd omgaan. er zullen ongetwijfeld mensen zijn die een soortgelijke jeugd hebben gehad en dat wel kunnen...maar wie ben ik om te oordelen dat ze dus wat harder haar best had moeten doen om de dingen anders te gaan leren bekijken? dat heeft ze vijftien, twintig jaar gedaan, met allerhande professionele hulp van buitenaf, vaak langdurige fulltime opnames....en zij kon zich kennelijk niet meer voorstellen dat er nog verbetering mogelijk was. en daar gaat het om. niet om hoe een ander het gevoeld zou hebben.

dan kun je inderdaad als je sec naar haar situatie kijkt allerlei dingen opnoemen die haar nog levensvreugde hadden kunnen bezorgen, en uitdagingen die ze had kunnen aangaan, en noem het allemaal maar op, maar da's nou het probleem meestal he, dat de buitenwereld die mogelijkheden wel ziet maar de persoon zelf niet.

yep, triest maar waar. maar de omgeving speelt mee ook. waar je opgroeit ook. de mensen die je hebt leren kennen in je leven. de opleiding die je genoten hebt. je partner en alles. de hele sfeer zoals ik al zei.

heb je een opleiding gehad waar je problemen moest oplossen, maakt niet uit wat voor problemen dan ook, dan leer je vanzelf probleem-oplossend te denken. probleem-oplossend denken is van belang want dan los je je problemen op. in ieder geval je problemen in je hoofd.

het probleem-oplossend denken moet aanwezig zijn en het relativisme en nog meer. het is een soort van levensles die je genoten moet hebben. en niet iedereen heeft dat denk ik.

en dan is ook de mate waarin je dat laatste sprankje hoopt kunt blijven behouden van belang. hoop op betere tijden. in hoeverre je gelooft op betere tijden en nog meer en nog meer.

het is de hele situatie waarin het gebeurt. en of je open of gesloten bent. of je in isolement leeft en ga zo door.

over dat probleem-oplossend denken. dat heeft ook te maken met probleem-oplossend kunnen voelen. bij voelen is het vaak moeilijk om het in de juiste banen te leiden met emoties. emoties kunnen heftig van aard zijn. bij een zelfmoord zijn emoties ook heftig van aard. en als de emotie overheerst dan blijft het verstand vaak achterwege.

dan pleeg je zelfmoord omdat je hart gebroken is, terwijl het verstand zou moeten zeggen, alles kan beter worden.

quote:

op vrijdag 11 november 2005 23:40 schreef thaleia het volgende:
...maar wie ben ik om te oordelen dat ze dus wat harder haar best had moeten doen om de dingen anders te gaan leren bekijken?

wellicht lijkt dit in tegenspraak met mijn vorige post, maar toch ben ik het met je eens.
soms is de veerkracht op, is er geen energie meer om nog langer door te gaan met 'knokken'.
en dan kan de dood een zeer rustgevende optie zijn.

quote:

op zaterdag 12 november 2005 00:28 schreef moonah het volgende:

en dan kan de dood een zeer rustgevende optie zijn.

die woorden van jou heb ik me van de week ook ten harte genomen .

nu ga ik slapen, morgen vroeg op .

oh dromenvanger: ook bedankt voor je lieve woorden .

quote:

op zaterdag 12 november 2005 00:28 schreef moonah het volgende:

[..]

wellicht lijkt dit in tegenspraak met mijn vorige post, maar toch ben ik het met je eens.
soms is de veerkracht op, is er geen energie meer om nog langer door te gaan met 'knokken'.
en dan kan de dood een zeer rustgevende optie zijn.

hoe weet je dat zo zeker?

quote:

op zaterdag 12 november 2005 00:30 schreef copycat het volgende:
nu ga ik slapen, morgen vroeg op .

hou je goed wijfie.
trusten.

quote:

op zaterdag 12 november 2005 00:35 schreef oblivion het volgende:

[..]

hoe weet je dat zo zeker?

wat? of de dood een rustgevende optie is?
of dat de veerkracht op kan zijn?
ik weet niets zeker. ik weet alleen dat het zo kan voelen.

quote:

op zaterdag 12 november 2005 00:37 schreef moonah het volgende:
of de dood een rustgevende optie is?
ik weet alleen dat het zo kan voelen.

hoe weet je dat dan?

volgens mij is het nu wel genoeg

quote:

op zaterdag 12 november 2005 00:38 schreef oblivion het volgende:

[..]

hoe weet je dat dan?

ik weet toch hoe het kan voelen...
snap ik jou niet of snap jij mij niet?

quote:

op zaterdag 12 november 2005 00:43 schreef moonah het volgende:

[..]

ik weet toch hoe het kan voelen...
snap ik jou niet of snap jij mij niet?

dat zou zo maar kunnen.

ik ben er namelijk van overtuigd dat men na zelfdoding geen rust krijgt.
heb dan ook niks met zelfdoding.

jij zegt dat ze rust krijgen. toch?

quote:

op zaterdag 12 november 2005 00:45 schreef oblivion het volgende:

[..]

dat zou zo maar kunnen.

ik ben er namelijk van overtuigd dat men na zelfdoding geen rust krijgt.
heb dan ook niks met zelfdoding.

jij zegt dat ze rust krijgen. toch?

ik dacht al dat je het op die fiets bedoelde.
ik heb ervaren dat de optie van zelfdoding rustgevend kan werken.
de discussie of het ook werkelijk rust bíedt wil ik nu niet met je aangaan.
ik ga slapen.
_{ook zeer rustgevend...}

dan niet.

quote:

op zaterdag 12 november 2005 00:45 schreef oblivion het volgende:
jij zegt dat ze rust krijgen. toch?

dit zeg ik dus níet...
trusten!

quote:

op vrijdag 11 november 2005 00:54 schreef kenz het volgende:

echt gelukkig ben ik wellicht twee keer per maand. 'gelukkig' misschien eens per week. voor de rest is het leven een hoop gedoe en veel werk om er nog iets van te maken.

dit is het trouwens wel. geluk is geen constant gevoel. een gelukkig gevoel kan je zo nu en dan overvallen omdat je dat toelaat cq ergens nog oog voor hebt. dat is een keuze.
ik denk dat salvador en xenia dat bedoelen.

quote:

op vrijdag 11 november 2005 18:23 schreef moonah het volgende:

mindsets kunnen worden herprogrammeerd. weliswaar alleen als je dat zélf wil, het gaat niet vanzelf en er is ook niemand die zegt dat het makkelijk is. maar het kán wel degelijk!

deels ja. als je mindsets volledig kon herprogrammeren zou het echt een zeer populaire activiteit zijn hoor, daar ben ik van overtuigd.

quote:

je kunt zelf met je gedrag/gedachten je negatieve spiraal ombuigen, en dat heeft invloed op je gevoelens/de chemische processen.

natuurlijk kun je jezelf dingen aanleren die invloed hebben op chemische processen. maar niet meer dan dat, invloed. het betekent niet dat je alles maar even kunt veranderen.

quote:

_{disclaimer: ik denk dat het bij puur klinische depressies niet opgaat. maar de meeste depressies ontstaan, kort door de bocht, door niet of op een niet adequate manier uiten van emoties.}

mjah, ben ik nog wel met je eens.

quote:

pfff, meid. weet je waar ík misselijk van word (nofi)? van jouw negatieve insteek. wat een doemscenario's omschrijf je zeg. natuurlijk zijn dergelijke omstandigheden zwaar, zeer zwaar waarschijnlijk. maar dan nóg is het wel degelijk een keuze hoe je met die omstandigheden omgaat. ik ben het dan ook volkomen eens met xennia (what's new...) en met salvador (thát's new... ).

dat geloof ik echt niet. zoals gezegd, de menselijke geest is niet oneindig rekbaar. je kunt je best doen om ergens anders tegenaan te kijken, maar niet iedereen kan dat even goed als anderen, dat is deels toch echt aangeboren/aangeleerd. dat jij daar beter in bent dan sommige anderen is heel fijn voor jou (en xennia en salvador), maar doe dan niet alsof iedereen precies hetzelfde is en kan als jij of wie dan ook.

het lichaam kan zich ook heel erg aanpassen. in principe zullen de meeste mensen in staat zijn hun lichaam zo ver te ontwikkelen dat ze een fatsoenlijke marathon kunnen lopen, maar dat betekent niet dat we allemaal in staat zijn om 'm zo snel te leren lopen als kiplagat.

quote:

hetgeen je meemaakt is idd niet altijd een keuze. maar zoals ik hierboven al zei, je maakt wél zelf de keuze hoe je met dergelijke omstandigheden omgaat.
en daarin schuilt het recept naar geluk...

wat ik me nou altijd afvraag he, als het recept van geluk bekend is en iedereen gelukkig wil worden, waarom niet iedereen het dan doet. je zou toch op z'n minst gaan vermoeden dat het een tikkeltje ingewikkelder ligt.

quote:

op vrijdag 11 november 2005 19:25 schreef mukie het volgende:

hoe totaal onromantisch en plastisch

dus?

quote:

op vrijdag 11 november 2005 21:03 schreef xennia het volgende:

[..]

je kunt er natuurlijk ook voor kiezen om er al op jonge leeftijd bij te lopen als een verbitterde, verzuurde 70-er

je kunt er ook voor kiezen om je ogen dicht te houden en als een naieve hippie door het leven te gaan.

quote:

op vrijdag 11 november 2005 19:46 schreef nanking het volgende:

[..]

dan zul je moeten leren om andere dingen te vinden die je leuk vindt om te doen.
het is een beetje simplistisch gezegd maar wel o zo waar.

ik vond het heel goed hoe moonah het verwoorde, zo denk ik er ook over.

geluk wordt trouwens vaak overrated...het is geen constante factor in je leven.

waarom moet dat? volgens mij mag iedereen zelf bepalen wat ie doet om gelukkig te worden. als iemand denkt gelukkiger te worden als ie er een eind aan maakt dan lijkt me dat ook een keuze. je kan zeggen dat zelfmoord slap is, en dat je kunt vechten, maar waarom zou je vechten als je je ongeluk ook in een simpele stap kunt beeindigen? laten we wel wezen, als je dood bent, ben je ook niet meer ongelukkig.

sommige mensen zijn bang voor de dood en kiezen ervoor alles te doen om maar gelukkig te worden of zichzelf wijs te maken dat het grote geluk heus ooit wel komt, en als dat niet zo is, dat dat dan hun eigen keuze is of hun gebrek aan wilskracht om hun gedachten/chemische processen te beinvloeden. andere mensen accepteren gewoon dat de wereld is wat het is.

mijn visie is: de wereld is niet maakbaar, en de mens zit in elkaar zoals ie is. de mens is niet gemaakt om gelukkig te worden, maar bestaat zoals alle dieren om zich voort te planten en te evolueren. zoals het ene mens lichamelijk sterker is dat de ander, zo is ook niet iedereen geestelijk even sterk. vroeger hadden we natuurlijke selectie, wie ziek of gek was, die ging gewoon dood, en anders hielp z'n omgeving wel een handje. nu 'moeten' we iedereen in leven houden en dan nog wijs maken dat het grote geluk voor hem of haar ook is weggelegd. waarom?

en waarom ben ik dan verzuurd, pessimistisch, of wat dan ook, alleen omdat ik vertik te geloven in allerlei romantische flauwekul en niet in paniek raak zodra iemand 'dood' of 'zelfmoord' roept? m.i. is dat nu juist om leren gaan met de wereld. leer accepteren dat ultiem geluk niet bestaat, dat er altijd wel iets is om ongelukkig over te zijn, en dat, om het met rawie te zeggen, het leven een intens lamlendige vertoning is. als je dat kunt accepteren en nog wilt leven, dan ben je volgens mij gelukkiger dan wanneer je het geluk maar blijft nastreven door de wereld te proberen te veranderen.

quote:

op zaterdag 12 november 2005 00:45 schreef oblivion het volgende:

[..]


ik ben er namelijk van overtuigd dat men na zelfdoding geen rust krijgt.
heb dan ook niks met zelfdoding.

ik denk dat je bij vroegtijdig afbreken van je leven, zonder dat je klaar was met leven inderdaad ook niet de rust ingaat meteen. je sterft dan als het ware al onrustig, dan is de reis al niet goed, misschien ben je dan helemaal gebroken en ga je gebroken de dood in en moet je dan als doodde jezelf terug proberen te vinden aan die andere kant.

ik denk dat mensen die dood gaan tijdens de slaap pas echt rust vinden op een bepaalde manier. als je in een mooie slaap dood gaat. maar dan nog ben je niet echt dood, je bent dan alleen in een diepe slaap.

ik was ook in thruth bezig over overleden mensen en het ontmoeten van geesten als ze verschijnen maar hoe dat in elkaar zit weet ik niet. misschien zijn dat die ronddwalende geesten of iets dergelijks? die overal bij mensen moeten aankloppen om hulp te vinden.

ik roep maar wat. ik probeer de situatie zo goed mogelijk in te beelden die ik voor ogen heb

de dood is misschien wel rust. ik weet het niet maar daar kom ik pas achter als ik zelf dood ga. of het rust is of een heel nieuw leven.

maar ontopic te gaan. na de zelfmoord ga je denk ik niet meteen de rust in, en tevens zul je denk ik ook niet meteen een nieuw fris leven krijgen. of je krijgt een nieuw fris leven vol mankementen die je weer moet oplossen. dat zou ook logisch zijn, dat de mensen die bepaalde zaken wel overleefd hebben een kamer hoger terecht komen in de dood. omdat het dood gaan een overgangsfase is van levend naar dood. net zoals je opstaat in depressie met steeds een klote gevoel.

dan is de dood niets meer dan de dag na de zelfmoord, en dan en dan. dan heb je toch geen rust? ik bedoel, je hebt een heel leven achter je gelaten dat nog op orde moest komen en waar je wel goed terecht kwam.

zo nu genoeg gezegd

denk overigens wel dat zelmoordenaars na jaren zoeken goed terecht komen. het is denk ik niet zo dat ze voor altijd branden in het hellevuur.

quote:

op zaterdag 12 november 2005 00:58 schreef maeghan het volgende:
dat geloof ik echt niet. zoals gezegd, de menselijke geest is niet oneindig rekbaar. je kunt je best doen om ergens anders tegenaan te kijken, maar niet iedereen kan dat even goed als anderen, dat is deels toch echt aangeboren/aangeleerd. dat jij daar beter in bent dan sommige anderen is heel fijn voor jou

aangeleerd ja! ik heb mjizelf moeten aanleren hoe ik gelukkig kan zijn. en ik weet niet of ik daar zoveel beter in zou zijn dan anderen. het is mij heus niet cadeau gedaan hoor... ik heb ook diverse malen op het punt gestaan dat ik dacht dat ik écht niet meer kon. toch heb ik ervoor gekozen door te zetten.
_{en dit bedoel ik niet om mezelf op de borst te kloppen.}

quote:

op vrijdag 11 november 2005 00:11 schreef maeghan het volgende:
ik heb best wel veel bereikt op eigen kracht en had dat met behulp van psychotherapie misschien nog wel wat verder gekund, maar op een gegeven moment houdt het op.

uit deze quote maak ik op dat jíj ervoor hebt gekozen om niet door te zetten... toch? je neemt genoegen met hetgeen je hebt bereikt.

quote:

had paroxetine niet bestaan, dan had ik er waarschijnlijk een eind aan gemaakt, want op een gegeven moment heb je geestelijk en lichamelijk (!!!) geen energie meer.

idem hier. medicatie kan een goede steun in de rug zijn om mindsets te herprogrammeren en beetje bij beetje anders in het leven te gaan staan.

quote:

wat ik me nou altijd afvraag he, als het recept van geluk bekend is en iedereen gelukkig wil worden, waarom niet iedereen het dan doet. je zou toch op z'n minst gaan vermoeden dat het een tikkeltje ingewikkelder ligt.

ik weet niet of het nou zo ingewikkeld is. ik weet wél dat de weg ernaar toe soms lastig te vinden is en 'bezaaid met bloed, zweet en tranen'.

quote:

sommige mensen zijn bang voor de dood en kiezen ervoor alles te doen om maar gelukkig te worden of zichzelf wijs te maken dat het grote geluk heus ooit wel komt, en als dat niet zo is, dat dat dan hun eigen keuze is of hun gebrek aan wilskracht om hun gedachten/chemische processen te beinvloeden. andere mensen accepteren gewoon dat de wereld is wat het is.

sommige mensen zijn ook bang voor het leven. als je ervoor kiest jezelf eens goed onder de loep te nemen, zelf verantwoordelijkheid te dragen voor hoe het met je gaat ipv alles af te schuiven op anderen en omstandigheden, zou ik dat niet willen afdoen als 'jezelf wijs maken dat het grote geluk heus wel eens komt'. je kunt er zelf actief aan werken om zo gelukkig mogelijk te worden.

quote:

mijn visie is: de wereld is niet maakbaar, en de mens zit in elkaar zoals ie is. de mens is niet gemaakt om gelukkig te worden, maar bestaat zoals alle dieren om zich voort te planten en te evolueren.

de mens is niet statisch, maar dynamisch. de mens heeft het vermogen te reflecteren, in te grijpen, na te denken. en da's mooi meegenomen want dan kun je de primaire 'levenstaak' overstijgen en als bonus ook nog eens gelukkig proberen te worden.

quote:

leer accepteren dat ultiem geluk niet bestaat, dat er altijd wel iets is om ongelukkig over te zijn, en dat, om het met rawie te zeggen, het leven een intens lamlendige vertoning is. als je dat kunt accepteren en nog wilt leven, dan ben je volgens mij gelukkiger dan wanneer je het geluk maar blijft nastreven door de wereld te proberen te veranderen.

en hier ben ik het met je eens, al vind ik die rawie een nogal pessimistische visie hebben. (continu) ulltiem geluk bestaat niet. ik denk dat juist doordat ongelukkige mensen zich een dergelijke illusie voorhouden moedeloos raken.
step by step. de lat niet te hoog leggen. carpe diem. kun je allemaal 'mindsetten'.

quote:

op zaterdag 12 november 2005 00:45 schreef oblivion het volgende:
ik ben er namelijk van overtuigd dat men na zelfdoding geen rust krijgt.
heb dan ook niks met zelfdoding.

jij zegt dat ze rust krijgen. toch?

obli, ik weet natuurlijk niet of er rust is na de dood. ik ben op dat vlak oriënterende, lerende, zoekende. vroeger was ik ervan overtuigd dat er na de dood niets is. vanuit die visie is zelfdoding absoluut een rustgevend idee. tegenwoordig ben ik daar niet meer zo van overtuigd. wellicht ís het zo dat je ziel een les te leren heeft die je niet kunt ontvluchten. maar dan nóg kan ik me voorstellen dat je er in een evt nieuw leven met meer frisse moed aan kunt beginnen/mee verder gaan. soms is iemand er niet aan toe om die les in dit leven te voltooien.
ben benieuwd naar jouw visie.
_{dus vannacht was het geen desinteresse, maar vermoeidheid hoor.}

quote:

op zaterdag 12 november 2005 08:33 schreef dromenvanger het volgende:
ik roep maar wat. ik probeer de situatie zo goed mogelijk in te beelden die ik voor ogen heb

ik vind dat je een aardige beschrijving geeft. alleen die 'kamer hoger' ga ik niet zo in mee.

quote:

waarom moet dat? volgens mij mag iedereen zelf bepalen wat ie doet om gelukkig te worden. als iemand denkt gelukkiger te worden als ie er een eind aan maakt dan lijkt me dat ook een keuze. je kan zeggen dat zelfmoord slap is, en dat je kunt vechten, maar waarom zou je vechten als je je ongeluk ook in een simpele stap kunt beeindigen? laten we wel wezen, als je dood bent, ben je ook niet meer ongelukkig.

waarom ik vind dat,dat moet is omdat ik vind dat je geen andere keus hebt.
of je blijft je hele leven tegen alles aan schoppen en je blijven meten met wat je vroeger wel kon, of je zoekt andere dingen waar je voldoening in vindt.
zelfdoding is voor mij persoonlijk geen optie. dus dan zul je, je eigen geluk moeten creeren.

ik vind het wel grappig dat je aan de ene kant zegt dat geluk geen keuze is maar aan de andere kant zeg je dat je dit

quote:

volgens mij mag iedereen zelf bepalen wat ie doet om gelukkig te worden.

daaruit maak ik toch op dat je vind dat het een bepaling/ een keuze is?

quote:

op zaterdag 12 november 2005 12:27 schreef nanking het volgende:
daaruit maak ik toch op dat je vind dat het een bepaling/ een keuze is?

quote:

op zaterdag 12 november 2005 12:39 schreef moonah het volgende:

[..]

ik vind trouwens wel dat het een keus is gelukkig zijn.
mijn vraag was meer aan maeghan(?). omdat ze eerder beweerde dat het niet zo is.

quote:

op zaterdag 12 november 2005 12:44 schreef nanking het volgende:

[..]

ik vind trouwens wel dat het een keus is gelukkig zijn.
mijn vraag was meer aan maeghan(?). omdat ze eerder beweerde dat het niet zo is.

ik snap je hoor.
je legde je vinger precies daar waar ik hem niet kon leggen.
vandaar mijn (wellicht onduidelijke) smileyreactie.