Bestaat het oneindig, als alles eindig is?

Gevoelsmatig denk ik dat er eindig is maar dat het eindige zich uitbreidt tot het oneindige. Ik was ff aan het denken en voelen naar voren en achteren en ik denk dat er ergens een grens is in alles. Maar dat die grens niet vast staat misschien? Nee die grens staat wel vast, de grens is waar het bestaan zich niet verder ontwikkelt heeft, de grens is het moment waar er een fractie van een seconde geen groei plaats vindt, maar die groei wordt daarna weer verder bewerkstelligt. Ik zie het bestaan als een baby die door blijft groeien zonder volwassen te worden en altijd groter en breder wordt.

Ik geloof niet dat het een gesloten iets is. Het kan wel een bepaalde vorm hebben maar dat die vorm van omvang veranderd. Misschien een ronde circel-achtig iets? Of een kubus of wat dan ook. Dan is het dus wel gesloten en eindig maar breidt het zich zoals ik al zei toch uit tot een oneindig iets wat niet te stoppen is. Ik denk niet dat het tussen 4 muren gebeurt allemaal. Misschien is er een marge van de groei. 10 miljard kilometer vooruit, en 9 miljard terug. 11 miljard vooruit en 10 terug. En zo breidt het zich per miljard kilometer uit en uit. Net zoals de oerknal groter werd van omvang.

Net zoals een leven steeds verder groeit totdat je onder de grond belandt? En daarna misschien weer geboren wordt? Het leven is denk ik ook oneindig. Daar ben ik bijna heilig van overtuigd. Je lichaam sterft wel af, maar de rest bij lange na niet. Dat is het onsterfelijke, dus in principe heeft ieder mens het onsterfelijke in zich omdat een geest altijd jeugdig kan zijn als je jeugdig van geest bent.

Ik zeg wel in principe, maar toch gaat een jeugdige geest nooit verloren, dus waarom zou die jeugdige geest verloren gaan als een simpel lichaam van zich laat afweten. Het lichaam is maar simpel vergeleken met je ziel. Het lichaam is slechts je apparaat. Je kunt het met een gereedschapskist vergelijken, niet meer en niet minder. Je ziel en geest is helemaal onafhankelijk verbonden met je lichaam, hoewel je met je ziel en geest je lichaam kunt genezen en aansturen.

[ Bericht 9% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 27-10-2005 18:20:48 ]

is het begrip "oneindig" niet alleen van toepassing in de wiskunde, en dus bedacht om problemen op te lossen?
om sommige processen in het eindige te begrijpen, moet een voorstelling van het oneindige gemaakt kunnen worden?

ofzo..

Niet is oneindig, want het einde van het begin is het begin van het einde

quote:

Op zondag 16 oktober 2005 11:15 schreef JohnDDD het volgende:
Eindigheid is niet logisch. Oneindigheid trouwens ook niet, maar goed.

Je kunt in elk geval zo redeneren; stel dat het heelal eindig is, dan heeft het blijkbaar grenzen, en als het grenzen heeft, wat is er dan buiten die grenzen?

Als je buiten die grenzen treedt, dan kom je gewoon weer op de plek waar je bent begonnen
Het is hetzelfde principe als je in 1 lijn de aarde doorkruist, op een gegeven moment kom je voorbij het punt waar je bent gestart

quote:

Op zondag 16 oktober 2005 11:02 schreef lemster het volgende:
De ontdekking is des te verrassend omdat astrofysici er totnogtoe van uit gingen dat niets aan de enorme aantrekkingskracht van een zwart gat kan ontsnappen.

Daar is niets opmerkelijks aan; het klopt simpelweg niet. Enkel deeltjes binnen de horizon kunnen niet ontsnappen. Overigens vind Hawking dat zwarte gaten toch kunnen lekken.

Al met al rendeert dit de waarde van het artikel tot nagenoeg nul.

Maar als het eindig is..bijvoorbeeld stomweg een muur wat zit daar dan achter...het is zoiezo oneindig en we snappen noggeneens alles op deze wereld dus hou op over het universum

quote:

Op woensdag 16 november 2005 17:02 schreef Killaht het volgende:
Maar als het eindig is..bijvoorbeeld stomweg een muur wat zit daar dan achter...het is zoiezo oneindig en we snappen noggeneens alles op deze wereld dus hou op over het universum

Het is geen muur, en wat daar achter zit is in feite dezelfde vraag als: "wat gebeurde er voor de oerknal?"

De vraag naar wat er gebeurde voor de oernknal heeft twee componenten: een mechanistische over het uitdijinde heelal en een andere over de tijd zelf.
Wij weten niet genoeg over de vroegste momenten van de oerknal, mede doordat we niet alle natuurkundige processen kennen (waaronder die met de betrekking tot de tijd) die zich hebben afgespeeld.

Waarom wás er een oerknal?
Volgens een van de hypothesen (de inflatiehypothese) ontwikkelde zich uit het fysische vacuüm van de lege ruimte een zeer sterk afstotende zwaartekracht (heeft te maken met kwantumfluctuaties wat nogal ingewikkeld is).
Deze dreef de energie van het heelal uiteen in een explosie die de oerknal in gang zette. Alles wat nodig was om een enorm, uitdijend heelal te doen ontstaan was een microscopisch stukje aangeslagen vacuüm.
Daarna moest de oerknal plaatsvinden, want dat schrijven de natuurkundige wetten voor.

Veel ideeën over de inflatie zijn inmiddels gemeengoed geworden.
De gedachte van een afstotende vacuümzwaartekracht gaat terug op Einsteins vroege publicaties over de kosmologie; het verband met de kosmische uitdijing werd gelegd in de jaren 30 (niet veel later dan de ontdekking van de uitdijing) door Arthur Eddington, een vroege voorvechter van Einsteins gravitatietheorie.
En het concept van een aangeslagen vacuüm past goed in de moderne deeltjesfysica.
Maar hoewel er veel gedetailleerde theoriën zijn over hoe de inflatie in zijn werk is gegaan, is er geen standaardmodel dat verklaart waar de eerste kwantumfluctuatie vandaan kwam. Dit is niet zo verbazingwekkend en vanuit een natuurkundig oogpunt doet het er niet erg toe want bijna alle informatie uit die tijd is verloren gegaan.
Het was niet meer dan een fluctuatie, van weinig belang behalve dan dat zij het begin was van het universum.

Met andere woorden, het universum schiep zijn eigen informatie, het maakte zichzelf interessant, dus het is onverstandig al te lang te blijven stilstaan bij die aanvankelijke fluctuatie, alsof die de eer zou moeten krijgen voor alles wat erna gebeurd is.
En als die aanvangsfluctuatie min of meer irrelevant is en we er tich niet over te weten kunnen komen, moeten we ons het hoofd er niet over breken en gewoon verdergaan.

Heeft de tijd zelf een begin gehad?
In tegenstelling tot wat onze intuïtie ons influisterd (die waarschijnlijk is gebaseerd op onze ervaring dat het ene tijdsinterval veel op het andere lijkt) is de tijd zoals wij die kennen naar het verleden toe mogelijk niet oneindig.
Net als bij de ruimte hoeft dit niet per se te betekenen dat er een uiterste grens is (een vroegste moment waaraan geen enkel moment voorafging).
Het is zeer goed vol te houden dat de begrippen 'voor' en 'na' niet meer van elkaar te onderscheiden zijn als je maar ver genoeg teruggaat.

Tijd heeft dan niet meer dezelfde betekenis als in de gewone natuurkunde.
We hebben reeds vastgesteld dat het convetionele begrip 'tijd' niet van toepassing is op zeer kleine intervallen, dus als het begin te dicht wordt benaderd, kunnen we dit begrip niet meer gebruiken. 'Tijd' en 'ruimte' zijn concepten die alleen zinvol zijn met betrekking tot bepaalde minimale afmetingen en intervallen.
Er zijn wel ontwerpen voor beschrijvingen van kleinere ruimten en tijdsintervallen (wat dat ook moge betekenen ), maar geen enkel is getoetst aan de werkelijkheid.
Je kunt dit vergelijken met de middeleeuwse speculaties over het einde van de wereld.
Iemand die denkt dat de aarde plat is, verwacht ofwel een oneindige ofwel een begrensde wereld te vinden, maar bij een ronde aarde wordt de vraag naar het einde ervan zinloos.
Zich afvragen wat er was voor de oerknal is misschien hetzelfde als vragen wat er ten noorden van de noordpool ligt (waar het begrip 'ten noorden van' geen betekenis heeft).
Het is aanmatigend om te veronderstellen dat onze ideeën over de tijd, die gebaseerd zijn op de huidige situatie van het heelal, ook zouden moeten gelden voor de uiterste grenzen van de ruimtetijd.

Het is ook mogelijk de de aanvangsfluctuatie deel was van een ander, groter heelal.
In dat geval gaat de tijd misschien eindeloos terug en is hij misschien zelf ingebed in andere universa.
Maar het is niet waarschijnlijk dat we ooit informatie zullen vergaren over wat zich 'hiervoor' afspeelde - dushet getuigt eigenlijk van een middeleeuwse inborst om te blijven stilstaan bij deze mogelijkheid.

Maar deze kwesties doen niet zo ter zake wanneer we het oerknalmodel en de daaruit voortkomende voorspellingen bespreken.
Alle inflatiemodellen gaan ervan uit dat áls er iets geweest is 'voor' de oerknal, het bewijs hiervan lang geleden is vernietigd of vervaagd.
De structuur van het hedendaagse heelal op de grootste schaal weerspiegelt waarschijnlijk de inflatieperiode en gebeurtenissen in het wat oudere heelal; de samenstelling van het heelal weerspiegelt de thermische heksenketel van de oerknal na de inflatie; en de complexiteit van de structuren op grote schalen (van moleculen tot sterrenstelsels) weerspiegelt miljarden jaren kosmische evolutie.
Dat zijn zaken die we, met behulp van waarnemingen en de modellen. kunnen bestuderen.

De structuur van een vierdimensionale ruimtetijd kan gevisualiseerd worden als we bereid zijn enkele dimensies te laten vallen.

In deze visualisatie is het begin weergegeven als een punt, aangezien alles toen zeer dicht opeengepakt zat.
De horizontale doorsneden worden steeds groter en geven de totale ruimte op een bepaald moment weer (in een bepaald model), waarbij twee van de drie ruimtedimensies zijn weggelaten.
De schaal is natuurlijk enorm: de 'doorsnede' heeft momenteel bijvoorbeeld een omtrek van ten minste tientallen miljarden lichtjaren.

In een andere visualisatie is de uitdijing weggelaten en worden de huidige posities getoond van zaken die in het verleden hebben plaatsgevonden en nu worden waargenomen.
Het is een weergave van de 'verleden lichtkegel': de gebeurtenissen die we zien door in de ruimte en terug in de tijd te kijken.
Elke horizontale doorsnede stelt een verzameling gebeurtenissen voor in een wijde cirkel om ons heen.
Dit model laat beter de begrenzing zien van het terugkijken naar het begin van de tijd.
De afstand naar deze kosmische horizon is weer tientallen miljarden lichtjaren.

Hoewel deze slechts modellen zijn van mogelijk ruimtetijden, kunnen we de globale structuur van het huidige heelal in kaart brengen door het licht te observeren dat afkomstig is van ver verwijderde objecten.