Vriendin heeft borderline

Het is inherent aan de Borderline persoonlijkheidsstoornis dat intieme relaties niet kunnen worden aangegaan.

quote:

Op zaterdag 17 december 2005 14:41 schreef JoeyT het volgende:

[..]

Mijn vriendin heeft geen 1 van de kenmerken die jij opnoemt... Eerder t omgekeerde...

Oooeeeeh! Wat bóf jij toch met je kleine meisje!

quote:

Op zaterdag 17 december 2005 18:08 schreef KonnieKipke het volgende:
Het is inherent aan de Borderline persoonlijkheidsstoornis dat intieme relaties niet kunnen worden aangegaan.

As I said, je denkt hierin te zwart/wit.
En nog hardnekkig ook.

quote:

Op zondag 18 december 2005 16:15 schreef Moonah het volgende:

[..]

Oooeeeeh! Wat bóf jij toch met je kleine meisje!

Dat doe ik wel ja, maar zo bedoelde ik t niet...

Ik bedoel dat mijn vriendin juist t omgekeerde gedrag vertoont. Eerder afstandelijk dan claimen... Heeft ook lang geduurd voordat ik dr emotioneel kon raken...

Als wij ruzie hebben zal ze niet aan me gaan hangen, zal ze niet gaan manipuleren etc, maar dan klapt ze emotioneel dicht...

Ik vind DAT juist t meest moeilijke...

quote:

Op zondag 18 december 2005 16:15 schreef Moonah het volgende:

[..]

Oooeeeeh! Wat bóf jij toch met je kleine meisje!

quote:

Op zondag 18 december 2005 16:15 schreef Moonah het volgende:

[..]

Oooeeeeh! Wat bóf jij toch met je kleine meisje!

Jouw vriendin moet zelf leren omgaan met haar borderline, jij kunt alleen maar geduld en begrip opbrengen..

quote:

Op zaterdag 17 december 2005 18:08 schreef KonnieKipke het volgende:
Het is inherent aan de Borderline persoonlijkheidsstoornis dat intieme relaties niet kunnen worden aangegaan.

Bullshit

Er is al een tijdje niets in dit topic gepost, maar ik heb enig advies nodig omtrend dit onderwerp en vindt het eigenlijk wel handig om dat te doen via dit topic.

Mijn vriendin is een borderliner en ik kan hier gewoon niet meer mee leven. Heb dit ook al eerder duidelijk aan haar gemaakt, maar omdat zij mij niet tot last wilde zijn heeft ze vervolgens 9 ibuprofen pillen geslikt om rustig te worden (dit terwijl dit gewoon bijna een overdosis is volgens mij!).

Ik ben nu op het punt aangekomen dat ik het gewoon niet meer aankan en zit heel erg met de gedachte om er een eind aan te maken (de relatie dan he!), maar ik ben heel erg bang voor de gevolgen voor haar, wat zij met zichzelf zal gaan doen.

Ik ben dus radeloos over hoe ik dit aan zou moeten pakken!
Heeft iemand hier advies over?

quote:

Op dinsdag 17 januari 2006 12:02 schreef Noedie het volgende:
Er is al een tijdje niets in dit topic gepost, maar ik heb enig advies nodig omtrend dit onderwerp en vindt het eigenlijk wel handig om dat te doen via dit topic.

Mijn vriendin is een borderliner en ik kan hier gewoon niet meer mee leven. Heb dit ook al eerder duidelijk aan haar gemaakt, maar omdat zij mij niet tot last wilde zijn heeft ze vervolgens 9 ibuprofen pillen geslikt om rustig te worden (dit terwijl dit gewoon bijna een overdosis is volgens mij!).

Ik ben nu op het punt aangekomen dat ik het gewoon niet meer aankan en zit heel erg met de gedachte om er een eind aan te maken (de relatie dan he!), maar ik ben heel erg bang voor de gevolgen voor haar, wat zij met zichzelf zal gaan doen.

Ik ben dus radeloos over hoe ik dit aan zou moeten pakken!
Heeft iemand hier advies over?

Aan jezelf denken. Aangeven dat het haar probleem is en dat zij er iets aan moet doen. Ibuprofen... daar word je niet rustig van. Ze moet in therapie, ik heb een aanrader: dialectische gedragstherapie. Werkt heel goed voor mij

ze heeft voor a.s. vrijdag een afspraak bij spatie (www.spatie.nl) maar daar heeft ze al vaker bij gelopen en heeft toen overigens niets geholpen.

dat zij hulp nodig heeft weten we, maar ik weet ook dat ik er niet mee verder kan. maar hoe kan ik het zo brengen dat zij zich niets aan doet!? we wonen sinds kort ook samen en sindsdien is het van kwaad naar erger gegaan. als ik het uitmaak staat ze dus ook op straat en zou ze terug moeten naar haar ouders oid.....

en wil haar geen pijn doen, vindt het zo lullig voor haar!

quote:

Op dinsdag 17 januari 2006 12:21 schreef Noedie het volgende:
ze heeft voor a.s. vrijdag een afspraak bij spatie (www.spatie.nl) maar daar heeft ze al vaker bij gelopen en heeft toen overigens niets geholpen.

dat zij hulp nodig heeft weten we, maar ik weet ook dat ik er niet mee verder kan. maar hoe kan ik het zo brengen dat zij zich niets aan doet!? we wonen sinds kort ook samen en sindsdien is het van kwaad naar erger gegaan. als ik het uitmaak staat ze dus ook op straat en zou ze terug moeten naar haar ouders oid.....

en wil haar geen pijn doen, vindt het zo lullig voor haar!

Wat kun jij haar bieden als jij er niet voor jezelf kunt zijn?

goede vraag.... niets....

quote:

Op dinsdag 17 januari 2006 13:14 schreef Noedie het volgende:
goede vraag.... niets....

Ik waardeer mensen zoals jij echt ongelovelijk, ik bedoel... kiezen om te leven met iemand die borderline heeft, vraagt inlevingsvermogen en geduld. Daarbij komt dat je ook nog in moet kunnen zien dat die persoon niet alles expres doet, in tegenstelling tot sommige mensen die bij "het geen zin erin hebben" al afhaken, ben jij 1 van de personen waar de mensheid best trots op mag zijn. Jij laat namelijk niet zomaar iemand in de steek. Voel je daar dan ook niet schuldig over.

Ik heb zelf borderline en ik weet dat ik alleen mezelf kan helpen, met begeleiding. Ik heb al een hele hoop geleerd van de ziekte, dus als je daar vragen over hebt dan mag je die gerust stellen. Ik adviseer jou om haar het initiatief te laten nemen. Confrontatie is heel moeilijk voor een borderliner, ze zou het zelf moeten erkennen en in moeten zien waar haar problemen liggen.

1 troost, je kunt er zeker wat aan doen!

quote:

Op dinsdag 17 januari 2006 13:18 schreef Integrity het volgende:

[..]

Ik waardeer mensen zoals jij echt ongelovelijk, ik bedoel... kiezen om te leven met iemand die borderline heeft, vraagt inlevingsvermogen en geduld. Daarbij komt dat je ook nog in moet kunnen zien dat die persoon niet alles expres doet, in tegenstelling tot sommige mensen die bij "het geen zin erin hebben" al afhaken, ben jij 1 van de personen waar de mensheid best trots op mag zijn. Jij laat namelijk niet zomaar iemand in de steek. Voel je daar dan ook niet schuldig over.

Ik heb zelf borderline en ik weet dat ik alleen mezelf kan helpen, met begeleiding. Ik heb al een hele hoop geleerd van de ziekte, dus als je daar vragen over hebt dan mag je die gerust stellen. Ik adviseer jou om haar het initiatief te laten nemen. Confrontatie is heel moeilijk voor een borderliner, ze zou het zelf moeten erkennen en in moeten zien waar haar problemen liggen.

1 troost, je kunt er zeker wat aan doen!

Ik vind het trouwens ook knap van jou hoor. Eén van de weinige mensen met borderline en genoeg zelfinzicht dat je er ook ZELF iets aan wilt doen of je WILT laten helpen.

Het lijkt me ook moeilijk voor je om rekening te houden met je omgeving, en het feit dat je dat erkent en het probeert zegt ook wel iets over jou.
Petje af.

quote:

Op dinsdag 17 januari 2006 13:23 schreef jpg97 het volgende:

[..]

Ik vind het trouwens ook knap van jou hoor. Eén van de weinige mensen met borderline en genoeg zelfinzicht dat je er ook ZELF iets aan wilt doen of je WILT laten helpen.

Het lijkt me ook moeilijk voor je om rekening te houden met je omgeving, en het feit dat je dat erkent en het probeert zegt ook wel iets over jou.
Petje af.

Dank je wel, ik vind het heel fijn dat iemand op die manier op me reageert. Ik ben er nog niet hoor. Ik ben nu wel zover, dat ik besloten heb om niet te beginnen over borderline wanneer ik ga afstuderen 30 januari. Daarmee heb ik dus zoveel vertrouwen in mezelf, dat ik in een professionele situatie zo min mogelijk problemen heb met mijn ziekte. In dat opzicht heb ik heel erg mijn best gedaan om open te staan voor de kritiek van anderen en naar mezelf. Dat is tot nu toe gelukt, hoewel ik op sommige momenten (van vermoeidheid of teveel gedachten) toch een kleine terugval krijg en weer heel fel reageer op anderen.

Mijn opleiding heeft mij heel erg ondersteund. Commerciele economie heet het. Ik heb daarbij veel gesprekstechnieken, sociale vaardigheidstraining, managementvaardigheden.. kortom veel manier om te communiceren. In combinatie met mn therapie kan ik dit op een "voor mij juiste" manier zien. De kunst zit m in het observeren van jezelf (bewust zijn van eigen gedachten en gevoelen) en daar gedachten tegenover te zetten.

Een borderliner komt vaak in een psychotische staat, vergelijkbaar met waanideen. Dit wordt vaak "getriggerd" door gedachten, die gedachten geven je weer een bepaald gevoel. Binnen notime heb je van een mug een olifant gemaakt (voor de buitenwereld). In het binnenwereldje van de borderliner spelen hele andere dingen af. Gedachten die met het verleden zijn geassocieerd bijvoorbeeld, je kunt het zelfs wel een vorm van overleven noemen.

De enige manier om hier boven te staan, is door te leren hoe jij zelf denkt en voelt en hoe jij kunt reageren op een situatie. Dat heeft te maken met communicatie, emotieregulatie en zelfinzicht. Ik zal niet te technisch worden, maar het is dus mogelijk om er op een prettigere manier mee om te gaan.

quote:

Op dinsdag 17 januari 2006 13:51 schreef Integrity het volgende:

[..]

-verhaal-

Ja en het feit dat jij inziet hoe jij denkt, en er rekening mee houdt hoe anderen denken in dezelfde situatie wilt wel zeggen dat je al heel ver bent.

Meestal hebben mensen met borderline ( zover ik heb meegemaakt ) inderdaad een andere visie op de wereld, met hun eigen gevoelens en zichzelf centraal, zonder rekening te (kunnen) houden met hun sociale omgeving.

Daarom sta ik hier ook zo van te kijken dat jij dat heel anders opvat.

quote:

Op dinsdag 17 januari 2006 14:04 schreef jpg97 het volgende:

[..]

Ja en het feit dat jij inziet hoe jij denkt, en er rekening mee houdt hoe anderen denken in dezelfde situatie wilt wel zeggen dat je al heel ver bent.

Meestal hebben mensen met borderline ( zover ik heb meegemaakt ) inderdaad een andere visie op de wereld, met hun eigen gevoelens en zichzelf centraal, zonder rekening te (kunnen) houden met hun sociale omgeving.

Daarom sta ik hier ook zo van te kijken dat jij dat heel anders opvat.

... en dat is ook exact wat ik graag duidelijk wil maken over het "vooroordeel" borderline. Ik wil heel graag anderen helpen hiermee, maar ik moet ook mezelf helpen. Op deze manier kan ik, nu op dit moment, misschien wel de mening van mensen veranderen. Zoals die van jou, hoop ik.

Ik heb zoveel ellende meegemaakt door die ziekte, dat ik besloten heb de baas over mezelf te blijven. Ik denk dat iedereen met borderline dit kan.

[ Bericht 2% gewijzigd door Integrity op 17-01-2006 14:28:17 ]

Mijn moeder heeft borderline. Ik woon al 17 jaar bij haar, en weet dus hoe het is om met een borderliner te leven (ouders zijn gescheiden).

Ik zou NOOIT een relatie beginnen met een borderliner. nooit.

quote:

Op dinsdag 17 januari 2006 23:43 schreef _dirkjan_ het volgende:
Mijn moeder heeft borderline. Ik woon al 17 jaar bij haar, en weet dus hoe het is om met een borderliner te leven (ouders zijn gescheiden).

Ik zou NOOIT een relatie beginnen met een borderliner. nooit.

Jij kunt je mening niet baseren op 1 borderliner, zo werkt dat niet.

Misschien niet... maar ik zou er gewoon nooit aan beginnen... mijn moeder heeft ook periodes waarin ze zich voordoet alsof ze zich prima voelt. Maar dit kun je nooit volhouden, ik zou het gewoon niet doen, en je kunt me echt niet overtuigen die mening te veranderen.

quote:

Op dinsdag 17 januari 2006 23:53 schreef _dirkjan_ het volgende:
Misschien niet... maar ik zou er gewoon nooit aan beginnen... mijn moeder heeft ook periodes waarin ze zich voordoet alsof ze zich prima voelt. Maar dit kun je nooit volhouden, ik zou het gewoon niet doen, en je kunt me echt niet overtuigen die mening te veranderen.

Ik studeer hbo commerciele economie, 4e jaar 30 januari afstuderen
Ik werk al 8 jaar bij de tpg, gaat nu beter dan ooit

ik volg dialectische gedragstherapie, gaat nu beter dan ooit. Ik leer omgaan met de overtuigingen waarin ik leef. Voor sommige borderliners gaat het wat moeizamer, ik heb het geluk dat ik zo jong ben. Maar als ik in jouw gedachte zou moeten leven, dan zou ik nooit een relatie met iemand kunnen hebben. Dat is niet eerlijk, vind ik.

In relaties is het wel heel erg moeilijk, maar niet onmogelijk. Jij hebt jouw mening erover en ik vind dat je die ook mag hebben. Ik ben blij dat niet iedereen hetzelfde is en hetzelfde denkt. Mijn exvriendin wil het nog een keer met me proberen over 5 maand, tot die tijd hebben we wel enkele afspraken gemaakt. Ik denk dat, sinds ik me bewuster ben geworden van mezelf, ik op een normale manier kan functioneren. Ook bij haar.

Dit is niet simpelweg optimisme, ze zijn al heel ver in ontwikkelingstherapien met borderline. Het hangt puur van je motivatie af.

Hey Integrity, je houding bevalt me wel, in veel aspecten herken ik het wel al beschouw ik mezelf niet als borderliner hoewel ik wel de diagnose heb gehad. Ik doe mn best zo normaal mogelijk te functioneren in de maatschappij en al mn 'vreemde' neigingen te negeren ofwel de baas te blijven zodat ik niemand lastig val met wie ik ben. Het lijkt me best interessant om eens met je te spreken en ervaringen uit te wisselen over het omgaan met bepaalde impulsen.

quote:

Op woensdag 18 januari 2006 00:30 schreef Xortes het volgende:
Hey Integrity, je houding bevalt me wel, in veel aspecten herken ik het wel al beschouw ik mezelf niet als borderliner hoewel ik wel de diagnose heb gehad. Ik doe mn best zo normaal mogelijk te functioneren in de maatschappij en al mn 'vreemde' neigingen te negeren ofwel de baas te blijven zodat ik niemand lastig val met wie ik ben. Het lijkt me best interessant om eens met je te spreken en ervaringen uit te wisselen over het omgaan met bepaalde impulsen.

Dat is goed, heb je een voorstel? Ik wil namelijk niet dat iedereen hier mijn emailadres weet, er zijn hier (helaas) ook mensen die het niet zo nauw nemen met respect.

quote:

Op woensdag 18 januari 2006 00:30 schreef Xortes het volgende:
Hey Integrity, je houding bevalt me wel, in veel aspecten herken ik het wel al beschouw ik mezelf niet als borderliner hoewel ik wel de diagnose heb gehad. Ik doe mn best zo normaal mogelijk te functioneren in de maatschappij en al mn 'vreemde' neigingen te negeren ofwel de baas te blijven zodat ik niemand lastig val met wie ik ben.

Hier herken ik me ook wel in

Dat iemand een ziektebeeld heeft, wil niet zeggen dat die persoon alleen nog maar het ziektebeeld ís. Veel mensen vertonen trekjes van borderline, maar daar gaat iedereen gewoon mee om. Pas als ze de stempel hebben, gaan ze hun gedrag aanpassen.

Wat helemaal in het begin dus al werd gezegd: Hou het in je achterhoofd dat ze borderline heeft, maar vergeet het gewoon verder en kijk naar je vriendin zoals ze is. Niet iedere borderliner is hetzelfde dus een echte standaard manier om met ze om te gaan is er niet.

Zoals bij iedere relatie geldt:
Heb geduld
Probeer te praten over onduidelijkheden ipv van er ruzie over te maken
Laat zien dat je de persoon gewoon accepteerd zoals hij/zij is
Je hoeft niet overal iets van te zeggen. Soms is liefde gewoon zwijgen
Laat zien dat je bij de persoon wil blijven, maar geef tegelijkertijd je partner de ruimte die hij/zij nodig heeft.

(overigens wil dat niet zeggen dat het aangaan van een relatie met iemand die borderline een makkie is. Maar dat iemand borderline heeft wil niet per definitie zeggen dat het een stuk moeilijker is dan een normale relatie. Niet dat ik het weg wil wuiven dus...)

Mooi gezegd Sade

Ach ja de helft van de R&P'ers denken dat ze borderline hebben het is 'hip' om het te hebben denk ik.

Volgens mij is het tegenwoordig ook een hype ja, of de diagnose wordt te snel gemaakt om maar makkelijk van de patienten af te komen.

"Ja typisch gevalletje van borderline, hier heb je xeroxat en tot ziens maar weer "

quote:

Op woensdag 18 januari 2006 09:34 schreef jpg97 het volgende:
Volgens mij is het tegenwoordig ook een hype ja, of de diagnose wordt te snel gemaakt om maar makkelijk van de patienten af te komen.

"Ja typisch gevalletje van borderline, hier heb je xeroxat en tot ziens maar weer "

Het is tegenwoordig ook een hype om in R&P te zeggen dat 'iedereen tegenwoordig borderline heeft', dat de kindjes in afrika het altijd nog veel erger hebben, en dat iedereen wel borderlinetrekken in zich heeft.
Maar de meeste mensen in dit topic hebben een officiele diagnose gehad (tenminste, de laatste posters voor ik weet wel) en dan is jouw reactie en die van American_nightmare (eeuwig scepticus) een beetje dom en ongefundeerd.

quote:

Ik denk altijd heel goed na voor ik iets stoms zeg....

Think harder.

Je negeert voor het gemak maar even dat hij ook zegt "of de diagnose wordt te snel gesteld"?

Wat mij betreft heeft ie gelijk, en het bestempelen van mensen die niet in psychotische toestand hun eigen ogen uitsteken, een hele afdeling in de hens steken of zichzelf zo hevig snijden dat ze een bloedtransfusie nodig hebben (zomaar even wat voorbeelden van acties van borderliners in de klinieken waar twee vrienden werken) tot 'borderliner' hoeft niet per se volledig onjuist te zijn, maar m.i. zijn die "minder gestoorde" mensen bij dat stempel niet gebaat en de behandelaar of omgeving ook niet.

quote:

Op woensdag 18 januari 2006 09:41 schreef SEMTEX het volgende:

[..]

Het is tegenwoordig ook een hype om in R&P te zeggen dat 'iedereen tegenwoordig borderline heeft', dat de kindjes in afrika het altijd nog veel erger hebben, en dat iedereen wel borderlinetrekken in zich heeft.
Maar de meeste mensen in dit topic hebben een officiele diagnose gehad (tenminste, de laatste posters voor ik weet wel) en dan is jouw reactie en die van American_nightmare (eeuwig scepticus) een beetje dom en ongefundeerd.
[..]


Think harder.

Ik opper toch ook dat het zou KUNNEN zijn dat de diagnose eerder gesteld wordt tegenwoordig.
Ik ken echt zoveel mensen die aan de antidepressiva zitten of borderline ( denken te ) hebben..

Volgens mij kwam dat vroeger ( ja VroegAh ) niet zo veel voor, of was het vroeger niet zo bekend.
Toen was je gewoon een lastige puber, maar tegenwoordig ligt het altijd aan iets anders.
Borderline, dyslectie, ADHD of whatever.
Feit is wel dat er steeds makkelijker mensen in een hokje worden geplaatst en ze dan vervolgens met dat plakaat laten leven, terwijl dat misschien in 50% van de gevallen helemaal niet nodig is.

quote:

Op woensdag 18 januari 2006 10:21 schreef thaleia het volgende:
Maar m.i. zijn die "minder gestoorde" mensen bij dat stempel niet gebaat en de behandelaar of omgeving ook niet.

M.I. wel omdat ze anders blijven doormodderen in een voor hun meestal niet gunstige omgeving. Daarbij hoef je jezelf niet halfdood te steken om de diagnose borderline te krijgen.

quote:

Op woensdag 18 januari 2006 10:57 schreef jpg97 het volgende:
Volgens mij kwam dat vroeger ( ja VroegAh ) niet zo veel voor, of was het vroeger niet zo bekend.
Toen was je gewoon een lastige puber, maar tegenwoordig ligt het altijd aan iets anders.
Borderline, dyslectie, ADHD of whatever.
Feit is wel dat er steeds makkelijker mensen in een hokje worden geplaatst en ze dan vervolgens met dat plakaat laten leven, terwijl dat misschien in 50% van de gevallen helemaal niet nodig is.

Vroeger bleven mensen nou eenmaal langer doorlopen met een ziektebeeld, omdat er geen erkenning/behandeling was. Alsof dat zo'n denderende oplossing is. Dan krijg je dus misschien mensen die in uiterste nood, omdat ze niet weten waar ze in godsnaam terecht moeten, zichzelf voor een trein gooien of mensen om gaan leggen. Liever teveel mensen in een hokje waarna ze weer opknappen dan dat ze de maatschappij niet aankunnen en zich ertegen keren.

Maar heel ff een update van mijn kant......

Ik heb het gister met mijn vriendin uitgemaakt, nadat ik eergister al had aangegeven eigenlijk niet meer verder te kunnen. We hadden toen besloten om het toch nog 2 weekjes te proberen, maar dat kon ik gisteren gewoon niet meer aan voor mijn gevoel.

Uiteraard verviel ze in een grote paniekaanval wat te verwachten was, maar gezien het borderline gebeuren kreeg ze direct de nijging zichzelf wat aan te doen en ging ze dus met twee grote messen aan de haal, maar gelukkig heb ik haar (redelijk hardhandig) kunnen overmeesteren.

Na er een hele tijd erover gehad te hebben werd ze vervolgens rustig. Het lastige in deze hele situatie is dat ze bij mij inwoont en ik haar dus ook niet zomaar op straat kan zetten en bij haar ouders kan ze ook niet terecht....
Zijn gisteren vervolgens wel nog ff bij haar ouders (elders in het land wonen die) langs geweest omdat ze dat graag wilde. Dat heeft haar op dat moment heel erg geholpen om ook de dingen te relativeren en ze weet nu ook dat ik gelijk heb en dat ze het met me eens is dat er niet met haar "samen te leven valt".

Omdat ze nu ook nergens anders heen kan hebben we besloten dat ze voorlopig bij mij kan blijven wonen in mijn appartement hoe vreemd dat ook is en zodra andere dingen in ons leven rustiger (neefje van mij ligt op sterven) zijn we gaan kijken voor andere woonruimte voor haar.


Het is voor haar nu natuurlijk wel dubbel zo moeilijk omdat zij gewoon nog heel veel van mij houdt, mij niets kwalijk (kan) nemen, zoals ze dat zelf ook aangegeven heeft aan mij, maar ik het gevoel van liefde niet meer bij haar voel.

Het is in ieder geval nu wel duidelijk voor haar waar we staan en dat de relatie gewoon over is, maar ik moet zeggen dat we gisteravond ondanks alle problemen tussen ons en het op sterven liggen van mijn neefje, we gister voor het eerst sinds maanden een gezellige avond samen gehad hebben.....

Het wordt iig een zeer vreemde tijd nu we samen onder één dak wonen maar geen liefdesrelatie meer met elkaar hebben, maar door ruimtegebrek wel bij elkaar in bed liggen.

Het schijnt dat 1/4 e van de Nederlandse bevolking met psychische klachten rondloopt. Ik denk dat de huidige maatschappij een trigger is voor mensen met een dergelijke stoornis. Daarmee bedoel ik dat, sinds de sterke vorm van individualisering die in opkomst is gekomen in combinatie met een harder wordende maatschappij (wat bij de ontwikkeling schijnt te horen) iemand met psychische klachten eerder tegen de lamp aanloopt hiermee.

Je hebt overigens echt enorm veel stoornissen, noem als voorbeeld een narcistische stoornis. Zo sluiten ADHD en borderline elkaar niet uit. Om nou van een hype te noemen... Borderline was ooit de prullenbak van wat men niet wist wat er mankeert. Ze kunnen borderline niet biologisch aantonen, daarom gaan ze uit van de biosociale theorie. Deels een emotionele kwetsbaarheid (gevoeligheid) dat je aanleg is en deels ontwikkeling (invaliderende omgevingsfactoren). Kortom, toen je een ukkie was werd er op een invaliderende manier met je gevoelens omgegaan.

Sommige borderliners snijden zichzelf, dat vind ik heel erg. Ik vind het nog erger als users daar grapjes over maken en dat is me wel eens overkomen toen ik borderline als "statement" onder mijn usericon heb gezet. Die heb ik meteen verwijderd en nog heb je dan de reactie "kras". Nou goed, ik kras niet maar ik weet wel waarom iemand dat doet. Vanwege het emotionele lijden, door te snijden in zichzelf verlossen zij zichzelf van hun emotionele pijn. Beetje een primitieve manier van emotieregulatie.

Het draait bij borderline ook meer om overleven dan om aandacht. Wat een ander verstaat onder aandacht vragen en aanstellerij vanuit een beperkte perceptie, zoals hoe een klein kind het doet. Zo is het in de perceptie van de borderliner een manier om te overleven. Die vraag naar aandacht geeft een bevestiging die heel diep zit, zonder die bevestiging kun je praten over echt lijden.

Emotioneel lijden is emotionele pijn en het niet kunnen accepteren van die pijn.


Ontopic: Jullie zijn heel verstandig bezig, TS. Zou je ons willen blijven updaten? (Of althans mij). Zij zou echt hulp moeten zoeken. Wat ik al zei: dialectische gedragstherapie of VERS training zou ook kunnen.

Beste Integrity,

Allereerst ben ik niet de topic starter, maar de topic herstarter. Heb dit topic min of meer gekaapt, aangezien het een dood topic was en ik eigenlijk met hetzelfde probleem zat als de ts.

Ik zal iig proberen om hier updates te plaatsen. Ze gaat iig hulp zoeken en heeft vrijdag al een afspraak met Spatie/Riagg. Maar dan krijgt ze eerst een assesment en het kan dus lang duren voordat er echt iets veranderen zal. Ze is door mij gisteren alleen wel heel erg met haar neus op de feiten gedrukt en is zich er nu heel erg bewust van.

Maar hoe lang blijft dit gevoel bij haar dat ze weet dat ze "iets" fout gedaan heeft. Hoe lang duurt het voordat ze weer in haar oude gedrag vervalt, enz....

quote:

Op woensdag 18 januari 2006 12:18 schreef Noedie het volgende:
Beste Integrity,

Allereerst ben ik niet de topic starter, maar de topic herstarter. Heb dit topic min of meer gekaapt, aangezien het een dood topic was en ik eigenlijk met hetzelfde probleem zat als de ts.

Ik zal iig proberen om hier updates te plaatsen. Ze gaat iig hulp zoeken en heeft vrijdag al een afspraak met Spatie/Riagg. Maar dan krijgt ze eerst een assesment en het kan dus lang duren voordat er echt iets veranderen zal. Ze is door mij gisteren alleen wel heel erg met haar neus op de feiten gedrukt en is zich er nu heel erg bewust van.

Maar hoe lang blijft dit gevoel bij haar dat ze weet dat ze "iets" fout gedaan heeft. Hoe lang duurt het voordat ze weer in haar oude gedrag vervalt, enz....

Bij mijn therapie is het zo dat je je zelf op de betreffende afdeling moet inschrijven, dus naar de receptie gaan en vragen om inschrijfformulieren. Ik raad haar aan om te informeren over speciale therapien voor borderliners en zelf het initiatief te nemen op een wachtlijst te komen. Als je het doet via hulpverleners, bestaat er een kans dat ze zelf niet zo initiatiefrijk zijn in het doorverwijzen naar wat het beste is. Als je dan eindelijk een conclusie hebt, ben je al gauw een poos verder en dan mag je alsnog op een wachtlijst.

Ik zou alsnog onderzoek doen.

Noedie: ik vind de manier waarop je met de breuk met je vriendin bent omgegaan heel erg knap. Dat is voor haar toch ook een hele steun; er zijn partners van borderliners die niet die kalmte kunnen bewaren omdat ze de situatie gewoon helemaal beu zijn of het simpelweg niet begrijpen.

Integrity: ik denk dat er op Fokforum twee dingen aan de hand zijn: je hebt enerzijds het verleden van Fok: teveel mensen/meisjes die topics hebben geopend over het onderwerp of die erg nadrukkelijk aanwezig waren op het forum (daar kan ik mezelf een jaar of 6 geleden ook toe rekenen) en anderzijds gewoon domweg onbegrip. het niet willen begrijpen, "de kindjes in Afrika hebben ook honger", "ik voel me ook wel eens depressief", etc.

Het zal ook vast wel zo zijn dat er een hoop mensen die gewoon een kutperiode hebben in hun leven, als borderliner worden gediagnosticeerd, maar dan nog vind ik het niet echt nuttig dat te bagatelliseren (daar wordt die persoon echt niet beter van of gaat zich er beter door voelen) en gedragstherapie is altijd nuttig voor mensen die met bepaalde, verkeerde patronen zijn opgegroeid en daardoor vastlopen.

Verder kan het nog zo zijn dat mensen geen borderlinepersoonlijkheidsstoornis maar een borderline-organisatie hebben; ze hebben veel minder last van psychoses, zelfmoordneigingen en randverschijnselen dan mensen met een pure borderline-stoornis. Wel hebben ze veel overeenkomstige kenmerken en zijn op dezelfde manier vastgelopen. Alleen zijn die mensen veel beter te helpen en dat kan op anderen misschien overkomen alsof ze de boel voor de gek houden/faken. ( http://romeo.messageboard.nl/8816/viewtopic.php?t=65 )

Semtex: Dankje! Het is wel moeilijk op deze manier, omdat ik weet dat het uit is, maar we eigenlijk toch nog steeds samen zijn. We hebben gister echter wel besloten dat zij 2 dagen per week bij haar ouders gaat slapen zodat ik toch ook mijn rust heb. Daarnaast werkt ze 2 avonden per week, dus in principe heb ik dan 4 avonden per week "rust".

Maar het feit dat we nog samenwonen maakt het allemaal erg moeilijk omdat ik me fysiek gewoon nog tot haar aangetrokken voel...

mijn ex was een borderliner. hoewel ik haar wel lief had is het denk ik maar beter dat het over is. na 3x uitmaken, en dan weer niet heb ik mijn grens ook wel bereikt. ik probeer wel contact te houden, maar ik weet niet hoe lang dat zal lukken.

quote:

Op woensdag 18 januari 2006 01:45 schreef Sade het volgende:
Dat iemand een ziektebeeld heeft, wil niet zeggen dat die persoon alleen nog maar het ziektebeeld ís. Veel mensen vertonen trekjes van borderline, maar daar gaat iedereen gewoon mee om. Pas als ze de stempel hebben, gaan ze hun gedrag aanpassen.

Wat helemaal in het begin dus al werd gezegd: Hou het in je achterhoofd dat ze borderline heeft, maar vergeet het gewoon verder en kijk naar je vriendin zoals ze is. Niet iedere borderliner is hetzelfde dus een echte standaard manier om met ze om te gaan is er niet.

Zoals bij iedere relatie geldt:
Heb geduld
Probeer te praten over onduidelijkheden ipv van er ruzie over te maken
Laat zien dat je de persoon gewoon accepteerd zoals hij/zij is
Je hoeft niet overal iets van te zeggen. Soms is liefde gewoon zwijgen
Laat zien dat je bij de persoon wil blijven, maar geef tegelijkertijd je partner de ruimte die hij/zij nodig heeft.

(overigens wil dat niet zeggen dat het aangaan van een relatie met iemand die borderline een makkie is. Maar dat iemand borderline heeft wil niet per definitie zeggen dat het een stuk moeilijker is dan een normale relatie. Niet dat ik het weg wil wuiven dus...)

Oud topic ja, maar wilde wat kwijt,

Heb 2 jaar wat gehad met een meisje met borderline, en zelfs als de relatie voorbij is, kan het nog lastig voor je zijn:

Ik heb sinsdien nooit meer een relatie gehad die kon tippen aan de hoeveelheid passie. Mijn vriendinnetje, en ik begrijp dat dat best wel typisch een borderline-trekje is, kon met een dag je hart veroveren. De charmes en social skills gaan je niet in de koude kleren zitten. Iedere relatie met elk 'normaal' meisje dat ik sindsdien heb gehad, was niet spannend genoeg voor me.

Nu, jaren later, besef ik pas dat ik verslaafd was aan het moeilijke van een relatie met een borderliner. Elke dag is een uitputtingslag, maar het is zo verslavend als de pestpokke. Ik zou mezelf van kant gemaakt hebben (okee, bij wijze van) als ik het niet afgekapt had, maar op dat moment, leek het de domste beslissing ooit. Ik heb heel wat vrienden en familie gehad die tegen me zeiden dat ik er een einde aan moest breien, maar zelf besefte ik het totaal niet.

Ik ben niet mans genoeg om me te binden aan zo'n meisje, maar mis de onvoorspelbaarheid nog wel eens. Het gevoel op het randje te balanceren.

Een vriend van mij heeft nu ook een relatie met een borderline-meisje, en ik hoor hem er vaak over klagen, dat het zoveel energie kost. Dat het vechten tegen de bierkaai is. Maar ik zal hem niet zo gauw adviseren er een einde aan te maken. Daarvoor is het veels te leuk, en veels te spannend. En elk meisje heeft recht op een beetje liefde, hoe moeilijk ze ook kunnen zijn in de omgang.

quote:

Op woensdag 18 januari 2006 00:30 schreef Xortes het volgende:
Hey Integrity, je houding bevalt me wel, in veel aspecten herken ik het wel al beschouw ik mezelf niet als borderliner hoewel ik wel de diagnose heb gehad. Ik doe mn best zo normaal mogelijk te functioneren in de maatschappij en al mn 'vreemde' neigingen te negeren ofwel de baas te blijven zodat ik niemand lastig val met wie ik ben. Het lijkt me best interessant om eens met je te spreken en ervaringen uit te wisselen over het omgaan met bepaalde impulsen.

hier nog iemand.
6 jaar geleden kreeg ik tijdens een opname in een psychiatrische inrichting het etiken "borderline" opgeplakt. och ik zat destijds zo onder de pillen dat ik het wel best vond. maar toen ik eenmaal thuis was, begon het tegen me te werken. als ik eens boos was, kwam dat omdat ik borderliner was, als ik een andere mening had, kwam dat omdat ik borderliner was, echt flink boos worden kon niet, want dan werd gevraagd of ik mijn pillen soms niet ingenomen had enz.
ik had het gevoel dat mijn diagnose door mijn omgeving dankbaar werd gebruikt om mij in een bepaalde richting te krijgen en steeds vaker kreeg ik het gevoel dat er gewoon helemaal niks met me aan de hand was.
2 jaar geleden heb ik mijn hele leven omgegooid, ik heb alles achter me gelaten en ben op een totaal andere plek in nederland van de grond af opnieuw begonnen. wel weer in therapie gegaan, maar dan met de insteek:wie ben ik, wat ben ik en wat gaan we daaraan doen?
uiteindelijk ben ik een hele middag psychologisch getest waaruit de conclusie kwam, dat uit helemaal niets blijkt dat ik borderliner zou zijn.
ondertussen is mijn behandeling afgerond en ga ik binnenkort de medicijnen afbouwen.
mijn leven is nu beter dan ooit en ik ben nog altijd blij dat ik de beslissing genomen heb om weg te gaan en met mijn familie te breken.

Zoals ik al zei:
Er wordt veel te snel geopperd dat iemand borderline heeft en dan maar HOP receptje Xeroxat of andere A.D. en klaar!

Lekker makkelijk tegenwoordig.
Ik bedoel, als die zorg dan duurder moet dan moeten we er ook kwaliteit voor terugkrijgen, maar als een patient iets te lastig wordt, of als men er geen tijd in wilt steken wordt je als BL'er de massa ingestuurd en zoek het maar uit.

Lekker dan

Ik was in elk geval blij dat ik erachter kwam hoe het zat, daarmee heb ik handvatten gekregen om mezelf te veranderen. Het heeft helaas wel te lang geduurd, maar dan kun je jezelf nog de vraag stellen: hoelang is te lang als het gaat om ontwikkeling?

quote:

Op woensdag 1 februari 2006 07:19 schreef lady-wrb het volgende:
Verhaaltje

Lijkt me redelijk frustrerend. Alleen daarvan zou ik al onbehandelbaar worden.
Ik heb nog nooit gehoord van een jongen of man die borderline heeft. Komt dit eigenlijk wel voor? En is dat dan anders dan bij vrouwen?

quote:

Op woensdag 1 februari 2006 11:08 schreef PrinceLu het volgende:

[..]

Lijkt me redelijk frustrerend. Alleen daarvan zou ik al onbehandelbaar worden.
Ik heb nog nooit gehoord van een jongen of man die borderline heeft. Komt dit eigenlijk wel voor? En is dat dan anders dan bij vrouwen?

Ik heb borderline, ik ben een man. Lees mn posts maar door

Beste Lezers,

Mijn vriendin heeft borderline (denk ik) en ik kan er steeds minder goed mee omgaan. Afgelopen week heb ik geprobeerd onze relatie te verbreken, omdat het gewoon te zwaar voor mij was. Het ene moment houd ze van me het volgende moment gaat ze zich voor de trein gooien. Ik ken haar nu ongeveer 8 jaar en het is nog niet zo gek lang echt serieus tussen ons.

Als het alleen dat was kon ik ermee omgaan, maar waar ik persoonlijk enorm veel problemen mee heb is dat alles van het begin tot het einde een grote leugen lijkt te zijn. Het is alsof ze nergens voor terugschrikt en gebruikt de meest vreselijke smoezen (ik heb kanker, mijn moeder is terminaal e.d.) om haar zin te krijgen. Ik kan niet meer zien wat waar is en wat niet en vind het daarom erg moeilijk om nog sympathie voor haar op te brengen. Zelf in dingen die echt waar zijn geloof ik haar niet meer (boy that cried wolf) en vind het enorm moelijk haar te steunen.

Vanaf het moment dat ik onze relatie (wederom) heb poberen te eindigen komt ze met steeds ergere dingen en geeft ze me zo'n onwijs schuldgevoel dat ik haar simpelweg niet meer kan negeren. Ik heb geen idee hoe ik hier nu mee om moet gaan. Enerzijds wil ik haar helpen, anderzijds zou ik haast willen dat ze zich serieus voor die trein zou gooien om rust te hebben (weet dat ik dat niet mag zeggen maar zo voelt het voor me). Ze brengt het beste en het meestslechte in me naar boven en ben radeloos. Hoe kan ik haar helpen zonder er zelf aan onderdoor te gaan?

-edit- doe eens niet

[ Bericht 68% gewijzigd door Re op 07-10-2008 00:38:13 ]