Wild Man Blues (1997)Woody Allen is naast één van de beste en leukste nog levende regisseurs (imho), ook een begaafd klarinetspeler. In deze documentaire volgt Barbara Kopple Woody en zijn blues-jazz band tijdens een tournee door Europa.
Ik zelf vond het heel leuk om te zien hoe Woody Allen in het echt is. Want niet geheel onverrassend lijkt hij echt heel erg op de typetjes uit zijn films. Dat gaat soms zo ver dat ik vergat dat ik naar een docu over de echte Woody i.p.v. een film van hem zat te kijken. Vooral de eindscené als die terug is in de VS en bij zijn oude moeder en vader op bezoek gaat is echt hilarisch.
Maar ik vind dat de film als documentaire wel iets te kort schiet. Het is teveel een pure registratie van Woody Allen's leven op de "road". Er wordt totaal geen aandacht besteed over hoe de rest van de band over Allen's beroemdheid denkt, bijvoorbeeld.
cijfer: 6.5
Jumeogi unda (Crying Fist) (2005)Gang Tae-shik is een werkloze bokser, die ooit nog een zilveren medialle won op de Aziatische Spelen, en nu zichzelf in leven houdt door zich te verkopen op straat als menselijke boksbal. De man zit in diepe schulden. En alles wordt nog erger als zijn vrouw met zijn zoontje hem verlaat. De enige kans die hij ziet om er weer boven op te komen is een bokstournooi.
Yoo Sang-hwan is een kruimeldief met een opvliegend humeurtje. Na een uit de hand gelopen overroving beland hij in de cel. Waar hij na een aanvaring met een mede gevangene in het boksteam beland. Als zijn vader tijdens zijn gevangschap overlijdt en zijn oma ook nog eens heel erg ziek wordt. Stort hij zich vol overgave om bokskampioen van een opkomend tournooi te worden.
Al heeft de film zeker erg ontroerend momenten, is het acteerwerk van zowel Min-sik Choi als Seung-beom Ryu prima en is ook op de regie van Seung-wan Ryoo niets aan te merken, toch mist de film Het. Weet niet wat het precies is. Maar er mist gewoon iets waardoor deze film echt boven de rest uit steekt en ik hem over een paar maanden nog zou kunnen herinneren.
cijfer: 7.5
Dai-bosatsu tôge (The Sword of Doom) (1966)
Na alle goede verhalen, de film dan eindelijk ook eens gezien. En wat een fantastische film is het.
Prachtige zwaardgevechten, interessante karakters en een fantastische regie.
cijfer: 9.5
had geen zin om meer te schrijven, de film is gewoon ontzettend goed.