quote:
Op zondag 3 juli 2005 23:43 schreef ArmaniMania het volgende:je hoort dat wel eens dat mensen heel graag zwanger willen soms te graag en dan lukt het niet meer in die zin.
Maar dat zijn altijd verhalen uit de tweede of derde hand
![]()
Anyway, in ons geval weet ik al bijna 20 jaar dat ik sterk verminderd vruchtbaar ben. Waar een 'normale' man tussen de 30 en 60 miljoen levend zaadcellen heeft per ejaculatie heb ik er 1 tot 3 miljoen, waarvan het meerendeel nog dood is ook.
Bij vruchtbaarheidsbehandelingen zijn er een paar opties UIU, IVF, ICSI, MESA/TESA.
Oplopend in de mate van 'ingrijpen' op het normale proces.
MESA/TESA wordt niet gedaan in Nederland (Hierbij wordt bij volkomen onvruchtbare mannen een (onrijpe) zaadcel rechtstreeks uit de testikel gehaald en in een eicel ingebracht). Een stapje minder ingrijpen in moeder natuur is ICSI. Hierbij wordt de beste zaadcel welke ze uit een normale ejaculatie uit het potje kunnen vissen direkt in een eicel ingebracht en naderhand wordt de bevruchte eicel (als het voorgaande proces allemaal goed gaat) terug geplaatst in de baarmoeder, hetgeen uiteindelijk tot een zwangerschap moet leiden. Bij IVF worden zaadcellen en eicellen bij elkaar in een bakje gegooid en moet de zaadcel nog op eigen kracht het eitje zien te bereiken. UIU is misschien beter bekend als 'kunstmatige inseminatie'. Hierbij worden zaadcellen diep in de baarmoeder ingebracht. In sommige gevallen krijgt de vrouw dan ook hormonen om 'ontvankelijker' te zijn voor een zwangerschap.
Ziekenhuizen zijn redelijk terug houdend met vruchtbaarheidsbehandelingen. Het is niet zo dat je 'effe' naar de polikliniek stapt voor een 'reageerbuisbaby'. Op de eerste plaats zal de huisarts je al zeggen het toch minimaal tot een half jaar/jaar na het laatste pilgebruik te proberen, pas daarna kom je in het ziekenhuis terecht. Daar krijg je allerlei onderzoeken (meestal voor beide partners), en voordat je uberhaupt aan een behandeling begint ben je vaak een half jaar tot een jaar verder. In sommige gevallen nog veel langer ivm wachtlijsten.
In de tussentijd ben je natuurlijk thuis nog steeds veel aan het oefenen, zonder anti-conceptie
![]()
.
Men begint, afhankelijk van de problemen, over het algemeen met de behandeling welke EN de meeste kans op succes heeft EN het minst ingrijpt in het natuurlijke proces. INdien mogelijk start de behandeling dus met UIU. Is bv de kwaliteit van het sperma te slecht voor UIU begint men met IVF. Pas wanneer het behandelend team van mening is dat ook dat weinig kans van slagen heeft begint men met ICSI. IN mijn omgeving (en ook hier op Fok) zie ik vaak een zekere progressie in behandeling. Men begint 1 of 2 behandelingen met UIU en vervolgens IVF. Of men begint met IVF en vervolgens ICSI.
In ons geval is er direkt na de onderzoeken gestart met ICSI... Er is ons ook letterlijk door de behandelend artsen gezegd dat de kans dat E.T. spontaan zwanger zou worden 'nihil' is. Bij dit bericht hebben we ons al direkt neergelegd (ik had namelijk het hele traject al een keer met mijn ex doorlopen) en het is nooit een kwestie van spanning geweest omdat we vanaf dag 1 al wisten dat het zonder behandeling min of meer onmogelijk zou zijn.
Wij hebben nu bijna 5 jaar een relatie en gebruiken al 4,5 jaar geen anti-conceptie meer. En we hebben erg veel, zeer ontspannen geneuckt zonder enige bijbedoeling, behalve de daad op zich
![]()
.
Het feit dat E.T. NU , vlak voordat we met een ICSI behandeling zouden starten voor de tweede, spontaan zwanger is, mag met recht een wonder genoemd worden en heeft in ieder geval in ONS geval absoluut niets met ontspanning te maken.
Ik begrijp je post, en ja iedereen heeft die verhalen gehoord (meestal uit de tweede of derde hand), maar voor mensen welke in een vruchtbaarheids traject zitten en soms al jaren zeer belastende behandelingen ondergaan (Voor Saskia hebben we drie ICSI behandelingen gestart en heeft E.T. in totaal zichzelf bijna 200 hormoon injecties toegediend) zijn dit zeer frustrerende opmerkingen.