Ik heb volgens mij problemen met ouder worden

Oja nog zoiets kuts: ik ben een vrouw. En ik ben een lege vrouw. Ik heb weinig te bieden aan mensen.
En na je 21e takelt je sexappeal ook heeeel snel af. Dus wat blijft er over: niks. Heb dalijk niet alleen qua innerlijk weinig te bieden maar ook nog es van uiterlijk weinig.
Mn sexappeal neemt al tijden af, en omdat ik niet echt vrolijk ben de laatste jaren heb ik ook nog es een chagerijnig uitstraling gekregen van hier tot tokio, een onderkin van het chagerijnig kijken en een blubberbuik met cellulites van het vele vreten.

Tulpje6: ik ben zelf ook 23 maar moet er echt nog niet aan denken nu al kinderen te krijgen. De meesten zijn toch wel ouder hoor.
Wat betrefd dat samenwonen heb je gelijk, dat zie je bij veel bij mensen van deze leeftijd.

Maar kun je niet alsnog een opleiding gaan doen? Of moet je dat helemaal zelf betalen?
Heb nu twee jaar een vaste baan en ervaar het echt als positief. Was eerst ook verlegen en keek echt op tegen mensen die ouder waren als mij, durfde niks te zeggen.... Ik heb door m'n werk echt geleerd voor mezelf op te komen en een hoop leuke nieuwe mensen leren kennen.

Maar wil toch wel weer gaan leren om wat hogerop te komen. Wie weet, komend jaar ga ik de stap toch nemen.
Maar ik zou echt als ik jou was proberen te gaan leren.
Succes!

@ tulpje

Meid, het wordt tijd dat je het allemaal zo zat bent dat je uit die schulp van je kruipt. Ik moet helaas zo weg dus ik kan niet in diepte je problemen bespreken maar ik vertel je wel dat je positief moet blijven denken en schijt moet hebben aan alles en iedereen. We kloten allemaal maar zo wat aan en geen van allen zijn we perfect of een fotomodel.

Als het je troost, mijn ex-vriendin had ook een blubberbuik en toch hield ik van haar en vond ik haar sexappeal hebben.
Schoonheid zit uiteindelijk toch van binnen, al lijkt het in deze maatschappij soms anders te zijn. Maar dat is oppervlakkig en misleidend..

quote:

Op donderdag 29 september 2005 15:39 schreef tulpje6 het volgende:
Oja nog zoiets kuts: ik ben een vrouw. En ik ben een lege vrouw. Ik heb weinig te bieden aan mensen.
En na je 21e takelt je sexappeal ook heeeel snel af. Dus wat blijft er over: niks. Heb dalijk niet alleen qua innerlijk weinig te bieden maar ook nog es van uiterlijk weinig.
Mn sexappeal neemt al tijden af, en omdat ik niet echt vrolijk ben de laatste jaren heb ik ook nog es een chagerijnig uitstraling gekregen van hier tot tokio, een onderkin van het chagerijnig kijken en een blubberbuik met cellulites van het vele vreten.

Je sex appeal heb je voor een groot deel zelf in de hand. Het hangt er misschien wel van af hoeveel energie je er zelf in wilt steken. Verder minder chagrijnig kijken, daarmee maak je jezelf ook al een stuk aantrekkelijker.

quote:

Op donderdag 29 september 2005 15:39 schreef tulpje6 het volgende:
Oja nog zoiets kuts: ik ben een vrouw. En ik ben een lege vrouw. Ik heb weinig te bieden aan mensen.
En na je 21e takelt je sexappeal ook heeeel snel af. Dus wat blijft er over: niks. Heb dalijk niet alleen qua innerlijk weinig te bieden maar ook nog es van uiterlijk weinig.
Mn sexappeal neemt al tijden af, en omdat ik niet echt vrolijk ben de laatste jaren heb ik ook nog es een chagerijnig uitstraling gekregen van hier tot tokio, een onderkin van het chagerijnig kijken en een blubberbuik met cellulites van het vele vreten.

Waarom is het kut een vrouw te zijn en waarom neemt je sex-appeal af na je 21ste?

Het klinkt misschien afgezaagd maar kijk ook eens naar alles wat je wél hebt! Je klinkt als een vrouw van 50 ofzo. Als je echt zo bent en denkt als je beschrijft, is het dan niet beter hulp te zoeken? Je leeft maar 1 keer en het zonde het op die manier te leven.

Sinds mijn zwangerschappen voel ik me ouder, en dat komt niet omdat ik aangekomen ben (niet) of anderzijds afgetakeld, maar het is meer het besef van sterfelijk zijn en dat gedoe met verantwoordelijkheid enzo.
En ik weet ook vrij zeker dat ik zonder gezin niet op mn 28e mijn eerste maagzweer zou hebben gehad en dat mijn weerstand een stuk beter zou zijn geweest. En ik slaap niet genoeg daardoor. Vicieuze cirkel dus, want dat triggert ook weer allerlei stressklachten. Die ik vroegâh niet had.
Maar goed, dan krijg je weer een telefoontje van "Hallo mama!!!! Ik heb een banaan doorgetrokken!!!! En hoe is het met jou?!"
En dan is het weer goed

quote:

Op donderdag 29 september 2005 15:39 schreef tulpje6 het volgende:
Oja nog zoiets kuts: ik ben een vrouw. En ik ben een lege vrouw. Ik heb weinig te bieden aan mensen.
En na je 21e takelt je sexappeal ook heeeel snel af. Dus wat blijft er over: niks. Heb dalijk niet alleen qua innerlijk weinig te bieden maar ook nog es van uiterlijk weinig.
Mn sexappeal neemt al tijden af, en omdat ik niet echt vrolijk ben de laatste jaren heb ik ook nog es een chagerijnig uitstraling gekregen van hier tot tokio, een onderkin van het chagerijnig kijken en een blubberbuik met cellulites van het vele vreten.

ach en wee, En dat is allemaal de schuld van stage en de mensen waar je toen mee om ging. Nee het ligt niet aan jezelf, maar al die andere mensen.

Sta op, geef u een schop onder uwen kont, ga naar de sportschool. En als je daar geen geld voor over hebt, ga je joggen. Doe wat! en hou op met klagen en chagerijnig doen. Daar win je niks mee.

Herken het wel een beetje... Op een verjaardag laatst met vooral mensen rond de 18 jaar waren ze verbaasd dat ik 'al' 21 was. Gelukkig voel ik me nog totaal niet oud, eerder een jaartje of 18. Heb wel een vaste relatie nu 2 jaartjes en m'n vriendin is ook wat jonger dan mij, dat helpt je ook wel jong te houden. Maar ik zie er wel tegenop om oud te worden. 30, 40... pff

Het is in het begin ook best vreemd dat je nu 'echt' volwassen bent, en dus in principe echt voor alles op jezelf bent aangewezen en zelf de verantwoordelijkheid draagt. Zo voel ik me aan de ene kant wel, maar andere kant ook weer niet. Woon de komende 2 jaar ook nog heerlijk thuis tot ik afgestudeerd ben en genoeg geld heb om iets voor mezelf te gaan zoeken.

Onderneem gelukkig nu nog genoeg, zelfs veel meer dan vroeger. Dit jaar samen met vriendin lekker naar Salou geweest en bijna elke dag gefeest en dronken geworden tot diep in de nacht. Al heb ik wel het gevoel dat ik dat over een paar jaar niet maar 'mag' omdat ik er dan te oud voor zou zijn terwijl ik er op dit moment nog lang niet genoeg van heb.

En dat van die jaartallen herken ik wel. M'n broertje komt uit 1990 en wordt alweer bijna 16

[ Bericht 9% gewijzigd door devv05 op 29-09-2005 16:51:14 ]

[ Bericht 100% gewijzigd door Botje96 op 29-09-2005 17:13:25 ]

quote:

Op donderdag 29 september 2005 16:45 schreef devv05 het volgende:
Maar ik zie er wel tegenop om oud te worden. 30, 40... pff

quote:

En dat van die jaartallen herken ik wel. M'n broertje komt uit 1990 en wordt alweer bijna 16

Je wordt zo oud als jezelf wilt zijn. Meaning: Ik ben 31, en ik zie veel, heel veel, erg veel ( heb ik al veel gezegd) mensen van mijn leeftijd die "oud' doen. Een vriendin van mij die ik heel lang niet gezien ( 28 ) vond mij zo jeugdig omdat ik nog steeds naar concerten ga. Een vriend van me die niet meer uitgaat (32) omdat dat voor kinderen is. Ook heeft dat zeker ook met het hebben van kinderen te maken, dat is absoluut waar. Maar ook met je eigen instelling. Ik heb nog steeds de behoefte aan uitgaan, maar niet alle dagen in de week. En een lekker rustig kroegje vind ik geweldig, en daar had ik 10 jaar geleden niet aan moeten denken. Ik word ouder en daardoor rustiger. Maar helemaal slijten zal het niet, dat weet ik zeker.

Haha was niet beledigend bedoelt hoor, maar 30/40 klinkt nu nog zo oud... Niet dat ik bij mensen van 30/40 meteen denk van 'die zijn oud' maar wel als ik me nu moet voorstellen dat ik dat zelf ben, snap je

Ben nu 35 en verlang best nog wel eens terug naar dat ik een jaar of 20 was.
Maar nu 2 schatjes van kinderen, geen geldzorgen, mooi huis, mooie vrouw. Ben gelukkig zo.
Ga nog naar concerten en sport regelmatig. Maar als je terug kijkt weet ik niet of ik alles weer zo zou doen. Trouwens terug kijken is heel makkelijk. Zelf dacht ik altijd dan mensen boven de 30 oud zijn, maar nu ik dat zelf ben valt het reuze mee. Dus voor iedereen die bang is om boven de 30 te zijn. Het leven is nu gemakkelijker dan toen ik 20 was.

haha dat met die jaartallen herken ik ja..

dat had ik zelfs al bij me 1e vriendin, die ik pas (?) op mijn 24e kreeg. zij was 18, uit 1983 en ik vond dat toch zo gek staan, naast mijn 1976..

Nog steeds denken de meesten dat ik 23 ben. Sommigen gokken het goed..

Ik zelf voel me ook 23. Nog veel uitgaan etc. Met die 1e vriendin is onder uitgegaan dat zij al zo snel burgerlijk wilde doen, ze wilde eigenlijk zo snel mogelijk kinderen :S

en nu wordt ik over enkele maanden 30. en het voelt voor mij of ik al de 3e keer puberteit heb.. de echte begon rond me 15e, daarna op me 20e toen ik pas erachter kwam hoe je vrouwen moest versieren (en toen het grote feesten begon) en de 3e toen nadat het uit was met me 1e vriendin..

ja en dat balans opdoen ken ik ook... helemaal tevreden met mijn leven ben ik niet. ik heb een studie gedaan waarbij ik intellectueel op mijn tenen liep (sowieso was het VWO al moeilijk voor me), en waarbij het werk wat ik doe, matig leuk vind. het werk an sich is leuk, de meeste collega's minder...

en dan denk je..had ik maar...
en nu moet je voor jezelf zorgen en is het switchen veel moeilijker. je krijgt geen stufi meer, dus als je opnieuw wilt beginnen moet je gaan sparen voor een studie ... overigens ik zou gewoon mee doen aan een introductie. die meid van 21 die dat durfde kan dat makkelijk... als 21 jarige val je niet zo op hoor... en bij mij denkt iedereen dat ik 23 ben, dus dan zouden ze wel vragen, van welke studie ik overgeswitcht ben

maar goed, het verleden veranderen kan niet meer, je toekomst bepalen nog wel...

ergens is het ook wel leuk, het lijkt of je in een achtbaan zit, waar je maar gedeeltelijk controle over hebt, en die plots een duik of een looping kan maken

om even uit de Oudejaarsconference van '89 te citeren:

"Je hebt altijd van die mensen die zeggen: "Dat doe je helemaal verkeerd!!". "Graag! Oprotten" "

quote:

Op donderdag 29 september 2005 18:24 schreef devv05 het volgende:
Haha was niet beledigend bedoelt hoor, maar 30/40 klinkt nu nog zo oud... Niet dat ik bij mensen van 30/40 meteen denk van 'die zijn oud' maar wel als ik me nu moet voorstellen dat ik dat zelf ben, snap je

je vind me gewoon oud bintje..

Aan mij vragen ze elke keer wanneer ik nou eens volwassen ga worden. Ik ben nu 25 en ik ben het nog lang niet van plan

Ik herken het ook wel en ik heb ook wel het idee dat het leven niet alleen uit werken bestaat. Thuis komen en dan vervolgens je eten klaarmaken en die avond een voetbalwedstrijd zien. Zelfs, uit eten gaan, leuke dingen ondernemen ( disco, kroeg ed ) vind ik te weinig. Ik moet er ook niet aan denken om al heel vroeg kinderen te hebben. Geen wereldreis, maar met de kinderen met de tent naar terschelling. Kan best leuk zijn, maar niet aan mij besteed.

Ik wil mijzelf verrijken en dat kan alleen door je eigen plan te trekken. Ja een vrouw hoort daar ook bij die dezelfde levensopvatting heeft. Veel leuke dingen ondernemen en niet materialistisch ingesteld. Op je 32 kan je toch nog prima kinderen krijgen en vervolgens het huisje, boompje, beesje? Alles wordt in de maatschappij zo in hokjes geplaatst. Je merkt het aan familie bijvoorbeeld, heb jij nog geen vriendin? Je moet wel opschieten, want te klok die tikt.

Cliché brallende kippen noem ik het, maar zo zit de maatschappij wel inelkaar. Ik durf zelfs te veronderstellen dat indien je carriere wil maken, maar geen vrouw en kinderen hebt op je 30ste dat je minder snel kans hebt op promotie. Immers is het toch raar dat je op die leeftijd niet gesettled bent? Precies, de hokjes van de maatschappij

quote:

Op vrijdag 30 september 2005 10:53 schreef Chewbacca het volgende:
Ik herken het ook wel en ik heb ook wel het idee dat het leven niet alleen uit werken bestaat. Thuis komen en dan vervolgens je eten klaarmaken en die avond een voetbalwedstrijd zien. Zelfs, uit eten gaan, leuke dingen ondernemen ( disco, kroeg ed ) vind ik te weinig. Ik moet er ook niet aan denken om al heel vroeg kinderen te hebben. Geen wereldreis, maar met de kinderen met de tent naar terschelling. Kan best leuk zijn, maar niet aan mij besteed.

Ik wil mijzelf verrijken en dat kan alleen door je eigen plan te trekken. Ja een vrouw hoort daar ook bij die dezelfde levensopvatting heeft. Veel leuke dingen ondernemen en niet materialistisch ingesteld. Op je 32 kan je toch nog prima kinderen krijgen en vervolgens het huisje, boompje, beesje? Alles wordt in de maatschappij zo in hokjes geplaatst. Je merkt het aan familie bijvoorbeeld, heb jij nog geen vriendin? Je moet wel opschieten, want te klok die tikt.

Cliché brallende kippen noem ik het, maar zo zit de maatschappij wel inelkaar. Ik durf zelfs te veronderstellen dat indien je carriere wil maken, maar geen vrouw en kinderen hebt op je 30ste dat je minder snel kans hebt op promotie. Immers is het toch raar dat je op die leeftijd niet gesettled bent? Precies, de hokjes van de maatschappij

Volledig mee eens.

Overigens wil ik helemaal geen kinderen, maar dat ter zijde. Maar ik ben het met je eens dat deze maatschappij je in een bepaalt levenspatroon dwingt. En daar walg ik van, ik wil LEVEN!

quote:

Op vrijdag 30 september 2005 10:53 schreef Chewbacca het volgende:
Ik herken het ook wel en ik heb ook wel het idee dat het leven niet alleen uit werken bestaat. Thuis komen en dan vervolgens je eten klaarmaken en die avond een voetbalwedstrijd zien. Zelfs, uit eten gaan, leuke dingen ondernemen ( disco, kroeg ed ) vind ik te weinig. Ik moet er ook niet aan denken om al heel vroeg kinderen te hebben. Geen wereldreis, maar met de kinderen met de tent naar terschelling. Kan best leuk zijn, maar niet aan mij besteed.

Ik wil mijzelf verrijken en dat kan alleen door je eigen plan te trekken. Ja een vrouw hoort daar ook bij die dezelfde levensopvatting heeft. Veel leuke dingen ondernemen en niet materialistisch ingesteld. Op je 32 kan je toch nog prima kinderen krijgen en vervolgens het huisje, boompje, beesje? Alles wordt in de maatschappij zo in hokjes geplaatst. Je merkt het aan familie bijvoorbeeld, heb jij nog geen vriendin? Je moet wel opschieten, want te klok die tikt.

Cliché brallende kippen noem ik het, maar zo zit de maatschappij wel inelkaar. Ik durf zelfs te veronderstellen dat indien je carriere wil maken, maar geen vrouw en kinderen hebt op je 30ste dat je minder snel kans hebt op promotie. Immers is het toch raar dat je op die leeftijd niet gesettled bent? Precies, de hokjes van de maatschappij

Die ook de andere kant op werken: ik ben moeder en kostwinner. Dat wil er ook niet in bij veel werkgevers. En ik wacht al op de vragen wanneer ik aan kinderen ga beginnen. Want dat mensen voor de gemiddelde leeftijd 29.7 beginnen, wil er ook vaak niet in.

Oja nog wat:

Mijn (ex) vriend (mja zit btje vaag, officieel mn ex haha) is 15 jaar ouder dan ik. En ik ken m al 7 jaar. Nooit echt met jongens van mn eigen leeftijd opgetrokken.
Das toch wel anders. Tis toch ineens anders als ik dan met een jongen van mijn eigen leeftijd sta te praten enz. Nooit veel gedaan. Dan denk ik ineens 'heej ik ben 23 -en eigenlijk nog best jong-' terwijl als ik met mn exvriend ben ik me meer leeftijdsloos voel en niet zo bezig ben met hoe oud ik ben, maar wel es denk aan dat hij bijna 40 is en blabla. Dus dat voelt gewoon anders.
Van hem leerde ik dan dingen over de jaren 80 enzo. Toch iets andere gespreksonderwerpen en dingen die je dan deelt qua tijdperk dan met iemand van je eigen leeftijd.

Overigens gaan we nog wel steeds uit, maar mn ex is altijd moe en wil naar huis op momenten dat ik het net leuk ga vinden (en andersom ook haha).

Mn moeder is verder 51, heeft een goed huwelijk met mn vader en gaat nog steeds uit (ze houdt erg van gewoon swingen op lekkere muziek en btje flirten/ praten met mannen).
En mn vader (52) gaat nog steeds wel es naar concerten en festivals (daar komen dan wel weinig jongeren haha maar ok).

Dus opzich heb ik wel het goede voorbeeld gehad van dat je op oudere leeftijd ook nog best veel dingen kan. Je jong kan voelen en er jong uit kan zien.
Maar toch heb ik zelf dan die angst dat ik te oud wordt voor veel dingen en achterloop met dingen etc.

Geen problemen mee gehad, tot m'n haarlijn begon te wijken en nu achterlijke vegeta inhammen heb gekregen begint het besef ouder worden door te drukken.

Ik begin er ondertussen ook achter te komen dat ik al wat ouder begin te woren. Sta je als iemand van 28 in een discotheek tussen allemaal van die jonge gastjes. Op zich allemaal wel lachen maar je voelt je op den duur wel een beetje eenzaam. Ik heb nog wel andere kennissen die zelfs ouder zijn en pas eind 30 hun zaken eens op orde kregen en toen vonden dat ze aan een vaste relatie toe waren.

Voorlopig heb ik er nog helemaal geen zin in om te gaan settelen. De kans bestaat dat ik over een paar jaar alles weer ff op de schop neem.

Oh man, ik ben nu 21, en ik kan me soms zelf herkennen in deze verhalen. Gelukkig zijn al mijn vrienden en kennissen ook aan het studeren dus word ik niet echt geconfronteerd met het feit dat ik nog geen flauw idee heb wat ik met mijn leven wil.

Ik ben nu lekker aan het studeren, heb een bijbaantje, een vriendinnetje, allemaal prima dus. Maar dan...
Een quarter life crisis.

quote:

Op vrijdag 30 september 2005 12:50 schreef tulpje6 het volgende:
Oja nog wat:

Mijn (ex) vriend (mja zit btje vaag, officieel mn ex haha) is 15 jaar ouder dan ik. En ik ken m al 7 jaar. Nooit echt met jongens van mn eigen leeftijd opgetrokken.
Das toch wel anders. Tis toch ineens anders als ik dan met een jongen van mijn eigen leeftijd sta te praten enz. Nooit veel gedaan. Dan denk ik ineens 'heej ik ben 23 -en eigenlijk nog best jong-' terwijl als ik met mn exvriend ben ik me meer leeftijdsloos voel en niet zo bezig ben met hoe oud ik ben, maar wel es denk aan dat hij bijna 40 is en blabla. Dus dat voelt gewoon anders.
Van hem leerde ik dan dingen over de jaren 80 enzo. Toch iets andere gespreksonderwerpen en dingen die je dan deelt qua tijdperk dan met iemand van je eigen leeftijd.

Overigens gaan we nog wel steeds uit, maar mn ex is altijd moe en wil naar huis op momenten dat ik het net leuk ga vinden (en andersom ook haha).

Mn moeder is verder 51, heeft een goed huwelijk met mn vader en gaat nog steeds uit (ze houdt erg van gewoon swingen op lekkere muziek en btje flirten/ praten met mannen).
En mn vader (52) gaat nog steeds wel es naar concerten en festivals (daar komen dan wel weinig jongeren haha maar ok).

Dus opzich heb ik wel het goede voorbeeld gehad van dat je op oudere leeftijd ook nog best veel dingen kan. Je jong kan voelen en er jong uit kan zien.
Maar toch heb ik zelf dan die angst dat ik te oud wordt voor veel dingen en achterloop met dingen etc.

godverdomme zeg, je bent 23...23!!!

je hebt inderdds nog een heel leven voor je...
je (lijkt?) relaxe ouders te hebben, wat mis je nog...

ok een vriend...

en idd manne zijn visueel ingesteld, maar geestelijk klink je al interessant... (voor mij dan)

Ok de jaren vliegen voorbij, maar ik hoop serieus dat je wat met je leven gaat doen, anders ga je dit verhaal op je 30ste herhalen...

Ik herken dit ook, ik ben nu 21 jaar, en ik denk ook soms fuck ben ik al zo oud :-|