Ik heb volgens mij problemen met ouder worden

quote:

Op woensdag 22 juni 2005 02:06 schreef Xebrozius het volgende:

[..]

En een relatie 'normaal' beeindigen levert geen pijn op bedoel je?

De klap is altijd minder hard voor degene die hem geeft Youp van 't hek©

Nee, dit zeg ik niet.
Maar de deuk in je imago is dieper, wanneer je gedumpt wordt voor een andere vrouw (of man)

Volgens mij zijn er een paar mensen in de verkeerde topic. Dumpen en vreemd gaan heeft niks met ouder worden te maken.

quote:

Op woensdag 22 juni 2005 02:17 schreef Monus het volgende:
Volgens mij zijn er een paar mensen in de verkeerde topic. Dumpen en vreemd gaan heeft niks met ouder worden te maken.

Je hebt gelijk

quote:

Op woensdag 22 juni 2005 02:07 schreef Monus het volgende:

[..]

Je bedoelt dat hij een lichaam heeft dat 40 jaar oud is. Dat is voor een man niet erg belangrijk, een man kan er heel aantrekelijk uitzien met 40 jaar, zelf nog met 60 jaar.

Nee, dat bedoel ik niet. Ik bedoel puur het cijfer 40. Afschrikwekkend

quote:

Op woensdag 22 juni 2005 02:17 schreef Monus het volgende:
Volgens mij zijn er een paar mensen in de verkeerde topic. Dumpen en vreemd gaan heeft niks met ouder worden te maken.

I know, ik heb dan ook geprobeerd weer ontopic te gaan... mijn excuus.

quote:

Op woensdag 22 juni 2005 02:27 schreef Xennia het volgende:

[..]

Nee, dat bedoel ik niet. Ik bedoel puur het cijfer 40. Afschrikwekkend

Dan word jij waarschijnlijk vroeg oud.

Ik ben nu 37

Niet getrouwd, geen kinderen, geen eigen huis met burgerspulletjes, geen hypotheek, evt vriendinnetjes zijn nog steeds 18~25jr net als 15 jaar geleden, ik post steeds op fok, de afgelopen 6 jaar ben ik 4x verhuisd naar 4 verschillende landen. Ik heb geen thuis.

Dat wordt nooit meer wat

quote:

Op woensdag 22 juni 2005 02:42 schreef SeLang het volgende:
Ik ben nu 37

Niet getrouwd, geen kinderen, geen eigen huis met burgerspulletjes, geen hypotheek, evt vriendinnetjes zijn nog steeds 18~25jr net als 15 jaar geleden, ik post steeds op fok, de afgelopen 6 jaar ben ik 4x verhuisd naar 4 verschillende landen. Ik heb geen thuis.

Dat wordt nooit meer wat

Opa

Ik zie er tegenop om 30 te worden, en mijn vriend zag er geloof ik nogal tegenop om 40 te worden.
Je passeert toch telkens grenzen, voor je gevoel althans.

je ziet mensen om je heen kinderen krijgen, huizen bouwen, uit elkaar gaan terwijl je denkt 'god die waren al zo lang bij elkaar'... dat soort dingen.

En dan ineens loopt zelf een lange relatie stuk, je begint een nieuwe relatie met iemand die op zijn beurt ook al het nodige aan relaties en rotzooi achter de rug heeft, je merkt dat minder flexibel bent in werk en levensstijl dan vroeger en krijgt het daarom een beetje benauwd bij het idee je weer te settelen met iemand en aan kinderen te denken...

Ik weet nog hoe vreselijk oud ik me voelde bij mijn eerste hypotheek, nu lijkt dat alweer zo lang geleden. Ik koop cremes die vroegtijdige huidveroudering tegen moeten gaan, ik heb hoofdpijn na een nacht doorhalen, ik heb inmiddels mijn eerste maagzweer gehad. En als je een zuipavond met vrienden hebt belt hun vrouw op dat het kind krampjes heeft of vriend die langskomt voor een biertje moet vroeg naar huis want morgen voor de baby zorgen.

Allemaal zaken waar ik soms best wel aan moet wennen. Maar ik voel me nog lang niet oud, ik voel me alleen in een andere levensfase beland. Tenminste, dat houd ik mezelf maar voor...

De 40 nadert met rasse schreden (nog anderhalf jaar) en dat ouder worden vind ik niet zo geweldig. Ik had geen problemen met 30 worden, maar die 40, daar zie ik toch wel tegenop.

40.
Da's halverwege zo'n beetje.
En wat heb ik bereikt van de dingen die ik wilde bereiken?

Twee kinderen, een bijna afbetaald bovengemiddeld huis, leasebak voor de deur, eerste grijze haren komen door. Gelukkig heb ik een behoorlijke tijd bij Defensie gezeten, waardoor ik een hoop dingen kon doen waar ik anders misschien nooit aan toe was gekomen: vliegen, reizen, beetje avontuur. Ik ben gemiddeld genomen niet teleurgesteld tot nu toe, ondanks dat ik mijn doelen niet gehaald heb. Daar zijn andere dingen voor in de plaats gekomen, die mijn verwachtingen ver hebben overtroffen. Maar dat ik halverwege ben, en de laatste 10 jaar elk jaar weer wat sneller lijkt te gaan dan de vorige, dat beangstigt me wel een beetje.

Zit er maar 1 ding op voor de mensen hier: bouw een ruimteschip, ga met 99% van de lichtsnelheid wat rondjes reizen, kom na 3 jaar weer terug, en aanschouw dat alle jonge mensen bejaard zijn geworden. Ga je je vast weer veel beter voelen

erg herkenbaar allemaal... ik zit sinds het uitgaan van m'n vorige relatie (wat een kutwoord) in een vreemde situatie. Weet het allemaal niet meer zo goed.

Maar ga gewoon lol maken, meer kan je niet doen. Je bent vrij en je leeft maar 1 keer. Meer is er niet aan volgens mij.

ben 25 btw

quote:

Op woensdag 22 juni 2005 11:02 schreef Haushofer het volgende:
Zit er maar 1 ding op voor de mensen hier: bouw een ruimteschip, ga met 99% van de lichtsnelheid wat rondjes reizen, kom na 3 jaar weer terug, en aanschouw dat alle jonge mensen bejaard zijn geworden. Ga je je vast weer veel beter voelen

Heb ik geprobeerd maar de vergunning voor het plutonium kwam er niet doorheen... kut-ambtenaren

quote:

Op woensdag 22 juni 2005 23:57 schreef Kontiki het volgende:

[..]

Heb ik geprobeerd maar de vergunning voor het plutonium kwam er niet doorheen... kut-ambtenaren

Dan bou wje toch een zonnezeil

quote:

Op dinsdag 21 juni 2005 23:14 schreef Halfgedraaide het volgende:
Ik ben nu 25 maar ik heb het idee dat het leven na mijn 20ste veel sneller is gegaan. Vooral n.a.v. het topic over het ouder worden van je vader en moeder. Soms heb ik het idee dat het allemaal te snel gaat. Je ziet je vitale ouders steeds ouder worden met de mankementjes van dien. Ook kan is het raar te bevatten dat je broers en zussen zo oud aan het worden zijn. Ook wanneer ik de geboortedatums van mensen zie dan leef ik volgens mij nog echt in fucking 2000. Als ik iemand zie staan van 1987 dan denk ik die is 13 .

De jaren van mijn 10e naar mijn 20e zijn veel minder snel gegaan heb ik het idee. Ik word binnekort 26 en ik heb echt zoiets van kut. Ik ben aan het afstuderen en mijn serieuze leven gaat dadelijk echt beginnen. Als het net zo snel gaat van mijn 16e naar de 26, dan beklemt mij dat een beetje. Soms baal ik ervan dat mijn tienerjaren voorbij zijn. Ik heb nu nog heel erg veel lol en leuk uitgaan maar als het leven van mijn 26e naar de 36 net zo hard gaat dan beangstigd dat mij best wel een beetje. Kent iemand deze gevoelens of ben ik nu te diep aan het graven

Hier herken ik me volledig in

Het komt nog vaak voor dat ik als 25-jarige (zo oud al ), me moet legitimeren om de disco binnen te komen Geen idee waar dat aan ligt

Het lijkt net alsof ik het pad des levens in een langzamer tempo afleg dan mijn omgeving. Nog steeds heb ik het idee in mijn tienerjaren te leven. Nog altijd even rebels, naief, etc. En ik ben blij met deze manier van leven. Lekker ongebonden, dromen, plannen, etc. Lekker om drie uur uit de kroeg komen rollen, om vervolgens op de halfpipe gaan liggen, kijkend naar de sterrenhemel. Van mij mag het leven zo blijven.

Grote verantwoordelijkheden zoals kinderen wil ik niet. Daarom laat ik er binnen nu en twee jaar een knoop in leggen Ik wil gewoon een leuke, uitdagende baan, waarbij de zorgen ophouden bij het dichtslaan van de deur en dat genoeg verdient om een leuk leven te kunnen leiden. Lekker reizen, de wereld zien. Een leuke snelle hatchback rijden, uitgaan en avontuurlijke hobby's uitoefenen. Als me dat lukt, is het voor mij best .

Ik vond het niet leuk om 30 te worden, heb wel een leuk feestje gebouwd ter compensatie
Ook ik volg "het geijkte pad" langzamer dan de meeste anderen, of misschien ga ik het zelfs wel helemaal niet volgen. Tot m'n 23e/24e deed ik het allemaal keurig zoals het hoort: studie gevolgd en in 'n normale tijd afgerond, vaste relatie, samenwoonplannen. Daarna liep het wat anders: geen vaste relatie, geen hypotheek, geen kinderen, geen vastroestbaan.

_{(Ik werk wel, alweer een jaar of 6 inmiddels, maar kan me niet voorstellen dat ik ooit zou vastroesten in een baan. Het is een godswonder dat ik op m'n huidige werk mijn derde jaar inga want zolang heb ik het nog nooit ergens uitgehouden, en ik verwacht ook niet dat ik nog veel langer dan een paar jaar bij m'n huidige baas ga blijven.
En zelfs al zou ik twintig jaar op dezelfde werkplek zitten, dan nog zou ik het denk ik niet voelen als vastroesten, want ik heb bewust gekozen voor parttime werken en doe er erg veel dingen naast. Dus ik ga niet mee in de vastroestklachten in dit topic: dat je 45 bent en al 20 jaar hetzelfde werk doet hoeft niet te betekenen dat je bent vastgeroest. Ben ik zelf ook niet bang voor.)}

Het erge van ouder worden zit hem enerzijds in het besef dat je niet hebt bereikt wat je had willen bereiken voor je 30e of niet hebt bereikt wat 'men' vindt dat je zou hebben moeten bereikt, anderzijds in het moeten accepteren van lichamelijke aftakeling.
Het eerste, daar kun je je overheen zetten door je te realiseren dat ieders leven nu eenmaal anders loopt en dat je niet anders kunt dan je gewoon zo goed mogelijk vermaken. Ben je dat aan het doen, dan is het prima.
Het tweede, daar kan ik me zelf lastiger overheen zetten. Voorlopig kan ik met sporten nog altijd wel steeds sneller worden naarmate ik harder train maar er komt een moment dat dat ophoudt. Voorlopig zie ik eruit als 24 maar er komt een moment dat dat ophoudt. Voorlopig kan ik nog aardig toe met weinig slaap en heb ik erg veel energie, maar er komt een moment dat dat ophoudt (of in elk geval minder wordt). Voorlopig ben ik nog strak en hangt er niets maar er komt een moment dat dat ophoudt. Vind ik niet leuk....en natuurlijk kan iemand tot op hoge leeftijd actief & sportief blijven (mijn vader liep op zijn 70e een marathon ), dat is het probleem niet, maar ik vind het vervelend dat De Top wel echt voorbij is wat dat betreft.

Ik heb tegenwoordig af en toe last van me rug

Toch ben ik nu met 37 fitter dan toen ik 25 was. De reden is dat ik nu gezonder leef dan toen.

Ik ben 22 en vind mezelf al oud , ik denk dat dat vooral komt omdat ik me nog steeds (+/-) 18 voel en ook redelijk wat vrienden van die leeftijd heb naast de vrienden van mijn eigen leeftijd.

Toevallig dat ik vorige week tegen een paar vrienden zei dat ik de komende 3 jaar elk jaar een jaar jonger wil worden ipv een jaar ouder

Ik kreeg afgelopen week al een visioen over hoe ik over 20 jaar het vrouwtje met de 10 katten zou zijn geworden. En bij de gedachte aan 10 katten voelde ik me toch prettiger dan aan het feit dat ik de rest van mijn leven zou moeten slijten met een man en kinderen waar ik voor zou moeten zorgen. Maar hoe meer je weet hoe alles in elkaar zit, hoe minder leuk het in 9 van de 10 gevallen wordt .

Ondanks ik een aardige jeugd heb gehad zou ik het voor geen goud over willen doen. Ik vind het echt kicke om ouder te worden, steeds meer ervaringen opdoen,steeds weer wat wijzer van jezelf worden. Toen ik 30 werd lag ik steeds in een deuk met mezelf. Dat was voor mij een heerlijk begin van een toekomst waar ik voor het eerst zin in had.

nou ik voel me anders toch al aardig oud de laatste jaren
ik ben nu 24 maar sinds mn 20e voel ik me oud
zal er wel aan liggen dat onze hele maatschappij ook op jongeren is gericht
de tijd gaat ook steeds sneller
16 is al 8 jaar geleden
ik herinner me nog als de dag van gister dat ik op mn scooter rondscheurde
het gaat gewoon Te snel

Ach ja ik word volgende maand 35 ben vitaal, leeftijd zegt niks eens gaan we ooit dood, ik zit er niet zo mee, leef het leven zolals het is. Als die kids van 20 voelen zich oud had ik ook. Als ik ooit dood ga prima.

ja raar is dat het ene moment is iedereen nog een ouwe lul en het volgende moment ben je er zelf 1
over mezelf gesproken