Help! Puberzoon (17) blowt zich suf....

veel reacties, dus veel te antwoorden. ik probeer even bij het begin te beginnen. allereerst leen bekkema. kijk leen, je kunt nu wel zeggen dat hij gewoon lui is en dat is hij waarschijnlijk ook, maar het is veel complexer dan alleen maar lui. ik ben momenteel echt behoorlijk hard tegen hem en daar bedoel ik mee dat ik gewoon recht voor z'n raap zeg waar het op staat, waar mijn grenzen zijn en waar hij zich aan heeft te houden. ik houd hem zeker niet de hand boven het hoofd, maar houd mezelf voor dat hoe zachter ik hem aanpak hoe meer hij de stront inzakt. dus probeer ik nu streng en rechtvaardig te zijn, maar toch ook liefdevol. waarmee ik bedoel: hij mag struikelen en ik wil hem ook best oprapen, maar hij moet het ook zelf vaak opknappen.
misschien iets meer achtergrondinfo dat wat antwoorden geeft. mijn zoon is opgegroeid zonder vader. dat is meteen zijn grootste pijn, zijn vader wil hem niet zien en heeft een nieuw gezin, woont ergens in frankrijk geloof ik en heeft een klein knulletje en een meisje is onderweg. paps beweert tegenover zijn familie dat ik met opzet zwanger ben geworden en heeft dat idee tot zijn verklaarbare verhaal gemaakt om geen verantwoordelijkheid te hoeven nemen. wij hebben in de loop der jaren af en toe contact gehad, dat is zeven jaar geleden plotseling gestopt toen ik mijn huidige man leerde kennen. mijn zoon heeft zijn vader in al die jaren misschien een keer of vier gezien.
mijn zoon heeft anderhalf jaar geleden (en toen begon de ellende) contact gezocht met zijn oom, (de broer van zijn vader) die in de house scene verkeert. oom heeft hem enkele keren ontmoet, is een stevige blower (en wel meer ook, althans vroeger) en het was allemaal geweldig want mijn zoon had het gevoel alsof hij thuiskwam. hij barstte natuurlijk van nieuwsgierigheid naar zijn vader, maar die ontstak in woede omdat hij het er niet me eens was dat zijn broer wel contact met ons kind onderhield. na veertien jaar mocht mijn zoon ook een uurtje mee naar zijn opa en oma. het is eigenlijk heel triest allemaal. toen hij zijn opa aankeek was het alsof hij in de spiegel keek, zei hij later tegen mij. maar goed, dit alles veranderde niks, die ene keer op bezoek bleef bij die ene keer en oompjelief had het zo druk met zijn carriere dat hij geen tijd had en mijn zoon steeds afhield met: ik bel je later knul (men dat gebeurde dan sporadisch). mijn zoon begon toen dus te blowen. ik weet niet of het daardoor kwam, maar het zal wel meegespeeld hebben.
op school liep het mis, met zijn vriendin liep het mis, het allerleukste baantje als stagiair in een muziekwinkel is hij kwijtgeraakt en hij twijfelde heel erg aan zichzelf. hij had het gevoel alsof hij niks kon, want alles ging toch steeds weer fout. het enige waar hij zich thuisvoelt is op het podium want hij is echt een supergoeie muzikant die helemaal uit zijn dak gaat als hij staat te spelen. dat is dus wat hij het liefste doet. ellende is dat wij niet genoeg geld hebben om een ‘dure’ muziekopleiding te bekostigen en bovendien vind ik dat hij er zelf wat voor moet doen, genoeg mogelijkheden. als hij laat zien hoe graag hij het wil kunnen we altijd nog kijken of ik ergens wat extra's vandaan kan toveren, maar de motivatie is bij mij nu ook ver te zoeken natuurlijk.

goed, twee maanden geleden mieterde ik hem het huis uit na een mega aanvaring waarbij hij me aanvloog. ik had het toen echt helemaal gehad. hij had al een paar keer gezegd dat hij moeite had om zijn woede onder controle te houden. toen is hij een nacht op straat gebleven en de volgende dag is hij naar die opa en oma gegaan om te praten over zijn vader. er is hem door hen toen heel duidelijk te verstaan gegeven dat zij daar niks mee te maken wilden hebben. ze hadden nu een oude dag en die wilden ze niet verstoord zien. maar eerst kreeg hij wel een stapel foto's te zien van zijn vader met zijn gezin, heel happy op vakantie op een luxe boot met anderen uit de familie die nooit naar mijn zoon hebben omgekeken. ik ben daar verder niet verbitterd over want ik vind al die mensen van de familie een stel losers. maar voor mijn zoon vind ik het heel erg natuurlijk.

hij was daarna heel erg teleurgesteld, helemaal kapot van verdriet. zijn oom was heel boos en heel teleurgesteld in mijn zoon omdat deze zijn opa en oma was gaan opzoeken. niemand die zich even afvroeg hoe die jongen zich voelde.
tja en verder. hij gaat iedere dag naar de avondschool, hij staat iedere dag om 8 uur op, ook al is hij de avond ervoor uitgeweest. een maand geleden ben ik met hem in amsterdam geweest naar een vriendin en op de terugweg heb ik hem meegenomen naar een tent waar geblowd wordt, de kasbah lounge ofzoiets in de jan pieter heijestraat. het lijkt misschien stom, maar ik meende toen dat het net zoiets was als met je zoon een biertje gaan drinken voor de eerste keer. toen begon hij me steeds vaker in vertrouwen te nemen. hoe dan ook wilde ik die communicatie open houden en ik hoef zijn grootste vriendin niet te zijn, maar ik wil hem toch wel zo goed mogelijk de volwassenheid in begeleiden. dat je daarbij als ouder fouten maakt is logisch, je bent nu eenmaal een mens en niet perfect. maar toch kan ik mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik dat heb gedaan.

samenvattend: ik wil de gebeurtenissen niet steeds als excuses gebruiken om hem zijn gang te laten gaan met het risico dat het straks echt fout gaat. hij is niet crimineel (behalve dan mijn geld pikken), maar gewoon artistiek en gevoelig, een dromer. hij is geen lieverdje, maar zit wel in de knoop. hij heeft de boel niet in de hand, dat mag duidelijk zijn. over het leger, ja daar hebben we over gesproken. hij kwam er zelf mee, het zou een heel goede optie zijn. enkele dagen later krabbelde hij weer terug.

overigens, de huisarts adviseerde dat hij gerust nog een tijdje kon doorblowen in verband met die woede van hem, want dat was beter dan een tranquilizer te gebruiken. dus waar sta je dan als ouder. wat is goed en wat niet?

[ Bericht 2% gewijzigd door Meditrinea op 30-05-2005 00:06:32 ]