Geen kinderen

quote:

Op zondag 22 mei 2005 02:45 schreef Aaargh! het volgende:

[..]

Je kan het wel menen, maar je *weet* gewoon dat het niet iets is waar je controle over hebt, en dus kan je de belofte gewoon niet maken.

Logica gaat voor emotie, altijd.

True, en m'n portemonee weer voor de logica
Als je geen bombarie of feest wil is trouwen nog altijd de beste en meest goedkope oplossing. Als je tenminste niet nog eens gaat scheiden daarna. Je hebt toch in één klap alles goed geregeld naar elkaar toe. Je hoeft niet steeds naar de notaris om je samenlevingscontract bij te werken etc.
Ik vind trouwen op alle fronten nog steeds de beste oplossing voor later mbt pensioen, levensverzekering, eigen huis etc.

Een relatie is toch juist concessies doen? Ook al heb je dat soms niet door omdat je van diegene waar je een relatie mee hebt houdt. Zo niet zit er iets fout. En dan nog kun je zaken tegenkomen zoals TS wel of geen kinderen. In mijn relatie loopt ook een grote beslissing wat de een niet wil en de andere wel. Heel erg moeilijk en ik hoop dat onze liefde groot genoeg is om er samen uit te komen.

quote:

Op zondag 22 mei 2005 10:37 schreef Nuek het volgende:
Een relatie is toch juist concessies doen? Ook al heb je dat soms niet door omdat je van diegene waar je een relatie mee hebt houdt. Zo niet zit er iets fout. En dan nog kun je zaken tegenkomen zoals TS wel of geen kinderen. In mijn relatie loopt ook een grote beslissing wat de een niet wil en de andere wel. Heel erg moeilijk en ik hoop dat onze liefde groot genoeg is om er samen uit te komen.

Ik hoop voor je dat jullie relatie inderdaad sterk genoeg is, maar ik denk dat je al heel goed op weg bent beiden, dat de overweging er ligt. Dat je niet allebei gelijk roept, ik wil het niet, ik heb het nooit gewild. Je denkt er over na, juist omdat je veel van iemand houdt, en alleen het feit dat je dan niet direct een deur dichtsmijt is een goed punt. Aldus de mening van deze oude muts. Heel veel sterkte en wijsheid!

quote:

Op zondag 22 mei 2005 10:37 schreef Nuek het volgende:
Een relatie is toch juist concessies doen? Ook al heb je dat soms niet door omdat je van diegene waar je een relatie mee hebt houdt. Zo niet zit er iets fout. En dan nog kun je zaken tegenkomen zoals TS wel of geen kinderen. In mijn relatie loopt ook een grote beslissing wat de een niet wil en de andere wel. Heel erg moeilijk en ik hoop dat onze liefde groot genoeg is om er samen uit te komen.

Waarom is een relatie concessies doen over juist de grote issues?
Het zijn toch juist de grote issues , waarbij je op 1 lijn wilt zitten?
En ik vind kinderen ja of nee bijvoorbeeld een heel grote issue.
Bepaalde politieke overtuigingen kunnen dat ook zijn.
Iemand die op dat vlak compleet anders in het leven staat, ga je die tegemoet komen?

Als een relatie juist concessies doen is, betekent het dus dat eigenlijk alleen het fysieke hoeft te kloppen, voor de rest valt er wel een mouw aan te passen.

Natuurlijk kom je elkaar op punten tegemoet, maar op hele essentiele punten zal ik niet inbinden en als die punten voor de andere partij net zo essentieel zijn, hij ook niet.
En zo hoort het ook.

quote:

Op zondag 22 mei 2005 11:20 schreef milagro het volgende:

[..]

Waarom is een relatie concessies doen over juist de grote issues?
Het zijn toch juist de grote issues , waarbij je op 1 lijn wilt zitten?
En ik vind kinderen ja of nee bijvoorbeeld een heel grote issue.
Bepaalde politieke overtuigingen kunnen dat ook zijn.
Iemand die op dat vlak compleet anders in het leven staat, ga je die tegemoet komen?

Als een relatie juist concessies doen is, betekent het dus dat eigenlijk alleen het fysieke hoeft te kloppen, voor de rest valt er wel een mouw aan te passen.

Natuurlijk kom je elkaar op punten tegemoet, maar op hele essentiele punten zal ik niet inbinden en als die punten voor de andere partij net zo essentieel zijn, hij ook niet.
En zo hoort het ook.

Dat ligt er aan wat je ziet in een relatie. Ik heb geen voorwaarden waaraan iemand moet voldoen, niet meer althans. En alleen lichamelijk, het is maar net waar je op valt.
Voor mij persoonlijk is dat niet eens te omschrijven. Het is gewoon één grote combi die mijn partner zo verschrikkelijk leuk maakt voor mij.
En of hij nou wel of geen kinderen wil of moslim, katholiek, of ongelovig is... of in Australië wil gaan wonen, heeft nooit meegewogen toen ik verliefd werd.
Vroeger wilde ik perse een vriend die ouder was of minstens even oud als ik. Nouja, over willen gesproken, mijn man is 5 jaar jonger dan ik. Als ik had gezegd, het wordt niks met ons, ik wil geen jongere vriend, dan had ik veel gemist. Om maar eens een voorbeeld te geven hoe anders het kan lopen dan het ideaalbeeld wat je voor ogen hebt.
Je hoeft niet dezelfde standpunten te hebben om met iemand te kunnen lachen, huilen, knuffen en te knokken voor een fijn bestaan samen.

quote:

Op zondag 22 mei 2005 11:28 schreef DoucheMeermin het volgende:

[..]

Dat ligt er aan wat je ziet in een relatie. Ik heb geen voorwaarden waaraan iemand moet voldoen, niet meer althans. En alleen lichamelijk, het is maar net waar je op valt.
Voor mij persoonlijk is dat niet eens te omschrijven. Het is gewoon één grote combi die mijn partner zo verschrikkelijk leuk maakt voor mij.
En of hij nou wel of geen kinderen wil of moslim, katholiek, of ongelovig is... of in Australië wil gaan wonen, heeft nooit meegewogen toen ik verliefd werd.
Vroeger wilde ik perse een vriend die ouder was of minstens even oud als ik. Nouja, over willen gesproken, mijn man is 5 jaar jonger dan ik. Als ik had gezegd, het wordt niks met ons, ik wil geen jongere vriend, dan had ik veel gemist. Om maar eens een voorbeeld te geven hoe anders het kan lopen dan het ideaalbeeld wat je voor ogen hebt.
Je hoeft niet dezelfde standpunten te hebben om met iemand te kunnen lachen, huilen, knuffen en te knokken voor een fijn bestaan samen.

Op essentiele punten wil ik dat wel, dezelfde standpunten hebben.
Snap werkelijk niet dat dat er niet toe zou doen.
Iemand die extreem racistische ideeen heeft, nee dank u.
Iemand die streng gelovig is met de bijbehorende in mijn ogen bekrompen ideeen, nee, dank u.
Geen concessies mogelijk daar.
Iemand die absoluut geen kinderen wilt, nee dank u.
Geen concessies mogelijk daar.

Dat je over bepaalde dingen ms in je verliefdheid over heen stapt, okay, maar verliefd blijf je niet 24/7 een relatie lang, die mooie ogen en die leuke lach zijn dan echt niet meer genoeg, hoor.
De essentiele dingen in mijn leven zullen op termijn, als ik daar concessies aan doe, me toch opbreken, ze zijn immers essentieel voor mij.
Lijkt mij dus echt ongezond juist als je relatie een en al concessies is, of tenminste dan op de genoemde essentiele punten.
Die concessies kun je ms doen in je verliefdheid, maar op den duur breekt het op, bij mij.

Ik val op een vent, deels op uiterlijk natuurlijk, maar vooral op waar hij voor staat, hoe hij in het leven staat, wat hem bezig houdt, zijn interesses, overtuigingen etc.
Als ik op al die vlakken concessies moet gaan doen, dan kan ik niet anders dan concluderen dat we gewoon niet bij elkaar passen

Ik denk dat Bombie hier wel een mooie bijdrage zou kunnen leveren
Ms komt-ie nog

quote:

Op zondag 22 mei 2005 11:28 schreef DoucheMeermin het volgende:
Het is gewoon één grote combi die mijn partner zo verschrikkelijk leuk maakt voor mij.
En of hij nou wel of geen kinderen wil of moslim, katholiek, of ongelovig is... of in Australië wil gaan wonen, heeft nooit meegewogen toen ik verliefd werd.
Vroeger wilde ik perse een vriend die ouder was of minstens even oud als ik. Nouja, over willen gesproken, mijn man is 5 jaar jonger dan ik. Als ik had gezegd, het wordt niks met ons, ik wil geen jongere vriend, dan had ik veel gemist. Om maar eens een voorbeeld te geven hoe anders het kan lopen dan het ideaalbeeld wat je voor ogen hebt.
Je hoeft niet dezelfde standpunten te hebben om met iemand te kunnen lachen, huilen, knuffen en te knokken voor een fijn bestaan samen.

wel sorry, ik zou mij en mijn partner verschrikkelijk egoïstisch vinden moest ik doodgraag en perse kinderen willen, en mijn partner per se niet, en dan die relatie maar laten doordraaien 'uit liefde'.

Ik zou sterven van verdriet, moest ik mijn kinderwens zo zien verdwijen, dan gun ik hem liever een partner die ook geen kinderen wil.

en dat voorbeeld van een jongere/oudere vriend maakt gewoon geen steek, dat verandert je leven niet fundamenteel, wel/geen kinderen voor mij wel.

quote:

Op zondag 22 mei 2005 11:20 schreef milagro het volgende:

[..]

Waarom is een relatie concessies doen over juist de grote issues?
Het zijn toch juist de grote issues , waarbij je op 1 lijn wilt zitten?
En ik vind kinderen ja of nee bijvoorbeeld een heel grote issue.
Bepaalde politieke overtuigingen kunnen dat ook zijn.
Iemand die op dat vlak compleet anders in het leven staat, ga je die tegemoet komen?

Als een relatie juist concessies doen is, betekent het dus dat eigenlijk alleen het fysieke hoeft te kloppen, voor de rest valt er wel een mouw aan te passen.

Natuurlijk kom je elkaar op punten tegemoet, maar op hele essentiele punten zal ik niet inbinden en als die punten voor de andere partij net zo essentieel zijn, hij ook niet.
En zo hoort het ook.

Ik krijg het idee dat je geen idee hebt waar je het over hebt en dit niet zelf hebt meegemaakt.
Liefde is veel sterker dan een afweging maken en iemand de deur wijzen op grond van een gedachtenverschil.

quote:

Op zondag 22 mei 2005 12:03 schreef Nuek het volgende:

Ik krijg het idee dat je geen idee hebt waar je het over hebt en dit niet zelf hebt meegemaakt.
Liefde is veel sterker dan een afweging maken en iemand de deur wijzen op grond van een gedachtenverschil.

dus jij zou een kinderwens opgeven voor je partner ? of juist wel kinderen nemen, als je er geen wil ?

en je kan milagro veel verwijten, maar een gebrek aan levenservaring hoort daar wel niet bij, vind ik

quote:

Op zondag 22 mei 2005 12:08 schreef petitlapin het volgende:

[..]

dus jij zou een kinderwens opgeven voor je partner ? of juist wel kinderen nemen, als je er geen wil ?

en je kan milagro veel verwijten, maar een gebrek aan levenservaring hoort daar wel niet bij, vind ik

Het ligt er aan hoe veel je van iemand houdt. Daarnaast is elke situatie anders dus ik kan daar niet zo 1,2,3 antwoord op geven.
Ik vind het wel een beetje te kort door de bocht door keihard te zeggen dat je dan een andere partner gaat zoeken. Zo werkt het in de praktijk nl. niet.

quote:

Op zondag 22 mei 2005 12:03 schreef Nuek het volgende:
Ik krijg het idee dat je geen idee hebt waar je het over hebt en dit niet zelf hebt meegemaakt.
Liefde is veel sterker dan een afweging maken en iemand de deur wijzen op grond van een gedachtenverschil.

Het gaat hier wel om hele essentiele zaken, namelijk hoe je de rest van je leven inricht.

Het gaat niet alleen om kinderen, want naast dat ik helemaal niks met kinderen heb, heeft het nog meer gevolgen. Kinderen nemen leid tot een huis met hyptheek in een 'nette' buurt, elke zaterdag het gras maaien en de auto wassen, je week in week uit van 9 tot 5 uit de naad werken zodat mevrouw en de kinders een 'leuk' leven kunnen leiden, en elk jaar 3 weken met de caravan naar zuid-frankrijk.

Kortom, middelmatigheid ten top. Prima als dat je ding is, maar ik zou mijn leven niet willen/kunnen delen met iemand die dat ambieert.

quote:

Op zondag 22 mei 2005 12:38 schreef Nuek het volgende:

[..]

Het ligt er aan hoe veel je van iemand houdt. Daarnaast is elke situatie anders dus ik kan daar niet zo 1,2,3 antwoord op geven.
Ik vind het wel een beetje te kort door de bocht door keihard te zeggen dat je dan een andere partner gaat zoeken. Zo werkt het in de praktijk nl. niet.

jawel hoor, als mijn partner 100% geen kinderen wil, en ik 100 % wel, is het afgelopen. Hierover zijn voor mij geen toegevingen mogelijk, over sommige dingen wel, hierover niet.

Ik sluit me aan bij de mening van Nuek, liefde laat zich niet dwingen en voorspellen in mijn ogen.
Ik ben al ruim 5 jaar stapelverliefd en zover ik kan oordelen mijn partner ook nog steeds op mij. Kan dat slijten? Misschien kun je wel je best doen om dat juist in stand te houden.

Mijn ouders waren 33 jaar getrouwd en tot op de laatste dag verliefd.

Ik vraag me af wie sommige mensen willen overtuigen? Jezelf?
Zoals ik al zei gaat iedereen anders om met relaties, gelukkig maar, anders waren we allemaal een grijze muis. En wellicht ben je nu begin 20 o.i.d. Toen dacht ik ook verstandig te zijn, een beetje tolerantere houding en ruim denken kwam pas later. Wie weet hoe simpel alles straks is als ik 50 ben. Maar kort gezegd, we willen allemaal ons leven uitstippelen en weinig mensen kunnen als ze bejaard zijn zeggen dat het zo gelopen is als ze in gedachten hadden ooit.
Hoe flexibeler je daar mee om gaat, hoe groter de kansen op een gelukkig leven.

quote:

Op zondag 22 mei 2005 13:09 schreef petitlapin het volgende:

[..]

jawel hoor, als mijn partner 100% geen kinderen wil, en ik 100 % wel, is het afgelopen. Hierover zijn voor mij geen toegevingen mogelijk, over sommige dingen wel, hierover niet.

En als je zit met percentages als 75%, dus de één heeft zoiets van "als het moet, dan maar kinderen, maar van mij hoeft het niet"?

Je kunt namelijk niet in de toekomst kijken. Je weet niet of die 75% niet willen misschien 50% niet willen worden, of 100% niet willen. En je weet ook niet of 25% wel willen uiteindelijk genoeg zal blijken als het punt daar komt dat kinderen een concreet iets worden, als er knopen doorgehakt moeten worden.

Kijk, 100% tegenover elkaar staan, dan is het inderdaad duidelijk. Maar er zijn zo ontzettend veel nuances tussen, hoe zou je dan reageren?

Wie weet kun je wel helemaal geen kinderen krijgen, 1 op de 10 stellen schijnt al ongewenst kinderloos te blijven. Dat is dus best een reeele kans. Dump je de liefde van je leven, en heb je nog niks.
Je krijgt geen garanties in het leven, ik denk wel eens dat als we geboren worden, dat onze levensloop al ergens uit de toekomstprinter rolt. Ik neem het leven zoals het komt, en ben heel gelukkig, ondanks dat niet alles vlekkeloos ging. Maar zelfs dat zie ik positief, ook de mindere dingen in een mensenleven kunnen waardevol zijn, als leerproces bijvoorbeeld.

quote:

Op zondag 22 mei 2005 13:33 schreef DoucheMeermin het volgende:
Wie weet kun je wel helemaal geen kinderen krijgen, 1 op de 10 stellen schijnt al ongewenst kinderloos te blijven. Dat is dus best een reeele kans. Dump je de liefde van je leven, en heb je nog niks.

Nou ja, dan kan je bijv. nog een kindje adopteren. Of pleegouder worden. Ik noem maar wat
Toch een heel andere situatie dan leven met een partner die per se geen kinderen wil.

quote:

Op zondag 22 mei 2005 13:33 schreef DoucheMeermin het volgende:
Wie weet kun je wel helemaal geen kinderen krijgen, 1 op de 10 stellen schijnt al ongewenst kinderloos te blijven. Dat is dus best een reeele kans. Dump je de liefde van je leven, en heb je nog niks.
Je krijgt geen garanties in het leven, ik denk wel eens dat als we geboren worden, dat onze levensloop al ergens uit de toekomstprinter rolt. Ik neem het leven zoals het komt, en ben heel gelukkig, ondanks dat niet alles vlekkeloos ging. Maar zelfs dat zie ik positief, ook de mindere dingen in een mensenleven kunnen waardevol zijn, als leerproces bijvoorbeeld.

Geen kinderen kunnen krijgen is om te beginnen iets fysieks, niet iets mentaals. Als iemand geen kinderen kan krijgen, dan kan diegene daar niks aan doen. Dat kun je hem/haar niet kwalijk nemen, en dat gebeurt vaak ook niet. Wat ontstaat in dat geval, is een gedeeld verdriet. Je streeft samen een doel na, wat nooit behaald zal worden door oorzaken buiten jezelf. Daar kijk je elkaar niet op aan.

Als iemand geen kinderen wil krijgen, dan kan diegene daar in principe wel iets aan doen (of dat zou moeten is een volgende). Dat kun je diegene kwalijk nemen en, hoe veel je ook van iemand houdt, vaak gebeurt dat ook. Er is geen gedeeld verdriet, er is maar verdriet bij één partner, wat vaak leidt tot verwijdering van elkaar. Eén van beiden heeft zijn zin, is daar blij mee, terwijl de ander zal moeten accepteren dat zijn/haar doel nooit behaald zal worden met als oorzaak de ander. Daar ga je die ander dan ook vaak op aan kijken.

En inderdaad, zoals miss_dynastie al zei, als je geen kinderen kunt krijgen dan kun je overgaan tot andere vormen van ouderschap, adoptie, pleegouderschap, wellicht zelfs een draagmoeder. Dan ga je er opnieuw samen voor. Als één van beiden geen kinderen wil dan loopt de weg dood en zijn er geen andere mogelijkheden.

quote:

Op zondag 22 mei 2005 13:38 schreef miss_dynastie het volgende:

[..]

Nou ja, dan kan je bijv. nog een kindje adopteren. Of pleegouder worden. Ik noem maar wat
Toch een heel andere situatie dan leven met een partner die per se geen kinderen wil.

Alsof dat zo makkelijk gaat. Mijn zus en zwager kunnen samen maar niet zwanger worden, en zijn met adoptie bezig, al een paar jaar. Inmiddels zijn ze ook wat ouder, na al die jaren proberen.
Dus ze mogen al niet eens meer uit alle landen adopteren, geloof alleen nog uit Colombia want ze zijn ook niet gelovig en je gelooft telt voor sommige landen ook weer mee.
In ieder geval moeten ze nu nog 2 jaar wachten, ze zijn door de selectie heen. Ze krijgen ook geen baby meer dan, maar een kindje van een wat oudere leeftjd, 5 of 6 bijvoorbeeld.
Ze kregen ook cursussen omdat die kinderen geestelijk meestal enorm beschadigd zijn. En dan moet je ook nog blij zijn dat je een fatsoenlijk inkomen hebt, want het is enorm duur, adoptie, zo'n 10.000 euro begint het mee.
Een pleegkind is een stuk lastiger, want die wonen soms maar tijdelijk bij je. Meestal is dat van tevoren niet duidelijk hoe lang. Dus dan is het moeilijk om als je eigen kind te gaan zien.

quote:

Op zondag 22 mei 2005 13:51 schreef DoucheMeermin het volgende:
Alsof dat zo makkelijk gaat.

Maar dat hoor je mij toch helemaal niet zeggen
Maar je hebt nog wel opties. Dat is iets heel anders dan een partner die zegt 'nee, voor mij geen kinderen'.

quote:

Op zondag 22 mei 2005 13:26 schreef innovative het volgende:

En als je zit met percentages als 75%, dus de één heeft zoiets van "als het moet, dan maar kinderen, maar van mij hoeft het niet"?

Je kunt namelijk niet in de toekomst kijken. Je weet niet of die 75% niet willen misschien 50% niet willen worden, of 100% niet willen. En je weet ook niet of 25% wel willen uiteindelijk genoeg zal blijken als het punt daar komt dat kinderen een concreet iets worden, als er knopen doorgehakt moeten worden.

Kijk, 100% tegenover elkaar staan, dan is het inderdaad duidelijk. Maar er zijn zo ontzettend veel nuances tussen, hoe zou je dan reageren?

als iemand er niet radicaal tegen is, is er tenminste nog plaats voor een dialoog. Zo kan iemand ook nog eens 100 % van gedacht veranderen. Maar als op het moment dat het voor mij echt tijd wordt om aan kinderen te beginnen, rond mijn dertigste, mijn partner geen kinderen wil, dan is het voor mij afgelopen.

quote:

Op zondag 22 mei 2005 13:26 schreef DoucheMeermin het volgende:
Ik sluit me aan bij de mening van Nuek, liefde laat zich niet dwingen en voorspellen in mijn ogen.
Ik ben al ruim 5 jaar stapelverliefd en zover ik kan oordelen mijn partner ook nog steeds op mij. Kan dat slijten? Misschien kun je wel je best doen om dat juist in stand te houden.

Mijn ouders waren 33 jaar getrouwd en tot op de laatste dag verliefd.

Ik vraag me af wie sommige mensen willen overtuigen? Jezelf?
Zoals ik al zei gaat iedereen anders om met relaties, gelukkig maar, anders waren we allemaal een grijze muis. En wellicht ben je nu begin 20 o.i.d. Toen dacht ik ook verstandig te zijn, een beetje tolerantere houding en ruim denken kwam pas later. Wie weet hoe simpel alles straks is als ik 50 ben. Maar kort gezegd, we willen allemaal ons leven uitstippelen en weinig mensen kunnen als ze bejaard zijn zeggen dat het zo gelopen is als ze in gedachten hadden ooit.
Hoe flexibeler je daar mee om gaat, hoe groter de kansen op een gelukkig leven.

het feit dat het leven anders kan verlopen dan verwacht, is toch geen argument om dan maar op voorhand mijn kans op een kind op te geven voor mij partner, die écht geen kinderen wil Dan is het zeker al een verloren zaak.

ik sta versteld en ik heb er bewondering voor dat jullie echt dingen die super essentieel zijn voor jullie zouden willen opgeven voor jullie partners, ik zou het niet kunnen, ik zou er aan kapot gaan.

quote:

Op zondag 22 mei 2005 14:45 schreef petitlapin het volgende:

[..]

het feit dat het leven anders kan verlopen dan verwacht, is toch geen argument om dan maar op voorhand mijn kans op een kind op te geven voor mij partner, die écht geen kinderen wil Dan is het zeker al een verloren zaak.

ik sta versteld en ik heb er bewondering voor dat jullie echt dingen die super essentieel zijn voor jullie zouden willen opgeven voor jullie partners, ik zou het niet kunnen, ik zou er aan kapot gaan.

Uiteindelijk blijf jij wel samen met je partner over, met of zonder kinderen en met hem of haar deel je je leven. Gaan kinderen dan boven de liefde van je leven?

quote:

Op zondag 22 mei 2005 14:45 schreef petitlapin het volgende:

[..]
ik sta versteld en ik heb er bewondering voor dat jullie echt dingen die super essentieel zijn voor jullie zouden willen opgeven voor jullie partners, ik zou het niet kunnen, ik zou er aan kapot gaan.

Misschien ga je dat later zelf ook nog wel doen. Wil je samen met je partner een fijn leven opbouwen en zie je meer mooie dingen dan de vastomlijnde wensen die je nu voor ogen hebt.
Hoeft niet zo te gaan maar ik merk zelf dat ik daarin makkelijker en minder veeleisend in wordt daarmate ik bejaarder word. Zie dat ook bij vrienden en vriendinnen.
Dat ze zich meer richten op hun geluk en dat makkelijker realiseren omdat ze er minder eisen aan stellen.

quote:

Op zondag 22 mei 2005 15:10 schreef Nuek het volgende:

[..]

Uiteindelijk blijf jij wel samen met je partner over, met of zonder kinderen en met hem of haar deel je je leven. Gaan kinderen dan boven de liefde van je leven?

Das inderdaad ook een goed argument, die kinderen vliegen na een jaartje of 18 wel uit.
Als ze je al niet eerder beu zijn.

quote:

Op zondag 22 mei 2005 12:03 schreef Nuek het volgende:

[..]

Ik krijg het idee dat je geen idee hebt waar je het over hebt en dit niet zelf hebt meegemaakt.
Liefde is veel sterker dan een afweging maken en iemand de deur wijzen op grond van een gedachtenverschil.

nee, ik heb idd nul komma nul ervaring en heb nog nooit gehouden van iemand en weet dus niet wat liefde is


je kan heel veel van iemand houden, en toch kan het niet werken, omdat je op heel essentiele dingen radicaal verschilt of blijkt te verschillen, en waar je wel degelijk nadenkt over concessies doen en afwegingen maakt en dan tot de conclusie komt dat het voor jou en/of voor hem gewoon geen optie is, om een concessie op dat specifieke vlak te doen.

echt onzin om dan te stellen dat ik niet weet waar ik het over heb, misschien weet ik juist wel als een ander waar ik het over heb, en weet ik ook hoe zeer het kan doen, als een relatie niet werkt, terwijl je toch van elkaar houdt omdat er een onoverbrugbare hindernis is.

En die essentiele zaken zijn voor mij bv kinderen en een levensovertuiging op bep. punten.
Stel mijn partner is gelovig en wijst homoseksualiteit categorisch af, zal een homoseksueel kind de deur wijzen, dan wijs ik dus hem de deur , dat is een consessie die ik niet KAN doen, om maar eens een extreme situatie te noemen.

En met de deur wijzen, bedoel ik dus niet letterlijk op stel en sprong de relatie beeindigen, maar het zou een dusdanige hindernis, conflict gaan vormen, dat het de relatie zal ondermijnen op den duur.
Zoals het niet willen van kinderen dat ook zou doen, of ontrouw.
Geen concessies daar waar de zaken compleet maar dan ook compleet tegen mijn gevoel, waar ik voor sta in ga.

Ergens moet ik ook wel lachen om deze discussie.
Neem nou vreemdgaan, hele volksstammen vrouwen roepen... als mijn man vreemdgaat, dan kan hij gelijk zijn koffers pakken. De praktijk wijst uit dat zo'n 70% het in zo'n situatie toch nog probeert.
Als je een tijd bij elkaar bent, zul je toch gaan roeien met de riemen die je hebt, als je van elkaar houdt.
Het is niet te voorspellen eigenlijk wat je zult doen.
Zelfs niet als je man anti-homo is en je zoon homo. Of je dan je man de deur wijst, ik vraag het me af als je bijvoorbeeld al 20 jaar getrouwd bent.
Dan zit je gewoon tussen 2 vuren denk ik en probeer je je man en zoon naar elkaar te brengen.
Lijkt me trouwens zinvoller dan gelijk scheiden, eerst proberen problemen op te lossen.