Geen kinderen

quote:

Op dinsdag 24 mei 2005 13:34 schreef Igraine het volgende:

[..]

Ik begrijp wel wat je bedoelt, ik denk dat veel vrouwen daar best over nadenken..
Zelfs ik, al ben ik 30 weken zwanger en heb ik altijd 100% zeker geweten dat ik kinderen wilde denk nog wel eens "Straks ben ik niet meer gewoon IK, maar iemands moeder..."

En ik weet best dat mijn leven gewoon doorgaat, maar toch schiet het best wel eens door m'n hoofd...Ook voor je partner zal je nooit meer degene zijn die op nummer 1 staat. Als het goed is heb je wel beide dezelfde persoon op nummer 1 staan....

. Ik beweer overigens zelf ook niet dat ik geen kinderen wil, ik sluit het zeker niet uit. Maar ik ben er niet klaar voor en weet niet of ik er wel op tijd klaar voor zal zijn (lees: voor de menopauze).
Grapig dat jij er in elk geval over nadenkt, ik krijg altijd de indruk dat de meeste moeders een soort oerdrift hebben, die zich vol enthousiamse en onbevangenheid laten bevruchten en daarna vol overgave en blijdschap moeder worden. Ach, die zijn er vast wel, maar er zullen ook wikkers en wegers tussen zitten (waarbij de balans is doorgeslagen naar een ' ja') .

Dan ben je ik en moeder, het is niet zo dat je zelf verloren gaat, daar ben je zelf ook nog bij he.

Je leven veranderd wel, dat is zonder enige twijvel, maar je gaat er niet op achteruit, helemaal niet.
Je bent zoveel in dit leven, nu ben je ook al partner, jezelf, kind van iemand enz enz enz enz, daar komt dan gewoon 1 woordje bij, veranderd niets inhoudelijk aan jezelf...

quote:

Op dinsdag 24 mei 2005 13:42 schreef erodome het volgende:
Dan ben je ik en moeder, het is niet zo dat je zelf verloren gaat, daar ben je zelf ook nog bij he.

Nee dat weet ik ook wel, maar het is meer een gevoel wat je af en toe bekruipt.

quote:

Je leven veranderd wel, dat is zonder enige twijvel, maar je gaat er niet op achteruit, helemaal niet.
Je bent zoveel in dit leven, nu ben je ook al partner, jezelf, kind van iemand enz enz enz enz, daar komt dan gewoon 1 woordje bij, veranderd niets inhoudelijk aan jezelf...

In houdelijk zal er best wel iets veranderen denk ik, alleen al het feit dat je meer verantwoordelijkheden hebt. Ik ben ook niet bang om achteruit te gaan. Ik ben echt wel van mening dat een kind je leven verrijkt. Ik kijk er ontzettend naar uit om straks moeder te zijn hoor, ik heb er lang genoeg op moeten wachten

Maar ondanks dat blijf je gewoon nadenken over dingen, tenminste ik wel...

quote:

Op dinsdag 24 mei 2005 13:42 schreef erodome het volgende:
Dan ben je ik en moeder, het is niet zo dat je zelf verloren gaat, daar ben je zelf ook nog bij he.

Je leven veranderd wel, dat is zonder enige twijvel, maar je gaat er niet op achteruit, helemaal niet.
Je bent zoveel in dit leven, nu ben je ook al partner, jezelf, kind van iemand enz enz enz enz, daar komt dan gewoon 1 woordje bij, veranderd niets inhoudelijk aan jezelf...

Dat denken een hoop vrouwen zo te doen. Een vriendin van mij was echt supernuchter altijd, riep ook, zo word ik niet. Die ging mee meubels kopen terwijl ze 8 maanden zwanger was. Onder het motto, de wereld houdt niet op als je hoogzwanger bent.
Maar vreemd genoeg staan veel moeders na de geboorte direct op een andere planeet. Qua communiceren voelt het dan alsof je mijlenver van ze afstaat.
Er is maar weinig wat een band scheppen kan tussen een moeder en een bewuste niet-moeder denk ik wel eens.
Ik denk ook altijd wel, als je een kind mag krijgen dan ben je in de eerste plaats moeder, en dan pas jezelf. Zeker de eerste jaren draait de hele aarde van ouders om hun kind. Ik begrijp het wel ook, als ik een kind zou hebben zal dat net zo gaan denk ik.

quote:

Op dinsdag 24 mei 2005 13:42 schreef erodome het volgende:
Dan ben je ik en moeder, het is niet zo dat je zelf verloren gaat, daar ben je zelf ook nog bij he.

Je leven veranderd wel, dat is zonder enige twijvel, maar je gaat er niet op achteruit, helemaal niet.
Je bent zoveel in dit leven, nu ben je ook al partner, jezelf, kind van iemand enz enz enz enz, daar komt dan gewoon 1 woordje bij, veranderd niets inhoudelijk aan jezelf...

Ik denk ook niet in termen als 'achteruit gaan'. Dat zou wel erg oppervlakkig zijn, ik ben me er echt wel van bewust dat een kind een enorme verrijking van je leven *kan* zijn.
Maar ik ben momenteel nog zo individueel ingesteld. Ben altijd al een laatbloeier geweest op allerlei vlakken, ik begin pas nu mijn eigen identiteit te krijgen. Ik weet beter wat ik wil, ik ben rustiger, heb ook pas sinds kort de behoefte om mijn leven met iemand te willen delen (dit had ik vroeger nooit), ik wil een nieuwe studie/cursus gaan doen, net nieuwe baan, etc. etc.
Anderen hebben dat proces veel eerder doorgemaakt heb ik altijd het idee. Daarbij komt dat het feit dat ik nu pas mezelf kan zijn ook deels te maken met mijn ouders en mijn opvoeding (ik kom niet uit een warm nest), vandaar dat ik ook wat huiverig ben. Ik wil in elk geval pas kinderen als ik ze écht wil en ze 100% welkom zijn.

quote:

Op dinsdag 24 mei 2005 13:56 schreef DoucheMeermin het volgende:
Ik denk ook altijd wel, als je een kind mag krijgen dan ben je in de eerste plaats moeder, en dan pas jezelf. Zeker de eerste jaren draait de hele aarde van ouders om hun kind. Ik begrijp het wel ook, als ik een kind zou hebben zal dat net zo gaan denk ik.

Ik krijg altijd van die flashbacks naar die laatste show van theo maassen als je dit soort dingen hoort.

quote:

Op dinsdag 24 mei 2005 15:50 schreef Laton het volgende:

[..]

Ik krijg altijd van die flashbacks naar die laatste show van theo maassen als je dit soort dingen hoort.

Die show ken ik niet, ik ben niet zo weg van Theo Maassen.

quote:

Op dinsdag 24 mei 2005 16:02 schreef DoucheMeermin het volgende:

[..]

Die show ken ik niet, ik ben niet zo weg van Theo Maassen.

Functioneel naakt heet die show, en erg sterk,...toch maar kijken, zie het als research voor deze draad.

quote:

Op dinsdag 24 mei 2005 13:29 schreef Aventura het volgende:
Wat mij tegenstaat aan het krijgen van kinderen, is dat ik dan niet meer in het centrum sta. En ik ben er niet klaar voor om al uit het voetlicht te stappen, ik ben nog volop in ontwikkeling. Midas Dekkers omschrijft het mooi. Een biologisch principe is dat groei in de natuur altijd ten koste gaat van iets anders. Er zijn diersoorten die, zodra ze zich hebben voortgeplant, meteen sterven of heel snel aftakelen. Dat gevoel heb ik ook bij kinderen krijgen. Als ik een kind krijg, dan is mijn eigen tijd over. Hoe ironisch allemaal, aangezien mijn eicellen al in rap tempo aan het opraken zijn (ik ben al 27).

Je eigen tijd is niet voorbij maar je bent de komende 20 jaar niet alleen verantwoordelijk voor jezelf.
100% verantwoordelijk zijn voor een kind betekend in de praktijk dus doorgaans wel dat je altijd rekening moet houden met een ander. Bij elke stap die je zet. Lekker ongeneerd uit je dak gaan onder invloed van drank/drugs heeft consequenties voor je kleuter die de dag erna gepest kan worden door vriendjes . Lekker ordinair de del uithangen in een ultrakort rokje , ouders van andere schattige kindjes die daar hun schande over uit spreken wat weer indirect bij je kind terecht komt.
Een paar dagen ultra krap zitten, kan niet want je kind moet eten dus moet je beter plannen...Even een weekendje spontaan weg? Kan niet (of je moet geweldige ouders of vrienden hebben die zin hebben om te pas en te onpas je kind op te vangen) Uitslapen? Lekker uitzieken? No way...er is immers een kind die regelmaat en structuur nodig heeft DUS ben jij daar als ouder verantwoordelijk voor...ff ontspannen met een boek op de bank? Neh...vergeet het...

M.a.w. je onbevangenheid en de vanzelfsprekendheid waarmee je nu de dingen kunt doen zijn werkelijk in 1 klap weg...daar heb je Midas Dekkers niet voor nodig om je dat te realiseren hoor Aventura

quote:

Op dinsdag 24 mei 2005 15:50 schreef Laton het volgende:

[..]

Ik krijg altijd van die flashbacks naar die laatste show van theo maassen als je dit soort dingen hoort.

En wat is het mooiste moment in je leven?
*de geboorte van mijn kinderen !!

*dat zegt dan ook wel iets over leven hè??