Geen kinderen

quote:

Op woensdag 18 mei 2005 15:36 schreef DoucheMeermin het volgende:


Je bent de eerste lotgenoot die ik tegenkom zo ongeveer.

* meld ook!

Ben vrouw, 30+ en heb nooit kinderen gewild. Ook altijd gezegd 'misschien over 5 jaar of zo'. Maar de eierstokken hebben nooit gerammeld. Ik wil ze gewoon niet. Klaar.

Maar nu even on topic: ik kan me het probleem van TS wel voorstellen. Ook al kennen ze elkaar pas 3 weken.

Ik denk dat ze beter nu al een serieus gesprek hierover kan hebben dan straks als ze niet meer zonder elkaar kunnen en alles veel pijnlijker wordt.
Als die jongen echt heel zeker weet dat hij nooit van z'n leven kinderen zal willen (en dat moet zij hem dan natuurlijk wel laten uitspreken) en zij weet zeker dat ze dat wel wil, dan valt er verder weinig op te bouwen lijkt mij.
Dan weten ze nu al dat ze ooit gaan struikelen. Nu vallen ze nog zacht.

_{Maar volgens mij is het wel zo dat veel jonge jongens heel hard roepen dat ze never nooit kinderen willen en daar later toch anders over gaan denken...(spreek uit ervaring)}

quote:

Op woensdag 18 mei 2005 16:41 schreef marsterretje het volgende:

[..]

nee, het is eerder sociaal totaal niet geaccepteerd om ervoor uit te komen. Ik las verhalen over vrouwen die vertelden onvruchtbaar te zijn omdat ze niet steeds op dezelfde schuldopwekkende vragen zaten te wachten. En onvruchtbaar zijn is geaccepteerd als excuus.

Hmm.. is het dan zo erg ?
Mensen kijken je wel eens raar aan als je zegt nooit kinderen te willen, maar ik ben toch al een raar figuur dus dat ben ik op zich wel gewend. Maar als man heb ik iig nooit ervaren dat het sociaal niet geaccepteerd werd, waarom zou dat bij vrouwen zoveel anders zijn ?

Misschien is het ook wel egoistisch om kinderen te nemen, moeilijk oordelen.
Voor het instandhouden van de wereldbevolking hoef je het inderdaad niet te doen, genoeg andere mensen die dat op zich nemen. Maar dat moet iedereen zelf weten. Ik ben ook niet dol op kinderen. Een ander wel, dus zal het nooit etters noemen. Net zo goed als ik gerespecteerd wil worden met mijn wens geen kinderen te krijgen, willen mensen met kinderen of de wens ook gerespecteerd worden.
En dan kun je daar best rekening mee houden toch? En je wat leuker uitdrukken op een manier waarbij je een stuk zekerder bent dat je anderen niet op hun hart trapt.

Just my 2 cents

quote:

Op woensdag 18 mei 2005 16:47 schreef DoucheMeermin het volgende:
Misschien is het ook wel egoistisch om kinderen te nemen, moeilijk oordelen.

Tuurlijk is dat egoistisch, mensen nemen geen kinderen om de wereld een plezier te doen, maar omdat ze ze zelf graag willen.

quote:

(...) Ik ben ook niet dol op kinderen. Een ander wel, dus zal het nooit etters noemen.

Mwah, als iemand zich daar al druk over maakt kan ie maar beter lekker veilig thuis op de kinders passen.

quote:

Net zo goed als ik gerespecteerd wil worden met mijn wens geen kinderen te krijgen, willen mensen met kinderen of de wens ook gerespecteerd worden.

Tuurlijk, geen probleem dat ze kinders willen, ik val mensen niet lastig met mijn niet-kinderwens, jammer dat het andersom een beetje aan respect ontbreekt. Prima dat je kinderen leuk vind, maar neem ze alsjeblieft niet mee naar buiten als ze zich niet kunnen gedragen, en vooral niet in bussen en treinen, op een drukke zaterdag in de stad of in de supermarkt.

quote:

En dan kun je daar best rekening mee houden toch? En je wat leuker uitdrukken op een manier waarbij je een stuk zekerder bent dat je anderen niet op hun hart trapt.

Kweenie hoor, als iemand zich zo snel "op zijn/haar hart getrapt" voelt, dan moet je je niet op het internet begeven.

quote:

Op woensdag 18 mei 2005 16:45 schreef Aaargh! het volgende:

[..]

Hmm.. is het dan zo erg ?
Mensen kijken je wel eens raar aan als je zegt nooit kinderen te willen, maar ik ben toch al een raar figuur dus dat ben ik op zich wel gewend. Maar als man heb ik iig nooit ervaren dat het sociaal niet geaccepteerd werd, waarom zou dat bij vrouwen zoveel anders zijn ?

Dat het sociaal NIET te geaccepteerd is, is te sterk gezegd. Maar het is zo dat de meeste mensen op een gegeven moment ouder worden. Voor mannen betekent dit in NL helaas nog steeds weinig. De meeste mannen blijven fullt-time werken, terwijl vrouwen, zeker in NL, voor een part-time baan gaan. Als vrouw moet je al vrij vroeg in je carriere gaan denken of je kinderwens gaat storen in haar wens naar een carriere. Wil ik hogerop? Hoe lang nog? Hoor je vaak over mannen die op hun 25e, na hun studie nadenken over later part-time gaan werken omdat hun vriendin dan kinderen wil? Nee he

Voor vrouwen wordt het als een "natuurlijke gang van zaken" gezien dat je kinderen wilt. Het is de prachtigste ervaring om te bevallen blablabla. De meeste vrouwen willen wel kinderen. Heel impliciet denk ik dat het hier op neer komt: De drang naar kinderen wordt als iets normaals gezien voor vrouwen, iets natuurlijks, en voor mannen iets dat leuk is, iets dat hen overkomt op een bepaald punt in het leven. Zo komt het natuurlijk nooit naar voren in dewerkelijkheid, maar de mythes over moederschap zijn wel veel sterker over vaderschap.

quote:

Op woensdag 18 mei 2005 17:00 schreef Aaargh! het volgende:

[..]

Tuurlijk is dat egoistisch, mensen nemen geen kinderen om de wereld een plezier te doen, maar omdat ze ze zelf graag willen.
[..]

Mwah, als iemand zich daar al druk over maakt kan ie maar beter lekker veilig thuis op de kinders passen.
[..]

Tuurlijk, geen probleem dat ze kinders willen, ik val mensen niet lastig met mijn niet-kinderwens, jammer dat het andersom een beetje aan respect ontbreekt. Prima dat je kinderen leuk vind, maar neem ze alsjeblieft niet mee naar buiten als ze zich niet kunnen gedragen, en vooral niet in bussen en treinen, op een drukke zaterdag in de stad of in de supermarkt.
[..]

Kweenie hoor, als iemand zich zo snel "op zijn/haar hart getrapt" voelt, dan moet je je niet op het internet begeven.

Misschien wil je je onderscheiden met zulke uitlatingen maar dat kan ook op andere manieren hoor. Staat nog sjieker ook. Bijkomend voordeel is dat mensen eerder geneigd zijn om naar je te luisteren als je je genuanceerder uitdrukt. Probeer het eens, het is echt niet moeilijk.

quote:

Op woensdag 18 mei 2005 16:14 schreef Aaargh! het volgende:

[..]

Hulde!, meer vrouwen met die instelling A.U.B,

Ik moet er niet aan denken zeg, en me dan zeker m'n hele leven uit de naad werken voor een paar van die etters, dacht het ff niet. Ik wil me zo goed mogelijk vermaken voordat ik de pijp uit ga en dan is het opvoeden van kinders een enorme verspilling van tijd en geld, je bent basically een jaartje of 20 van je leven kwijt. daarnaast vindt ik die dingen gewoon irritant, vooral als ze klein en hulpbehoevend zijn.

Ik denk trouwens dat het lastiger is om als man geen kinderen te willen dan als vrouw, aangezien er volgens mij meer vrouwen zijn met een diepgewortelde kinderwens dan mannen.

Ach, ieder zijn " wens "
Het is mens eigen je voort te planten, en ik kan me de vreugd van een kleine ook wel voorstellen, maar ik voel er weinig voor zoveel in te leveren.
Ik sta wat dat betreft lekker egoistisch in het leven. Ik wil lol hebben, geld uitsluitend aan mezelf en mijn partner spenderen en vooral geen tot weinig verplichtingen hebben.
Bovendien krijg ik altijd kippevel als ik een baby hoor huilen, ik kan gewoon niet tegen dat geluid ..

quote:

Op woensdag 18 mei 2005 17:02 schreef marsterretje het volgende:
Hoor je vaak over mannen die op hun 25e, na hun studie nadenken over later part-time gaan werken omdat hun vriendin dan kinderen wil? Nee he

Neu niet om de kinderen, maar part-time werken is wel iets waar ik over nadenk, ik wil genoeg verdienen om relaxed te kunnen leven, maar ook niet meer dan dat. (ik denk niet dat er iemand is die op zijn sterfbed denkt: "zo, heb ik me daar m'n hele leven toch een potje lekker gewerkt")

quote:

De drang naar kinderen wordt als iets normaals gezien voor vrouwen, iets natuurlijks, en voor mannen iets dat leuk is, iets dat hen overkomt op een bepaald punt in het leven. Zo komt het natuurlijk nooit naar voren in dewerkelijkheid, maar de mythes over moederschap zijn wel veel sterker over vaderschap.

Tja, de realiteit is nu eenmaal dat heel veel vrouwen de drang hebben een nest te bouwen. En omdat de mens nu eenmaal graag mag generaliseren gaat 'men' er van uit dat alle vrouwen nu eenmaal nesteldrang hebben.

quote:

Op woensdag 18 mei 2005 17:11 schreef DoucheMeermin het volgende:
Bijkomend voordeel is dat mensen eerder geneigd zijn om naar je te luisteren als je je genuanceerder uitdrukt. Probeer het eens, het is echt niet moeilijk.

Doe ik de hele dag al, hier zeg ik gewoon lekker waar 't op staat.

Kij, je geeft antwoord op je eigen vraag!

quote:

Op woensdag 18 mei 2005 16:45 schreef Aaargh! het volgende:

[..]
Maar als man heb ik iig nooit ervaren dat het sociaal niet geaccepteerd werd, waarom zou dat bij vrouwen zoveel anders zijn ?

quote:

Op woensdag 18 mei 2005 17:42 schreef Aaargh! het volgende:

Tja, de realiteit is nu eenmaal dat heel veel vrouwen de drang hebben een nest te bouwen. En omdat de mens nu eenmaal graag mag generaliseren gaat 'men' er van uit dat alle vrouwen nu eenmaal nesteldrang hebben.

Als 'men' ervan uitgaat, onstaat er sociale druk om kinderen te krijgen, en is het 'frowned upon' om als vrouw daar tegenin te gaan.

quote:

Op woensdag 18 mei 2005 17:37 schreef SHE het volgende:
Ik sta wat dat betreft lekker egoistisch in het leven. Ik wil lol hebben, geld uitsluitend aan mezelf en mijn partner spenderen en vooral geen tot weinig verplichtingen hebben.

Precies mijn instelling

Daarnaast zijn kinderen gewoon niet leuk. Nog erger zijn de mensen die hun kinderen geweldig vinden en denken dat de hele wereld die mening deelt.

quote:

Op woensdag 18 mei 2005 17:48 schreef marsterretje het volgende:
Kij, je geeft antwoord op je eigen vraag!
[..]

Als 'men' ervan uitgaat, onstaat er sociale druk om kinderen te krijgen, en is het 'frowned upon' om als vrouw daar tegenin te gaan.

Zo zie ik dat zelf niet, de meeste vrouwen willen kinderen, dus je kan er in de omgang met vrouwen normaliter van uitgaan dat het om een exemplaar met nesteldrang gaat. Maar ikzelf vindt het niet raar of onacceptabel als iemand van de 'norm' afwijkt.

Je hebt pas een maandje een relatie met hem... Ik zou eerst maar van andere dingen genieten en als alles echt goed verloopt pas aan kinderen gaan denken.

quote:

Op woensdag 11 mei 2005 10:52 schreef Mukie het volgende:
Ik heb het zien gebeuren bij een vriendin van me die al 10 jaar samen was en getrouwd. Ze zij inmiddels gescheiden want haar kinderwens was gewoon te sterk.

Ik begrijp hier geen snars van. Je trouwt toch met iemand omdat je van hem HOUDT, niet omdat hij je kinderen kan gaan geven die je nog niet hebt, dus niet kent, en waar je dus (nog) niet van kunt houden??

Stel dat jou vriendin (of jij, want ik begrijp dat jij ook een kinderwens hebt en geen energie wilt steken in een relatie met iemand die geen kids wil) toevallig een man treft die onvruchtbaar is, wat dan? Ook scheiden?

Toen mijn man en ik elkaar leerde kennen maakt hij ook meteen duidelijk: er komen geen kinderen. Ik heb naar de reden gevraagd, hij heeft mij die gegeven. Het werd mij duidelijk dat hij er echt wel over na gedacht had, en dat was dat. Ik was 24 toen we verliefd werden. Destijds voorspelde iedereen die mij " dat gaat nog problemn geven, en wat doe je als je biologische klok gaat tikken?"

Simpel: ik hoef toch niet alles te hebben wat ik wil? Mijn biologische klok (wat dat ook maar is) is perfect gedresseerd (ik ben inmiddels bijna 37), ik geniet van mijn fantastische man, bij tijd en wijle geniet ik van de kinderen van anderen. Jeetje, waar staat geschreven dat je alles wat je wilt ook MOET hebben?

@TS: je moet je eigen overweging maken, als je van iemand houdt of gaat houden, neem je die persoon met alles erop en eraan. Je hebt overigens ook goeie kans dat hij dit zegt omdat hij er NU niet klaar voor is. Steriliseren is wel redelijk radicaal, dat duidt erop dat hij bang is voor een 'ongelukje'. Als jij het eens kunt zijn met hem dat kinderen NU niet in de relatie passen heb je kans dat ie niet voor sterilisatie kiest. Komt tijd, komt raad. Veel succes met je nieuewe relatie

quote:

Op woensdag 18 mei 2005 16:41 schreef marsterretje het volgende:

[..]

nee, het is eerder sociaal totaal niet geaccepteerd om ervoor uit te komen. Ik las verhalen over vrouwen die vertelden onvruchtbaar te zijn omdat ze niet steeds op dezelfde schuldopwekkende vragen zaten te wachten. En onvruchtbaar zijn is geaccepteerd als excuus.

Dit is heel herkenbaar, helaas.

sjesis, drie weken en al zeuren over kinderen. het ligt eraan hoe oud ie is, maar een mening van mensen in de 20 jaar, zal zeker nog wel kunnen veranderen hoor.

quote:

Op vrijdag 20 mei 2005 22:45 schreef Nijntjuh het volgende:
Stel dat jou vriendin (of jij, want ik begrijp dat jij ook een kinderwens hebt en geen energie wilt steken in een relatie met iemand die geen kids wil) toevallig een man treft die onvruchtbaar is, wat dan? Ook scheiden?

Bij onvruchtbaarheid zijn er andere opties. Bijv. donorzaad, of adoptie. Toch een ietwat andere situatie imho

quote:

Op vrijdag 20 mei 2005 22:45 schreef Nijntjuh het volgende:

Ik begrijp hier geen snars van. Je trouwt toch met iemand omdat je van hem HOUDT, niet omdat hij je kinderen kan gaan geven die je nog niet hebt, dus niet kent, en waar je dus (nog) niet van kunt houden??

Stel dat jou vriendin (of jij, want ik begrijp dat jij ook een kinderwens hebt en geen energie wilt steken in een relatie met iemand die geen kids wil) toevallig een man treft die onvruchtbaar is, wat dan? Ook scheiden?

ja, ik trouw met iemand omdat ik van hem hou. Maar ik heb ook een sterke kinderwens. Dus de relatie zal op een bepaald moment toch stuklopen, want ik kan me geen leven inbeelden zonder kinderen, daar kan de liefde voor mijn man echt niet tegenop ...

en een onvruchtbare man ... dan is er nog altijd een adoptiemogelijkheid.

Mijn kinderwens opbergen voor een man is me net een te groot offer , ik vind het maar iets te gemakkelijk om te zeggen dat ik iemand moet nemen met alles erop en eraan ... als er te grote meningsverschillen zijn, zal de relatie gewoon niet werken.

quote:

Op vrijdag 20 mei 2005 23:08 schreef petitlapin het volgende:

[..]

ja, ik trouw met iemand omdat ik van hem hou. Maar ik heb ook een sterke kinderwens. Dus de relatie zal op een bepaald moment toch stuklopen, want ik kan me geen leven inbeelden zonder kinderen, daar kan de liefde voor mijn man echt niet tegenop ...

en een onvruchtbare man ... dan is er nog altijd een adoptiemogelijkheid.

Mijn kinderwens opbergen voor een man is me net een te groot offer , ik vind het maar iets te gemakkelijk om te zeggen dat ik iemand moet nemen met alles erop en eraan ... als er te grote meningsverschillen zijn, zal de relatie gewoon niet werken.

Het is ook niet de bedoeling iemand aan te vallen hoor ofzo. Ik begrijp het alleen niet, vanwege het feit dat mijn logica zegt: je gaat ene relatie aan omdat je van die specifike persoon houdt. Als ik jouw verhaal lees, lijkt het mij dat jouw gevoel meer loopt langs de lijn: ik kan dan deze persoon houden, MITS hij met mij een gezin wil stichten (al dan niet via adotie etc).

Misschien zit mijn onbegrip in de term "kinderwens". Ik kan mij voorstellen dat je een bestaand kind mist, maar ik kan me moelijke indenken dat je kinderen zo graag wilt (kinderen die dus nog geboren moeten worden) dat je daar je relatie aan op offert.

Overigens kan ik makkelijker mee in het niet aangaan van een relatie als de potentiele partner aangeeft geen kinderen te willen/een vreemde fetisj te hebben/alcoholist te zijn/vul hier randvoorwaarde in. Ik kan moeilijker mee in het bovengenoemde voorbeeld waar iemand na 10 jaar (!) de relatie verbreekt omdat de man geen kinderen wil.

Daarom Nijntjuh wil ik heel vlug weten in een relatie, of de anderen kinderen wil, zoneen, dan zal het werkelijk niets worden

en ik ga een relatie aan omdat ik van een specifieke persoon hou, zeker maar ik kan mijn liefde toch niet ten koste van alles laten gaan, ik kan toch niet mijn eigen dromen en verwachtingen zo maar in de vuilbak gooien.

en zelfs na een relatie van 10 jaar ... ik zou te ongelukkig worden als er geen kinderen zouden komen, heel de relatie zou om zeep zijn. Dan vind ik het beter dat hij een partner vindt die dezelfde meningen als hem heeft en ook geen kinderen wil. Dat zou ons beiden gelukkiger maken.

Het lijkt mij een afschuwelijk dilemma, als beiden niet dezelfde wens hebben. En als er een is die het verloop van hun gezamelijke leven anders voor zich ziet.
Maakt niet uit of het de man of de vrouw is die deze kinderwens uitspreekt. Je moet er beiden voor de volle 100% achter staan.
Zo ook met de bewuste keuze om geen kinderen te krijgen.

quote:

Op vrijdag 20 mei 2005 22:45 schreef Nijntjuh het volgende:

[..]

Ik begrijp hier geen snars van. Je trouwt toch met iemand omdat je van hem HOUDT, niet omdat hij je kinderen kan gaan geven die je nog niet hebt, dus niet kent, en waar je dus (nog) niet van kunt houden??

...als je van iemand houdt of gaat houden, neem je die persoon met alles erop en eraan...

om hier nog eens op te reageren. Ik vind 'houden van' iemand op zich echt geen voldoende basis om een relatie aan te gaan. Ik vind dat je toch ook wel eenzelfde toekomstvisie nodig hebt.

Zo zal ik nooit stoppen met werken omdat mijn partner dat zou willen, zo zal ik me bijvoorbeeld ook nooit bekeren tot een ander geloof voor mijn partner, zo zal ik ook nooit verhuizen naar een ander continent en nog zo veel meer ... zo geef in ook mijn kinderwens niet op, omdat die mij te dierbaar is.

De liefde voor mijn partner is diep, maar kan en mag echt niet ten koste van mezelf gaan.

quote:

Op zaterdag 21 mei 2005 17:50 schreef petitlapin het volgende:

[..]

om hier nog eens op te reageren. Ik vind 'houden van' iemand op zich echt geen voldoende basis om een relatie aan te gaan. Ik vind dat je toch ook wel eenzelfde toekomstvisie nodig hebt.

Zo zal ik nooit stoppen met werken omdat mijn partner dat zou willen, zo zal ik me bijvoorbeeld ook nooit bekeren tot een ander geloof voor mijn partner, zo zal ik ook nooit verhuizen naar een ander continent en nog zo veel meer ... zo geef in ook mijn kinderwens niet op, omdat die mij te dierbaar is.

De liefde voor mijn partner is diep, maar kan en mag echt niet ten koste van mezelf gaan.

Als je echt van iemand houdt en kunt houden dan kun je concessies doen.
Ik zou door het vuur gaan voor mijn man, en als we verschillend zouden denken over geloof, een kinderwens of emigreren, wij houden van elkaar, al jarenlang en we zouden daar uitkomen, juist omdat we zo'n sterke relatie hebben. Dat heeft niks met "ten koste van jezelf te maken", dat is de keuze die je maakt om een relatie aan te gaan lijkt me.

quote:

Op zaterdag 21 mei 2005 18:31 schreef DoucheMeermin het volgende:

Als je echt van iemand houdt en kunt houden dan kun je concessies doen.
Ik zou door het vuur gaan voor mijn man, en als we verschillend zouden denken over geloof, een kinderwens of emigreren, wij houden van elkaar, al jarenlang en we zouden daar uitkomen, juist omdat we zo'n sterke relatie hebben. Dat heeft niks met "ten koste van jezelf te maken", dat is de keuze die je maakt om een relatie aan te gaan lijkt me.

ik vraag me af hoe je concessies kan doen over je woonplaats en kinderen. Je verhuist of je verhuist niet, je hebt kinderen of je hebt er geen.

ik zie niet in hoe je dat kan overbruggen, als je 100 % zeker weet dat je kinderen wil/in een bepaald land wil leven. Als ik dus toegeef om geen kinderen te hebben, of om te verhuizen, is dat tegen mijn wil in, ik zou er doodongelukkig van worden.

quote:

Op zaterdag 21 mei 2005 18:31 schreef DoucheMeermin het volgende:

[..]

Als je echt van iemand houdt en kunt houden dan kun je concessies doen.
Ik zou door het vuur gaan voor mijn man, en als we verschillend zouden denken over geloof, een kinderwens of emigreren, wij houden van elkaar, al jarenlang en we zouden daar uitkomen, juist omdat we zo'n sterke relatie hebben. Dat heeft niks met "ten koste van jezelf te maken", dat is de keuze die je maakt om een relatie aan te gaan lijkt me.

Zulke grote (kinderen, geloof, emigreren) concessies moeten doen betekent dat je een (serieuze) relatie niet eens wil beginnen al , lijkt me